26/09/2007

Terug in training

Maandag, de dag na Dwars door Mechelen, heb ik een rustdagje genomen, maar vanaf vandaag (woensdag) ben ik terug in training: het weerstandschema dat ik ooit van Mario heb gekregen is aangepast aan mijn planning en levensverwachting voor de komende weken en mag zijn deugdelijkheid ten tweede male bewijzen.
Kenners en intimi van onze westerse kalender en tijdsrekening zullen zich nu al afvragen wat er met de dinsdag is gebeurd ... wel, gisteren was het geen rustdag, maar ook geen échte trainingsdag: ik heb gewoon een 8-tal kilometerkes losgelopen.
Zonder hartslaggegevens, want hoewel danig bedraad kon ik geen hartslaggegevens op mijn Garmin krijgen. Een beetje nauwkeuriger onderzoek leerde me dat m'n hartslagmeter ook reeds afgelopen zondag niet meer tot de actieve bevolking van ons stuurloos landje mocht gerekend worden. Ik heb 's avonds er nog wat mee getest, maar volgens mijn hartslagmeting bleef ik klinisch dood ... hopelijk zegt dit meer over de status van de batterij in de meetband dan over mijn persoonlijke situatie, maar voor alle zekerheid raad ik eenieder van jullie toch aan om eens goed na te denken over wat jullie favoriete koffiekoek is.

Een kleine tip: in Muizen zijn de crèmekoeken met chocolade van onweerstaanbare kwaliteit ...
koffiekoek

07:37 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

25/09/2007

Eens iets over hardlopen ...

Ik ging nog eens iets vetellen over onze geliefde sport, niet?

OK, here we go ...

Dus ... 2 weken geleden de Jungfrau, dan een weekje niks.
Vorige week Tania gehaasd (allez, eerder ingehouden, maar kom) op haar eerste 10km wedstrijd, dan een weekje niks.

Normaal gezien ging ik afgelopen weekend ook niet veel actief sporten, want zowel de zaterdag als de zondag waren afschuwelijk volgeboekt. Maar ... ons Fientje werd ziek ('t kind had 39,5° koorts, ocharme ...), en dus kon ze niet gaan voetballen (ze voelt zich nu nog schuldig want haar ploeg verloor met zware 17-0 cijfers ...), en ook niet naar de eerste Chiro-samenkomst van het jaar. Zondag hadden we een uitstapje naar het Land van Ooit gepland, maar dat kon dus ook niet doorgaan.

Maar door het vrijkomen van de zondag heb ik wél de gelegenheid gezien om de 10 km wedstrijd 'Dwars door Mechelen' te lopen. 't Was lang geleden dat ik nog aan een serieus tempo had gelopen, maar ik ging toch even van de gelegenheid gebruik maken om een nieuw PR te lopen.
Is dit gelukt, of liep onze (anti-)held tegen een nieuwe teleurstelling aan?
Liep het van een leien dakje of veeleer in het honderd ... je komt het allemaal te weten in de volgende paragraaf ...
(ik ga nog studeren om trailers te bedenken ... ik zie een  nieuwe toekomst voor me ...)

Dus op zondag naar De Nekker getogen (heeft wel iets ... met de fiets naar een wedstrijd ...), waar mijn vader me al had ingeschreven.
Ik hoopte om rond de 41' te kunnen finishen, maar stelde Garmin in op 40', gewoon eens om te zien of het er die dag al zou inzitten.
Wel, persoonlijk denk ik dat ik er vrij kort zou opgezeten hebben, maar dankzij alle soepkiekes die een gemiddelde snelheid van 8,5 km per uur halen doch desalniettemin vanop startrij 1 willen vertrekken kon ik pas een heel eind op de Dijledijk (toen zaten we al aan km 3) op een eigen tempo beginnen lopen. Tot op dat moment was het constant laveren tussen groepjes, stappers (na 2km!! ... alsjeblief zeg!) ontwijken, versnellen, vertragen, inhouden, terrein goedmaken, enfin; niet iets wat je kan bestempelen als een vlak tempo.

Vanaf km 3 (ik denk dat ik toen al minstens een 500-tal 'lopers' had ingehaald) heb ik de gaskraan dan flink opengedraaid, maar ik wist dat de 40'-grens ook die wedstrijd nog zou kunnen weerstaan aan m'n aanvalslust. Uiteindelijk liep ik op km 7 wel degelijk op schema voor die 40', maar eerst 3 kilometer als een dronkeman lopen in een wiselend tempo en daarna 4km tegen sub 3'30" hadden me de adem afgesneden. De laatste 3 kilometer ben ik dan op een rustiger tempo overgeschakeld van 4'30" per km, wat uiteindelijk resulteerde in een PR van 41'15". Hopelijk geeft mijn plaats van dit jaar (als ik goed gezien heb zo rond de 120ste plaats op een 1800 starters) me het recht om vooraan te starten (er was een klein vakje voorzien voor de lage borstnummers), want het parcours ligt me en ken ik uiteraard op m'n duimpje.

Nu, ik wil niet misbegrepen worden ... ik gun iedereen zijn platsje onder de zon en iedereen mag wat mij betreft meedoen, maar wat kan er nu in 's hemelsnaam nu zo boeiend zijn aan het starten op startrij 1 om vervolgens binnen de 10 minuten jezelf kapot gelopen te hebben terwijl je door de helft van het deelnemersveld voorbij gestoken wordt ...
Eerlijkheid dient iedereen, ook jezelf ...

Nog even meegeven dat mijn vader een mooie brutotijd van net onder het uur heeft gelopen en volledig klaar lijkt voor de halve van Brussel!

11:43 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

24/09/2007

Terug lopen

We zijn nu 2 weken na de Jungfrau, en bijna een volledige week na m'n laatste berichtje, maar wie denkt dat ik ondertussen heb stilgezeten ... wel, die heeft eigenlijk gelijk met een grote 'G'.

Stilgezeten op loopgebied dan toch, want de vrije tijd (eigenlijk toch wel wat, kom ik tot de ontdekking) die zich aldus ter ontginning kwam aanbieden werd netjes ingevuld met m'n andere hobbies.

Watte? Is Marathon Geert dan geen loopnerd?? Heeft hij dan nog andere hobbies???
Jawel, jawel, ik heb nog andere interesses, eigenlijk te veel om op te noemen, want ik ben zo iemand die van alles z'n graantje meepikt, zowat alles interessant vindt en zich zou willen vastbijten in zowat alles waar een modale krant over durft te berichten, met als gevolg dat ik over heel veel kan meepraten maar in niets gespecialiseerd ben.
Desalniettemin zijn er buiten de loopsport nog 2 zaken die heel wat aandacht krijgen van mij: lezen en filatelie, meteen ook m'n grootste hobbies buiten de sport.
Dat ik een verwoed lezer ben is niet écht iets wat ik een staatsgeheim zou kunnen noemen, maar dat ook de filatelie één van m'n beleden godsdiensten is doet weleens meer de wenkbrauwen fronsen. Meestal verstaan de mensen onder de noemer postzegelverzamelaar een verschrompeld oud mannetje dat met z'n laatste krachten nog net de beentjes van een pincet zo dicht bij elkaar weet te brengen dat er precies een postzegel tussen past of een uitgebeend fossiel dat zelfs om van een gewoon zicht op de wereld te kunnen genieten zich al van een joekel van een loepe dient te bedienen, en er dan maar ineens een 'timber' als excuus gebruikt om interessant en geleerd doch vooral niet gehandicapt te doen.

postzegelWelaan, laat me deze vooroordelen dan maar eens meteen de kop indrukken, want ook deze energieke jongeling is een verwoede postzegelfanatiekeling (wat doet het goed om een blog te hebben: je kan de meest wilde fantasiën over jezelf de wereld insturen die door niemand worden tegengesproken en die een beetje later zelfs perfect googlebaar zijn ... zoek in je zoekrobot binnen een paar dagen maar eens de combinatie 'Geert + energieke + jongeling' op en je komt bij mij uit ... dáár kan ik nu eens van genieten zie ;-)))))) ).

Waar waren we gebleven? Ah ja, bij die vooroordelen ... wél, postzegels verzamelen laat je toe om de wereldgeschiedenis in een boek te steken en, mits je een beetje achtergrond niet ontbeert, te lezen als een roman ... wie hier voorbeelden van wil nodig ik met graagte eens uit om een kijkje te komen nemen naar mijn quasi complete verzameling Belgische postzegels, m'n collectie Nederlandse zegels ten tijde van de watersnood in de jaren '50, m'n uitgebreide reeksen uit de tijd van het Duitse Derde Rijk, en ga zo maar door.
Eigenlijk is mijn verzameling een verlengstuk van mijn passie voor geschiedenis ... ongelooflijk wat een postzegel je soms kan vertellen ...
Dus mensen, als jullie bij oma op de zolder ooit eens een oud stoffig boek vinden boordevol getande (of ongetande) en gestempelde (of ongestempelde) schatten, denk eraan dat jullie me kennen ;-)).

Maar bon, ik denk niet dat de meeste van m'n lezers naar hier komen om verhalen over kleurnuances, Mechelse druk of perforaties te vernemen, dus terug over naar onze teerbeminde sport: wel, gisteren ben ik terug beginen lopen, en meteen op een verassende manier.

Huh? Watte?

Willen jullie meer weten? Tja, dan zal je morgen even moeten terug komen ... bis Morgen!!;-)

08:38 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

18/09/2007

Stilaan terug beginnen

Vooreerst moet ik iedereen bedanken voor de lieve woorden, volgend op de prestaties van zowel vader als echtgenote Marathon-Geert. Om meteen ook de eerste nuance van de dag te plaatsen; de lofbetuigingen die aan het adres van mijn coachschap werden geadresseerd zijn te voorbarig, want ik stuur uiteraard Tania haar trainingen een beetje bij, maar tijdens de wedstrijd gedraagt ze zich op en top vrouwelijk! (m.a.w.: ze luistert niet ;-))) )

questionVoor mezelf was de 10km in Boortmeerbeek niet echt een wedstrijd, maar meer een uitgelezen gelegenheid om eens een eerste keer terug de beentjes te strekken na het debacle in Zwitserland. Meteen ook even een moment om na te denken over wat ik nog zou willen lopen in het najaar.
Nu ja, aan willen lopen heb ik geen gebrek, maar het kunnen lopen volgt niet steeds diezelfde planning.
Nu, ik start zeker in de halve marathon van Brussel, en naar alle waarschijnlijkheid (moet nog eens de juiste datum bekijken) zal ik ook in Kasterlee diezelfde afstand aanvatten. Verder zou ik nog enkele 10 kilometer races op het palmares schrijven, maar 't is dat ik door allerlei omstandigheden in acute tijdsnood dreig te raken hé ... in Kampenhout is er nog halverwege december een 11km loop, en dat is lekker dicht bij huis (hoewel ik exact 10k prefereer), maar verder ...

Als er iemand een suggestie of gouden tip heeft, laat maar weten ...

Uiteraard moet ik eerst terug in training modus geraken ... misschien vanavond, maar het kan ook donderdag zijn ... we shall see ...

07:15 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

17/09/2007

Het voorbije weekend

Wetenschappers en theologen zijn het er over eens: God is niet begonnen met het scheppen van het universum! Nee hoor ... zijne goddelijke zelve is gestart met de uitvinding van het weekend!
Immers, hij begon duidelijk met het belangrijkste (heelal, knikkers waaronder de Aarde, planten, dieren, ...), om pas tegen het einde van de week uit te bollen (hoe zou je zelf zijn!?) en met de overschotjes nog snel de mens te maken. Op zondag heeft hij dus een rustdag genomen om zijn overgebleven plannen in stukjes van elkaar te knippen, wat meteen het begrip 'snipperdag' verklaart.
Bon, het is dus duidelijk dat het weekend zijn eerste creatie was, want ten eerste begon hij zijn verwezenlijkingen in orde van belangrijkheid (dus kan het niet anders of hij vond het weekend als eerste uit), en ten tweede kon hij onmogelijk zelf een weekend hebben genomen indien hij het nog niet had ingesteld.

Allez, kom ... het is een grote omweg om te zeggen dat ik tegenwoordig enorm van m'n weekends aan het genieten ben!

Ten eerste vanwege ons Fien ... je ziet dat kind gewoon groeien in haar goal ... dit weekeinde gewonnen met 5-4, en hoewel ze er 4heeft binnen gehad keepte ze toch op een meer dan behoorlijk niveau. Als vader is het altijd plezant om een compliment over je kinderen te krijgen, maar als sportende vader in superlatieven aangesproken worden over je sportende dochter is een ervaring die ik iedereen van goede wil en zachte zeden een keer toewens!

