29/06/2007

Telex van de week (2)

telex--start--
Na de traditie vorige week te hebben ingezet is dit de 2de telex van de week
--stop--
Nochtans heb ik problemen met tradities vol te houden ... vanaf 2 is het voor mij al een hele prestatie
--stop--
Eerst en vooral een berichtje van persoonlijke aard: ons Fien is vandaag 7 jaar geworden!!
--stop--
En we zingen allemaal in koor: 'Happy birthday to you ...'
--stop--
Hebben we vanmorgen ook gedaan
--stop--
Tot de kat binnenkwam en dreigde met zelfdoding door verstikking als ik niet dadelijk zou ophouden
--stop--
Moet ik nu triest zijn omdat ik zo vals zing of juist blij met de vaststelling dat ik nog toekomst heb in het Eurosongfestival?
--stop--
de krantenkoppen dan
--stop--
de nieuwe Vlaamse Minister President heeft in het ziekenhuis de eed afgelegd
--stop--
in het ziekenhuis, ja!
--stop--
er stond echter niet bij of dit vanwege de operatie van onze King was dan wel omdat de regering ziek zou zijn
--stop--
'k zal 't binnenkort wel horen van Geert Hoste; de man met de makkelijkste job in België
--stop--
wat er wél in de krant stond was het volgende: de helft van de Vlaamse chauffeurs weet niet hoe ze een lekke band moeten vervangen
--stop--
de helft maar?
--stop--
valt nog mee, rekening houdend met het feit dat drie kwart van de chauffeurs niet eens weet hoe ze moeten rijden
--stop--
leuk was hoe ze dit bij Het Laatste Nieuws dachten te moeten illustreren
--stop--
drukken ze een foto af van een blonde stoot in minirok en een bikini die een wat onmiskenbaar minstens C-cup moet zijn nauwelijks kon verhullen, voorovergebogen (jihaaaa) in het haar krabbend afvragend wat ze met die lekke band moet aanvangen
--stop--
komaan zeg ... ik zal wel moeite doen om relevante foto's bij mijn artikels te zoeken
--stop--
laat me één ding duidelijk maken: als die dame een lekke band heeft stoppen er meer helpende handen om haar te redden dan dat zij ooit in één leven aan platte banden kan bij mekaar rijden!!
--stop--
maar 'k vond het toch een mooie foto
--stop--
nog meer wereldnieuws:
--stop--
gisteren heeft Marathon Geert een extra rustdag ingelast
--stop--
vanwege nog maar eens een file te laat thuisgekomen om een heuveltraining van 2 uur te volbrengen en bij het starten van een kortere tempotraining zat er iets mis in de knie
--stop--
en daarbij, 'k was al van bij de start zo stijf als een plank
--stop--
had ik vroeger geweten dat ik zo makkelijk stijf kon worden, ik had voor een carrière in de porno-industrie gekozen
--stop--
hoewel ... 't is misschien nog niet te laat
--stop--
ik veronderstel dat als er nu één opleiding via avondonderwijs kan gegeven worden het wel die van prono-acteur is
--stop--
seffens een folderke aanvragen ...
--stop--
goed weekend aan jullie allemaal en aan iedereen die jullie dierbaar is
--stop--
jajaaa, Ronald, ik hoor je wel ... hier is de link naar die blonde waar ik daarstraks over sprak ...

http://www.hln.be/hlns/cache/det/art_505443.html?wt.bron=...

--full stop--

09:54 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

28/06/2007

De appel en de boom

Wat te denken van het aloude en zeer ingeburgerde spreekwoord 'de appel valt niet ver van de boom'?
Waar of niet waar?

Wel, waar, want je moet maar eens een kijkje nemen in een boomgaard van appelbomen ... je zal zelden op kilometers van de bomenrij appelaars een appel vinden. Nee, als je de eerste appel op de grond ziet liggen dan heb je ook al de eerste appelboom in het vizier.

Maar is daarom het spreekwoord eveneens waar, en waarom gebruikt men appels en niet bijvoorbeeld peren, of kiwi's, of waarom geen allusie op de beste vrucht voor ons, sporters: de ananas? Waarom zeggen we niet gewoon 'de kokosnoot botst niet verder dan de palm lang is', of 'zie je de appel, dan zie je de sien'?

Allez, een lange denkoefening om maar te zeggen dat zowel ons Lenne als ons Fien met een schitterend rapport zijn thuisgekomen, wat meteen wil zeggen dat de appels niet ver van de boom langs moederskant zijn gevallen, maar langs vaderskant is er waarschijnlijk door een zeer verre wind aan kruisbestuiving gedaan.

smileyOns Lenne heeft een gemiddelde van bijna 92% op het totaal (en als ze nu eens écht moeite zou doen dan was het nog meer, maar leg haar dàt maar eens uit), en ons Fien kwam met een ononderbroken rij aan 'uitstekend' thuis, grafisch bijgestaan door een lachende smiley. Toch raar dat er in het eerste jaar geen punten gegeven wordt ... volgens de pedagogische deskundigen steekt dit de kinderen te veel in vakjes en werkt dit demotiverend.
Jaja, demotiverend ... het alternatief dat deze heren professioneel bijzienden écht willen nastreven is een systeem zonder punten, een systeem waarin een fout niet met rood (te agressief) maar met groen (want veel zachtmoediger) dient verbeterd te worden, een systeem waarin we het kind niet met z'n tekortkomingen mogen confronteren en waarin zelfs het grootste kladwerk als volwaardige kunst moet worden aangehaald.
Hebben deze heren (en dames uiteraard) nu werkelijk niets anders te doen? Kunnen ze zich niet gewoon voltijds aan de verzorging van hun cavia of goudvis wijden? Of kunnen ze zich niet gaan voorbereiden tot het lopen van een marathon, dan zijn ze ineens 's avonds te moe om met nog meer idiote ideëen op de proppen te komen.
In Groot Brittanië gaan er zelfs stemmen op om leerlingen onder de 18 jaar geen testen voor punten meer af te nemen, want dit zou te veel stress met zich meebrengen ... kan je je dat voorstellen? Ik heb al van in het eerste leerjaar testen tegen punten afgelegd en toen ik 18 werd wist ik nog niet eens hoe het woordje 'stress' geschreven werd, laat staan dat ik er last van had!

Hebben ze ooit al eens nagedacht over het psychologische wel en wee van een minder begaafd kind dat totaal ten onrechte gedurende een ganse schoolloopbaan wordt opgehemeld om pas op de arbeidsmarkt tot de vaststelling te komen dat hij of zij eigenlijk niet over de toegedichtte capaciteiten beschikt? En welke uitwijkingsmogelijkheden zijn er dan nog? OK, in België kan je dan nog steeds een volwaardige politieke loopbaan uitbouwen, maar kom, zelfs in het parlement is niet genoeg plaats voor iedereen!

Begrijp me niet verkeerd, ik heb misschien makkelijk praten met 2 zeer verstandige kinderen onder de vleugels (dank u Tania voor het leveren van de juiste genen) en ik kijk helemaal niet neer op kinderen die het wat moeilijker hebben op school. Integendeel: voor mij is een 7 op 10 waar hard voor gewerkt is veel waardevoller dan een 10 die er zonder één druppeltje zweet is gekomen, en ik appreciëer een goede handenarbeider 10 keer meer dan een slechte bioelectrischdomotischbinnentuinarchitectonische ingenieur.
Wel is het mijn overtuiging dat je een kind bewust moet maken van zijn tekortkomingen, want dat is de enige manier om je sterke punten te ontdekken en verder te ontwikkelen.

Pffff ... sorry hoor mensen, maar af en toe moet ik berichten zoals het bovenstaande kwijt om even wat stoom af te laten ... morgen terug iets om mee te lachen, beloofd!

08:30 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

27/06/2007

Koning winter

Vroeger, je weet wel, die bepaalde tijd toen volgens idereen alles beter was maar niemand echt bepalend kan aanduidend, was één van de vaste deuntjes die ik tussen m'n tanden floot op de eerste schooldag het prachtige liedje ''t Is weer voorbij, die mooie zomer ...'.
Meestal was het in begin september dan nog goed weer, wat meteen de houdbaarheid van dit najaarse lied verlengde tot aan de eerste kou in oktober.

Gisteren heb ik constant met dit deuntje in m'n hoofd gezeten, en 't was niet miner gemeend dan vroeger, toen ik het op het kantelmoment tussen zomer en najaarsstormen tot lijflied bombardeerde.

Miljaar zeg, héél de dag door heb ik een moment gezocht om te gaan lopen, maar de godganse dag heeft de ene bui de andere afgewisseld. Uiteindelijk was het na de negenen toen ik in actie kon komen. Op het programma stond mijn klassieke dinsdagse wisseltempoloop (zoek 't maar eens op in een woordenboek ... bonne chance), maar waar ik die vorige week nog vlotjes kon afwerken liep 't gisteren van geen kanten. Stijve benen, geen goesting, moeite om een strak tempo te onderhouden ... 't was heel even voorbij, die mooie training!
Uiteindelijk heb ik wel alles mooi kunnen afwerken binnen de gestelde tempozones, maar van harte ging het niet. Ik heb altijd wel zo'n moment wanneer de zin in het harde labeur wat minder is, wanneer het allemaal een beetje moeizamer gaat en wanneer ik voor het volbrengen van zelfs de meest eenvoudige trainingen eerder op karakter dan op souplesse moet teren. Meestal komt zo'n moment in het najaar, wanneer de eerste koude winterprikken de zomerse warmte naar een mooi plekje in het geheugen verwijst.
Als ik erover nadenk, gisteren was het zo'n dag hé ... typisch oktoberweer. Ik heb zelfs een thermisch hemdje onder m'n loopplunje aangedaan, zo koud was het toen ik vertrok!!

En om het symbolische plaatje helemaal rond te maken staat er vandaag in de krant dat de vorst is gevallen!
photo5Voor mijn Nederlandse vrienden die verstoken blijven van ons hoogst interessant Vlaamse wereldnieuws: het bericht gaat niet over vriestemperaturen maar over het feit dat gisteren onze koning, Albert II (te lezen als 'Albert 2' en niet als 'Albert ie ie' ) met zijn klikken en klakken (typisch Vlaamse uitdrukking ... jaja, Marathon Geert gaat vandaag de communautaire tour op) van de trap gedonderd is. Gevolg: de hals van zijn heup is gebroken en ondertussen is hij de eigenaar van niet alleen een Porsche en een luxueus zeiljacht, maaar tevens van een splinternieuwe kunstheup.
Over de aard van het ongeval tast men nog in het duister ... persoonlijk denk ik dat hij een nieuwe fitnessrage uitprobeerde: 'Start to Valt from den Trap', maar zeker ben ik niet ...

08:14 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

26/06/2007

Vakantie, wo bist du bleven?

Na deze week nog een weekje werken, en dan zal mijn hoofd 3 weken lang bits & byte-vrij zijn.
En geloof me, 't wordt tijd ... niet alleen vanwege de voorbije drukke periode op professioneel gebied, maar ook vanwege die bende soepkiekes die het prachtig vinden om van in Antwerpen tot in Brussel netjes een CO²-rijk lint van metalen monsters in rijen dik na mekaar te positioneren. Ondertussen zorgen hun collega's ervoor dat ook elke weg/baan/straat/tussendeur/bosdreef mooi dichtgeslibt geraakt, zodat ik vandaag veroordeeld ben tot thuis werken.
Niet dat dit me stoort, want vanwege het ongerepte arbeidskarakter, eigen aan het thuiswerken, levert dit veelal een meer productieve dag op, en daarbij is het uiteraard aangenaam om in je eigen habitat te kunnen verblijven. Ik prijs me dan ook gelukkig dat Toyota me, waar mogelijk, die gelegenheid kan bieden.
Nog even een laatste 'hiep hiep hoera' voor de uitvinding van VPN, en dan stop ik met geleuter over 't werk!

Over naar de sportredactie ... gisteren was een rustdag, dus daar valt niet veel over te vertellen. Ondertussen ben ik goed gerecupereerd van de 28 km lange duurloop van afgelopen zondag. Op nog meer dan 10 weken voor de marathon lijkt dit veel, maar ik werk nu even toe naar een kleine tussenpiek in mijn trainingen, zodat ik de volgende 3 weken rustig kan recupereren met weektotalen van telkens 60km, daar waar ik vorige week nog aan 96km zat en voor deze week toch vlotjes boven de 100 moet uitkomen. 

Hierna dus 3 weekjes een beetje kalmer, met telkens een trainingsdag gevolgd door een rustdag, nadien geven we er tot aan de Monschau Marathon terug een lap op. Na Monschau terug een weekje recuperatie, daarna nog even een piekweekje, en dan het klassieke taperen. Het is de eerste keer dat ik in een beloop van 1 maand twee maal het startlint van een marathon in de ogen zal kijken, en 't zijn dan nog niet van de minste. We zullen wel zien wat we ervan bakken, PR's kunnen noch hoeven, maar ik wil uiteraard wél sterk presteren.

ol1Over marathon-avonturen gesproken ... zoals eerder reeds vermeld zou ik graag elk jaar één 'specialleke' lopen. Dit jaar dus de Jungfrau, het najaar van 2008 zal me tot in Wales voeren om aan de Snowdonia deel te nemen, en gisteren heb ik in een reactie een pracht van een tip gekregen voor 2009 ... de Olympus Marathon! Klik maar even op de link en laat je verleiden ... ik weet niet met zekerheid welke Marc me dit heeft doorgestuurd (moest ik gokken, ik zou mijn geld inzetten op de bijna-winnaar van de Chambord Marathon) maar als algemene stelregel wil ik even meedelen dat je me nooit tot zoiets mag uitdagen; mezelf kennende laat die marathon me vanaf heden tot op het moment dat ik mijn loopschoen naast de versleten bottine van Zeus heb gezet niet meer los!!
ol2Pikant detail: dit jaar had de winnaar een toptijd van enkele seconden boven de 5u18' (de luierik ;-) ).

Misschien krijg ik onze pa wel zo ver dat hij meeloopt ... 2 zotten bij elkaar, dat praat makkelijk, vandaar ...
Over onze pa gesproken, hij is sinds gisterenavond terug in 't land na z'n wandelingske naar Santiago ... vanavond zullen er wel foto's en straffe verhalen ('k weet 't, 't is een familietrekje) op het menu staan!

10:55 Gepost door Geert in Planning | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

25/06/2007

Nieuwe week

Nee, dit is niet het begin van een nieuwe rubriek 'De nieuwe week' ... met één zulk initiatief heb ik al genoeg zorgen om aan wekelijkse stof te raken.

En dus halen we weer maar eens een oud onderwerp vanonder het stof, ééntje dat het altijd wel goed doet ... de Jungfrau!
Gisteren was het namelijk schoolfeest op de school van mijn 2 oogappels (waar trouwens zowel Tania als ikzelf ook ooit nog menig floeren broek hebben versleten ... over verankering gesproken). Het thema was dit jaar geenszins iets dat met de Jungfrau te maken heeft, maar ik heb er wel geruime tijd met mijn buurman, de eveneens mee in Zwitserland gaat lopen binnen exact 75 dagen, zitten praten en dromen.

Uiteindelijk kunnen we niet meer terug: de inschrijving is bevestigd, logies geboekt, hoe we er geraken zien we wel (vliegtuig + trein of wagen) en familie en vrienden zijn op de hoogte gebracht van hun eventueel erfdeel alsmede onze laatste wens om na de verassing uitgestrooid te worden op de alpenweide waar die ééne paarse Milkakoe graast (jaja, ik ben dat korreltje in je dagelijks reepje melkchocola met nootjes ).

Hoezeer deze marathon niet alleen tot onze, maar tevens tot de verbeelding van iedereen die (weeral) eens onze verhalen over hoe we het daar gaan doen moet aanhoren spreekt, blijkt uit de reacties ...
sommige mensen zoeken spontaan naar een koortsthermometer om een juiste diagnose te kunnen stellen, anderen laten dan weer spontaan de onderkaak 20 centimeter vallen, zodat ik netjes het herkauwingsproces van hun laatste maaltijd vanop de eerste rij kan meemaken.

Je hebt er ook die de dialoog als verwerkingsproces hanteren:
- "Watte? De Jungfrau?"
- "Ja, de Jungfrau"
- "In Zwitserland?"
- "Ja, daar"
- "Da's toch die berg?"
- "Tenzij extreme erosie de laatste weken iets veranderd heeft wel, ja"
- "Ne marathon?"
- "Yep"
- "42 kilometer?"
- "zoiets, ja"
- "maar waarom zou je zoiets willen doen??"
koeMeestal draai ik mijn rug na deze laatste vraag, want zoiets kan je toch niet uitleggen aan mensen die nooit verder zijn geraakt dan het lezen van de 'Start to run'-folderkes van de melkunie (waarin een zwart gevlekte koe met melkbaard mensen aanspoort om te gaan lopen ... ben ik de enige die dit ver gezocht vind?).




Er is echter ook nog een 4de soort van reactie, en dat is die van de mensen die proberen om zoveel mogelijk te steunen. Meestal komt dit soort reacties van mensen die al even zot zijn (u mag zich als trouwe lezer van deze blog alvast tot deze soort rekenen, gefeliciteerd ;-) ), en die middels een kleine reactie, een schouderklop of een welgemeende knipoog laten weten dat ze het een mooie onderneming vinden en op die manier de brandstof leveren om er weer eens een training voluit tegenaan te gaan.

Uit deze laatste categorie wil ik toch nog even een speciale vermelding maken voor Bart, aka Bartman, die uit zijn archieven een artikeltje uit een Runner's van de vorige eeuw (meer bepaald uit de editie van oktober 1996) wist op te diepen. Volledig onbaatzuchtig heeft hij dit dan ingescand en naar mede Jungfrauganger Johan en mij heeft doorgestuurd.
Ondertussen heb ik dit inspirerend artikeltje al een keer of 319 gelezen, en ik weet niet hoeveel keer ik tussen vandaag en 8 september nog ga doen, maar één ding staat vast: op 7 september 2007 val ik, waarschijnlijk veel later dan origineel gepland, in slaap met een print van het bewuste artikel in de hand, dromend over wat er luttele uren later komen gaat ...

08:26 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

22/06/2007

Telex van de week

We leven in een snel veranderende wereld, zoveel is duidelijk. Waar de grote geesten van vroeger nog netjes de tijd kregen om hun wereldverbeterende ideëen te laten rijpen tewijl ze aandachtig luistderden hoe hun haar groeide, moet heden ten dage zelfs het gewone voetvolk kunnen instappen in een mediagenieke en steeds sneller draaiende maatschappij.

Ik draai uiteraard ook netjes met de stroming mee, zoveel is duidelijk, maar toch ben ik ergens in de tijd blijven hangen. Misschien is dat ook de reden waarom mijn berichtjes op dit blogje van 2 keer niks steeds een veelvoud langer zijn dan wat strikt genomen nodig is. Ik hou er nu eenmaal niet van om snel snel iets te zeggen ... ik ontneem mezelf het genot niet om de dingen die ik wil vertellen ten berde te brengen zoals ik het zelf wil.

Maar af en toe wil ik zoveel zaken zeggen, soms wil ik over zoveel zaken mijn mening kwijt, soms moet ik zoveel zaken verzwijgen omdat ik niet genoeg tijd heb om op deze plek door te brengen.

Maar af en toe heb ik ook wel eens een goed idee, zoals die keer toen ik ... euh ... euh ... ok, ik geef toe ... ik heb eigenlijk nooit écht een goed idee. Behalve nu!
Jawel, ik heb een goed idee ... vanaf heden kunnen jullie elke vrijdag op deze webstek even komen snuisteren in de tataratatataaaaa .... 'TELEX VAN DE WEEK'.

In de Telex van de Week zal je geen lang uitgesponnen verhalen vinden (behalve dan vandaag ten behoeve van de inleiding), maar veeleer korte mijmeringen, zaken die de afgelopen week tussen mijn oren zaten en er dringend uit moeten, kleine artikeltjes uit de krant die bij mij blijven hangen zijn en in de duistere krochten van mijn brein(tje) een eigen leven zijn beginnen leiden, enfin, alles wat kort en niet lang is, zoiets ...

Hou jullie vast aan de takken van de bomen, want hier komt ... de eerste Telex van de Week!
telex
--start--
vandaag 2 trainingen gelopen
--stop--
vanmiddag langs het kanaal, hartslag onder de 140bpm, bijna 10k ... 't ging als vanzelf
--stop--
net terug van nog eens een dikke 10k langs de Dijle ... hartslag 150bpm ... héérlijk
--stop--
vraag: wat komt er eerst: de vorming van de huidige Belgische regering of het gaan kiezen voor de volgende?
--stop--
antwoord: ze vallen gelijk
--stop--
over vallen gesproken: onze volgende regering zal niet kunnen vallen
--stop--
ze zal nooit leren rechtstaan
--stop--
Nacht van Vlaanderen in Torhout dit weekend
--stop--
nieuws superheet van de naald: Frank Spencer loopt een nieuw PR op de NVV!!
--stop--
oeps ... dat mochten jullie nog niet weten ...
--stop--
gelezen in de krant: het Vaticaan gaat de '10 geboden voor de automobilist' uitbrengen
--stop--
hebben die gasten nu niets beters te doen
--stop--
nee dus
--stop--
ok, ik doe mee!
--stop--
eerste gebod, speciaal voor de chauffeur van de pausmobiel ...
--stop--
jij zal niet verder rijden als die fooraap in dat aquarium achteraan weigert te gaan zitten
--stop--
héhé ... ik heb mijn roeping gevonden ...
--stop--
in Charleroi zijn ze ook goed bezig
--stop--
nu is er weer anderhalf miljoen Euro uit het pensioenfonds verdwenen
--stop--
de oud-burgemeester (een PS'er ... wat een verrassing) weet weer van niets
--stop--
'Ich habe es nicht gewüst' klonk nog nooit zo Frans
--stop--
vraag: voor wie speelt Karel Geraerts volgend seizoen?
--stop--
antwoord: niet voor Standard (woehahahahaha)
--stop--
zit al aan 52 gelopen kilometer deze week ... moeten er 90 worden ... we weten weeral wat doen van 't weekend ....
--stop--
iedereen die dat idioot kind van een Merckel stokken in de wielen steekt heb ik het grootste respect
--stop--
deze week gaan de bloemen naar Polen ... fantastisch!  Dobre, dobre ;-)
--stop--
aan allen die tot hier geraakt zijn ... ik wens jullie een goed weekend ...
--stop--
reageren mag, maar hou het kort ;-)
--full stop--

23:46 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

21/06/2007

Nieuwe viendjes

In tijden waar het sociale aspect in onze maatschappij steeds meer en meer wordt verdrongen, tijden waar het individualisme hoogtij viert en waarin de verkoop van Playstations, ongeacht welk nummerke er achter komt, nooit geziene hoogtes bereikt, is het belangrijk om als weldenkend radertje binnen onze samenleving ervoor te zorgen dat je je goed omrigd weet door betrouwbare vrienden.

Soms betekent dit echter dat je harde beslissingen moet nemen, dat je een halt moet toeroepen aan een kilometerslange band, opgebouwd langs velden en wegen, door berg en dal, in goede en slechte trainingen.

Jaja, u hoort me komen ... gisteren heb ik mijn trouwe partners van de afgelopen maanden, mijn Saucony Triumph 3's, ten grave gedragen.

Mijn 2 laatste paar loopschoenen waren beide van hetzelfde merk & type, maar reeds bij een vorig bezoekje aan mijn favoriete hardloopwinkel, de Runner's Service Lab in Duffel, heeft m'n me verteld dat de opvolger (de Triumph 4... sportschoenfabricanten gaan het niet altijd ver zoeken) eigenlijk op niet veel trekt vanwege de zachte hielstukken. Ik wist dus dat ik waarschijnlijk van merk moest veranderen, wat me wel een beetje zwaar viel, want van mijn Triumphs was ik meer dan tevreden.

Er was niet zoveel volk in de winkel gisterennamiddag, en dus kon ik (zonder afspraak) nog eens een nieuwe footscan laten nemen. Goed nieuws: het afrollen van mijn voet zit nog steeds goed én de stabiliteit van mijn hiel is door het vele trainen zelfs nog wat verbeterd, wat door mijn achillespezen op luid gejuich werd onthaald. Volgens de verkoper in de RS-Lab was ik de eerste klant met juichende achillespezen, maar ik had geen tijd voor een intervieuw met de plaatselijke media, want nieuwe schoenen dienden te worden gekozen!

Aangezien mijn beide paar Triumps aan het einde van hun leven waren gekomen (ik heb eigenlijk te lang gewacht om nieuwe schoenen te kopen ... goed nieuws voor Bruno ... 2 paar nieuwe oude schoenen er bij, makker!), heb ik maar ineens de goede klant uitgehangen daar in Duffel, en ziehier mijn nieuwe trainingspartners voor vele kilometers:
links de Asics Gel Nymbus VII, rechts de Brooks Glycerin V.
asicsbrooks


De Asics heb ik maar ineens bruusk doen ontwaken uit hun sportwinkeldroom, want die konden gisterenavond meteen aan de slag voor een 15 kilometer durend wisseltempotraining. Eenzelfde training als deze heb ik 2weken geleden nog vroegtijdig afgebroken wegens te zwaar, gisteren ging ze eigenlijk vanzelf.

Het kan natuurlijk zijn dat dit dankzij mijn nieuwe schoenen ligt ... wie weet zijn ze door een stokoude Chinese medicijnman gefabriceerd, net voor z'n dood. En net voor hij voelde dat z'n laatste ademtocht was aangekomen, stak hij nog vlug z'n ziel in de tussenzool van z'n laatste kunstwerk, wat mij dus voortaan ongeziene krachten geeft telkens ik die schoenen aantrek. Ik begin er zelfs aan te twijfelen om de Jungfrau-Marathon gewoon binnen de 2 uur te lopen, dan ben ik nog voor het donker terug thuis ...

Uiteraard kan het ook gewoon zijn dat ik een goede dag had, samen met het feit dat de 12 uur van Den Haag me heeft geleerd dat ik geen schrik meer hoef te hebben om een tempo dat nét boven de 15 per uur ligt een tijdje aan te houden ...

10:50 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

20/06/2007

2600 km later ...

Voor de personen die niet per e-mail op de hoogte werden gehouden maar zich toch afvragen hoe het nu gesteld is met pelgrim François (je weet wel, de verwekker van Marathon Geert, maar uitgenomen deze kanttekening in de geschiedenis heeft hij niet veel kwaads gedaan), even deze update. (Aan Jos & Sonja ... sorry, ik had van jullie geen e-mailadres)

santiago2Stilaan is het einde van de calvarietocht in zicht ... vertrokken op 13 april (jaja, een vrijdag de 13de, voorafgaande aan het huidkankerverwekkende zonnige weekend waarin de Marathon van Rotterdam werd gelopen, althans voor een stuk) komt hij normaal morgen in de late namiddag in Santiago de Compostela toe. Dit wil zeggen dat hij 2 à 3 weken voor zijn zelf opgestelde schema de wandelschoenen ritueel mag verbranden.

Voor de cijferaars onder jullie ... de 2.600 kilometer zullen aldus afgelegd zijn in 69 dagen, waarvan er ongeveer 64 als stapdagen mogen gerekend worden, wat neerkomt op een gemiddelde van dik 40 kilometer per dag. In deze berekening werd echter geen rekening gehouden met verloren gelopen kilometers, en aldus mag men gerust stellen dat wanneer men het natuurlijk aangeboren oriëntatiegevoel binnen onze familie in rekening brengt, de gemiddelde dagafstand netjes boven de officiële marathonlengte komt.

Veel mensen hebben me ondertussen gevraagd hoe dit in godsnaam mogelijk is, hoe het kan dat hij dit heeft gepresteerd, tientallen stille supporters vroegen me ten geregelde tijde hoe het er mee ging en of er doping mee gemoeid was, wel honderd keren werd ik aangeklampt door informatiebehoeftigden, hunkerend naar een beetje nieuws of op zoek naar gesigneerd pelgrimsondergoed met verse zweetgeur.
Welaan, voor al deze mensen heb ik even wat opzoekwerk verricht, en wetende dat het geheim van het heden en de sleutel tot de toekomst in het verleden ligt, heb ik enkele onvoorstelbare ontdekkingen gedaan.

Zo ontdekte ik dat wij, de Van den Driezen rechtstreekse afstammelingen zijn van zowel Karel de Kwartel (de mongole halfbroer van Karel de Grote), Kannibal (de favoriete olifantenstaluitmester van Hannibal) en Cézaar (volgens velen een bekend Romeins keizer maar feitelijk de stripvader van Urbanus, die op zijn beurt volgens velen een bekende paus was, maar in wezen een cabaretier uit Tollembeek is).

Het bovenstaande is echter niet van wetenschappelijk belang om een bewijs van de onbetaamde wilskracht en het onverbiddelijke doorzettingsvermogen van Pelgrim François te verklaren, en dus besloot ik om even enkele wiskundige stellingen op onze familiestamboom los te laten, en (ik neem even een oerhollands accent aan) nou, toen brak m'n klomp ... ik kan vanaf heden het onomstotelijke bewijs leveren dat elke 2de generatie binnen onze familie zo zot is als een achterdeur!

Je kan dus met recht en reden stellen dat ik geluk heb ...

08:05 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

18/06/2007

De 12 uur van Den Haag

Waar begin je als je een verslag wil schrijven over een hardloopwedstrijd die 12 uur duurt?
Na wat denkwerk heb ik besloten om niet al te origineel uit de hoek te komen en aldus te beginnen bij het begin.

En het begin kwam er nogal vroeg, meer bepaald om 5u09, één minuutje vooraleer mijn geprogrammeerde wekker dit behoorde te doen. Om dat goddeloze tijdstip schrok ik namelijk abrupt wakker uit een kwade droom: ik droomde namelijk dat ik 1 kwartiertje voor de start van de 12 uur van Haag Atletiek nog op zoek moest naar mijn loopschoenen. Gelukkig ging het enkel om een misplaatste grap van het zandmannetje, en dus kon ik bevrijd van alle beslommeringen samen met Ruthje en genoeg proviand en loopspullen om een gemiddelde oorlog mee te overleven in de buurt van de afrit Mechelen Noord Bruno en Birger opwachten. Het olijke duo uit het hartje van Vlaanderen meldde zich netjes op tijd aan, en na een zorgeloze rit, uiteraard opgeluisterd met enkele zeer straffe loopverhalen, konden we anderhalf uur later kennis maken met onze biotoop voor de volgende 12 uur: de atletiekpiste van Haag Atletiek en haar directe omgeving.
De inschrijving verliep vlekkeloos (zoals eigenlijk al het verdere die dag, een dikke proficiat aan de stille krachten binnen deze mooie atletiekvereniging die dit evenement mogelijk maakten ... het is onbeschrijfelijk hoeveel loopvreugde de inspanningen van deze mensen bij ons looplegioen van zaterdag heeft opgeleverd!), ons tentje stond snel recht, en toen even later Petra haar etenswaren kwam uitstallen wisten we al zeker dat indien we op het Haagse slagveld het leven zouden laten, het zeker niet van de honger zou zijn!

Oh ja, niet onbelangrijk, ook ons vijfde teamlid was vroeg uit de veren en aldus vervolmaakte Maurice en zijn Vlaams paspport met zeer beperkte houdbaarheid ons team. Overigens, voor wie ons team wil terugvinden in de einduitslag: wij noemden onszelf 'De Zuiderbuurbloggers +', waar de '+' symbool staat voor de toegevoegde waarde uit Eindhoven.
Een beetje later dan De Zuiderbuurbloggers telde ook ons spiegelteam uit Nederland, het Weblog-team De Rode Veters, haar voltalligheid. Door het spijtige forfait van Dutch Runner Koen werd ook hun team gereduceerd tot een cinquet, wat ook in hun geval gelukkig genoeg niet voor een demping van de sfeer zorgde.

De wedstrijd zelf dan ... na een plechtige uitwisseling van cake en pralines kwam het net niet tot een kleine gebedstonde voor het zieleheil en een spoedige genezing van Julie en Koen, want om 9 uur scherp klonk het startschot. Daar waar bij een gewone wedstrijd de eerste meters al spurtend worden afgelegd was het verschil in snelheid nét voor en nét na het startschot slechts voor het geoefende kennersoog merkbaar.
Nederlandse Petra en Vlaamse Ruth namen de ondankbare taak van eerste loper op zich, en beiden kwamen ze na een rondje van exact 1857 meter lekker keuvelend terug aan het startpunt.

En dan begint het hé ... 12 uur lang elkaar mits handjeklap in de wisselzone afwisselen, 12 uur lang proberen om tijdens de rustpauzes de benen warm te houden en zoveel mogelijk te recupereren, 12 uur lang pogingen ondernemen om voldoende vocht op te nemen, 12 uur lang de balans zoeken tussen wat eten en toch de maag niet overbeladen, 12 uur lang zoeken naar een gaatje om een massagebeurt te ondergaan, 12 uur lang elkaar aanmoedigen en door de moeilijke momenten sleuren, maar vooral, 12 uur lang genieten van onze mooie sport en het zalige samenzijn.

De eerste 6 uur vlogen eigenlijk voorbij, en ik ben een zeer fier teamcaptain wanneer ik hier mag zeggen dat de Zuiderbuurbloggers + tot op dat moment in balans lagen voor een podiumplaats ... het verschil tussen ons team en dat van CIFLA Nijmegen (uiteindelijk zouden zij zelfs 2de worden) bedroeg lang slechts enkele minuten, maar na een 9-tal uur wedstrijd verloren we de slijtageslag voornamelijk omdat we 1 loper minder hadden, wat de recuperatie niet ten goede kwam.
De 2de wedstrijdhelft was zwaarder, logisch, de tijden liepen een beetje terug, normaal, de gesprekken en anecdotes minderden in aantal, uiteraard, maar de sfeer bleef erin, en tijdens een gebeurlijke regenbui gingen de volgende lopers van zowel het Rode Veter-team als van de Zuiderbuurbloggers + hand in hand onder moeders paraplu naar het startvak. Jaja, Den Haag was zaterdag geen leuke plek voor de homofobe medemens .

Gelukkig konden we in het heetst van de strijd rekenen op trouwe supporters: niet in het minste mijn vrouwtje Tania zich, die aangetrokken door de heerlijke pastageur, de laatste uurtjes bij ons kwam vervoegen, Richard (écht tof dat we even konden bijpraten ... 't was weer veel te lang geleden), Leo Tolboom & dochter (de eerste in functie van hoffotograaf, de 2de als volleerde zakenvrouw leurend met rode veters), Tiny (de trainer van Ron, bijna abuiselijk aangezien voor de secretaris van de euthanasiecommissie ... vergeef me mijn dwaling) en nog een man die ik eigenlijk schandelijk niet naar zijn naam heb gevraagd maar die heel wat bij ons heeft gezeten.
Zelf heb ik ook gesupporterd voor heel wat duurlopers die solo de 12 of de 6 uurloop aandurfden, en dan vooral voor allrounder Hans, die mooi 7de werd bij de 6-uur lopers.
Grappig: ook Petra heeft gesupporterd voor iedereen die ze kende, wat in haar geval wil zeggen dat ze zowat IEDEREEN heeft aangemoedigd, tot aan het animatieteam toe ...

Uiteindelijk heeft ons team toch heel mooi, vooral onder impuls van een razendsnelle Birger, aka Achiel, haar vierde plaats kunnen vasthouden. Het is niet netjes naar de andere teamleden toe, want iedereen heeft echt zijn (of haar ;-) ) ziel in elke gelopen ronde gestoken, maar ik wil toch even de prestatie van Birger onderstrepen: met een gemiddelde rondetijd van net onder de 7'02" (!!!) staat hij in het individuele klassement van alle teamlopers op een 3de plaats. Als je dan weet dat hij eigenlijk 15% meer heeft moeten lopen dan de personen die voor hem staan, dan denk ik dat een minuut stilte ter herinnering van deze prachtprestatie niet meer dan normaal is.


Nog 50 seconden ...

40 ...

30 ...

Komaan, halfweg ...

Volhouden!

Stilte daar achteraan!!!!

10 ... 9 ... 8 ... 7 ... 6 ... 5 ... 4 ... 3 ... 2 ... 1 ...

OK, dank u!

12-uursMaar, nog eens, iedereen heeft enorm zijn best gedaan. Als ik de gedrevenheid zag in de ogen van Ruthje telkens ik haar kwam aflossen, de opperste concentratie bij elke ronde van Bruno, de onverstoorbare tred van Birger en het atoomuurvaste tempo van M@urice (ongelooflijk ... het verschil tussen zijn snelste en traagste ronde werd slechts ver na de komma bepaald) dan weet ik het zeker: wij hadden een dijk van een team!
Zelf heb ik ook heel wat met leden van andere teams gepraat, en ik was eigenlijk verbaasd hoeveel respect ons 'Belgisch' team wel kreeg ... het zegt genoeg over onze prestatie.

Vierde dus.

Onze Nederlandse broeders mogen ook terugkijken op een geslaagde estafetteloop ... ondanks het forfait van hun snelste man wisten ze toch netjes beslag te leggen op een mooie 7de plaats.
Petje af dus voor thuisloper Fred (door het aanwezige vrouwengilde algemeen gewaardeerd met een aaibaarheidsfactor 10), Petra (geef de wereld nog zo eentje en de hongersnood bestaat enkel nog in de geschiedenisboeken, net als de stilte overigens ), Ron (een echte professional die zzelfs zijn eigen trainer meebracht), Hans (die het niet genoeg vond om elke 35 minuten aan de bak te moeten, en dus ook tussenin in het tentenkamp lustig rondhuppelde) en last but certainly not least stille genieter Aad met wie ik de eer had om mijn eerste rondje van de dag te beginnen.

Uiteraard kan je uit 12 uur samenzijn ook heel wat leren van elkaar. Een bloemlezing uit de voornaamste lessen:
- Als je sneller wil lopen dan Birger moet je slaapmiddel in zijn drankje doen (Bruno heeft daar de avond tevoren mee geëxperimenteerd maar nam verkeerdelijk zichzelf als proefkonijn);
- Van zodra wij Vlamingen en zij Nederlanders samen de (liefst rode) loopveters aanbinden hebben wij veel gemeen en niets verschillend;
- Nuance van het vorige punt: Maurice heeft tijdens zijn 12 uur durend Belgisch staatsburgerschap constant liggen zeveren. Klokslag 21:00 werd hij terug Nederlander en begon hij plotseling te ouwehoeren ... probeer het maar te begrijpen, ik heb het opgegeven.

Voila, ik denk dat ik het meest belangrijke verteld heb, dank aan onze teamleden (hiermee bedoel ik de beide teams!), de plaatselijke organisatie, de animatoren en vooral onze supporters!

En oh ja, hoewel iedereen na 10 uur wedstrijd serieus aan het hoe, waarom en de zin van deze monsteronderneming twijfelde, was de tenuer na afloop unaniem: volgend jaar zijn we er weer bij. Wil je er ook bij zijn, laat me dan zeker iets weten, want dit maidenjaar kwamen we om te leren, volgende keer gunnen we de concurrentie enkel het aanschijns onzer rugnummers!

Kleine oproep: mijn legendarische vergetelheid beperkte zich deze keer enkel tot het vergeten van mijn fototoestel, en dus zou het me zeer plezieren moest ik wat foto's kunnen krijgen van de honderden aanwezige paperazzi ... thx!

09:22 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (33) |  Facebook |

15/06/2007

Op naar de 12 uur!

haagMorgen gaat het team van de VLAAMSE WEBLOGGERS + de eer van ... euh ... wel ja ... de Vlaamse Webloggers verdedigen in het mooie Den Haag tijdens de 12uur estafetteloop van Haag Atletiek.

Ons team bestaat na het spijtige uitvallen van Julie nog uit Ruthje (voor de verandering alcoholvrij), Achieltje (voor de verandering zonder fiets), Byrntie (voor de verandering vermomd als Bruno) en Maurice (voor de verandering Vlaming).

We gaan er voor de verandering eens een goei lap op geven, en Petra zal zeker ook aanwezig zijn, wat voor de verandering héél wat decibels zal opleveren.

Samengevat: waar de socialisten, de liberalen én de katholieken voor de verkiezingen nog over droomden wordt morgen werkelijkheid ... verandering hangt in de lucht!

Voilà, voor de verandering eens een kort berichtje, 't verslag achteraf zal navenant zijn!

Aan allen een goed weekend, maar voel je hierdoor vooral tot niets verplicht ...

16:24 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

14/06/2007

M&M's

Na klachten van de meest vooraanstaande kranten en van enkele landelijk zeer bekende televisiestations beloof ik bij deze om het  hier niet meer over politiek te hebben. De voornoemde media-organen bekloegen zich er immers over dat ik hun nieuwsgaring in het gedrang bracht door reeds in avant-première de uitslag van de regeringsonderhandelingen uit de doeken te doen.

Dus kan ik terug naar mijn core-business: lopen, meer bepaald het lopen van de magische marathon-afstand.

Als je zelf al enkele 42'ers mogen beleven hebt, en wanneer je aan een waanzinnig tempo op je favoriete blogs geconfronteerd wordt met weergaloze loopervaringen, knalprestaties, lief & leed op het asfalt en moordende trainingsschema's vergeet je het wel eens, maar soms sta ik toch wel stil bij het feit dat wat de meesten onder ons presteren, of op z'n minst in hun ideale toekomstperspectief hebben geplaatst niet zo evident is. Hoewel de grote marathons steeds vroeger moeten meedelen dat al hun startbewijzen reeds zijn uitgedeeld en zelfs de kleinere organisaties met een gestaag groeiend deelnemersaantal geconfronteerd worden behoren wij, marathonlopers, nog steeds tot een minderheidsgroep zonder vaste vertegenwoordiging in het parlement (oeps ... daar ging ik weer bijna ...).

En soms levert 'de marathon' als onderwerp een mooi gesprekje op. Vorige week donderdag liep ik tijdens het inlopen een andere loper tegen het lijf (gelieve het figuurlijke van deze uitdrukking in ogenschouw te nemen, dank u). Deze jongeling liep eigenlijk veel te snel, moest tot wandelen overgaan, maar pikte aan toen ik hem voorbij liep. Omdat ik m'n Brussel 20k-shirt van 2 jaar geleden aanhad vroeg hij spontaan of ik dit jaar de 20 gelopen had. Ik moest hem echter ontgoochelen, maar toen hij bleef doorvragen (joehoe ... een fan :-) ) bekende ik hem mijn voorliefde voor de marathon.

Jongens, wat een effect had deze outing ... ik denk dat wanneer ik hem zou gezegd hebben dat ik een vooraanstaand lid van de homogemeenschap ben en dat mijn clubgenoten 100m verder in de bosjes lagen te wachten tot ik met een jongeman in tights zou komen aandraven zodat we deze op het plaatselijke kerkhof ritueel zouden kunnen slachten, het effect nog niet half zo groot zou zijn.

claudio2Ik dacht hem dus een fait-divers verteld te hebben ('Ik loop marathons' werd zonder komedie te spelen onvervalst achteloos meegedeeld), maar zijn mond viel open, zijn hartslag ging pijlsnel omhoog en de ogen van de jongeman kwamen spontaan dichter bij het beschermende glaswerk van zijn modieuze bril te staan.
Al gauw ontspinde zich een verhelderende verbale interactie tussen de 2 toevallige trainingspartners:
hij: "Een m ... m ..."
ik: "Nee, geen M&M's, dat is trouwens geen sport"
hij: "Een m ... m ... m ..."
ik: "Nee, ook geen Mager Maghrebijns Marsmanneke ... ik betwijfel overigens dat deze levensvorm überhaubt bestaat"
hij: "Een m ... m ... m ... m ... marathon??"
ik: "Aha, jawel, affirmatief ... een marathon!"

Op zijn vraag van hoe je in 's hemelsnaam voor zoiets kunt trainen verklapte ik hem het goedbewaarde geheim achter elke succesvolle marathonvoorbereiding:
- genoeg km's per week trainen
- een mooi evenwicht tussen snelle en trage kilometers
- recuperatie na zware trainingen
- last but not least: voldoende nachtrust en gezonde voeding

Duidelijk onder de indruk nam hij afscheid op een punt waar hij rechtdoor moest en ik linksaf; zo gaat dat in het leven, zo gaat dat tijdens het lopen.

Wat me van deze ontmoeting vooral bij blijft is hoe beginnende lopers soms kunnen opkijken tegen een marathon.
Ook ik was ooit een beginnend loper, en ook ik was toen sterk onder de indruk van iemand die de marathon durfde aan te pakken, tegen welke tijd dan ook. Ergens onderweg ben ik dit misschien vergeten, maar ontmoetingen als die van vorige week donderdag laten me wel eventjes terug stilstaan bij onze sport ...

07:47 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

13/06/2007

Informeren

Gisteren stond er een zware, en dus per definitie leuke training op het programma. Niet lang, want slechts 12 kilometer voor de boeg, maar inspannend vanwege het tempoverval.

Planning was om de 12 km in te delen in 2 blokjes van 6k, waarin de eerste 2 k telkens gelopen moesten worden aan een tempo van 5'/k, gevolgd door 2 k aan 4'30" per k om te eindigen met 2k aan 4'/k.

Ik geef toe dat ik een beetje nerveus aan de training begon, want op iets gelijkaardigs was ik vorige week dinsdag nog grandioos geflest. Maar de ene week is duidelijk de andere niet, want gisteren ging het vlot met tempo's van 4'58", 4'30" en 3'57" in de eerste 6 kilometer, gevolgd door 4'56", 4'31" en 3'56" op de laatste 6k.

Vandaag loop ik gewoon 16k aan een hartslag van 140bpm, dus niks om ons zorgen over te maken.

reundersNee, het maken van zorgen laat ik gewoon over aan Didier Reynders, gisterennacht door de koning benoemd tot informateur.

Voor diegenen die niet bekend zijn met de rol van een informateur in een pseudo-democratie zoals de onze geef ik bij deze zeer gaarne een kleine toelichting.

Bon, in België hebben we dus na de verkiezingen eerst een verplichte theekrans van de partijvoorzitters (één voor één) bij de koning. Onze vorst nodigt naar believen de voorzitters in een willekeurige volgorde uit, enis hierbij niet gebonden aan enig protocol. Ik blijf het frappant vinden dat de voorzitter van de 2de partij in Vlaanderen niet wordt uitgenodigd, terwijl iemand die Franstalige racisten vertegenwoordigt (MR-FDF), alsmede een partijvoorzitter van een randfenomeen zonder kiezers (Spirit) en een republikein pur sang (Lijst De Decker) wél in Laken ontvangen worden, maar kom, dat zal wel liggen aan mijn gebrek aan verbeeldingskracht.

Maar kom, we zijn hier om te leren, dus vooruit met de geit. Uit de voornoemde orgie met partijvoorzitters kiest de koning dan een informateur. De rol van de informateur is heel eenvoudig: hij moet praten met vertegenwoordigers van alle politieke fracties teneinde de juiste partners bij elkaar te brengen om aldus een regeringshuwelijk te bekomen. De informateur zal ook mee de keuze van de formateur bepalen, een rol die wordt weggelegd voor hij die waarschijnlijk de nieuwe premier wordt, maar daarover later meer; we zijn immers nog maar aan het informeren.

Onze brave vriend de informateur is wel gebonden aan bepaalde regels: zo mag hij geen persoonlijke voorkeur laten blijken (jaja, en mijn vader is Sinterklaas ...) en, vooral, hij mag niets, maar dan ook niets verklappen over de inhoud van zijn vertrouwelijke gesprekken met de verschillende partijbonzen.
Helemaal niets, meneer pastoor? Nee jongen, helemaal niets!

Didier Reynders is dus onze nieuwe informateur, en deze keuze is niet meer dan logisch: hij is een voorzitter behorend tot de grootste politieke familie in België (de liberalen), en dan wel de enige binnen die familie die vooruitgang heeft geboekt tijdens de laatste stembusslag. Verder is hij ook nooit om een straffe uitspraak verlegen, maar door hem informateur te maken is hij practisch tot stilzwijgen gedoemd, wat de onderhandelingen alleen maar ten goede kan komen.

Maar, jongens en meisjes, laat jullie door onze media niet van de wijs brengen ... luister niet wanneer ze je proberen te vertellen dat de politieke kaarten moeilijk liggen en dat een regeringsvorming bijzonder moeilijk zal worden! Niets is minder waar, en om het te bewijzen zal ik in de volgende paragraaf even de nabije politieke toekomst van ons landje voorspellen ...

Hou jullie vast aan de takken van de bomen (zolang ze er nog zijn, want de groenen komen niet in de regering) en lees verder ...

De volgende regering wordt zeker rooms-blauw, met Yves Leterme als premier.
Over onbelangrijke thema's zoals veiligheid, politie, justitie, vreemdelingenbeleid, milieu, verkeer, gezondheid, belastingsverlaging en dergelijke meer wordt reeds nu niet meer gerept, want de poitieke agenda wordt beheerst door datgene wat iedereen in ons apenlandje de dag van vandaag uit z'n slaap houdt: DE STAATSHERVORMING. Binnen enkele jaren wordt de hamvraag 'Waar was jij toen JFK vermoord werd?' vervangen door 'Wat deed jij tijdens de staatshervorming?'.

Uitleggen wat deze staatshervorming juist moet inhouden zou ons te ver doen afwijken, want elke partij geeft hier een volledig eigen invulling aan, maar Leterme is puur en alleen op dit punt verkozen, dus moet hij met iets naar buiten komen.
Troost jullie: ik kan jullie al het volgende regeerakkoord als primeur weergeven:

JA, ze komt er, de nieuwe staatshervorming! Maar niet nu ... de franstalige liberalen zullen uitstel vragen tot na 2009, jaar van de volgende verkiezingen, en als zij dan nog steeds de grootste partij zijn zullen ze instemmen met de voornoemde hervorming. Tegen 2009 is echter iedereen dit vergeten, zodat we de staatshervorming netjes kunnen recycleren tot strijdpunt voor de volgende federale verkiezingen, in 2011.

En vertel me nu niet dat ik een cynisch iemand ben ... leg gewoon dit artikeltje naast de krantenkoppen van pakweg binnen een maand of 2 en je zal zien ...

09:05 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

12/06/2007

Halfweg

Het jaar is bijna in de helft, dus misschien is het nu een goed moment om al eens stil te staan bij wat ik in 2007 al allemaal gepresteerd heb. Het moeten immers niet altijd de politici zijn die uit evidente zaken de verkeerde conclusies trekken ...

Wel, aan het sterfbed van 2006 had ik me 2 grote doelen vooropgesteld: een 10 kilometer in minder dan 40' en een marathon in minder dan 3u10'.
Tot mijn grote scha en schande moet ik toegeven dat ik op beide doelen voorlopig serieus de mist in ga ... mijn 10k-wedstrijd in Mol leverde slechts een 41'37" op, en de Marathon van Rotterdam werd op chronografisch gebied al helemaal een afknapper met een gevoelsmatige tijd van om en bij de 8 uur, 29 minuten en elfendertig seconden.

Nu, voor die 10k zal ik later op het jaar nog wel een revanche in mijn schema opnemen, maar een snelle marathon past niet in mijn verdere jaarplanning. In augustus loop ik immers nog de Monschau-Marathon, wat op zich al niet op een recordparcours gelopen wordt, maar deze zal puur tot voorbereiding van de Jungfrau Marathon dienen en dus geen deel uitmaken van het traditionele VRT sportjaaroverzicht op oudjaar.
En een PR lopen op de Jungfrau? Een PR in het naar adem snakken wel ja, maar uitgedrukt in seconden levert dit absoluut geen sigaar op!


Eigenlijk ben ik enkel tevreden over de halve marathon van La Roche, waar ik met een minimale voorbereiding en zonder me dood te lopen een acceptabele prestatie heb geleverd.

strappedAnderzijds heb ik na 1 week in mijn Jungfrau-schema wel het gevoel dat ik nog nooit zulk een goede conditie bij de start van een marathonvoorbereiding heb gehad; de recuperatie tijdens en na de trainingen verloopt uiterst snel en op rustdagen heb ik een dusdanige honger naar een beetje loopplezier dat slechts de meest geavanceerde sm-tooltjes me onbeweeglijk in de zetel kunnen houden (gelieve bij het lezen van deze laatste zin even jullie verbeelding op 'off' te zetten, dank u).

Wat dit in het Zwitserse hooggebergte uiteindelijk zal opleveren valt moeilijk te voorspellen, maar als ik van blessures gespaard mag blijven beloof ik een Marathon Geert in topconditie aan de startlijn te brengen ... Jonge Dame, gesp de kuisheidsgordel al maar een gaatje of 2 vaster, want 't zal er gaan stuiven!

09:54 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

11/06/2007

We hebben gekozen!

Marathon Geert koos het afgelopen weekeinde voor een Yasso 800m-training van 5 reeksen op zaterdag en een lange duurloop van 24 kilometer op zondag, wat een aardig weektotaal van een beetje meer dan 77 kilometer opleverde. Niet slecht voor een eerste week van de voorbereiding, en als ik rekening hou met de 240 km die nog tussen nu en het einde van de maand staan gepland dan zou ik in juni een eind boven de 300 kilometerkes moeten uitkomen.

Maar vooraleer aan de zondagse lange duurloop te beginnen mocht ik eerst nog een electronisch bolleke gaan zwart maken ...

Dat het eigenaardige verkiezingen gingen worden zat er al aan te komen, maar dat de uitslag zó bizar zou worden ...
Wat mij met deze meest recente stembusslag vooral duidelijk is geworden, is dat we meer en meer een land met 2 waarheden aan het worden zijn, een land op 2 snelheden, een land met steeds minder overeenkomsten tussen noord en zuid.

De 2 Vlaamse regeringspartijen zijn (terecht) afgestraft, maar als je alle partijen onder de loepe neemt, dan kan zelfs een 'doe de stem'-test mij niet overtuigen dat er tussen de grote traditionele partijen enig onderscheid is.

letermeNeem nu de CD&V, mét of zonder aanhangsel NV-a, dat mag je van mij zelf nog kiezen ... zelden heb ik een hypocrieter manspersoon in de Belgische politiek weten staan dan Yves Leterme, en voor wie onze politieke geschiedenis een beetje kent wil dat toch al wat zeggen. Moord en brand schreeuwen als een andere partij iemand uit de Vlaamse regering weg haalt, en dan zélf opstappen omdat hij premier kan worden ... héél sjiek, mijnheer Leterme.
Over de open-VLD, waar de L steeds meer symbool komt te staan voor links, labiel en laxerend gezwets zonder concrete ideën, zullen we maar niet te veel woorden vuil maken; met een partij die op 15 jaar tijd 2 keer van naam veranderd is duidelijk iets mis.
Bij SPa denk ik spontaan een een fles water, maar aangezien ik niet van bubbels hou denk ik zelden in termen van een rood etiket.
de deckerLijst De Decker is dan weer een apart verhaal, een verhaal dat bewijst dat simpele breinloze dogma's à la 'er moeten meer wegen komen want ik heb nog nooit een container het openbaar vervoer zien nemen' nog altijd werken.
Spirit wil ik nog niet eens vermelden want in mijn ogen is dat niet eens een partij (zijn zij ooit al eens zelfstandig naar een verkiezing durven gaan? Ik dacht van niet, nee!).
Blijven dan nog de 2 'extremen': Groen! en Vlaams Belang.
Groen! heeft terug een paar verkozenen, maar om in tijden van volle milieucrisis te praten over een succes met slechts 4 verkozenen is er wel over.
vanheckeHet Belang wordt, ondanks alweer een procentje vooruit, weer in het hoekje van het cordon sanitaire gedrukt, waarmee al de klassieke politieke grootmachten weer eens tonen hoe democratisch ze in werkelijkheid zijn.



Een primeur is evenwel dat voor de eerste keer in de geschiedenis van de Belgische politiek de verliezende partijen toegeven dat ze verloren hebben. Als ze er nu ook eens de juiste lessen zouden willen uit trekken geraken we misschien nog ergens ...

Enfin, aan de verliezers kan ik gerust de geneugten van het hardlopen aanraden: het maakt je hoofd vrij van beslommeringen en laat je meer helder nadenken over gebeurlijke problemen op het werk. Bovendien is het nog gezond ook.

Aan de winnaars kan ik evenzeer de edele hardloopsport ten stelligste aanbevelen: doorgaans goed ingelichte bronnen melden me dat een toertje ideaal is om een kater te verwerken. Bovendien is het nog gezond ook.

Zo zie je maar ... of je nu rood, groen, blauw in al z'n schakeringen of oranje stemt, hardlopen is altijd goed voor je.
Bovendien is het nog gezond ook!

10:02 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

08/06/2007

 Lopende burgemeester

't Was weer even geleden (toch al 2 weken), maar vandaag kan ik weer een berichtje in een vliegtuig typen. Dit keer brengt de ijzeren vogel me richting Birminghem voor een visite bij enkele Engelse collega's. Het wordt een blitzbezoek, want vanavond staat reeds de terugvlucht geprogrammeerd.


Maar genoeg over mezelf, laat het ons even over Marathon Geert hebben ...

Gisteren had ik een heuveltraining ingepland, en aangezien er in het ganse prinsbisdom Muizen geen enkele berg met Jungfraukaliber te vinden is, beperkte ik me tot enkele reekjes van 100 meter lange uphillsprints.
Aldus bedacht ik het volgende: 3k inlopen (hs 130), daarna 3 reeksen van 8 x 100 meter aan 21"/rep (recuperatie telkens tot sub hs 100) met tussen elke reeks een kilometerke aan hartslag 140. Nadien nog een beetje uitlopen om toch niet helemaal aangebrand terug thuis te komen diende als afsluiter.

Ja, het was warm. Ja, het was pittig. Maar vooral, ja, ik hou een goed gevoel over aan de training.
Mijn voornaamste bezorgdheid vooraf was de recuperatie tussen de 100m-reeksen, maar die zit wel goed; zelfs in de laatste reeks kon ik de hartslag in minder dan anderhalve minuut terug onder de 100 krijgen.
De uphillsprintjes zelf werden aan het juiste tempo uitgevoerd (slechts 1 keer kwam ik op 22" uit, maar evengoed liep ik 1 keer aan 17", terwijl de andere versnellingen netjes aan 19, 20 of 21 seconden werden gelopen)
Uiteraard zat er gevoelsmatig een enorm verschil tussen de 3 reeksen: terwijl ik de eerste reeks nog met kwikzilveren benen de versnellingen kon aanpakken, was het 'kwikke' er tijdens de 2de reeks al niet meer bij, en ergens tussen de 2de en 3de reeks moet ik mijn Steen der Wijzen zijn verloren, want de laatste reeks werd gelopen met doodgewoon lood in de benen.

Tijdens mijn voorbereiding voor de Marathon van Rotterdam heb ik op dezelfde plaats aan de stationsberg van Muizen mijn uphill trainingen afgewerkt, en het is grappig om de herkenning in de ogen van de bewoners der aanpalende huizen te zien.
Waarschijnlijk refereren ze naar mij als de plaatselijke dorpsidioot die plots weer is komen opduiken, maar op zich is dat niet erg, want in de klassieke Vlaamsche dorpskernen uit de tijd van de Witte van Sichem waren het de notaris, de pastoor, de schoolmeester en de dorpsidioot die de meest bekende figuren waren.

Het enige verschil tussen vroeger en nu is dat in de tijd van toen de lokale burgemeester meestal werd gekozen uit de 3 eerst genoemde figuren, terwijl het heden ten dage veelal de dorpsidioot is die de tricolore sjerp mag omgorden.

Enfin, om maar te zeggen ... er is nog hoop voor Marathon Geert.

14:20 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

07/06/2007

Quotes

Ik hou niet zo van de sterrenstatus van bekende mensen. Ik krijg er de webbes van als ik een beroemdheid à la Tom Cruise hoor vertellen over de zin van het leven. Zet daar binnenkort de verhalen van Paris Hilton over het zware gevangenisleven nog naast en ik krijg uitslag over al mijn ledematen.

Nee, al van in mijn prille jeugd kijk ik op (in hoeverre je dit zo mag noemen) naar hardwerkende bekendheden die enkel in de schijnwerpers stonden vanwege hun prestaties in hun vakgebied en niet vanwege de vluchtige relaties die ze met lotgenoten aangingen of de plastische ingrepen die in hun agenda gepland stonden. Op mijn jeugdkamer vond je dan ook posters van Jan Ceulemans en Bruce Springsteen en kon je in geen velden of wegen een spoor van Michael Jackson of Maradonna bekennen.

En toch kick ik op one-liners van beroemdheden. Hoe vaak heb ik niet 'I'll be back' gezegd toen ik naar 't toilet ging, daarbij zowel de nasale stem als de stoere pas van Arnold Schwarzenegger imiterend. De zin 'Winning isn't everything, it's the only thing' (ooit door een bekende american football-coach, ik weet niet meer wie, ter aanmoediging van zijn team) is al van zo lang als ik het me kan herinneren mijn lijfspreuk geweest en zelfs nu nog roep ik minstens 10 keer per dag à la Borat 'Jak se mas, great succes'.

In de lijn van de verwachtingen gaat mijn natuurlijke voorliefde echter naar grappige quotes. Korte antwoorden waarin een geintervieuwde het volledige journaille op het verkeerde been brengt. Als deze bekende spreker dan ook nog zijn gelaatspieren in de plooi weet te houden en aldus duidelijk maakt dat een belachelijke vraag geen beter antwoord verdient, kan hij bij mij al helemaal niet meer stuk en verdient zijn beeltenis postuum een plaats aan de muren van mijn jeugdkamer.

Recentelijk kreeg ik zo een mooi voorbeeld voorgeschoteld door Luc Devroe, sportief directeur bij Club Brugge, toen de verzamelde pers hem vroeg waarom Simaeys werd overgekocht van STVV. Het laconieke antwoord was duidelijk: 'Omdat hij een klootzak is, geen poot kan sjotten en meer zat dan nuchter door het leven gaat'.
bremen1Zonet las ik in de krant nog een goeie: toen de Duitse voetballer Torsten Frings van een journalist de vraag kreeg wat de betekenis was van de getatoeerde Chinese tekens op zijn rug antwoorde hij droog 'Eend in zoetzure saus, 7,99 euro'.

Oneliners van George Bush kan ik echter niet zo makkelijk onthouden: vanaf 5 keer 'euh' per volzin haak ik namelijk af ...

09:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

06/06/2007

Start van de voorbereiding

Ongedwongen, zonder té veel druk maar toch met het oog op genoeg kilometers per week te maken ben ik gisteren begonnen met mijn voorbereiding van de Jungfrau Marathon.

En om meteen met een zware deur in huis te vallen had ik voor mezelf een pittig scenario uitgedokterd: in totaal 15 kilometer, onderverdeeld in 5 blokjes van 3 x 1 kilometer waarbij de tempo's afwisselend op 5', 4'30" en 4' per kilometer begroot werden.
Jawadde, 'k heb 't geweten! Ten eerste was er de warmte ... ik heb niet op een thermometer gekeken voor een exacte waardebepaling, maar de gevoelstemperatuur lag toch halverwege Ibiza en de Bahama's. Tel daar nog eens bij dat ik het merendeel van de kilometers aan de Dijle tussen Mechelen en Muizen heb gelopen, en insiders weten dat de beschutting zo goed als onbestaande was.

Ik heb trouwens m'n training noodgedwongen ingekort. Reeds na de eerste reeks van 3 kilometer begreep ik dat het moeilijk zou worden om het gehele plan ten uitvoer te brengen.
Blijkbaar had ik de halve marathon van La Roche nog niet helemaal verwerkt. Een halve marathon die vooral zijn sporen in Casa Maratonas Geertos heeft nagelaten in de vorm van staalharde kuitspieren, tot beton geklopte quadriceps en een mooi diploma in het plakboek. Het waren vooral de eerste 2 symptomen die me gisteren tijdens de training parten hebben gespeeld, en na 3 reeksen, allen netjes aan de beoogde tempo's, heb ik de keuze tussen inbinden zonder schade te berokkenen aan het lichaam en willens nillens doorbijten met een verhoogd risico op blessures nadien maar wijselijk in het voordeel van optie 1 laten overhellen.

 

Toch was het een mooie training, in totaal 11 kilometer lang, 2 kilometer uitlopen incluis.
Vandaag pakken we het met een duurloopje van 16 kilometer wat bescheidener aan, maar de Jungfrau hoeft zeker niet te vrezen: haar koene ridder uit Muizen zal in de vorm van zijn leven aan haar voeten verschijnen!
jungfrau1_s750x500

09:01 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

05/06/2007

G8

rostock1Je zal deze dagen maar in Rostock wonen ... probeer eens door het politiecordon te geraken om naar je werk te rijden, en moest het je lukken om via de serre en de achtertuin van de buren te ontsnappen, hoe geraak je dan weer terug thuis?
En wat als je naar de bakker moet? Of naar het grootwarenhuis? Of naar je lief? Of naar het toilet?

Nee, ik heb er altijd al een probleem mee gehad dat voor massamanifestaties hele stadskernen worden afgelsoten van een normale levenswijze. Uiteindelijk is zelfs een massamanifestatie een speeltje voor een kleine minderheid. Een toeschouwersaantal van 60.000 voor een concert is uiteraard heel wat, maar wat stelt dit voor op een totale bevolking van 11 miljoen Belgen (waarvan statistisch gezien 1 op de 3 Chinees is, of lees ik de statistieken niet goed? ) ?
Kom gerust eens een kijkje nemen in Werchter, waar binnenkort alweer het bekende rockfestival plaats heeft. Ooit begonnen als oefenterrein voor U2 en The Simple Minds (beiden hebben de basis voor hun roem gelegd in de Vlaamse weilanden van Werchter, op een kwartiertje rijden van mijn tuin ... ) is het nu een 3-daags mega-festival geworden, maar nu reeds staat er een hekken voor de huizen die in de buurt staan. Plezant hoor, je eigen stukje retro-Berlijn, zo vlak voor de deur!!

rostock2Al helemaal heb ik er een probleem mee als dit soort prutsen helemaal voor niets nodig zijn. Bij een rockconcert in je voortuin kan je mits een beetje koopmansgeest nog een centje bijverdienen door enkele tenten in je tuin toe te laten of wat gekoelde frisdrank te verkopen. Ook vervalste inkomticketten kan je wel aan de man brengen, evenals cannabis, heroïne, paddestoelen met 2 jaar waarborg, enfin, de markt ligt open voor de durvers.
Een G8-ontmoeting ligt anders ... probeer maar eens een blikje frisdrank te verkopen aan een deelnemer van de meeting ... als het geen champagne in blik is willen ze er nog niet aankomen.
Of verkoop maar eens een magic mushroom aan een ultra-linkse tegenbetoger ... die kunnen daar niks mee doen want ten eerste zijn ze te stom om de gebruiksaanwijzing te lezen, en ten tweede is zo een paddenstoel niet zwaar genoeg om mee te gooien.

En wat is tot op heden al het resultaat geweest van een G8 'topontmoeting'?
Concrete resultaten zijn er nog niet, maar, net als bij de diverse klimaatconventies die er reeds geweest zijn, de deelnemende blinken de excellenties wel uit in het ondertekenen van 'intenties', 'ontwerpen tot overeenkomst' en elkaars poëzie-album.
Vandaag staat in Rostock de klimaatverandering als voornaamste punt op de agenda. Van de 8 deelnemende landen zijn er alvast 4 die gedreven door economisch eigengereide belangen überhaupt het bestaan van die verandering pertinent ontkennen. En de andere 4 willen hen niet voor het hoofd stoten en hullen zich dus maar in oeverloos gezwets over hoe zij thuis een reclameposter voor spaarlampen voor de venster hebben gehangen en aldus vinden hun steentje te hebben bijgedragen. Ga er dan maar eens aanstaan.

En wat te denken van de zelfgenaamde 'anti-globalisten'. Ga hen eens vragen waarom ze daar staan ... de idealisten onder hen zullen beweren dat ze er zijn omdat ze vinden dat de Carrefour-winkels niet in elk land zouden geopend mogen worden, de overige 95% staat er gewoon om met stenen te gooien en ongestraft vernielingen aan te brengen aan eigendommen van hardwerkende tweeverdieners (tot nader orde de enige klasse die tegenwoordig nog een maatschappij draaiende weet te houden!).

Volgens mij is het milieu meer gediend met het niet laten doorgaan van die topontmoetingen ... het zou heel wat CO² besparen van privéjets, politie-escortes en molotov-cocktails. En het water uit de waterkanonnen mag wat mij betreft via transport op hybridetechnologie naar noodlijdend Afrika gestuurd worden ...

10:09 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03/06/2007

1/2 Marathon van La Roche

Zoals de oudgedienden van deze blog wel zullen weten heb ik vanmorgen de halve marathon van La Roche gelopen, en dit ter voorbereiding van de Jungfrau die in september het gebeuk van mijn loopsloefkes zal moeten ondergaan.

Ik kan jullie verzekeren, de marathon van La Roche is ook niet voor doetjes! De winnaar van de Marathon kwam binnen in een tijd van nét onder de 3 uur, dat zegt op zich al genoeg. Toen ik rond het 9-km punt van de halve het gele bordje met de kilometeraanduiding voor de Marathon '22' zag aanwijzen, groeide mijn respect voor hen die in de Ardense hoogten de 42 aandurfden, maar tevens was ik gelukkig dat ik voor de halve geopteerd had. Op dat moment lag er ook voor ons immers een serieus stijgende lijn in het parcours, en in de bosstroken was het een serieus geploeter om in de modder overeind te blijven. Want modder was er alvast in overvloed: de afgelopen week had het meermaals geregend boven La Roche, en sommige boswegen lieten duidelijk merken dat ze dit niet zo leuk vonden. Gelukkig ben ik niet gevallen, maar ik vermoed wel dat verscheidene mensen me ervan zullen verdacht hebben een volwaardig dragend lid van Theater Stap te zijn toen ik met één voet op de grond, de andere voet ter hoogte van het kniegewricht in een onnatuurlijke positie tot de rest van het lichaam, de tong kwijlend uit de bek en de armen in een hopeloos gefladder als die van een tjiftjaf in een vogelval voorbij kwam schuiven. (Vooraleer mij te belagen met boze reacties dat lachen met gehandicapten niet kan: ik ben zelf een grote fan van dit theatergezelschap en heb al meerdere voorstellingen van hen mogen bijwonen, maar mijn neurotische dwang tot plastisch taalgebruik noopte me om deze vergelijking te maken. Mijn excuses ...)

Bon, we hadden het over de halve Marathon van La Roche ... verder niets dan lof over deze wedstrijd: héél ongedwongen en kleinschalig (wij kwamen 45' voor de start aan en konden de auto op 150 meter van de start parkeren, met dank aan chauffeur Tania & de kids, die me een lange en eenzame rit richting Zuid-België bespaarden door hun zondag op te offeren en mee te gaan), een prachtig parcours met geweldige panorama's en uitdagende hellingen, voldoende bevoorrading (in 't vervolg graag ook enkele vuilbakken op iets meer dan 48,7 centimeter van de bevoorradingspost graag!) en mensen die het van nature gastvrije karakter der Ardenners in de praktijk brachten.

Het was wel even schrikken toen ik na 2,5 kilometer al tot stappen moest overgaan ... de eerste helling (300 meter na de start) was ook al steil maar nog op asfalt. De 2de helling (begon na een dikke 2 kilometer) was evenwel steiler, eens zo lang en lag in een boszone geparkeerd. Tijdens het klauteren door de modder (op sommige plekken tot aan de enkels) was het dan ook nog onmogelijk om er een eigen cadans in te houden, zodat ik een 50 meter voor de top (dan reeds aan een hartslag van 185!!) door een tragere voorganger tot stappen werd gedwongen, een heldhaftig accordeon spelende supporter ten spijt.

Maar bon, de rest viel al bij al nog mee; tijdens de volgende beklimmingen (in totaal 2 van 2de, 2 van 1ste en tot slot 2 van 3de categorie) kon ik netjes in m'n eigen tempo blijven aan een hartslag die de 170 niet meer oversteeg, en in de afdalingen maakte ik steevast heel wat terrein goed. Een korte bestudering van het parcours op de site van de organisatie leerde me dat er geen noemenswaardige hoogtemeters meer kwamen na het 15k-punt, en dus kon ik heel wat tijd beginnen goedmaken, wat uiteindelijk resulteerde in een 1u43'30". Een tijd waar ik overigens heel blij mee ben, goed voor een 48ste plaats in het algemene klassement en een 20ste plaats in mijn categorie.
Knap? Ik dacht van wel, tot Ingrid me er attent op maakte dat er slechts 21 inschrijvingen in mijn categorie waren, en dat die 21ste niet was komen opdagen!!

IngridIngrid? Welke Ingrid?? Awel ... kijk hier links ... die Ingrid! Want jawel, Ingrid en nog iemand die heel beroemd is, ik weet de naam niet meer ... Martina Hofstadt of zoiets ... waarschijnlijk een Duitse aan de naam te horen, waren ook van de partij. Tja, als er ergens een leuke wedstrijd is dan zijn deze 2 supersnelle dames nooit ver weg.






En dat die Martina beroemd is, dat wist ik al, maar pas vandaag besef ik wel HOE beroemd ze is.
Hoe beroemd dan wel?? Wel, laat me toe om het even met een voorbeeld te illustreren: toen Martina over de eindstreep kwam, stopte de bereden politie meteen met werken (werkelijk: dat zwaantje heeft daar de hele tijd gestaan, en het moment dat Martine binnenkwam knikte hij dat het goed was, en hij reed weg!!)!

Niet overtuigd? OK, voorbeeld 2: terwijl wij, het voetvolk van de race, om een plaatsje onder de douches van de lokale voetbalploeg stonden te drummen kon de diva van de lange afstand rustig in een luxueus hotel met zicht op de bergen van een hete stomende douche onder een gouden kraan gaan genieten.

handtekenenNog steeds niet overtuigd? Wel, na voorbeeld 3 zullen jullie wel anders piepen!! En aangezien één beeld soms meer zegt dan duizend woorden, voeg ik hier mijn laatste bewijsstuk onder de vorm van een fotootje toe ... links ziet u allen hoe Martina werkelijk belaagd wordt door alvast één uitzinnige fan om een handtekening!! (Net na het nemen van deze foto werd mijn fototoestel door de massaal aanwezige security in beslag genomen. Gelukkig kon ik de SD-kaart nog redden ....)




Hieronder nog enkele foto's ... van links naar rechts en boven naar onder herkent u vast en zeker Martina Hofstadt, Ingrid en Marathon Geert samen voor de start, daarna Marathon Geert met zijn zelfgemaakte supporters met een bang voorgevoel bij de wagen van Rode Kruis, verder de aankomst van een bende voormalige Dreamteam-leden, en ten slotte 2 stillevens uit het verwerkingsproces nà aankomst: eerst met een pedalo op de Ourthe, daarna nagenietend met een ijsje.
foto met 3bij rode kruisMartine












pedaloijsje

20:59 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |

01/06/2007

Loper

Dank zij mijn bezoekje aan Cannes kan ik uit eerste hand meedelen dat het leggen van een rode loper heel wat expertise en mankracht vereist, en ook kan ik liederlijk doen over het nut van een loper in de hotelbranche, maar ik ga het vandaag nog over een stuk tapijt, nog over een sleutel hebben, maar over het onderwerp wat eigenlijk het hoofdsujet van dit blog zou moeten zijn: lopen.

Ik zeg wel 'zou moeten zijn', want als ik zo door m'n eigen postjes blader stel ik vast dat het onderwerp 'lopen' het toch o zo dikwijls moet afleggen tegen verslagen over de eeuwige zoektocht naar de zin van het leven.

Lopen dus ... grif toegegeven: de laatste tijd had ik niet zoveel stof om over mijn loopavonturen te vertellen, want door het vele gereis, de ultralange werkuren en een tweede liesverrekking in evenveel weken tijd (opgelopen tijdens een amicaal partijtje voetbal dat ik weeral veel te serieus opnam) heb ik niet zoveel dood gedaan de laatste weken.

Maar afgelopen zondag ontwaakte ik met een beklemmend gevoel, en een vlugge doch welgemikte blik op de kalender leerde me al vlug waar dit gevoel vandaan kwam: 1 week later (overmorgen dus) dien ik me aan te melden voor de start van de halve marathon van La Roche.

Ik had dus de keuze: ofwel in de parel der Ardennen aantreden met evenveel kilometers in de benen als een pad na het oversteken van een gemiddelde provincieweg tijdens de jaarlijkse trek, of anders er terug een serieuze trainingsweek tegenaan gooien.
Doordat de stiptheidsactie van mijn lies over was kon ik gelukkig voor de laatste optie kiezen, en aldus liep ik op zondag 10k, maandag 16k, dinsdag trok ik zelfs naar de piste voor (bijna symptomatisch) veel te snel gelopen versnellingen (ik deed bvb. een 400m in 1'05", waar ik eigenlijk tegen 1'30" zou moeten lopen), woensdag terug 16k en gisteren terug de piste op waar ik de dinsdagtraining nog eens dunnetjes overdeed, zij het deze keer met respect voor mijn vooropgestelde tijden.
Daarstraks heb ik nog de eerste 12k van de maand achter de kiezen gestoken, en met een rustdag morgen zal ik op zondag wel zien waar we uitkomen.

Nu, het is wel zo dat ik voor de eerste keer in mijn leven zonder enige ambitie aan de start van een sportevenement zal komen: ik loop de halve puur als voorbereiding op de Jungfrau Marathon, en het is dus eerder de bedoeling om eens een deftig hellingske te nemen en te kijken hoe we hiermee overweg kunnen. Als ik na 1u45' aankom zal 't al lang goed zijn.

Meer dan naar een topprestatie kijk ik uit naar het weerzien met Martine en Ingrid, de onverwoestbare hazewindinnen uit Rotterdam.

Rest mij nog aan jullie allen een sprankelend en zonovergoten weekend te wensen!

Tot maandag voor een verslag van La Roche.

21:46 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |