31/05/2007

Cannes

Zoals eerder deze week reeds gezegd; exact een week geleden zat ik nog in het zonnige Cannes ten tijde van het 60ste filmfestival.

casinoNu, dat het filmfestival lopende zou zijn tijdens mijn bezoek was puur toeval ... ik denk dat ik zowat de enige was die richting Azurenkust trok die hier niet van op de hoogte was!!
Maar jongens, wat een circus!! Nog erger dan wat ik al in de formule 1 heb gezien ... iedereen die ik in het hotel, op straat, rond de vuilnisbelten, in de zee, op het strand, aan tafel, in de kelder, onder mijn bed of in mijn dromen ben tegengekomen had wel iets met film of een derivaat ervan te maken, en steevast keken ze verwonderd op toen ik negatief diende te antwoorden op de vraag of ik ook iets met cinema te maken had.

Nu ja, tijdens het filmfestival is Cannes omgetoverd in een microkosmos met haar eigen regels en wetten, maar wel herkanbaar en toepasselijk op onze maatschappij.
Zo is er vooreerst de klasse-indeling: er zijn geen rijken of armen, maar bezitters van een badge en badgelozen. Een 'badge' is namelijk je toegangsticket tot de party's spin-offs, het filmfestival, exhibities en dergelijke meer. Het is dus eenvoudig: als je geen badge hebt hoor je er niet bij, zal je niet door bevallige exemplaren van het andere geslacht onvrijblijvend worden aangesproken en wordt je bestelde eten met een iets grotere g-kracht op de tafel gesmeten.
Binnen de kaste der gebadgten heb je dan ook nog onderscheid, waar diegenen met een 'all area's'-kaart aan de top van de voedselketen staan. En aldus vormen zich wel héél vreemde koppeltjes, allen te bewonderen op de mooie en brede Croisette (die ze beter de 'Boulevard m'as-tu vu' hadden genoemd): oude verschrompelde ventjes met aan elke arm 2 wulpse blondines die niet alleen met zichzelf maar ook met de linderjarigheid flirtten, lelijke negers met gouden tanden, genoeg goud rond de nek om de nationale bank stikjalours te maken en half afgezakte broeken die in hun zog een hele meute dienstboden en cameraploegen meezeulden, enfin, je kan het zo gek niet bedenken of het liep daar los ... zelden heb ik zoveel decadentie gezien.

Vorige week donderdag kwam ik terug naar huis, maar alvorens de rit naar de luchthaven aan te vangen wilde ik toch nog even een oud kloostertje bezoeken. Dit voormalige klooster (heden een museum) is gebouwd op een heuveltop, net aan de rand van de jachthaven van Cannes, en ik ben écht blij dat ik hier de tijd voor genomen heb.
Niet alleen omdat dit oude bouwwerk ten zeerste het bezichtigen waard is of vanwege het prachtige uitzicht, maar vooral omdat de kleine beklimming me met elke stap weg van de decadentie bracht en aldus mijn geloof in de mensheid toch nog een beetje heeft hersteld.
Opmerkelijk hoe Cannes zich op 2 snelheden voortbeweegt: beneden was er de drukte, het 'té' aan alles, de badges, het festival, de nobody's die zich gedurende 2 weken een ster wanen. Boven was er de rust, de eenvoud en eerlijkheid van een oud klooster dat gebouwd was ter ere van het Hogere Doel, de vriendelijke mensen die zich uit hun opvoeding nog herinnerden wat het juiste antwoord op de vraag 'Bonjour, comment allez vous?' is, het mooie der dingen.

Ik ben geen goede christen en zal nooit van enige goddelijke zaligheid kunnen genieten, maar toen ik doorheen de prachtige oude straten van het échte Cannes naar het klooster klom besefte ik waarom vele mensen zich op één of andere god verlaten om te ontsnappen aan deze hectische wereld ...

Conclusie: Cannes is het bezoeken waard, maar niet tijdens het filmfestival, tenzij je een badge hebt natuurlijk .

Voor de onderstaande foto's dien ik me weerom te verontschuldigen voor de matige kwaliteit, maar meer krijg ik nu eenmaal niet gedaan met mijn mobiel telefoontje (wie zijn camera vergeet is niet alleen lomp maar kan ook niet veel laten sien hé... ). Links zie je de hectische stad der übermenschen langsheen de Croisette oftewel de promenade langs het strand, rechts een typisch straatje dat je naar de hogere sferen brengt.
plagebeklimming

08:43 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

30/05/2007

12 u van Den Haag

Denk nu niet dat ik tijdens mijn lange blogafwezigheid een transformatie heb ondergaan waar de gemiddelde rups nog niet van kan dromen, maar af en toe moet zelfs op deze pagina's eens nuttige en zinnige informatie worden gegeven, en waarom dan ook niet vandaag ...

Vandaag wil ik het namelijk meer bepaald hebben over de 12 u van Den Haag, een wedstrijd georganiseerd door de dynamische club van Fred, en waarvoor we een Vlaams weblogteam voor op de been hebben weten brengen.

Maar ... eerst nog even een nawoordje bij het bericht van gisteren: de naam van de pizeria in Monaco waar ik een fotootje van heb gepost is .... (tromgeroffel, tromgeroffel) ... Le Marathon!