Verder was er dit weekend ook nog de rest van de familie die in Boortmmerbeek aan de start kwam van de 10,5km.
Nu ja, van die 10,5 mag je gerust 10k maken, want bij de aankomst stond er 'slechts' 9,8km op de teller van m'n Garmin, maar verder geen geklaag, zeker niet wat betreft de prestaties: mijn opdracht bestond erin om Tania naar een gemiddelde van 10 per uur te hazen, dus exact 1 uur op de 10k.
Hmmmm ... ok, het is de eerste keer dat ik eens iemand gehaasd heb, maar volgens wat ik heb horen zeggen is dat in normale huishoudens de haas het tempo aangeeft, en de gehaasde slaafs het tempo volgt. Ik gebruik met opzet de term 'normale huishoudens', want daar waar ik Tania eerst al met stokken en koorden moest dwingen om achteraan te starten (mevrouw de debutante posteerde zich parmantig met breed gezette ellebogen op de eerste startrij ... 'k weet niet waar ze dat vandaan haalt ;-) ) heeft het ook nog eens 600 meter geduurd om haar duidelijk te maken dat 11 een te onthouden getal is wanneer je de opstelling van een voetbalploeg bekijkt, maar dat 11 per uur meer is dan 10 per uur en daarom een beetje te snel is. Gevolg: ons gemiddelde tijdens de eerste kilometer kwam neer op 5'25".
Maar vanag de 4de kilometer had onze lieftallige debutante begrepen dat 10 per uur haar toch beter zou liggen, en aan een gemiddelde van exact 6' per kilometer draafden we zij aan zij doorheen de straten van een verkeersvrij gemaakt Boortmeerbeek. Voordeel was dat we 3 toertjes op eenzelfde traject moesten lopen, wat goed is om je wedstrijd in te delen. Bij de ingang van de 3de ronde maakte ik Tania er attent op dat we al de hele wedstrijd op zo'n 150 meter van dezelfde man in voetbalshirt van Argentinië liepen, en dat ze hem voor de laatste 500 meter als doel zou moeten nemen. Misschien kon ze wel een versnelling plaatsen om hem voorbij te gaan ...

Nota aan mezelf: in 't vervolg tegen Tania effectief pas op 500meter voor het einde zoiets te zeggen. Mijn woorden waren nog niet koud onder de Boortmeerbeekse zon of onze sympathieke atlete plaatste een versnelling om de onfortuinlijke aanhanger van Zuid Amerikaans voetbal een straat verder in te halen, onderwijl hem een blik gunnend die ik niet meer gezien had sinds Lance Armstrong een aanval van Jan Ullrich op l'Alpe d'Huez pareerde en hem 'en danseuse' ter plekke liet.

Een lang verhaal om te zeggen dat ik blij ben om in het kielzog van vrouwlief aan te komen na een dikke 57 minuten loopfestijn.

Ik ben dan nog even teruggelopen om mijn vader, die hier eveneens zijn debuut maakte, te gaan oppikken. Ook zijn eersteling is voorspoedig gelopen en na 1 uur mocht hij zich finisher noemen. Perfect op schema voor de halve van Brussel dus ...

De mosseltjes achteraf smaakten dus bij iedereen van onze clan even zoet ... op naar het volgende weekend!

08:34 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

13/09/2007

Verzadigd

Hoe zit 't met de sport in mijn omgeving?

Wel, ik geniet nog van enkele daagjes rust na de marathon van afgelopen weekend. Zondag ga ik terug lopen, en 't is meteen voor een wedstrijd: de 10 (eigenlijk 10,5) kilometer van Boortmeerbeek.
Ik weet nu echter al dat het mijn traagste 10 ooit zal worden, niet omdat de benen niet zouden willen ('k voel me eigenlijk best sterk en de eerste 10 in de Jungfrau doen me eindelijk geloven in een tijd onder de 40'), maar wel omdat ik mijn vrouwke ga hazen in haar allereerste wedstrijd!
Nog in ons gezin ben ik fier om te zeggen dat ons Fientje haar eerste voetbalwedstrijd van het nieuwe seizoen gewonnen heeft met 2-4. Ze stond de ganse match in de goal en al de hele week ben ik op diverse plaatsen aangesproken door mensen die me feliciteerden met de match van onze kleinste spruit ... volgens de overlevering heeft ze beresterk gekeept en haalde ze menige gemaakte goal buiten het bereik van het scorebord.
En weet je wat ik nog het beste vind? Dat ze zelf enorm kan balen over de 2ballen die ze toch tegende netten heeft laten gaan! Dàt is het karakter dat je nodig hebt om constant te kunnen verbeteren, zo hoor ik het graag. Alhoewel, ik wens haar iets meer nuance toe dan dat beetje dat ik heb ... 't maakt 't leven allemaal wat makkelijker.

Ondertussen is mijn gevoel van 'nooit meer' volledig vervaagd tot wat de Duitsers 'nie wieder' noemen ... het is ooit wel gezegd, maar 30 jaar later stonden ze hier toch maar weer hé, awel, ik ga ook nog eens terug naar de Jungfrau, want ik wil WRAAK!

En hoe gaat het met de sport een beetje verder van m'n bed?

Wel, vooreerst hebben de Rode Duivels een 2-2 gelijkspel gehaald tegen Kazachstan.
Tegen wie?
Juist ja, tegen die ... een land met weliswaar een grote visvijver aan potentieel voetbaltalent, maar met geen deftig opleidingsprogramma, zonder één deftig plein op het ganse territorium en met een op de koop toe halve nationale ploeg die moest afzeggen voor de partij tegen onze eigen nationale trots. We stonden 0-2 voor, hadden het beste in het spel, en toch kwamen we slechts met een gelijkspel van het veld gestapt. Uiteraard alleen maar positief nieuws uit de mond van onze bondscoach ... volgens mij zit die mens écht wel aan de drugs, want zijn matchanalyses getuigen van een buitenaardse onbekwaamheid die onmogelijk aangeboren of door middel van natuurlijke ingrediënten tot stand gekomen kan zijn.
We hebben nochtans genoeg talent, misschien wel meer dan ooit, maar ja, wat baat een tijger onder de motorkap met een ezel aan het stuur?

Verder ook nog ontzettend nieuws over Jorina Aerts ... zij stopt met zwemmen!! Ongelooflijk ... volgens haar coach is ze oververzadigd en niet meer in staat zich op te laden voor de trainingen.
Wie?
Juist ja ... Jorina Aerts ...
Nog nooit van gehoord, zegt u?
Wel, eerlijk gezegd, ik tot voor deze ochtend ook niet ... het kind is uiteindelijk ook nog maar 16 jaar en heeft nog nooit een platte prijs van belang (ik wil een provinciale titel of een titel van Miss Druif niet minimaliseren, maar wereldschokkend zijn geen van beide ...) gewonnen. Maar ze is verzadigd ... dat ze eens een voorbeeld neemt aan Jeanine Longo ... volgende maand 49 jaar jong en druk in de weer met de voorbereiding voor het WK tijdrijden en fietsen op de weg. Als ze wint zou het haar 12de wereldtitel worden! En Jeanine is nog lang niet verzadigd!!

PICT0013Nee, dan heb ik liever iemand met de mentaliteit van ons Fien, die blij is met een goede prestatie maar bovenal mekkert over die enkele details die niet geheel naar wens verlopen ... ze zal misschien nooit geen topper worden, maar ze zal wel altijd haar best doen om beter te worden!

09:04 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

12/09/2007

Nabeschouwing op de Jungfrau

Het is raar wanneer je zo lang naar een doel hebt toegeleefd en dan plots, enkele dagen na D-Day, eigenlijk moet terugdenken aan hoe het is geweest en of het al die moeite waard is geweest.

Nu, één ding is alvast duidelijk: ik zou het onmiddelijk terug doen ... onderaan dit bericht ga ik wat fotookes plaatsen, en dan begrijpen jullie meteen waarom ...

  • de organisatie: perfect, zonder meer ... ik heb nog nooit zulk een uitgebreide bevoorrading onderweg meegemaakt als tijdens de Jungfrau-Marathon: cola, water, energiedrank, sportthee, bouillon, magnesiumkoekjes, fruit, energierepen, zelfs gellekes kon je krijgen zoveel je wil. Talloze vrijwilligers stonden klaar om je te helpen, enthousiast van de eerste tot de laatste! Nu zou je van een Zwitser uiteraard wel mogen verwachten dat hij iets kan organiseren, maar ga er maar eens aan staan, zo in 't midden van een berg op een plaats waar deze tijd van 't jaar werkelijk niets te beleven valt een logistiek neerzetten waar menige grote stadsmarathon met een budget gelijkaardig aan het jaarloon van Beckham nog niet mag gaan naast staan. Topklasse!
  • het traject: uniek, prachtig, overweldigend ... ik kan geen superlatieven bedenken die in minder dan 25 woorden de uitzichten die we na elke kronkel in de weg kregen voorgeschoteld op een gepaste manier beschrijven. De organisatie van de Jungfrau spreekt zelf van de 'mooiste ter wereld', wat bij mij dikwijls nogal aanmatigend zou overkomen, maar niet in dit geval! Zelfs op de stukken waar de tranen me dichter bij stonden dan het lachen werd ik bevangen door een diep respect voor de natuur, door wiens levenswerk we enkele uren lang hebben mogen strompelen ...
  • het publiek: doe het maar, in volledig Schots ornaat, inclusief doedelzak, de morene beklimmen om de lopers moed in te blazen. Of nog: meer dan 6 uur lang met een gigantische koebel rond het middel gebonden heupbewegingen maken waar Elvis nog jaloers zou kunnen op worden, gewoon om de atleten te laten voelen dat de lokale bevolking achter hen staat. Of urenlang in een bandje staan spelen op een bergtop, om dan 's avonds nog naar Interlaken af te dalen om de op terrasjes verspreidde deelnemers op ambiance te trakteren ... en ik kan zo nog een half uur doortypen ...
    Ik moet écht iedereen bedanktn voor de honderden 'heya's', 'go go go's', 'com'on Belgium's' en 'hop hop hop's' .... hoewel minder in aantal liet het publiek zich lminstens zo sterk gelden dan in bvb. Rotterdam, en dit wil al wat zeggen ....
  • de prestatie: ja, wat moet ik hier nog over zeggen ... uiteraard ben ik ontgoocheld, maar dit moet ook niet uitvergroot worden. Ik ben blij dat ik heb meegedaan, uiteindelijk ook blij dat ik de eindstreep heb gehaald, maar ik heb een hoge lat ergens wel nodig om me te motiveren. En laat het duidelijk zijn: de 'nooit meer' van direct na de finish is ondertussen veranderd in een gezond wraakgevoel, want ik wil ooit nog eens terug aan de start van Interlaken staan, maar dan wel sterker gewapend dankzij de portie ervaring die ik heb opgedaan in de editie van 2007!
  • de douches: op 1800 meter hoogte zorgen dat er alleen al voor de mannen meer dan 40 douches zijn waaruit het warm water zonder verpozen rijkelijk stroomt is op zich al een stunt, maar er dan ook nog voor zorgen dat je vanonder de douches een magistraal zicht hebt op de top van de Jungfrau & de Eiger, dat is een bonus waar ik de organisatie eeuwig dankbaar voor ben!

Enfin, genoeg gezeverd, geniet maar van de foto's ... er zijn enkele sfeerbeelden van onderweg, maar ook enkele foto's van het traject, genomen na de finish.
Picture 007Picture 010Picture 022Picture 024

 

 

 

 

Picture 049Picture 050Picture 053Picture 055

 

 

 

 

 

Picture 056Picture 060Picture 091Picture 093

 

 

 

 

 

Picture 105Picture 101Picture 100Picture 107

 

 

 

 

 

 

 

Picture 115Picture 118Picture 120Picture 121

 

 

 

 

 

 

 

Picture 127Picture 126

07:39 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

08/09/2007

De Jungfrau Marathon

Oef ... net terug op de kamer na een supervettige maar overheerlijke maaltijd in een plaatselijk restaurant.

Maar ik denk niet dat jullie interesse uit gaat naar mijn dieet van de dag, maar eerder naar wat nieuws van de mooiste race die ik al heb gelopen.

Let wel, ik zeg 'mooiste', en zeker niet 'beste', want ik heb mezelf héél zwaar teleurgesteld met de geleverde prestatie.
Om maar meteen met de achterdeur zodanig in huis te vallen dat de voordeur er niet goed van is: mijn tijd is met 4u24'30" een pak onder de verwachtingen gebleven, maar eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er vandaag ook niet meer in zat; de voorbereiding is goed verlopen, ik heb nog nooit voor een loopwedstrijd zo streng op voedinggebied geweest, ik ben volledig uitgerust aan de start kunnen komen, het weer was perfect, enfin, de enige juiste en eerlijke conclusie is dat ik op dit moment niet goed genoeg ben om de prestaties te leveren die ik wil.

Het begon nochtans als in een droom: een rustige start (eerste km in 4'28") en daarna gewoon goed kunnen doorlopen. Mijn kmtussentijden deden me bij wijlen denken dat ik véél te snel aan het draven was (2de km in 4'02", dan 4'08", en zo kwamen er nog wel wat), maar zelfs bij een tussentijd van 43' aan het 10k-punt heb ik nooit in het rood gelopen ... de hartslag was nog steeds onder de 160 en erg stabiel, en ik hield me eerder in dan dat ik écht gas gaf. Rond de 20k kreeg ik even een dipje, wat me even verwonderde want tot dan liep ik nog steeds freewheelend op m'n eigen tempo zonder enig probleem, maar waarschijnlijk lag 't toch eerder aan het ambetante stukje vals plat in Lauterbrunnen, want ik haalde het 26k-punt in de vooropgestelde tijd van 1u57'. Maar dan komt het: de vreselijke muur van Wengen. In de aanloop naar de Jungfrau (prachtig: bij de start loop je eerst een plaatselijk rondje, daarna krijg je even zicht op hare majesteit, om er dan even van weg te lopen, maar enkele km's later loop je er weer recht naar toe ... fantastisch!) had ik me nog sterk gemaakt dat ze me vandaag niet klein zou krijgen, maar in werkelijkheid kreeg haar schoothondje me al tegen de vlakte. Nee, de muur van Wengen deed me geen goed ... meer gestapt dan gelopen en de kuiten protesteerden meer dan me lief was.

Na de muur kregen we dan weer een goed beloopbaar stuk, maar ik kon op geen enkel moment nog écht in m'n ritme komen. Tot op het 34 km punt liep ik echter nog perfect op schema om m'n vooropgestelde 4u te halen, maar toen ging het licht uit; m'n gellekes verteerden niet meer ('k heb ze nog vrijwel allemaal terug bij ... 't zegt genoeg), ik kreeg zelfs geen water meer binnen, m'n maag maakte rare sprongen en ik voelde m'n bovenbenen stilaan volledig vollopen van verzuring. Om dit alles een beetje te milderen heb ik m'n tempo een beetje naar beneden gebracht, maar 't was al te laat! Op km 35 lag ik al 4' achter op m'n schema, en toen wist ik al hoe laat 't was. Hoewel, nog even kreeg ik hoop, want vanaf km. 36 liep ik beetje bij beetje terug in op m'n geplande tijd, en even flakkerde de hoop terug op. Misschien niet om de 4u rond te halen, maar 't zou toch niet veel gaan schelen.

Jaja, dat vooral! Toen was daar plotseling het doodseskader van de Jungfrau: de Morene! Onmenselijk en totaal niet te belopen ... vanaf 38,25 tot aan km 41 leek het bij wijlen loodrecht omhoog te gaan. Single trail, dus voorsteken stond quasi gelijk aan een zelfmoordpoging en er lagen meer losse stenen dan wat anders. Tot 2 maal toe heb ik me er mistrapt (zulke dingen vallen nu eenmaal makkelijk voor als je al ne keer of 3 gestorven bent en aan de voorbereidingen voor de 4de keer bezig bent), en wat je dan in je spieren voelt kan je enkel verstaanbaar maken aan iemand die daar al gelopen heeft ... ik heb nooit geweten dat beenspieren pijn konden doen tot achter je oren!! Onvoorstrelbaar. En ik die dacht over een sterke musculatuur te beschikken, saluut ja!

Het werd steeds erger op de Morene: laverend tussen gestrande lopers was het een constant zoeken naar het beste pad en een evenwicht dat je niet meer op gevoel kon vinden. Rond km. 40 dacht ik zelfs nog aan opgeven; het kon me eigenlijk gestolen worden, het ging niet meer, het licht was uit, de energie weg. Moesten ze me om mijn naam gevraagd hebben, 'k had mijn joker moeten inzetten.
Dan loop je daar op 2km van het einde, denkend dat 't ergste voorbij is, en als je dan over je linkerschouder kijkt dan zie je de lopers die slechts 200m voor je lopen eigenlijk op een hoogteverschil van 4 verdiepingen staan. En je moet die dus ook op hé!! Onmenselijk!

Gelukkig gaat het vanaf km 41 bergaf, en ik verbaasde mezelf wél met de eindsprint die ik nog in de benen had ... hier heb ik wel serieuze risico's genomen maar alles liep goed af. Uiteraard kan een sterke laatste km geen gebroddel van 10km goed maken, en dus eindigde ik in iets meer dan 4u24' als 822ste op iets meer dan 4200 deelnemers.

In de reeks 'eerste woorden na aankomst' mag je gerust de mijne noteren: "nooit meer!"

Nog even meedelen dat ene Qrunner winnaar van de pronostiek is geworden, dus, nobele onbekende, maak u bekend en stuur me je adres ... de prijs zal de uwe zijn!

Foto's volgen morgen of overmorgen, maar de 'voor' en 'na' wil ik jullie niet onthouden ... over contrasten gesproken:
Picture 019Picture 095

22:31 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (45) |  Facebook |

Nog anderhalf uur ...

Binnen exact anderhalf uur gaan we er aan beginnen.

Ik ben net terug op m'n kamer na een ontbijt dat al lang in 10-voud terug de wc-pot is ingevlogen (dit werkwoord mag je gerust letterlijk nemen!!). Ik kan dat dus niet hé, zo rustig en sereen naar een wedstrijd toe leven. Ik mag me nog zó goed voorbereiden, altijd komen weer die twijfels terug wanneer ik naar de start moet gaan: heb ik wel écht alles gedaan, had ik die dag toen ik pijn aan de knie had niet wat meer moeten doorbijten om tóch die laatste versnelling nog af te maken, en ga zo maar door ... Ik ben gewoon gaan lopen van het ontbijt; ik kon de aanblik van al die afgetrainde atleten gewoon niet meer aan ... bij iedereen die ik zag voorbij komen dacht ik steevast van 'wauw, die ziet er sneller uit dan ik', en 'kijk, die is precies nog afgetrainder dan ik', en ga zo maar door ... om gek van te worden!!

Bij deze wil ik echter de uitvinder van Immodium van harte bedanken, want het is HIJ die me op een deftige manier in het startvak krijgt en er postuum voor zorgt dat de geur van vers bemeste grond zich niet overheersend kan manifesteren in mijn onmiddelijk omgeving.
Natuurlijk mag ik ook niet mijn supporters vergeten (ouders, schoonouders & Tania) die hier zijn om me aan te moedigen en gisterenavond nog mee het traject hebben bestudeerd, in de hoop om me toch een beetje kalmer te krijgen (en gelukt dat dat is ... ;-)  )

Allez, we gaan ons klaar maken voor het vertrek ... het volgende berichtje op deze blog zal een verslag zijn over de Jungfrau Marathon, gezien vanop het traject ... het wordt vast een zeker een verhaal, geschreven in bloed, zweet en tranen, een verhaal doorspekt van pijn, begeestering en doorzetting, een spannend epos over een heraldieke doch ongelijke strijd, maar bovenal hoop ik eigenlijk op een oerdegelijke klassieker met een doodgewoon happy end!

Tot straks!

07:36 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

07/09/2007

Live aus die Schweiz

Hier een eerste berichtje uit Zwitserland.

Het was nogal een bedoening om hier gisteren te geraken: in Frankrijk heb je natuurlijk file omdat er één of andere onverlaat enkel een rijbewijs op papier heeft gekregen zonder dat er zich ooit iemand heeft om bekommerd dat hij of zij wel degelijk over de nodige capaciteiten beschikt om achter het stuur te kruipen, terwijl we, eens over de Zwitserse grens, even het idee kregen dat we in een verkeerskegeltjesshop waren binnen gereden: ongelooflijk hoeveel werken ze hier op hetzelfde moment ten uitvoer proberen te brengen!! Het leek wel alsof we in het België van de pre-gemeenteraadsverkiezingen rondreden ...

En aldus heeft een rit die door de gps begroot werd op 6u50 eigenlijk 8u geduurd ... hopelijk is dit geen voorbode voor morgen, hoewel ik denk dat ik op de flanken van de Jungfrau niet gehinderd ga worden door Franse chauffeurs of Zwitserse wegenwerkers.

Onderweg had ik al gebeld naar de hotels (ik slaap in een ander hotel dan de supporters; niet om een duidelijk hiërarchisch onderscheid te maken, maar wel omdat het hele stadje hier uitgehuurd is!!) om te bevestigen dat we er wel degelijk aankwamen, en ik kon dus nog inchecken om 22u. Daarna, zoals het een sportman betaamt: jabbedabbedoe, oogjes toe!

Die oogjes gingen vanochtend pas om 9u terug open om het wondermooie Zwitserse panorama in ogenschouw te nemen: bergen, eeuwige sneeuw, een vervaarlijk stromend riviertje met gletsjerwater ... ik zie het allemaal vanop mijn balkon.
Na een sterkmakend ontbijt heb ik dan even met Johan gebeld, en we spraken af aan de startlijn, gelegen naast het casino, meteen ook de plaats waar we onze startnummers konden afhalen. De expo zelf gaan we straks pas bezoeken, want er was teveel drukte daarstraks. We hebben wel samen een 6 kilometerkes gejogd door Interlaken, gewoon om de beentjes al ne keer te voelen.
 Seffens hebben we alvast afgesproken om samen een spaghettike te gaan verorberen ... 't is wel plezant om een collega blogloper bij de hand te hebben; zo kunnen we lekker elkaar wat zenuwachtig maken ;-)

Deze avond ga ik dan Tania van de luchthaven in Bern halen, en dan is het supporterslegioen compleet.

Hieronder al een paar impressies op digitale pelicule, gewoon om in de stemming te blijven ...

Je ziet achtereenvolgens de startlijn met daarachter een hommage aan al de voorgaande winnaars (ik ben al een paaltje gaan uitzoeken waar ze volgend jaar mijn vlag mogen hangen :-)))) ), Johan met als achtergrond het wondermooie Casino van Interlaken en (uiteraard) een berg, daarna de Jungfrau, gezien vanaf de startlijn, dan de startplaats in volle opbouw en als laatste foto de Jungfrau uit de tijd toen ze nog gewoon Eva heette ...

PICT2816PICT2817PICT2818PICT2819PICT2820

12:55 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

06/09/2007

Het Vertrek

Het begint stilaan spannend te worden ... nog enkele uurtjes en ik stap de wagen in, om samen met ouders en schoonouders de tocht naar de Jungfrau aan te vatten.

Het is goed dat ik niet alleen moet rijden ... een kleine 7 uur in de wagen is niet onoverkomelijk, maar ook niet écht ideaal op 2 dagen voor een marathon. Met 2 chauffeurs aan boord zal ik geen enkele kilometer moeten rijden en aldus in ideale omstandigheden naar de startlijn gebracht worden, een beetje zoals het treintje van Tom Boonen dus ;-)

Aan iedereen die zich gisteren reeds aan een gokje op mijn eindtijd heeft gewaagd: bedankt voor de deelname .... ik heb op dit moment reeds 41 gokjes genoteerd en de cijfers zijn in balans: tussen de snelste gok van 3u30'00" (nog een geluk dat optimisme geen rechtstreekse slachtoffers maakt want ik lees graag het run4fun-blogje van Wim ;-)) ) en de traagste van 4u31'00" zit er ongeveer 1 uur tijdsverschil (voor alle duidelijkeid: Zwitserland is óók GMT+1 hé!! :-) ); verder zijn er 20 gokjes op lager dan 4u, 20 gokjes hoger en er is één Canicrosser die met een gok van precies 4u in de veronderstelling verkeert dat ik een soort lopende metronoom ben ;-)

Nu, voor elk gokje onder de 4u dank ik hartelijk voor het gestelde vertrouwen, en voor elk gokje boven de 4u dank ik zo mogelijk nog hartelijker voor het leveren van de extra motivatie! (het grote ongelijk van iemand bewijzen is één van m'n vele hobbies; daar kunnen ze op 't werk over meespreken ...)

In elk geval, bedankt voor alle gokjes, reacties, raadgevingen en hartjes onder mijn scherp getrainde riem; ik zal m'n huid duur verkopen op de flanken van de Jungfrau. Of dit voldoende zal zijn om m'n doelstelling te bereiken is een ander paar mouwen, maar ik weet wat ik er voor gedaan heb, ik weet hoe ik me voel en zonder té hoog van de toren te blazen kan ik zeggen dat ik m'n eigen 'kapel van god' (je lichaam vergelijken met een 'kathedraal van god' vind ik nogal blasfemisch en om te spreken van een 'kerk van god' sta ik te scherp afgetraind voor het moment ;-) ) als geen ander ken, en ik heb er zelf het volste vertrouwen in dat mijn carroserie voldoende getuned is om de uitdaging met kans op succes aan te gaan.

Bloeden, janken en smeken op de Jungfrau behoort tot de mogelijkheden, maar breken: NOOIT!

Hopelijk is Interlaken online, zodat ik ook van ginder een woordje kan placeren ... om jullie in de stemming te brengen zet ik hieronder nog een paar fotookes, gevonden op het internet. Als deze gefotografeerde vlaggen de lading dekken gaan we daar nog iets meemaken ...

j1j2j3j4

11:40 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

05/09/2007

Koolhydraten!

YES! YES! YES!

Eindelijk is de aflaatfase voorbij en kan ik beginnen aan het opladen van koolhydraten.
Eindelijk kan ik terug het gevoel krijgen dat er nog wat energie in mijn lij zit.
Eindelijk kan ik terug verder geraken dan de 2 onderste treden van een trap zonder externe hulp.


Gisteren, op de laatste dag van mijn koolhydratendump, heb ik ook de laatste echte training van mijn Jungfrauschema afgewerkt. Niet te speciaal hoor; na een extra lange opwarming (geen risico's nemen zo kort voor het startschot) heb ik 5 kilometer gelopen aan 4'30" per km, wat dus het tempo is dat ik in Zwitserland de eerste 26 km moet volhouden, om daarna gedurende een kleine 5 km uit te lopen.
Om de training kort samen te vatten: het liep perfect!

Alles begint op zijn plaats te komen: het tempo, de uithouding, zelfs mijn gewicht staat ongelooflijk scherp. Vanochtend woog ik nog 77,3kg, wat ongeveer mijn gewicht was van toen ik als 17-jarige puber de straten van Muizen oneilig maakte. Als ik tot voor enkele jaren terug nog maar in de buurt van de 80kg kwam voelde ik me slap en lusteloos, maar nu is dit helemaal het tegenovergestelde; ik voel me sterk, vol energie en blakend van vertrouwen. In één woord: ik voel me gezond.

En dus ja, ik zie het volledig zitten en ben er helemaal klaar voor! Als het nu niet lukt, dan zal het er nooit van komen om een deftige tijd neer te zetten in een bergmarathon, want de benen die ik nu heb zouden me op een vlakke omloop vrijwel automatisch naar een PR moeten leiden/lijden (schrappen wat niet past).
Mentaal zit 't ook moustache (of snor, zoals u wil ;-) ): in gedachten heb ik al minstens 100 keer het parcours overlopen, ik weet hoe het gras op de almen eruit ziet, kan de lokale flora al ruiken en bijna heb ik de zoete smaak van de overwinning (op mezelf dan toch) op de smaakpapillen gelegd.
En telkens ik over mijn aankomst heb gedroomd (soms al spurtend, soms met een origineel zegegebaar terwijl honderden meisjes, de één al mooier dan de andere, in minirok en ontblote boezem bloemblaadjes uitstrooiend gillend om mijn handtekening kwamen vragen, maar we wijken af) kwam ik in minder dan 4u binnen ... ik weiger gewoon om met iets anders rekening te houden!!!

Maar het zou toch zeer egoïstisch zijn moest ik de vruchten van deze marathon (nee, ik heb het hier niet over die meisjes ...) helemaal alleen zou consumeren, en daarom geef via dit blogje niet 1, zeker ook geen 3, maar 2 typisch Zwitserse prijzen weg!

Hoe kan je hier in de prijzen vallen?

Awel, doodsimpel ...

1) de eerste prijs wordt gereserveerd voor een pronostiekje ... stuur me een mailtje of post hier een berichtje met je gok op mijn eindtijd. Diegene die er het dichtste bijzit heeft gewonnen, maar, let wel, we maken het nog ietske moeilijker ... als je gok sneller is dan de tijd die ik loop, dan vervalt je gok. Dus: gok je op 3u59'48" en ik loop 1 seconde trager, dan heb je ... NIETS! Maar allez, jullie hebben geluk dat ik vanaf vandaag terug koolhydraten mag eten en me daarom goedgeluimd voel: iedereen mag 2 gokjes wagen. Dus, niet één, maar twee pronostiekjes per persoon, zolang de voorraad strekt en deze actie is niet cumuleerbaar met andere promoties ...

2) de tweede prijs is voor de geluksvogel die me vereerd door bezoeker 111.111 op dit blogje te zijn. Eigenlijk doe ik dit een beetje ter compensatie voor het missen van m'n 100.000ste bezoeker ... mijn teller stond al voorbij de 105.000 toen ik doorhad dat het momentum van de 100.000ste al voorbij was. Nee, ik ben nooit van de snelste geweest.


Mensen, doe mee, want er vallen mooie prijzen te verdienen!

koeNee, ik heb ze nog niet, want zoals ik al zei zijn het échte Zwitserse prijzen en aldus zal de aankoop in het land van de gatenkaas worden uitgevoerd ... de foto hiernaast kan misschien een tip zijn, maar let op voor verkeerde interpretaties (het blijft hier tenslotte toch mijn blog, en dus is niets wat het lijkt maar is alles iets anders, hoewel ook dat niet zeker is!).

De lijnen zijn NU open ... succes!

08:29 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (26) |  Facebook |

04/09/2007

Back to school

Nog 4 dagen ...

Nu begint het toch serieus te korten; ik kan het niet op één hand meer tellen hoe vaak ik het volledige traject al in mijn dromen heb gelopen. Hoewel ik nog nooit zelfs maar in de buurt van de Jungfrau ben geweest verwacht ik me op meer dan één plaats aan een déjà-vue effect, of spreken we in deze context van een déjà-courru effect?

boekentasGisteren was echter een belangrijke dag voor de Marathon Geerten uit M., maar dan voor een reden die eens niets met lopen te maken heeft ... het was namelijk 1 september, en hoewel ons land versnipperd raakt door allerlei communauteire twisten en hoog politiek spel is er nog altijd een constante die onze verschillende landsdelen bindt (hoewel dat in het verleden ook al anders is geweest): op 1 september gaat iedereen in België terug naar school.
Concreet wil dit zeggen dat zowel Lenne, Fien als Tania gisteren hun eerste acte de présence van het nieuwe schooljaar mochten optekenen.
Ons Fientje heeft het vorig jaar in het eerste studiejaar schitterend gedaan en mag als beloning naar het tweede, Lenne was ook in het derde weer een primus en mag haar wonderbaarlijke geheugen dit jaar in het vierde gaan etaleren. Tania heeft het blijkbaar vorig jaar niet zo goed gedaan, want zij moet ook deze keer blijven zitten; zij krijgt terug het 5de studiejaar onder haar (strenge!!) hoede.

Persoonlijk denk ik dat we ons aan nogal een schooljaar mogen verwachten: onders impuls van onze socialistische onderwijsminister met communistische trekjes (hoewel de oude communisten bij mijn weten niet het verbranden van geld in hun portfolio steken hadden, maar dat tot daar) is het basisonderwijs vanaf heden 'gratis'. En, nog steeds volgens dezelfde rode rakker, er bestaan hierover 'duidelijke afspraken'. Jaja, 't is maar wat je duidelijk noemt ... toen hij gisteren op de radio hierover werd geinterpelleerd deelde hij doodleuk mee dat bvb. turnkledij nog steeds door de ouders moet worden betaald (ben ik akkoord mee), en de duidelijke afspraak hierover is dat (en ik citeer) 'het niet te veel mag kosten' (einde citaat). Zéééér duidelijk, meneer de minister, écht waar ...

Verder krijgt elk kind nog in september een vragenlijst mee naar huis, met daarop vragen zoals 'Welke taal spreek je thuis' en 'Wat is het opleidingsniveau van je moeder', ... enfin, je begrijpt de tenuer al wel. Op basis hiervan gaan ze dan volgend jaar de subsidie die een school per kind krijgt bepalen. Het wordt niet met zoveel woorden gezegd, maar de 2uitersten zijn dus een allochtone moeder die onze taal niet machtig en als hoogste opleiding een cursus schapenhoedster voor eenarmige beginnelingen heeft gevolgd, en die het 'geluk' heeft om een kind met leerstoornissen in ons leersysteem te mogen (sluik)storten, tegenover een universitair geschoolde mama met prachtig Nederlands accent en het betere gamma van Oil of Olaz in de badkamerkast, fitnessabonnement en een kind waarvoor Sinterklaas op 6 december gemiddeld een half uur meer voor in zijn agenda reserveert.
Klinkt allemaal heel mooi en, indien uitgelegd door de juiste dogmatist, het kan zelfs heel logisch klinken, maar we verglijden steeds meer en meer in een systeem waar de échte slachtoffers de kinderen zijn van hardwerkende tweeverdieners, die het beste voor hun kinderen willen bereiken en hiervoor ook de financiële middelen hebben (zonder over té te spreken) maar spijtig genoeg een minder begaafd kind hebben.

Persoonlijk ben ik van mening dat je de steun aan een schoolgaand kind niet van de thuissituatie mag laten afhangen, maar puur van de mate waarin dat kind hulp nodig heeft om later een op zijn capaciteiten geschreven rol in de maatschappij te kunnen opnemen.
Hypothetisch gesteld: waarom zou mijn kind met leermoeilijkheden minder steun verdienen dan Ibrahim uit de bidonvilles van Brussel die eenzelfde probleem heeft?
Is dit dan 'gelijke kansen onderwijs'???

Voilà, tot hier deze politieke tribune ... 'k heb me weer eens goed kunnen laten gaan. De volgende 96 uur komt er alleen nog maar Zwitserse berglucht tussen mijn oren!

08:37 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

03/09/2007

Laatste week

Eindelijk ... 't is bijna zover.

En 't wordt tijd, zoveel is duidelijk! Zaterdag op de middag nog een 12-tal kilometerkes gaan lopen, maar 't ging me niet af. Had de marathon afgelopen zaterdag plaats gehad, ik betwijfel of ik de finish had gehaald, laat staan dat mijn doel ooit binnen bereik zou geweest zijn.
De hamstring deed zich ook weer gelden, zowel in het begin (eerste 2 km.) als tijdens die ene versnelling aan marathontempo (4'30") die ik na een kilometerke of 9 plaatste. De hartslag maakte ook voortdurend bokkesprongen, wat het aanhouden van een stabiel tempo niet bevorderde. Dit kan wel deels verklaard worden door een voor mijn doen extra scherp gewicht, dat met 78,5 kilogram eigenlijk iets te weinig is in de week voordat ik koolhydraten aflaat en terug oplaad en de warme middagtemperaturen.

Maar bon, gisteren, zondag, was het al heel wat anders ... ik liep een toerke van nét geen 10 kilometer, en het ging FANTASTISCH goed. Moest ik mijn benen van gisterenavond vakkundig en met chirurgische precisie van mijn romp kunnen verwijderen, 'k had 't direct gedaan, om ze er pas zaterdagochtend terug tegen te plakken. De eerste 6 kilometer liep ik tegen een gemiddelde van 12,1 km aan een hartslag van 138. Constant moest ik me inhouden, want als ik het hart had laten spreken zou ik gewoon beginnen vlammen, puur van blijdschap.
Verbazend, vooral voor mezelf, want sinds gisterenochtend sta ik op een dieet van veel eiwitten en zo min mogelijk koolhydraten, dus niet echt bevorderlijk voor de energiebevoorrading.
Bon, de laatste kilometers van gisteren heb ik gewoon uitgejogd, tegen een hartslag van minder dan 120, gewoon om niet te veel van m'n motor te vragen.

Vandaag is het rustdag en morgen loop ik nog wat kilometerkes aan marathontempo. Woensdag is het uitlooptraining, maar ik kijk vooral uit naar die zalige midweekse dag omdat ik dan terug koolhydraten kan beginnen laden.

jungDonderdag is het rustdag, en tevens de dag dat ik met m'n gevolg (zonder Tania; die komt vrijdag na met het vliegtuig) richting Jungfrau trek.
Vrijdag staat er een lichte training op het programma, samen met Johan, my partner in Jungfrau-crime.

En zaterdag is het dan zover: op deze opener van het tweede septemberweekend in het jaar onzes heeren tweeduizendenzeven loopt Marathon Geert de Jungfrau Marathon in een tijd van 3 uur en 59 minuten.
Zeker weten!

12:29 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |