13/02/2008

Krantenartikels

newspapersVoor mij is de krant niet gelijk aan de bijbel, wat op zich niet zo verwonderlijk is, want zelfs de bijbel is voor mij nit de bijbel, doch dit geheel terzijde.
Wat ik wil zeggen is dat ik een lezer ben van het kritische soort; ik leg me neer bij een afgedrukte voetbaluitslag, dat wel, maar het is niet omdat één of andere reporter meent aan de hand van bepaalde kriteria een zeker politiek standpunt te moeten ventileren of uit bepaalde randfactoren van onze maatschappij ineens een persoonlijke conclusie trekt en deze als enige zaligmakende waarheid gaat propageren op pagina 3, dat ik mee op die trein spring. Integendeel, ik probeer dan tussen de regels in het zwakke punt van het verhaal te vinden, gewoon omdat ik vind dat de media in onze maatschappij een al een veel te sterke machtspositie inneemt en indien iedereen zomaar slaafs aanneemt wat er in de krant of op het tv-scherm gedrukt of getoond wordt, we de klok terugdraaien naar de tijd toen de geletterden alle touwtjes in handen hadden, ten koste van het gepeupel.

Maar toch kan ik soms zo van die artikeltjes vinden, meestal ergens in een klein hoekje geprangd tussen het uitneembare sportkatern en de overbodige lifestyle-pagina's, waar ik even bij stil blijf staan. Zo van die artikeltjes waarvan je na het lezen nauwelijks kan geloven dat het er werkelijk zo gedrukt staat, wat je automatisch aanzet tot het meermaals herlezen van dit artikeltje.

Aan mijn bureau heb ik bvb. zo een artikeltje uit een Britse krant, met als welluidende titel 'Working with idiots can kill you'. Je kan niet geloven hoeveel passanten van mijn werkplaats dit artikel persoonlijk nemen ...

Gisteren las ik nog zo een artikeltje. Het ging over een Amerikaans bedrijf waar een werknemer 5 dagen dood aan zijn bureau zat alvorens dit door iemand werd opgemerkt ...
Ik ga de naam van de brave man niet vernoemen, gewoon om de familie van George Turklebaum niet voor het hoofd te stoten, maar het is toch ongelooflijk dat zo iets gebeurt. De reactie van de directie is ook ronduit hilarisch: 'Tja kijk, George kwam altijd als eerste binnen en ging steeds als laatste buiten en was nogal geabsorbeerd door zijn werk, dus niemand vond het raar dat hij daar zat zonder van zithouding te veranderen of ook maar één woord te zeggen ...'

Nu geef ik toe dat ik sinds het lezen van dit artikeltje ook enkele van mijn collega's ervan verdenk om reeds meerdere maanden geleden het tijdelijke voor het eeuwige te hebben verwisseld, maar hoe controleer je dit hé? Steek ik een pink in hun linkeroog en zie wat de reactie is, of stuur ik hen gewoon een e-mailtje en wacht nagelbijtend op een antwoord?

Spannend ...

07:11 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Eigenlijk diep triest dat het kan gebeuren. Dank voor de tip - heb zojuist alle collega's even koffie/thee gebracht en direct een controle uitgevoerd. Sommige hier zijn pre-historisch maar... ze leven allen nog :-)

Gepost door: Bjorn Paree | 13/02/2008

Dus daarom dient die brandalarmoefening alle maand ! Kwestie van geen maand teveel te betalen....

Gepost door: jogginggirl | 13/02/2008

Uuhh...moeten we onderscheid maken tussen lichamelijk dood en geestelijk dood..? Er zijn namelijk exemplaren van wie het hart ijverig door klopt maar die jaren geleden al blijk gaven van een geringe tot geheel niet aanwezige hersenactiviteit :)

Gepost door: John | 13/02/2008

De commentaren zijn gesloten.