06/11/2008

Willen jullie lachen?

Ik heb het niet zo met vaste rubrieken in blogs.
Eens je ermee begint beknot je zelf je dichterlijke vrijheid en wordt je al gauw slaaf van je eigen webstek. Nochtans geef ik zelf toe met mijn 'Telex van de Week', die trouwens vanaf volgende week terug op de planning staat, maar dit is eerder om ervoor te zorgen dat al de dagelijkse dingen waar ik van wakker lig in één wekelijks blogje gegoten worden, zodat ik op andere dagen tenminste bevrijd over onze gemeenschappelijke hobby kan praten.

Een andere rubriek die je op deze pagina's heel wat keren hebt zien verschijnen, zei het niet met een vastgestelde regelmaat, is 'Lachen met Geert', veelal gebaseerd op de avonturen die rechtstreeks voortvloeien uit mijn natuurlijke nonchalance en buitengewoon talent om in alle mogelijke omstandigheden het verkeerde te zeggen.

Wat ik nu wel vast stel is dat ik in de voorbije maanden, waarin ik dus blogloos ben gebleven, zelden iets noemenswaardigs heb meegemaakt, enkele kleine uitzonderingen niet te na gesproken. Nu ik terug poog om mijn levensverhaal op het web te smijten is 't toch wel terug prijs zeker?
Niet dat ik jullie peroonlijk iets kwalijs neem hé, maar ik hoop wel dat iedereen die hier komt lachen zich gepast verantwoordelijk voelt; volgens mij zijn er niet alleen van Sarkozy voodoopopjes in de omloop ;-).

Allez kom, als inleiding is dit lang genoeg; tijd voor het verhaal.


Mijn verhaal begint gisterenavond. Op woensdagen vertrek ik al eens vroeger van kantoor, want om half 5 geef ik training aan mijn duiveltjes.
Gisteren was m'n training, die nogal eens durft uit te lopen, nogal afgemeten, want om 8 uur zou m'n vliegtuig naar Tallinn vertrekken. Ik had dus gedacht van zo rond een uur of 7 - kwart na 7 op Zaventem aan te komen, wat voor mijn doen een onvoorstelbare zee van tijd zou overlaten om in te checken.

Ondanks dit ruime overschot stond ik wel achteraan de rij gegadigden die wilden inchecken voor de avondvlucht van Estonian Airlines. Vlak voor mij stond een jong gezin met een kleine baby, en dit was ook het geval in de rij voor de 2de balie. Nu, blijkbaar was de vlucht volzet, want beide grondstewards hebben heel wat werk gehad om, mits het nodige geschuif en verandering van al uitgevaardigde boardingpassen, ervoor te zorgen dat beide ouderparen naast hun spruit zouden kunnen zitten. Dit heeft uiteindelijk zoveel tijd gekost dat ik nogal krap in tijd kwam te zitten; 'k zal nog ne keer mijn best doen zulle!

De jonge koppels werden naar de gate gebracht met een zo'n elecgtrisch aangedreven karretje, terwijl ik kon zorgen da'k er zo kon geraken ... pure discriminatie!
Nu moet je weten dat de toegewezen gate het nummer A72 droeg. Voor diegenen die onbekend zijn met de architectuur van de Zaventemse luchthaven volgt even een kleine toelichting:


Als je even de juiste kaart uit de reeks 'U bent hier' zou nemen, dan zou het rode cirkeltje dat steevast je huidige geografische ligging helemaal links onderaan staan, terwijl de benummering voor 'A72' uiterst rechts bovenaan staan, klaar om bij de minste verwering van de geconsulteerde kaart helemaal te verdwijnen.


 

Bon, ik wil maar zeggen, als ze me nog verder zouden steken, 'k zou waarschijnlijk met 't blote oog de kust van Engeland kunnen zien!

Daar dus!

Bovendien was gisteren mijn rustdag, en nu mogen jullie van mij denken wat jullie willen, maar op een rustdag loop ik niet. Ik doe al zot genoeg op trainingsdagen, 't zal wel goed zijn hé!!
Resultaat: op mijn dooie gemak kwam ik aangeteend op een moment dat de boarding eigenlijk al zo een beetje beëindigd zou moeten zijn. Echter niet getreurd: de andere passagiers zaten nog allemaal vol ongeduld te wachten op de feestelijke opening van de gate.

Ik herinner me nog dat ik even ter controle m'n boardingpass nakeek om te lezen dat plaats 2D aan mij was toegewezen.
Gewoonlijk stap ik het vliegtuig op aan de staart van het peleton, maar op de een of andere manier kon ik aan de kop van de groep vertrekken toen de boarding eindelijk kon beginnen. Als één van de eersten stapte ik de artificele slurf door die me tot in het vliegtuig zou brengen, en het was in die metalen buis dat ik merkte dat ik er op een of andere manier in geslaagd was om m'n boarding pass kwijt te spelen. Ik de luttele ogenblikken die ik nog verwijderd was van het vliegtuig heb ik nog gezocht in broekzakken, hemdzak, linkeroor, neusvleugels, rechteroor, enfin ... op een rectaal onderzoek na heb ik werkelijk elke mogelijkheid die zou kunnen leiden naar het terugvinden van mijn ticket uitgeput, echter zonder resultaat.
In mijn leesboek ('De helaasheid der dingen' van Dimitri Verhulst, een absolute aanrader voor eenieder die het tragikomische hart op de juiste plaats draagt) vond ik echter nog wel de boardingpass van m'n terugvlucht uit Venetië, en ik besloot dan maar om die ter hand te nemen, erop rekenend dat de controle van de verwelkomende stewardess slechts met één oog zou gebeuren.
Het geluk lachte me toe, en met een onhoorbare zucht van verlichting kon ik m'n stoel opzoeken.

Ik heb 't al aangehaald: ik ben nonchalant, en voor ik het wist zat ik neer op de verkeerde stoel: 3D in plaats van 2D. Niet echt een ramp, maar zelfs maar een metertje tegen de stroming in roeien is geen sinecure in het minimalistisch ontworpen gangpad van een vliegtuig. Met een verontschuldigende glimlach naar de stewardess klaarde ik de klus, en ik zat dus op de juiste plaats, halleluja. Enkele tellen later had vrijwel iedereen een plaatsje gevonden, op enkele trage Janussen (of moet ik zeggen 'Janevski's'?) na. Op dat ogenblik vroeg de man die naast me zat of ik niet van plaats wilde wisselen met zijn echtgenote, die één rij schuin achter ons zat.
Niet bespaard van een basisneiging tot gezinshereniging stond ik dit uiteraard toe; hoe zou je zelf zijn? Ik zat echter nog niet goed op m'n derde plaats van de avond, toen één der bovenvermelde trage Janussen naar de dame met wie ik net van plaats verwisseld had ging om haar te zeggen dat dit eigenlijk zijn plaats was, hierbij vergezeld van en geldig vervoersbewijs en moreel ondersteund door de purser van dienst. Uiteraard werd er naar mij verwezen, en de purser riep alle protagonisten bij elkaar. Je kan het al raden hé: iedereen had een geldig ticket, behalve ik. Probeer in die omstandigheden maar een keer je gelijk te bewijzen. Ik probeerde het nog even wat luchtig op te lossen, maar mijn goedbedoelde 'I was hungry and my ticket looked so tasteful that I ate it' bewees alleen maar dat er zo dicht bij de cockpit en het voorziene vertrekuur niemand anders met mijn gevoel voor humor te vinden was.

Maar kom, uiteindelijk is alles goed gekomen (zo ongeveer nadat ik m'n bek dichthield moet dat geweest zijn) en we zijn toch aan boord mogen blijven om even na het plaatselijke middernacht in Tallinn aan te komen.

Een ongeluk komt echter nooit alleen, en nog maar pas aangekomen in de hoofdstad van Estland kreeg ik al telefoon van het plaatselijk Hertz-agentschap, met de vraag of ik m'n huurwagen nog kwam afhalen. Raar, want het reisagentschap van Toyota had me gezegd dat ze een wagen bij Avis hadden voorzien.
Wat  bleek? Ze hadden dus bij beide agentschappen een wagen voor me gehuurd. Stond ik daar om half 1 's nachts met twee autoverhuurkerels, die beide een uur lang niets anders gedaan hebben dan op mij te wachten. Proper, ik kon 't weer ne keer gaan uitleggen ... grrrrrrr ...

Maar kom, uiteindelijk ben ik in het hotel geraakt, en de gratis upgrade naar een junior suite kom me al veel milder stemmen. Ik weet eigenlijk niet waar ik die upgrade aan verdiend heb ... misschien zie ik er naar Estse normen wel als 'ne toffe' uit, wat meteen niet erg pleit voor het plaatselijke maatschappelijk beeld hier, maar kom.

Wel een mooie en ruime kamer hoor, met in de hall een reusachtige spiegel waarin de tekst van 'Imagine' gezandstraald staat. Je weet wel, dat liedje van John -laat me gerust, ik zit op Yoko- Lennon.

Het weer is hier verder zomers, de collega's vriendelijk en behulpzaam en de natuur ronduit schitterend.
Hieronder enkele sfeerbeeldjes: links de vernoemde spiegel, rechts het uitzicht dat ik heb vanaf m'n bureau (dat beetje water rechts is de Baltische zee) ...

Foto's-0003     Foto's-0004

15:25 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

Blij... Wat ben ik blij dat je terugbent (bij de bloggers).
Je sappige verhalen worden hier fel gesmaakt....
En, 't is dan nog non-fictie!

Gepost door: Spencerwoman | 06/11/2008

Woahhhhh, loser!!!! :)

Gepost door: Gert | 06/11/2008

je hebt nog geluk gehad Je hebt geluk gehad, als je in NL zonder boarding pass wordt betrapt en daar flauwe grappen over maakt, word je subiet uit het vliegtuig gehaald en vastgehouden terwijl ze je huis overhoop halen en je laptop gaan bekijken.
In het vliegtuig naar Guantanamo Bay ben je waarschijnlijk de enige passagier.

Ik verkneukel me nu al op het terugreisverhaal.

Gepost door: Hans | 06/11/2008

nu dak he ier lees besef ik weer hoe hard we uw fratsen gemist hebben... maar change is coming.. als ge zelfs zonder boarding pass op 't vliegtuig geraakt...

Gepost door: jogginggirl | 06/11/2008

Inderdaad Dit is wat we al die tijd gemist hebben. En jij durft dan beweren dat tijdens je blogstop dergelijke avonturen bijna onbestaande waren.
Denk je nu echt dat wij dat geloven??? :-)

Gepost door: Marc | 07/11/2008

image image a life without laughing with Geert.. it's impossible

weer een geweldig verhaal
groeten van het reflectormannetje

Gepost door: Ronald | 07/11/2008

tranen van de lach. YES...... nu is Geert weer echt on the blog!!
geweldig.

Gepost door: JeeWee | 07/11/2008

Geert is Back! Welkom terug in blogland! Prachtverhaal. Binnenkort het recept voor vliegtuigticket-taart op jouw blog?

Gepost door: Fred | 07/11/2008

reactie Eindelijk ben je weer terug.
Die andere hebben altijd van die saaien loop blogjes.

Gepost door: Koen Martens | 07/11/2008

De commentaren zijn gesloten.