Maar bon, de 12 uur van den Haag dus ... bij deze de bevestiging dat onze inschrijving in orde is ... op 12 juni zullen enkele Vlaamse webloggers hun beste beentje mogen voorzetten in het Haagse land. Terwille van Maurice breiden we Vlaanderen tot die tijd wel even uit tot aan de stadspoorten van Eindhoven ;-)

Meteen ga ik even van de gelegenheid gebruik maken om de loftrompetten op te poetsen en schallenderwijs over het koninkrijk Blogië te laten klinken, en dit geheel ter eer en glorie van de organisatie! Immers, vlak na de online inschrijving had ik een mailtje gestuurd (ergens laat op een avond, nu reeds 2 weken in de voltooid verleden tijd) omdat ik geeninternationale overschrijvingsgegevens vond en ook niet kon uitvissen hoe ik ons team voor de pastaparty kon inchrijven.
Welnu, het duurde slechts enkele minuten, theoretisch weergegeven door de tijd waarop je een ei kan koken, om een antwoord te krijgen, opgesteld in keurig Nederlands en voorzien van alle informatie waar ik maar kon van dromen.

Uiteindelijk mogen we ter plekke betalen aan dezlefde voorwaarden van de voorinschrijvingen, en de pasta is ondertussen ook reeds besteld.
Later op de week stuur ik nog wel wat info naar de fiere en hypergemotiveerde leden van ons team, en we spreken ook wel iets af om te carpoolen.

Eén klein duisternisje in onze voorbereiding: ons aller beminde Julie heeft (met spijt in het hart) moeten afhaken wegens een blessure. Uiteraard gaan we voor haar herstel een kaars branden in alle Haagse kerken die we vinden kunnen, maar daarmee is ons team nog niet compleet.
Dus, wie zin heeft om op 12 juni met ons enkele rondjes te komen lopen, laat iets weten, er staat een zetel in ons team voor je klaar. Aangezien het om slechts 1 plaatsje gaat dien ik wel het First come, First served systeem te hanteren.

Denk eraan: 'in de ambiance passen' is belangrijker dan een wereldprestatie te leveren!

CORRECTIE CORRECTIE, driewerf CORRECTIE ... de juiste datum is 16 juni ... ik en kalenders ... pffffffffffff

08:06 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

28/05/2007

Opsporing verzocht

Nee, Marathon Geert is niet het zoveelste slachtoffer geworden van zinloos geweld, een huislijk drama of een banale en alledaagse zelfmoordaanslag van een Al-Qaida activist.
Marathon Geert is ook niet op de vlucht voor de fiscus, opsporingspolitie of een malafide drugsbaron uit het Colombiaanse hooggebergte.

Het is ook niet nodig om gevoelens van paniek te uiten of tranen van verdriet te komen plensen op een maagdelijk witte kist bestemd voor waarschijnlijk de meest idiote marathonloper aller tijden ... ik heb het gewoon druk gehad met het werk en met mijn ondertussen legendarisch geworden hoofdaandeelhouders van de rubriek 'lachen met Geert': mijn reisjes!

Om even in een note(n)dop (ik ben geen familie van de bromsmurf, maar ik hààt de nieuwe spelling!!!) samen te vatten: na Barcelona ben ik gezinsgewijs en mits toevoeging van enkele vrienden naar de Katjeskelder getrokken (een aanbevelenswaardig Roompot-park in Oosterwijk, vlak bij Breda), nadien was het werk weer aan de beurt met een bezoekje aan Le Pouzin (een schilderachtig fruitdorpje langs de Autoroute du Soleil, zo'n 30 kilometer onder Valence) en een verlenging richting Cannes (filmfestival) en Monaco (formule 1).
Neem daar nog bij dat ik ondertussen ook ons Fien mentaal heb ondersteund bij haar eerste buitenlandse tornooi in Vlissingen, en je kan de nachten dat ik tijdens de voorbije 2 weken in m'n eigen bed heb geslapen op de vingers van één hand tellen, zelfs indien die hand al enkele werkongevallen in de houtzagerij heeft overleefd.

Aan mijn trouwe lezers kan ik dus enkel mijn welgemeende excuses aanbieden vanwege deze toch wel érg lange afwezigheid uit Blogland, maar vreest niet, want de ervaringen die Marathon Geert gedurende deze periode heeft opgedaan zullen in vlot leesbare vorm voor de nodige verhaalstof op deze plek zorgen.

Om mijn terugkeer in de digitale wereld toch niet volledig fotoloos te laten voorbijgaan, even een plaatje, genomen in Monaco, van een pizeria met een wel zeer tot mijn verbeelding sprekende naam ...

DSC00066






Mijn excuses voor de geringe kwaliteit, maar ik was mijn fototoestel vergeten, en dus moest ik het met de camera van mijn gsm-toestel redden ...

Ah ja, voor zij die er zouden aan twijfelen ... ik geef toe dat ik tijdens het filmfestival in Cannes aanwezig was, maar ik ontken ten stelligste iets met de dood van Jo Röpcke te maken te hebben!

20:49 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

11/05/2007

Klant is Koning!

De titel van dit bericht is een gezegde dat door elke commerciële entiteit hoog in het vaandel dient gedragen te worden, en omdat ik op zolder nog ergens een verroeste koopmansgeest liggen heb, pas ik dit bij uitbreiding ook toe op mijn blog ...

Dus ... jullie willen stommiteiten? Ik geef jullie stommiteiten!
Jullie willen foto's? Ik geef jullie foto's!

Verdere verzoeken mag je steeds aan de redactie overmaken, maar laat me eerst nog kort wat over het hotel vertellen alvorens ik m'n trouwe lezers op de wenkbrouwen bedien ...

badkamerIk heb het al gezegd ... het hotel is een pareltje van luxe: 5 sterren, en ze zijn stuk voor stuk verdiend. Nu ja, 't mag ook wel, als je weet dat ik hier per nacht 407 Eurootjes mag gaan neertellen, en dit voor een standaard kamer. Maar wat heet hier standaard??
Direct bij het betreden van de kamer sta je eigenlijk al in de badkamer (zie foto) ... uiteraard volledig uitgerust en volledig in de marmer met een overdaad aan spiegelglas (toen ik m'n tanden poetste leek het even of ik in een gangbang met allemaal lelijke mensen was terecht gekomen ;-) ).
Verdere details: de douchegel is van Bulgary, het linnen van topkwaliteit en je kamer wordt 3 keer per dag opgemaakt. Waarom 3 keer? Wel, 's morgens een standaard onderhoud, met vervangen van de vuile handoeken, opmaken van het bed, enzovoort. 's Middags wordt de kamer dan klaargemaakt voor 'de dag', met als voornaamste wapenfeit het veranderen van de bedsprei en het leggen van wat meer sierkussens. Tijdens de avond komt men je dan even storen om de kamer klaar te maken voor de nacht ... dit vind ik dan nog het vreemdst van alles, en aangezien ik een bepaalde neus heb om slecht te reageren op vreemde situaties, zijn we meteen bij het 'lachen met Geert'-stukje van vandaag aanbeland ...

Stel je even het volgende voor: je hebt er net een dag van 16 uur werken opzitten met, op het ontbijt na, geen enkele maaltijd achter de kiezen. Moe, moeder, moederst kan je eindelijk het zijdezachte geborchte van je bedstee opzoeken, wanneer je plots een metaalachtig, op een triangel gelijkend geluid hoort. Versuft denk je dat je iets te enthousiast de grote sprong in de lakens hebt volbracht, en je gaat op zoek naar wat je hebt laten vallen of wat je hebt kapot gedaan. Een zoektocht die echter niets oplevert. Nét op het moment dat je dit geluid wil toeschrijven aan een levendige fantasie waarin creaturen zoals Grote Smurf en kabouter Plop voor het presidentschap strijden, hoor je het geluid nog een keer. Ietwat lumineuzer dan bij de eerste openbaring komt de gedachte in je brein op dat het wel eens een deurbel zou kunnen zijn, en je opent je kamerdeur, gekleed in een modieuze boxershort en totaal niet bijpassend t-shirt.
Welaan, als je je dit kan voorstellen, dan weet je exact mijn toestand van eergisterenavond, 22 uur plaatselijke tijd, toen ik met een blik vol ongeloof en de kamerdeur van kamer 1202 in de hand recht in de ogen van een geheel in het lichtroze geklede lokale deerne keek. Attributen die ze in de hand had waren een lakentje, een slaapkussen, een handdoek en een zilveren gesloten schaal met aan mijn nieuwsgierige arendsblik onttrokken inhoud.
Nu, de plaatselijke taal is hier Spaans, en de meeste inheemsen die ik hier al heb ontmoet bedienen zich zó snel van zóveel woorden, dat er onmogelijk nog vrij geheugen is voor een tweede taal, en zo was het ook met deze juffrouw gesteld. Toen ik op mijn meertalige vragen enkel een supersonisch geratel van Spaanse klanken kreeg, kreeg ik wel wat schrik. Ik verweerde me nog met een stamelend 'I didn't order any massage', maar veel veranderde dit niet aan de situatie, zij MOEST en ZOU binnen komen, en zo deed ze ook. Gelukkig kwam ze slechts de kamer prepareren voor de nacht, met name, ik kreeg chocolaatjes (jaja Julie ), het bed werd anders opgemaakt, er werd een vloerkleed naast het bed gelegd en de schaal bleek ijsblokjes te bevatten om mijn ijsemmertje op te vullen ...

Ik hoor het jullie al denken: 'Is dat alles wat we met Geert kunnen lachen vandaag??' ... nonono señores y señoritas, 't is nog niet gedaan ...

meetingroomNog eergisteren heb ik een lichte verrekking opgelopen aan de lies (gelukkig niet ernstig ... gisteren kon ik er al rustig mee lopen en straks plan ik een snellere training). Hoe? Wel, we zitten hier in een kelderverdieping met allemaal kleine meetingrooms. Een dame van een firma die voor ons werkt kwam me al joggend rond de tafel in mijn kantoortje hier iets vragen, en omdat ze nogal van het sportieve type is (heb haar op tal van andere events reeds ontmoet) daagde ik haar uit met 'I'll race you to your office'. Als een speer ging ze ervan door, en omdat ik vertrok met een lichte achterstand én omdat de 2 kamers slechts 40 meter van elkaar verwijderd waren kon ik me geen omweg veroorloven, en dus nam ik een in de weg staande hindernis in de vorm van een grote sofa (kijk op de foto: de rode pijl geeft aan van waar we kwamen, het kruisje links is de 'finish' en de cirkel is de sofa) als een volleerd hordeloper. Waarschijnlijk heb ik me daar wat overschat, maar met gepaste trots kan ik hier wel meedelen dat ik de prestigespurt gewonnen heb, zij het wel door nét voor de deur de dame in kwestie nog een licht duwtje te geven, waardoor ik net wél door de deur kon, en zij tegen de muur smakte. Niet grappig genoeg? Wel, laat me er bij vermelden dat er op het moment dat ik als een sierlijke doch gepensioneerde waggelgans over het zetelstuk sprong (halverwege mijn curve nog even met de voet afzettend op het mooie pronkmeubel), de verantwoordelijke van het businessgedeelte in het hotel enkele gasten de fasciliteiten wilde laten zien ... je had werkelijk zijn gezicht moeten zien toen hij ons zag lopen ... zoals ze bij Mastercard zouden zeggen: priceless!! Waarschijnlijk hebben we zijn uitleg in de zin van 'Zoals u kan zien zijn wij een uiterst efficiënte en serieuze partner voor al uw events ... ' niet echt onderstreept.

Dankzij mijn zeer ondergewaardeerde neus voor het geven van waardeloze en ondoordachte opmerkingen heb ik me hier ook al enkele keren rode kaakjes bezorgd, maar ik zie dat dit berichtje al ruim genoeg voldoet aan de minimumlengte van een blog, en dus zal ik 't hier maar bij laten ... geniet nog even van de foto's van het hotel, dat ik ten zeerste kan aanraden voor een volgend bezoek aan Barcelona, maar vergeet niet van eerste even de Lotto te winnen.

Ah ja, 't is wel grappig om van hier al jullie blogjes te lezen over uitgeregende trainingen en winderige kilometers ... ik beloof om straks op mijn blote knietjes naar de dichtsbijzijnde pastoor te struinen om absolutie voor mijn misplaatst leedvermaak te vragen .

De foto's dan:
eerst het zicht vanuit mijn kamer, daarna de lobby, gezien vanuit mijn kantoortje, daarna enkele 'vaasjes' aan de receptie, gevolgd door een buitenzicht van het hotel (het noemt niet voor niets Hisperia TOWER), de replica van een F1-Toyota aan de inkom (niet zo duidelijk te zien op de foto, maar hij staat wel degelijk 'op' water) en een oud kerkje in het park waar ik mijn kilometerkes over de knie leg.
kamerzichtlobbylobby 2







hotelformule 1park

16:04 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (28) |  Facebook |

09/05/2007

Barcelona

Wars van elke verwittiging dat een hardloper voldoende respect voor z'n nachtrust aan de dag moet leggen stond ik deze ochtend reeds om 5 uur op onze nationale luchthaven met als doel het nemen van het vliegtuig naar Barcelona, u allen wel gekend van het infame Freddie Mercury liedje.

Maar, hoe hoog hij z'n stem ook kreeg bij het bezingen van deze mooie stad, en hoezeer het gezegde 'de ochtendstond heeft goud in de mond' me als klein ventje in de oren werd gepompt, het was maar een schim van de viriele Marathon Geert die stond aan te schuiven voor z'n boarding pass deze ochtend.
Let wel, ik was netjes op tijd, had zelfs nog voldoende ruimte om een ontbijt te nuttigen in het sfeervolle en oergezellige (yeah, right) luchthavenrestaurant alvorens naar de gate te gaan ... 't is al wel eens anders geweest.

Dus ... geen addendum aan het 'Lachen met Geert'-verhaal, maar niet getreurd ... ik zit hier nog zeker tot zaterdag, ik krijg dus nog kansen zat om me belachelijk te maken!

Het hotel waar ze me gelogeerd hebben, het Hispania Tower Hotel, heeft 5 fonkelende sterretjes en is zeker wél de moeite ... supermodern, ik zie de Sagria Familia vanuit mijn venster ('t is wel serieus in de verte, maar zicht op zee wil ook niet altijd zeggen dat de mosselen tot op uw balkon groeien hé!!), de catering is fenomenaal en zelden werd ik omringd door zoveel luxe als hier. Je mag gerust weten dat ik blij ben dat ik dit niet moet betalen.

Als ik even goed naar buiten kijk, dan zie ik dat er hier rond het hotel een soort parkske ligt; goed om straks te gaan lopen!
Gisterenavond ben ik gaan trainen, niks speciaals, niks bijzonders, maar 't ging gewééééééééldig goed ... een beetje rondlopen met hier en daar een versnellingske van een paar kilometer was goed genoeg voor een overheerlijk gevoel nadien. Meteen staat m'n kilometerteller in 2007 boven de 1000 kilometer; een mijlpaal, maar zeker geen eindpunt!

Tot morgen!

16:25 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

08/05/2007

1 jaar

Kinderen & ouders, vrienden & vijanden, goeden & slechten, verenigt u in de feeststemming die vandaag rondom deze blog hangt, want Marathon Geert, het pseudoniem van een onbeduidend amateurloper die echter als geen ander weet hoe z'n eigen tong in de knoop te leggen, bestaat welgeteld 1 jaar.

eenInderdaad, op 8 mei 2006 zag dit blogje het levenslicht. Toegegeven, de wereld is er, ondanks de verwoede pogingen op deze pagina's, geen veiligere of minder vervuilde plaats op geworden, maar desalniettemin blijf ik bij deze verjaardag toch even stilstaan, zij het dan ook weer niet langer dan een nanosecondje of 7.

Ondanks de verregaande ontbinding van het geheugencompartiment in mijn hersenen (verder zijn ze nog intact en zo goed als nieuw, want nauwelijks gebruikt) weet ik nog exact hoe deze blog begonnen is. Ik herinner me dat ik vorig jaar een blessure had, en ik op zoek was naar wat informatie op het web.
Na het doorzwemmen van vele digitale wateren, on-line bergen en virtuele dalen kwam ik op de legendarische blogpagina's van Ruthje uit, en daar vond ik een link met de antwoorden op al mijn vragen (behalve dan mijn welbepaalde vraag over de winnende lotto-cijfers; deze blijft nog steeds onbeantwoord en alwetenden mogen zich nog steeds aanmelden. Gelieve u te onthouden indien niet ernstig).

Geboeid door de inhoud, opzet en inkleuring van Ruthjes blog ben ik dan maar zelf begonnen met wat on-line te zetten, et voilà, we zijn nu 365 dagen, 214 berichtjes en 54.768 hits verder gekomen en we bestaan hier nog. Je kan dus met recht en reden zeggen dat Ruthje de aanzet is geweest voor het starten van deze blog, dus voor klachten gelieve zich tot haar te wenden ;-)

Uiteindelijk is de impact toch groter dan ik had vermoed: als blogger kan je tegenwoordig niet meer aan een wedstrijd deelnemen of je loopt wel enkele bekenden tegen het lijf, je hebt een grote community waar je je vragen kan op loslaten, en, vooral, ik heb heel wat interessante mensen leren kennen, zowel aan dene als aan gene kant van de Moerdijk.
In elk geval, de feestelijkheden zijn begonnen, en het is toegestaan om nu het glas te heffen, en het daarna terug neer te zetten, want al dat drinken is niet goed voor een mens. Het eerste cadeautje is trouwens ook al binnen, want gisterenavond heeft een speciale gezant (ik wilde eerst niet open doen want door de intercom had ik 'fazant' verstaan) een geheime levering van Zijne Majesteit Running Ronald afgeleverd. Vanwege de strikte geheimhouding die ik heb moeten zweren alvorens het pakketje overhandigd te krijgen kan ik er niet meer over zeggen, vandaar ook dat je me nooit, maar dan ook nooit zal horen zeggen dat het om een cd gaat met allemaal mooie beelden van de afgelopen Marathon van Rotterdam ... bedankt Sire!

Dit soort bericht wordt steevast afgesloten met een resem an dankwoorden, en aangezien ik een gepassioneerd voorvechter van de oude waarden en tradities ben zal ook ik hier niet mee achterwege blijven, zodus: nen dikke DANKUWEL aan iedereen die hier ooit eens is komen lezen en in 't bijzonder aan ieder die hier ooit de moeite heeft genomen om een reactie na te laten en in 't meer bijzonder aan eenieder die altijd beleefd is gebleven en in 't super bijzonder aan allen die steeds goed hun best doen en in 't megabijzonder aan Nonkel Kastanje en Tante Fleuris die hoewel nooit bestaan hebben bijna een grote rol in het leven van Marathon Geert hebben gespeeld moesten ze zo slim zijn geweest van geboren te worden en in 't supermega bijzonder aan de kat van buurman André die stteds een welgemeende miauw zegt als ik voorbij loop en in 't extrasupermega bijzonder aan de biggetjes van het Spermalie Instituut die sprekend op de mama lijken.

(bijna alle namen in deze blog zijn misschien verzonnen. Elke gelijkenis met al dan niet bestaande personen zijn strikt toevallig maar daarom niet minder gemeend)

09:11 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

07/05/2007

Lopen?

Lopen!

lopenLaat jullie niets wijs maken ... 't is niet omdat er op deze blog de laatste tijd weinig concreet nieuws over lopen te rapen viel dat ik mijn loopschoenen over de haag zou gegooid hebben.
Ten eerste is dat niet waar, maar ten tweede is dat ook nog eens gevaarlijk, want stel dat de buurman dronken achter die haag zijn gevoeg zou staan doen, net op het moment dat ik mijn schoenen met een sierlijke zwier tot bij zijn geografische locatie zou slingeren; hij zou de schoenen pal op de kruin krijgen, waarna hij met een pijnlijk gebrul de pitbull van de overbuur uit z'n diepe slaap zou halen, die uiteraard de dichtsbijzijnde haan van het nachtlawaai zou verdenken, doch z'n wraakactie op het arme onschuldige beestje noodgedwongen moet staken vanwege de kippen die met vereende krachten hun pas gelegde eieren naar de waakhond z'n tronie gooien.
Ik wil niet zwartgallig zijn, en al helemaal niet pessimistisch, maar zonder eieren geen taart, en ik zou niet graag hebben dat mijn stoppen met lopen als rechtstreeks gevolg het verdwijnen van de taartcultuur uit ons aller beminde Vlaanderenland zou hebben.

Nu kunnen jullie met recht en reden beweren dat ik voor het zelfde geld mijn loopsloefkes aan de wilg kan hangen, maar ik bespaar jullie het doemscenario dat zich in mijn hoofd heeft geprent waarin loopschoeisel en een wilg de hoofdrol spelen. Laat het ons houden op de innige wens dat ik niet graag in de geschiedenisboeken zou gebrandmerkt worden als de uitroeier der ongewervelden.

Lopen dus ... vorige week heb ik netjes wat kilometerkes afgemaald, allen om ter rustigst. Enkel vrijdag heb ik samen met een collega (goed gezelschap: hij is de regerend Vlaams kampioen bij de masters op de 800 meter) in het aanschijns des middags wat sneller gelopen. Dit laatste wapenfeit moet evenwel niet overdreven worden, want ik veronderstel dat de gemiddelde snelheid nauwelijks boven de 13 per uur lag (Garmin had verlof), wat bij lange niet genoeg is om geflitst te worden, maar we liepen een mooi strak en egaal tempo, en de hellingskes die we op onze weg tegenkwamen werden netjes verteerd.

Het weekend was druk, om niet te zeggen druk druk druk, met 2 communiefeesten, een belofte die ik moest nakomen (gaan supporteren op een voetbaltornooi voor mijn Portugese collega's) en het onder de riem steken van een hart bij ons Fientje, die ook weer een tornooi lang in de goal heeft doorgebracht.

Allez, we zijn vertrokken, de nieuwe week is geboren, Frankrijk heeft een nieuwe president, Vlaanderen weet weeral wat het aan haar minister-president heeft (ik gokte reeds lang op 'niets' en krijg nu dus gelijk) en we zijn weeral blij dat we er mogen bij zijn.
Mag ik eenieder die de moeite neemt om op deze blog een kijkje te nemen van ganser harte een met vrucht, actie en uitkomende wensen bezwangerde week toewensen? Bij deze ...

10:22 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

04/05/2007

Hoezo 'onveiligheidsgevoel'?

Vanmorgen het radionieuws gehoord?
Annick Van Uytsel, de 18 jarige uit Diest die al enkele dagen vermist werd, is gisterenavond vermoord uit het Albertkanaal gevist.

annickKan je je inbeelden hoe de ouders zich moeten voelen? Indien niet, vraag het gerust maar eens na aan de ouders van Joe Van Holsbeek en zovele anderen die hun kinderen op goed geluk hebben uitgestuurd naar een fuif, een vakantiejob of, godbetert, een gewone doordeweekse afspraak met de schoolbanken, niet wetend dat ze voor de laatste keer hun kind hebben geknuffeld, een laatste kus hebben gegeven, een laatste maal de pretlichtjes in de ogen van hun zoon of dochter hebben gezien, misschien een allerlaatste kans hebben gemist om te zeggen hoeveel ze wel van hun houden.

Misschien reageer ik een beetje emotioneler dan door de band genomen goed voor me is op dit soort berichten, maar ik heb dus ook 2 bloedjes van kinderen rondlopen. Kinderen die ook ooit naar een fuif willen gaan; kinderen die ook eens een vakantiejob gaan willen. En zelfs als het kasplantjes worden (weinig kans bij de uitgroei van mijn genen, maar kom) die nooit uitgaan en geen vakantiejob willen zullen ze toch altijd wel de deur uit moeten om naar school te gaan.

Na het horen van het verschrikkelijke nieuws over Annick heb ik de krant van gisteren in detail bekeken. Voor mezelf heb ik eventjes de vergelijking gemaakt tussen datgene waar de politici het over hebben in deze periode kort voor de verkiezingen en de maatschappelijke problemen waar de kleine artikeltjes het in overmatige getale over hebben. Waarschijnlijk is het voor niemand onder jullie een grote verrassing wanneer ik meedeel dat er absoluut, maar dan ook absoluut, geen enkel raakpunt is.
Laat de heren politici maar kakelen over het kleed van Freya VDB tijdens de afgelopen 1 mei-viering, laat ze maar simplistisch moreel doen over het cordon sanitaire, laat ze maar de professionele idioot uithangen over het doen verdwijnen van nog eens 200.000 werklozen uit de statistieken (jullie geloven toch niet dat wanneer een politicus spreekt over 'minder werklozen' hij het heeft over 'meer mensen aan werk helpen' hé??).

Gisteren vertelde mijn overbuur me het verhaal hoe zijn dochter vorige week werd lastig gevallen door 8 allochtonen (ik weet het, je mag dat niet zeggen zonder risico om in een bepaalde hoek gedrumd te worden, maar IK kan er ook niet aan doen dat 't zo is hé!), allen tussen de 12 (!!) en de 18 jaar oud, toen ze samen met een vriendin langs het kanaal Mechelen-Leuven aan het wandelen was. Voor de kenners van de streek: ze kregen de lastposten op de hals aan de 'IJzeren Brug' ter hoogte van Planckendael.
Ik mag zeker niet de parallel trekken lmet het wedervaren van de eerder genoemde Annick Van Uytsel, maar dit rustige stukje vaartdijk is waar ik regelmatig langs loop tijdens mijn trainingen, waar mijn vrouw ook regelmatig gaat lopen, waar in de nabije toekomst mijn kinderen gaan langs fietsen. Het is slechts een steenworp verwijderd van de plek waar Ruthje haar legendarische heuveltrainingen afwerkt ...

Hoe het verhaal met mijn overbuurmeisje is afgelopen? Mijn buurman is, nadat hij een telefoontje kreeg van zijn dochter, met een ijzeren staaf naar de bewuste plaats getrokken en heeft de beide tienermeisjes op die wijze kunnen ontdoen van hun belagers. Mijn buurman ... je moet hem zien: een bravere burger kan je je moeilijk inbeelden ... dat hij tot dit punt kan worden gebracht zegt genoeg over de maatschappij (als deze benaming tenminste nog van toepassing is) waarin wij leven ...

Ah ja, de politie was ook verwittigd. Zij belden 30 minuten later terug om te vragen of het werkelijk nodig was om een patrouille langs te sturen (je moet het begrijpen hé mijnheer ... wij hebben ook onze prioriteiten ...).


Daarnet heb ik nog de reactie van premier Verhofstadt (voor de Nederlanders die niet zo bekend zijn met onze binnenlandse scene: dat is diene gast in maatpak die niet alleen de tanden, maar tevens zijn herseninhoud aan de edele diersoort der konijnen heeft ontleend) over de moord op Annick gehoord: hij bood z'n medeleven aan en droeg de politie op om zo snel mogelijk de daders op te pakken zodat ze een gepaste straf zouden krijgen. In volle verkiezingsijver vergat hij wel te vertellen dat de politieke wereld waar hij een duidelijke exponent van is er niet alleen voor heeft gezorgd dat de politie haar werk amper nog kan/mag doen, maar tevens dat een 'gepaste straf' niet duidt op manuele castratie en de kop inslaan maar op het krijgen van een minieme celstraf die kan gehalveerd worden wanneer de daders in de gevangeniskeuken blijk geven van goed gedrag door de aardappelen op ecologische wijze te schillen en niet in de soep te pissen.

Verbitterd? Ik? Awel ja, en je mag het gerust weten!!

Mijn medeleven gaat uit naar de familie en vrienden van Annick Van Uytsel, en naar de dierbaren van de zovelen die zonder reden werden vermoord.

08:41 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

03/05/2007

Nasleep van een lang weekend

Ik moet het toegeven: mijn biologische klok heeft zich nooit aan een natuurlijk ritme of een logisch verklaarbare basis kunnen houden. Toch ben ik in de hoedanigheid van slaafs gewoontedier extreem geoefend en ten zeerste bekwaam in het onderscheiden van de verschillende dagen.
Zo zijn het slechts uitzonderlijke verschijnselen van mijn legendarische verstrooidheid dat ik, om het met een voorbeeld te illustreren, ooit eens op mijn pantoffels en met een sporttas in de plaats van de nuttige schooltas het eerste lesuur van de dag aanving, aldus niet alleen perfect de combinatie makend tussen maandag (ik zat dus wel degelijk in het klaslokaal) en een weekenddag (de pantoffels), maar ook een symfonie creërend tussen de ochtendstond (daar stond ik dan) en het avonduur (de sporttas). Na een confronterende monoloog van de leerkracht kon ik me perfect vinden in het dragen van pantoffels en het meesleuren van een sporttas, maar ik kon het voor mezelf niet verantwoorden wat ik bij God in die school stond te doen. Deels als repliek maar vooral uit statement ben ik dan maar naar huis gegaan (je had die leerkracht zijn gezicht moeten zien: hilarisch hoe het besef dat niet alles volgens de deontologie van de opvoedkunde kon worden opgelost in zijn ogen te lezen stond).

klok1Enfin, gewoon maar om te zeggen dat ik met een aangeboren horaire afwijking zit die ik slechts binnen de perken weet te houden door een strak aangespannen patroon van achtereenvolgende en in chronologische volgorde oplopende dagen.
Tegenwoordig durft mijn professioneel gereis het me al eens moeilijk te maken, maar tot nog toe heeft dit geen noemenswaardige problemen opgeleverd: zo heb ik nog nooit een vlucht verspeeld omdat ik me op de verkeerde dag waande, wél geef ik toe al eens last te hebben van het exact definiëren van de eerste dag na een terugvlucht.

Momenten zoals het voorbije, met socialistische rozen gelardeerde weekend zijn voor de brave doch labiele burger in mij zijn echter een aanslag op mijn intern systeem! Vorige week naar Madrid, daarna één dagje thuis, dan 4 dagen Frankrijk om het weekend te overbruggen en gisteren een dagje Engeland. Allemaal goed als je op kosten van onze tranerige cultuurminister een plaatje voor het Eurosongfestival mag gaan promoten in Europa, maar nét iets te veel voor Marathon Geert.
Zo kwam het dat ik gisteren heel wat meetings heb afgezegd die op donderdag (vandaag dus) gepland zouden moeten worden. Ik kon niet anders; ik zat immers in Manchester. Ergens in de namiddag kreeg ik een telefoontje van een collega die me vroeg waarom ik de donderdag in mijn kalender koste wat kost blanco wilde houden. Het heeft hem ongeveer een half uur, overgoten met een saus van bloed, zweet en tranen in een bedje van onvoorstelbare overredingskracht gekost om me ervan te overtuigen dat gisteren woensdag was, en dat de morgen van gisteren eigenlijk vandaag, in casu donderdag, moet zijn.

Zelfs nu ben ik me er slechts halvelings van bewust dat het weekend pas overmorgen begint, en mijn buikgevoel staat dan ook haaks op de realiteit van mijn kalender.
Ik zal weeral 3 dagen nodig hebben om te beseffen dat het morgen niet overmorgen is maar gewoon niet meer of minder dan de eerste dag, volgend op vandaag. Tegen dan zijn we zondag, en als ik me niet vergis beginnen we daarna aan een nieuwe werkweek ... pffffffffffffffffffffffffffff ... had ik nu m'n pantoffels maar aan!
klok2

11:02 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

02/05/2007

Genieten

Nog maar eens een verslagje dat wordt ingetikt vanop een luchthaven. Na de 650 kilometer huiswaarts in de wagen van gisteren, mag ik me nu laten rijden/vliegen richting Manchester.

Gisteren was ik van plan om, gezien de lange rit, een rustdagje te houden, maar ik voelde me zo goed en zo fris 's avonds dat ik toch maar besloot om even de rode veters aan te binden en een half uurtje te gaan lopen.
Uiteindelijk heb ik er de BTW bijgedaan en aldus kwam ik aan nét geen 12 kilometer in nét iets minder dan een uur. Een constante 12 per uur aan een hartslag tussen de 140 en de 145 met een geweldig gevoel achteraf; laat je door de zetelateleten niks wijsmaken: lopen is héééérlijk!!

Opvallend is wel dat de training, makkelijker valt dan voorheen .. toen ik me moest voorbereiden voor de marathon, en ik plande bvb. van om 9 uur te starten, dan begon ik om dat uur pas met me om te kleden, gevolgd door een bizar doch uitgebreid ritueel van drinken, toilet, nog ne keer drinken, veters los, veters vast, hartslagband nog even goed hangen, nog vlug dit artikeltje in de krant aflezen ...
Enfin, om 9 uur gaan lopen betekende al gauw om kwart voor 10 vertrekken, en de zin om te lopen werd er maar niet groter op. Met momenten maakte ik mezelf zelfs wijs dat ik eigenlijk niet graag meer liep. Pas op, ik wist dat dit slechts een zinsbegoocheling was hoor; eens ik vertrokken was en ik kon de verse bloesems langsheen het looppad weer onderscheiden van de uitlaatgassen ver achter me, dan voelde ik me terug in m'n element, de koning te rijk en gelukkig dat ik deze sport mocht beoefenen.

Misschien was het woordje 'moeten' er soms te veel aan, misschien was het die constante pijn in de knie, die weliswaar verdween tijdens het lopen maar dan alleen maar om met dubbele kracht terug te slaan na de cooling down of misschien was het het besef dat mijn niveau niet tijdig 100% zou worden van wat ik eigenlijk wilde dat voor de muizenissen in mijn hoofd zorgde ... wie zal het zeggen?

Ik constateer alleen maar dat ik me nu beter in m'n loopvel voel; geen druk, geen tijden die moeten gehaald worden, geen kilometers die moeten worden opgeteld, ...
Ik heb mezelf voorgenomen om op dagen dat ik absoluut geen goesting heb om te lopen ook niet aan te dringen, en gewoon niets te doen! En zie, wat constateer ik: ik heb al 3 loopdagen na elkaar gelopen (niet veel: niet meer dan 30 kilometer, maar toch ...) en 't is gewoon omdat ik vanavond pas om half 11 op Zaventem terug zal zijn dat ik niet ga lopen, want 't kriebelt al terug.
Toen ik gisteren toch ging lopen kwam er ook helemaal geen oeverloos pre-loop ritueel aan te pas; gewoon een sipje water, een toiletje om de balans terug in evenwicht te brengen, de schoenen aan en hup, de baan op.

Zo zou lopen eigenlijk moeten zijn ...

Anderzijds weet ik dat wanneer de focus terug is en het vizier weer op scherp staat om het volgende doel af te knallen ik me weer tot mario zal richten in de hoop dat hij nogmaals zijn schemamakende talenten zal aanwenden om mijn prestaties naar het zenith te leiden, maar die boot hou ik nog even van me af. Ik weet dat het competitiebeestje in me moeilijk te temmen valt, maar voorlopig heb ik het onder controle en kan ik het nog even op z'n honger laten wachten.

Begin juni heb ik m'n eerste wedstrijd na Rotterdam, en ik leg mezelf voor het eerst geen streefdoel op. Ik ga de halve marathon van La Roche, al doe ik er 2 uur over, lopen in functie van de Jungfraumarathon: gewoon leren om deftig een bergje op te lopen, onderwijl de hartslag in 't oog houdend. Ik zal wel zien waar het schip stranden zal. Het enige wat ik me heb voorgenomen is om eventjes bij te babbelen met Martine en Ingrid, want beide sportieve dames zullen ook aan de Ardense startlijn verschijnen.

Het codewoord in La Roche wordt aldus 'genieten'.
Genieten van het uitzicht, genieten van het parcours. Genieten van een loopje, genieten van een weerzien.
Maar vooral, genieten van het feit dat ik dit allemaal mee mag maken.


'Flight SN2173 heading for Manchester is ready to board' ... 'k zal eerst maar gaan genieten van mijn vlucht zeker!? ;-)

13:28 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |