30/04/2007

Pierre de Couhard

We zijn terug goed vertrokken: vorige week vrijdag zette ik m'n eerste post-Rotterdam pasjes eerder aarzelend en voorzichtig op het asfalt langs het kanaal Mechelen - Leuven, gisteren liep ik alsof ik nooit één dag onderbreking heb gehad en ook vanmorgen was het gevoel van de grote dagen weer helemaal terug.

Als hardloper heb je enkele grote voordelen ten opzichte van een gewone toerist: als je de moeite neemt om 's morgens een uurtje vroeger op te staan en de nieuwe ochtend als loopgezel kiest dan vergroot je niet alleen de appetijt voor het ontbijt, je kan ook voor dag en dauw al op ontdekkingstocht gaan om later op de dag met de rest van het gezin te gaan bezoeken.
Vanochtend trok ik er zo op uit met als bedoeling een weg te zoeken naar de Pierre de Couhard, een nogal raar uitziend bouwwerk waarvan we het topje vanuit ons kamervenster kunnen zien, maar gisteren konden we geen weg ernaartoe ontdekken.

Vertrokken langs de boorden van het meer waar ik ook gisteren al liep koos ik op gevoel de richting uit, en algauw gaven de toeristische pijlen langsheen de weg me gelijk. Wat je echter op die pijlen niet kan zien is de graad waarin de training zou kunnen bestempeld worden als voorbereiding op de Jungfrau Marathon, maar de kuiten ondervonden dit al gauw vanzelf: klimmen, klimmen en nog eens klimmen, en dit aan een redelijk stijgingspercentage. Wat gaat dat in Zwitserland worden?

Na ongeveer 3,5 kilometer arriveerde ik aan het bizarre monument, wat uiteindelijk de overblijfselen van een Romeinse (!?) piramide bleek te zijn uit de eerste eeuw na Christus.
Zeer mooi en zeer de moeite waard, maar wat het nog mooier maakte was het magistrale uitzicht over Autun: de voorbije nacht had het nogal hevig geregend, en een rechtstreeks gevolg hiervan was dat de vallei rondom het stadje in een dicht mistgordijn was gehuld.
Ik had écht wel spijt dat ik mijn fototoestel niet had meegenomen, hoewel een foto nooit dezelfde indruk zou kunnen laten dan het echte beeld ... het stadje zelf strekte zich welbehagend uit in de opklimmende ochtendzon, en het kerkhof dat op een helling tegen de oude stadsomwalling uitmondt had vanuit mijn uitzichtspunt meer iets weg van een leger tempeliers dat de stad bestormde.
Zoals reeds gezegd sliep de rest van de vallei nog in een mistige slaap; de dichte ochtendnevel werd slechts op enkele plaatsen onderbroken door enkele verhogingen in het landschap, en de bergen rondom de vallei leken meer op norse reuzen die zonder succes de stille rust wilden doorbreken.

Na enkele minuten wegdromen gaf ik terug toe aan de lokroep van de sport, en ik vond op de terugweg een klein paadje, dat me naar een oude Romeinse holle weg leidde. Voor ik het wist liep ik een rondje rondom de stad, om daarna terug in de buurt van het hotel uit te komen. Nog vlug een rondje rond het meer, om daarna te genieten van een overheerlijk ontbijt.

Later op de dag zijn we met hele gezelschap nog even tot aan de Pierre de Couhard gereden om samen van het uitzicht te gaan genieten, zij het deze keer wel in het welkome gezelschap van een digitale camera.

Op de eerste foto zie je de Pierre de Couhard, de volgende 2 geven een impressie van het uitzicht, maar geloof me: niets is beter dan het origineel.
PICT1391PICT1392PICT1396

17:17 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

29/04/2007

Un grand bonjour de Autun

Even een klein berichtje van op de pelgrimage ... gisteren heeft het voltallige gezin van Marathon Geert, aangevuld met een oma -annex pelgrimsvrouw-, de méér dan 600 kilometer afgelegd naar de huidige halteplaats van de bedevaarter himself. Wel dien ik er bij te vermelden dat we deze tocht met een stalen ros hebben afgelegd, wat het wel wat makkelijker maakt (tenzij dan rond Parijs, waar de péage langer duurt dan waar ook en waar er ook nog een ongeval roet in het eten gooide).

Nu zitten we in een hotel aan de rand van Autun, een mooi en pittoresk middeleeuws stadje op een 20-tal kilometer van Dijon. Ik had nog nooit van Autun gehoord, maar het is best wel een bezoekje waard: een prachtige kathedraal, een authentiek centrum en gezellige terrasjes maken het voor Marathon Geert en de zijnen een attraktieve plaats.

Ons hotel ligt aan de boorden van een meer, en ik kan jullie de promenade rond deze plas, door Garmin begroot op 2 kilometer en 240 meter, ten zeerste als alternatief loopparcours aanbevelen. Tenminste, als je je loopschoenen in je bagage hebt gestoken, wat niet het geval is van Tania (zij ging normaal meelopen, maar Alzheimer heeft er anders over beslist).

Eén klein smetje op het blazoen van Autun is evenwel dat het gros van de activiteiten die hier te beleven vallen (minigolf, bootjesverhuur, ...) pas open gaat vanaf 1 juli.

Voor de fans van de pelgrim zelf: hij ziet er ondanks de vele kilometers nog goed uit, is vermagerd (er kon wel iets af ) en de voor het vertrek kaalgeschoren bol staat al terug vol met grijze stoppels.
Ik kan eenieder van harte aanraden om na dit avontuur eens een tête-à-tête te reserveren met onze pa, want zelfs nu, na nét niet één derde van de tocht te hebben afgelegd, vallen er al heel wat smakelijke verhalen te noteren met in de hoofdrol treinreizende Engelse priesters met een taalprobleem, Nederlandse pelgrims zonder betaalintenties, Franse boeren met ondermaatse beleefdheidsnormen, gastvrije bezitters van Brabantse trekpaarden en dergelijke meer.
Momenteel zit hij hier naast mij te glunderen en (ik citeer) is hij heel blij dat zijn familie er bij is. Tja, je kan nu eenmaal niet alles in een rugzak steken.

En laat ons nu de foto's voor zichzelf spreken ...
PICT1281PICT1287PICT1306






 

PICT1339PICT1346PICT1351








PICT1368
PICT1383PICT1379

18:08 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

27/04/2007

Final call

'Final call for', gevolgd door een lokale verbastering van mijn naam is iets wat ik af en toe te horen krijg. Persoonlijk vind ik dat het nogal meevalt, maar collega's die er al eens bij waren durven van m'n late check-in gewoonte al wel eens dure verhalen maken.
Tja, zo worden legendes geboren zeker ... 'k hoor ze 't thuis tegen hun vrouw al zeggen: 'Ja, met die Geert: 't was weeral op 't nippertje zulle ... we kwamen slechts enkele seconden voor de sluiting van de check-in balie aan'. Later tegen hun kinderen wordt dit dan 'En toen ik eens met Geert op business trip ging hadden we geluk dat we nog nà de final check-in mochten opstappen' om uiteindelijk bij te kleinkinderen te geraken in de versie van 'Jaja ... jullie opa, die heeft ooit eens met iemand gewerkt ('k weet de naam niet meer, want sinds opa aan pettistklieren geopereerd is kan hij geen namen meer onthouden ... Gert of zoiets, maar 't kan ook Bert zijn, of Lukunku, maar nee want hij was geen Chinees, maar omdat Lukunku geen Chinese naam is kan 't toch weer wel, enfin ... waar was ik over aan 't vertellen? DE DUITSERS! DE DUITSERS! Sie sind wieder da! Of nee, dat heb ik niet meegemaakt ... 'k heb wel een film hierover gezien ... eentje met Gel Mibson of zoiets ... ach die namen ook altijd ... en wie ben jij manneke? Ah ja: mijn kleinzoon, ook weer waar ... )  ... waar was ik gebleven ... ah ja: ik heb dus ooit met een zekere Gert (Bert / Lukunku) gewerkt, en toen we eens op zakenreis moesten ('k weet niet meer naar waar, want sinds opa geopereerd is aan zijn balglaas ... blablabla ...) was het vliegtuig al vertrokken, en zélfs toen waren we nog net op tijd ... jaja ... toen was opa nog snel, en diene Lukunku ook ... die heeft zelfs nog in de Rotterdam marathon van 2007 gelopen ... ongelooflijk: hij was toen 32ste, en 't was toen 812 graden, maar het kan ook omgekeerd zijn, want opa kan geen getallen meer onthouden sinds ik geopereerd ben aan mijn hottenstrooft ...'

Enfin, jullie weten wel wat ik bedoel ...

Maarrrrrrrr ... de final call van dit berichtje gaat niet over vliegtuigjes, noch over treinen of boten, maar heeft alles te maken met de 12 uur estafetteloop van Haag Atletiek.

Begin volgende week ga ik immers de inschrijving van ons Blog-team bevestigen, en dus had ik graag een laatste bevestiging gekregen van iedereen die zich heeft opgegeven, te weten:
- Julie;
- Ruthje (tegen dan goed bruingebaken .. ik zal bij 'nationaliteit' Kenia zetten: ze zullen verschieten in den Haag );
- Byrntie;
- M@urice;
- Achieltje;
- Marathon Geert (aka Gert / Bert / Lukunku).

Estafette1Ook Petra heeft zich aangediend maar zij zal aantreden in het team van Fred zelf. Trouwens: uiteindelijk zullen we met 2 blogteams broederlijk naast elkaar ten strijde trekken: een Nederlands en een Vlaams team (Maurice kan vanzelf voor rasechte Vlaming doorgaan!). Als er iemand een passende naam heeft voor ons team: mail 'm me door, in 't andere geval zal het mijn fantasie zijn die een naam bedenkt, maar jullie moeten weten dat mijn fantasie al wel meer ongelukkige dingen heeft voortgebracht ...

Zodus, graag een bevestiging tegen dinsdagavond en ik breng alles in orde.

Hierover nog enkele mededelingen van practisch nut:
- het inschrijvingsgeld komt op €80,- voor het ganse team (ik schiet wel voor en we regelen 't ter plaatse);
- heeft iedereen van ons een rood weblog-shirt? Zo ja, dan hebben we ineens een uniform, zo niet kunnen we ons pekelen met het sap van verse aardbeien (of een andereoplossing bedenken);
- heeft iedereen rode veters van Stichting Bloedlink (Fred is bezig iets met die organisatie te regelen en 't zou leuk zijn moesten wij solidair met hem kunnen zijn);
- er is ook een pasta-party voorzien (voor details: zie deze link) aan €7,50 per persoon ... wil je deelnemen, bevestig me dan met hoeveel personen je wil eten, want ik moet het bij de inschrijving reeds bevestigen en betalen. Let wel: je mag niet met de pasta gooien hé ... 't is niet omdat er party bij staat dat je alles mag ;-) ;
- tijdsregistratie gebeurt via het gekende ChampionChip-systeem ... laat me weten of jullie een eigen chip hebben, dan wel één willen huren (€2,50) of kopen (€28,00). Weerom: ik moet dit weten bij de inschrijving.

Dat is het zo wat ... als jullie bevestigen, wees dan zo lief om meteen alle bovenstaande vragen te beantwoorden; de e-mailservers aller lande zullen jullie dankbaar zijn voor het voorkomen van buitensporig heen-en-weer gemail.

Morgen vertrek ik voor 4 dagen op pelgrimbezoek, dus 't is tot woensdag!

Goed weekend aan alle mensen van goeie wil!

11:28 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

26/04/2007

Madrid

Op gevaar van eigen leven (ik meen te weten dat er onders de lezers van deze blog enkele rasechte Hispanofielen, vermomd als welopgevoede landgenoten, bevinden) ga ik in mijn berichtje van vandaag mijn visie over Madrid en haar burgers proberen uiteen te zetten.

Ooit heb ik het aankomen in Madrid vergeleken met het aankomen in Afrika: je moet geen hypermoderne terminal verwachten, je kan netjes over het tarmac kuieren (liefst hebben ze dat je in de buurt van de voetgangerzones blijft, maar als je dat niet zal er het eerste half uur niemand iets over zeggen), alles gaat er aan een tempo van ongeveer 3 versnellingen lager dan je gewoon bent, efficiëntie is ver te zoeken en als je in de internationale luchthaven van Madrid iets wil vragen dan is 't hablado Espanol of niks. Ik kan honderd en één (je mag gerust afronden als je dat wil) verhalen hierover vertellen, allemaal gebaseerd op waar meegemaakte ervaringen en stuk voor stuk artikeltjes in de reeks 'Lachen met Geert' waard. Zo zal je me nooit of nooit nog met Iberia zien vliegen, maar kom, we wijken af (zei de machinist en hij negeerde de treinwissels).

barajasWas ik effie verbaasd toen ik 2 dagen geleden onzekere voet op Spaanse bodem zette: op 2 jaar tijd hebben ze hier een hypermoderne supergrote (Zaventem in't kwadraat) terminal neergepoot en ik kan je vertellen: ik heb in het dagelijkse leven nog nooit zoveel nut van het marathonloper zijn ondervonden dan toen ik eergisteren op zoek moest naar de juiste bagageband: man man man ... wat een afstand!
Het duurde echter niet lang of ik werd er weer aan herinnerd dat ik in Madrid was aanbeland: op een grote monitor stond aangegeven dat ik m'n bagage kon afhalen aan band nummer 10, ongeveer 348 kilometer verwijderd van de plek waar ik de annkondiging stond af te lezen. Maar bon, niet getreurd (zei de traan en ze bengelde rustig verder), ik er op af! Op band 10 was echter geen spoor van enige bagage te vinden, en ook op het schermpje stond geen communicatie die kon laten vermoeden dat hier spoedig verandering in zou komen.
Het toeval (ik geloof niet in toeval, zei de acteur en hij oogstte heel wat bijval) wil echter dat er in de buurt ook een grote monitor hing met een overzicht van al de bagagebanden, en daar stond op vermeld dat mijn bagage op band 18 zou staan.
Na heel het eind teruggewandeld te hebben kon ik alleen maar vaststellen dat er op band 18 een heleboel vluchten stonden aangekondigd, maar niet de mijne.
Niet uit m'n lood te slaan (dacht de bokser toen hij z'n gouden tand op het canvas zag vallen) ging ik verhaal halen bij een informatiebalie, alwaar een plaatselijke schone me met gepolijste glimlach al mijn vragen wegnam met de simpele woorden 'We know there are some problems, but you know: you're in Madrid now'. Tja, als ze't zélf al zeggen.

Het is eigenlijk typisch voor Spanje: de enigen die zich hier een beetje efficiënt door de maatschappij bewegen zijn de in een doorgaans witte Skoda Octavia met rode schuine streep gezeten, licht kalende en ietwat corpulerende ('k heb dit woord 5 keer nagelezen ... stel je voor dat ik de 'r' was vergeten ...) taxi-chauffeurs, die het spreekwoordelijke zwaard van Damocles telkens weer opnieuw herdefiniëren bij het ontwarren van zelfs de meest strak aangetrokken verkeersknopen.

MAAR ... denk nu niet dat ik een Madrid-, of bij uitbreiding, een Spanjehater zou zijn. In 't geheel niet; het is zelfs zo dat je je automatisch de huidige levenssnelheid eigen maakt, zonder het te merken. Zo stond ik gisteren in de lift van het hotel, en ik had, zo bleek, niet hard genoeg op de knop van de (juiste; ik leer uit m'n fouten ;-) ) verdieping gedrukt. Gevolg: de liftdeuren gingen weliswaar dicht, maar voor verdere actie moest je niet in mijn koker wezen. Op zich is dit een voorval, het vermelden niet waard ... maar ziehier mijn punt (zei het potlood na het verlaten van de slijper): moest dit in Brussel gebeuren, ik had al 10 keer opnieuw op die verdomde knop geduwd alvorens de haan nog maar zou doorhebben dat hij kraaien moest, maar hier dus niet hé. Geduldig heb ik 2 kostbare minuten van mijn leven gewacht, zonder zelfs nog maar te kijken of alles wel in orde was; zodanig was ik er mij van bewust dat in Spanje het verloop tussen het op een knop drukken en het daadwerkelijk aanslaan van de technische aparatuur achter die knop op perfect aanvaardbare manier buiten de perken kan treden (zei het viooltje nadat de grasmaaier was gepasseerd).

cibelesOK, ik denk dat ik mijn visie op de Spaanse leefwijze voldoende heb belicht (hoe hebben die gasten ooit een Armada kunnen oprichten? Zouden het de Spanjaarden zijn die indertijd de consultants hebben uitgevonden??), maar het trage en onlogische beeld dat ik er van heb staat in schril contrast met de snelheid en ingenieuze wijze waarop de mensen hier Madrid aan het omtoveren zijn in een moderne oude stad. De wegeninfrastructuur is op 2 jaar tijd volledig aangepast (compleet nieuw autostradecomplex rond de nieuwe luchthaven & volledig heraangelegde stukken ring), perfect nieuw wegdek op de voornaamste wegen in de hoofdstad, péage, ... noem maar op: het staat hier op punt.
Maar ook de stad zélf: zelden heb ik een stad zó snel zien veranderen, en nog nooit zag ik een stad waarin nieuwe en oude architectuur zo mooi hand in hand naast elkaar staan!
Madrid is een parel van historische gebouwenpracht, maar evenzeer kan je hier moderne bouwwerken vinden, echter op geen enkele plaats storen ze elkaar en er is bijzonder veel aandacht besteed aan de synergie tussen de 2 stijlen: ze vullen elkaar als het ware aan, en dat is iets wat ik persoonlijk eigenlijk niet voor mogelijk hield.

Ik begrijp volkomen waarom Sven naar de Spaanse hoofdstede refereert als zijn 'favoriete stad', en ik hoop dat ik één van de volgende jaren, in navolging van zowat de lichtvoetigste der Vlaamsche bloggers, eens aan de start van de Maratona de Madrid kan komen.

16:51 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25/04/2007

 Die dag op het vliegtuig

Soms kan je van die dagen hebben dat je gewoon een gelukkig gevoel hebt.
Gewoon gelukkig, zonder meer. Er is geen speciale reden voor, maar op die dagen lijkt het alsof de zon nét iets harder schijnt, en zelfs als het regent is het vinden van een reden niet moeilijk. Het eten smaakt nét iets beter en je persoonlijke nectar vloeit nét iets rijkelijker.
Een half leeg glas lijkt half vol, een leeg glas heeft gesmaakt en een vol glas laat het beste verhopen.
De drukke periode tijdens de laatste verbouwingen aan je huis of de laatste weken van de voorbije zwangerschap van je teerbeminde zijn slechts een vage herinnering, de plotselinge opflakkering van myxomatose in je konijnenkot was toch ook niet zó erg en je beseft dat PSV volgend seizoen weer gewoon kan meedoen voor de titel.

Je hebt echter ook van die dagen dat je gelukkig bent mét geldige reden; je hebt daarstraks het winnende doelpunt gemaakt voor je ploeg na een nwaarschijnlijke slalom tussen 2 aanvallers, 3 middenvelders, 4 verdedigers (waarvan er ééntje ooit nog voor Anderlecht heeft gespeeld maar door een overdaad aan talent andere oorden diende op te zoeken), een hotdogkraam en de toog van de plaatselijke kantine door; je hebt net de punten van je voorbije examens gekregen waaruit blijkt dat de prof je spiekbriefje niet heeft gezien of je hond is nét bevallen van 5 prachtige puppies, waarvan er ééntje zó lief en schattig is dat het niet anders kan of het beestje zal op 2-jarige leeftijd met véél liefde door Prins Laurent geadopteerd worden in de valse hoop dat iedereen hem terug voor dierenvriend gaat aanzien.

Welnu, beste lezers, tot u richt zich een man die zich héél gelukkig voelt omdat hij net heeft ontdekt dat zijn stem écht telt.
Misschien een beetje raar, want de federale verkiezingen in ons apenlandje zijn tenslotte nog enkele weken van ons verwijderd, maar daar maak ik mij geen illusies over: de dag dat een politicus zich iets gaat aantrekken van de stem van het volk is nog niet aangebroken en ik verwacht op dit vlak niet meteen een trendbreuk.
Nee nee ... ik heb andere reden om aan te nemen dat mijn stem gehoord werd, en na veel wikken en wegen als goed voor consumptie werd aanvaard.
Afgelopen vrijdag had ik voor het eerst een reden om dit aan te nemen, maar toen dacht ik nog dat het om een toevalstreffer ging ... immers, misschien herrineren jullie zich nog het bericht dat ik enkele weken geleden heb gepost over Stefan Van den Broeck, de sympathieke atleet uit Duffel die tijdens de marathon van Rotterdam volgens Het Nieuwsblad zijn marathondebuut ging vieren. Ik heb toen beweerd, en meteen ook met feiten onderstreept, dat Stefan eigenlijk aan de start zou staan van z'n 3de marathon, en het dus eigenlijk niet om een debuut ging.
Welnu, wat las ik in de vrijdageditie van mijn favoriete krant Het Nieuwsblad?Dat niemand minder dan Stefan VDB in Antwerpen zijn welgeteld 4de marathon zou lopen!
Jawel!!
Bloggers aller lande, verheft uw stem (wij verheffen onze stem), en steek uw ziel in uw artikeltjes, want U zal gehoord worden!
Zoals reeds gezegd, ik dacht dat het hier nog om een toevalligheidje ging, maar nee, ik moet de God van het Grote Toeval teleurstellen, want zonet heb ik bevestigd gekregen dat mijn mening een verschil kan maken in het eeuwige streven naar een betere wereld: ik typ dit berichtje namelijk in op het vliegtuig richting Madrid, en slechts enkele weken geleden heb ik tegen een vrij hoog geplaatst persoon van SN Brussels Airlines (gewoon iemand die ik toevallig persoonlijk ken; je moet niet denken dat ik ten dienste van het grote gelijk een directievergadering stormenderhand met een gordel explosieven, een niet in beslag genomen pennemes en 2 flesjes vloeistof van net iets meer dan 100 ml heb bestormd) had geklaagd over het, op de ticketprijs na, minieme verschil tussen de nieuwe formules B-flex en B-light. Bij mijn eerste kennismaking als B-flex reiziger bestond het verschil uit welgeteld 1 appelcakeje, een platte water en 5 centimeter extra beenruimte. Als je dan bedenkt dat het verschil in prijs van zo'n ticket op die vlucht 250 Euro bedraagt, dan heb ik ofwel een watertje gedronken dat rechtstreeks per helicopter van aan de bron tot in de versheid van mijn plastieke bekertje is vervoerd, ofwel mocht ik een cake degusteren die gebakken werd met uitsluitend de beste appels die op biologisch verantwoorde wijze geoogst werden door vriendelijk aan de boom te vragen of hij er alstublieft ééntje kon missen (ééntje maar; 't is voor Marathon Geert), of anders moet ik naar analogie met Tina Turner dringend mijn benen laten verzekeren, want 60 Euro per centimeter levert al snel een aardige duit op als ik zou leren lopen op naaldhakken.

Maar, broeders en zusters uit Blogland, wees blij, wees verheugd, verhef uw hart (wij verheffen ons hart), want wat heb ik gisteren tot mijn grote verbazing gekregen?
lasagneExtra beenruimte? Ja, dat wel, maar dat is normaal.
Een platte water? Jaja, dat ook, maar die had ik dan ook expliciet besteld.
Een appelcakeje? Nééééééééé ... géén appelcakeje, maar wél een overheerlijke lasagne, met inbegrip van een ovenvers gebakken broodje.
Ja, het smaakte. Ja, ik ben content. Ja, ik ben gelukkig.
En nee, ik heb niet veel nodig: 10 minuten te lang in de zon is al genoeg.

Verder is er nog het heuglijke nieuws dat mijn knie in de goede zin evolueert en ik tegen 't einde van de week eens ga proberen te lopen; waarschijnlijk vrijdag tijdens de middag, als de zon schijnt en Janneke Maan naar de kangoeroes lacht.

Tot dan geen loopnieuws, maar morgen mag je mijn visie op Madrid en de Madrilenen verwachten.

Tot morgen!

12:01 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

23/04/2007

Zomerweekend

Indien je het voorbije weekend niet hebt doorgebracht in de kelder om eindelijk iets aan die eeuwenoude vochtinsijpeling te doen, of op zolder om toch maar eens de eerste nagel aan die nieuwe kinderkamer te slagen, dan heb je het vast en zeker gemerkt: de zomer doet gewoon verder alsof er vorige week in Rotterdam niets is gebeurd.

Toegegeven, dit weekend kon ik het broeikaseffect persoonlijk iets meer appreciëren dan vorige week, maar om toch een beetje m'n solidaire ik een uitlaatklep te bieden heb ik met gepaste interesse en liters icetea naar de BBC live-uitzending van de London Marathon gekeken, waar mijn favoriet Felix Limo beslag wist te leggen op een 3de plaats, en dit na een bloedstollende eindfase.

Passief sporten is het afgelopen weekend m'n 2de natuur geweest, want in de namiddag was ik de grootste supporter van Fien (mijn jongste dochter) die met haar ploeg beslag wist te leggen op een 4de plaats in het lentetoernooi van KFC Muizen. Ze heeft weer plezier beleefd in haar goal!

Actief sporten doe ik voorlopig nog niet ... de afvallige knie evolueert in de goeie richting, reden te meer om ze niet meteen terug te belasten. De ontstekingsremmers vinden nog gretig hun weg naar m'n darmkanaal en gisteren heb ik een hele dag in een pushbrace rondgehuppeld.
Die pushbrace is nog een erfenis uit m'n voetbalverleden, een verleden waar de term 'kloteknie' ook al wel eens gebezigd werd en de bewuste brace me ettelijke keren heeft geholpen. Een pushbrace (zie foto onderaan) is eigenlijk een geavanceerde windel, versterkt lmet metaal, dat de functie van het kniegewricht overneemt, zodat je een min of meer normale bewegingsvrijheid hebt (ik heb hier zelfs voetbalwedstrijden mee gespeeld op momenten dat ik amper op mijn knie kon steunen) terwijl het gewricht, de kniepees en ligamenten toch kunnen rusten.
mueller_compact_wrap_around_knee_brace

 


Ik verwacht om terug te lopen tegen het einde van deze week, zo rond donderdag - vrijdag. In de tussentijd probeer ik wel wat in beweging te blijven met wandelen en fietsen: de voorbereiding op mijn derde leeftijd lijkt begonnen

09:40 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

21/04/2007

Nieuws van het pelgrimsfront

Even niets over lopen of de interne huishouding van mijn hersenpan, maar een kleine update over de pelgrimstocht van mijn vader richting Compostella.

Voor hen die de vorige berichtgeving hierover gemist hebben: Compostella heeft niets te maken met de Latijnse benaming voor een composthoop, maar is de lieflijke afkorting voor Santiago de Compostella, een prachtig plaatsje in het noorden van Spanje dat al eeuwen het einddoel is voor pelgrims van allerlei pluimage. Als je pelgrimage, zoals die vanonze pa, vertrekt in Rijmenam betekent dit een voettochtje van om en bij de 2.500km.

Daarstraks heb ik een telefoontje gekregen uit Breine-le-Château (inderdaad, met deze schrijfwijze ... trouwens een hele uitdaging om deze 'grootstad' op de kaart te vinden), en aan de andere kant van de lijn was het mister Pelgrim himself.

Vrienden en sympathisanten, ik kan jullie meedelen dat alles goed gaat: het moraal staat nog in het zenith en er vallen geen noemenswaardige fysieke ongemakken te bespeuren.
Nog enkele gegevens over de huidige stand van zaken: tijdens de eerste 8 dagen van z'n promenade heeft mijn vader al een dikke 400km van z'n schema achter de kiezen, is er in geslaagd om een goeie 30km verloren te lopen, loopt nog steeds op z'n initiële paar schoenen en eet nog met hetzelfde paar tanden waarmee hij is vertrokken. Qua overnachtingen zijn er reeds 2 in de vrije natuur doorgebracht, maar dat waren niet zo'n meevallers en aangezien het verstand met de jaren komt (blijkbaar kan dit op je 65ste zelfs van de ene dag op de andere opkomen) heeft hij beslist om het daarna en voor het verdere verloop van de reis toch maar op campings en pensions te houden. Occasioneel kan er nog eens op een boerenerf geslapen worden, maar avontuurlijker dan dat zal het allicht niet meer worden. Zij die het beestje kennen zullen zich er vast niet over verbazen, maar ik zeg het toch maar: op dit ogenblik zit hij al 5 dagen voor op schema!!

Als afsluiter wil ik nog melden dat ondergetekende volgende week zaterdag voor enkele dagen op pelgrimbezoek gaat, dus als er iemand een wens, gouden raad, liefdesbetuiging, of welke boodschap dan ook wil overmaken, dan kan je dit doen door een reactie op dit berichtje te laten, en ik zorg dat dit dan tot in Frankrijk gehoord zal worden. Ook als je een kaartje, brief of ambetante schoonmoeder wil meegeven, laat iets weten en ik neem 't wel mee.
Kaartjes en brieven zullen worden bezorgd, schoonmoeder kunnen op aanvraag aan een boom gebonden worden, en dit op veilige afstand van de geboortegrond.

Hieronder een fotootje van onze padre, genomen bij zijn vertrek vorige week vrijdag.
PICT1103

22:01 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

20/04/2007

De komkommertijd

De dag beginnen met het lezen van de krant staat al langer niet meer garant voor een ontspannen begin, rond het noenuur luisteren naar de berichtgeving op de radio kan ook niet meer de gemoederen bedaren en ook het tv nieuws dat trouw geserveerd wordt na het avondeten bied geen soelaas.
Welke media je ook kiest, je ontsnapt er niet aan en je keuzemenu blijft beperkt tot 2 soorten items: de verschrikkelijke en de nietszeggende.

Contemperaan voorbeeld van het eerste is uiteraard de dodelijke schietpartij in Virginia, waar 32 jonge mensen zomaar, zonder reden, hun dromen aan flarden geschoten kregen. Geen verweer mogelijk, niets aan te doen; gewoon één persoon die het zot in de kop kreeg en vond dit met een statement te moeten onderstrepen.
MP3-moorden, mishandeling van treinbestuurders, stilgelegde marathons ... het oogt allemaal niet zo fraai.
Nee, geef mij dan maar het nietszeggende nieuws, het soort nieuwtjes dat bij uitstek te rapen valt rond de komkommertijd, het soort berichten dat je niet hoeft te onthouden want je zal er toch nooit een kwisvraag over voorgeschoteld krijgen, het soort korte artikeltjes die je afwisselend de wenkbrauwen doet fronsen dan wel je mondhoeken in een gelukzalige glimlach laten krullen.

Zo las ik gisteren in de krant een kleine artikeltje over het gemeentehuis van Namen, waar door een foutje (oeps!) de wachtenden bij de dienst bevolking zich een kwariertje lang aan een pornofilm mochten vergapen op de voor informatieve doeleinden opgestelde monitoren. Straf, zeker als je weet dat dit de tweede keer is dat ze dit daar voor hebben ... je zal je kinderen maar even voor een attestje naar 't gemeentehuis sturen ...
.
Ook leuk is het berichtje over een drugsverslaafde dame in Colfontaine die bij de politie klacht heeft ingediend omdat ze van haar dealer een portie heroïne van onaanvaardbare kwaliteit geleverd kreeg. Naar 't schijnt was ze ten zeerste verbaasd dat hieropvolgend de politie besloot om bij haar een huiszoeking te organiseren en de gevonden hoeveelheden drugs in beslag nam. Sommige journalisten verdenk ik van een overdaad aan verbeelding, maar het levert wel leuke verslagjes op natuurlijk.

En wat dan te denken van het onderstaande beeld, een print uit een uitzending van het Amerikaanse CNBC. Deze zender durft al eens een wedstrijdje American Football op haar kijkers afvuren, meestal doorspekt met tonnen achtergrondnieuws, enthousiast gebracht door een praatvare reporter die de meest intieme details van alle spelers uit het blote hoofd live op het scherm kan citeren.
Ik weet niet of mijn informatie correct is, maar toen  Clarke Moore, Brett Goode en Casey Dick, allen spelend bij de Arkansas Razorbacks (what's in a name) besloten om in de juiste volgorde langs de lijn te gaan staan, had dit naar 't schijnt één minuutje verbale vrede bij de verslaggever tot gevolg ...

moregooddick

 

08:41 Gepost door Geert in Actualiteit | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19/04/2007

Anecdotes

Jaja, Marathon Geert is terug in Belgenland; het land van de frieten, het bier, witloof en asperge. Maar vooral het land van de chocolade (het is geen toeval dat Julie een Belgisch paspoort heeft!).

Chocolade brengt me ineens ook bij m'n eerste anecdote van de dag: toen ik gisterenochtend uitcheckte aan de receptie van het hotel werd ik geholpen door een bediende van duidelijke Indische afkomst (een heel leven doorspekt met Chicken Tandoori en een accent dat zo weggelopen lijkt uit de Simpsons kan je niet zomaar wegstoppen). Om tijdens het computergetokkel toch een beetje een conversatie op te houden vroeg de brave man me waar ik vandaan kwam. Mijn antwoord mag dan vrijwel logisch lijken (I'm from Belgium), ik kon in de ogen van onze Indiër zien dat hij het in Keulen hoorde donderen.
Nu, Keulen ligt niet zo gek ver van België verwijderd, maar toch ... de Tandoori-eter zei me doodleuk "Oooooh ... I know that place: it's right next to Romania, isn't it?". Daar sta je dan, met een bloedend nationalistisch hart en gekrenkte fierheid. Een collega van de man, een rasechte Britse (dus met bleke besproette huid en gehuld in een maatje XXXXL), maakte het nog wat erger door eraan toe te voegen "I know that it's somewhere in the neighbourhood of France, but all you have to know about it is that they make wonderful chocolate!".
'Somewhere in the neighbourhood of France'??? Nog een geluk dat ze refereerde naar onze chocolade, en niet naar onze kruidenboter!

De tweede anecdote brengt ons op de luchthaven, waar ik een klein hongertje wilde stillen met iets wat overheerlijk rook. Geteisterd door een vergeetachtige reukzin kon ik het aroma echter niet onmiddelijk thuisbrengen, en dus vroeg ik aan de jongedame aan de toog of ze me kon vertellen waar de overheurlijke geur die m'n neusvleugels deed trillen toch vandaan kwam.
Haar antwoord was eveneens overduidelijk: "It's me!". Mijn bestelling van "ok, so I'll have a Sprite, a chocolate muffin and you" werd echter slechts voor 2/3de uitgevoerd en aangerekend.

Tot slot kan ik met fierheid melden dat ik er helemaal alleen (jaja, dank u, dank u ... u bent een fantastisch publiek) in geslaagd ben om me online in te schrijven voor de halve marathon van La Roche, begin juni. Aldus lever ik het mooiste bewijs dat ik de Marathon van Rotterdam herleid heb tot slechts een anecdote in mijn loopgeschiedenis.
Immers, de belangrijkste race is de volgende ...

Hieronder een foto, genomen tijdens de voorbije editie in La Roche, juni vorig jaar. Kenners kunnen uit dit sfeerbeeld duidelijk opmaken dat het daar rond die tijd van het jaar ook nog koud kan zijn  ...
la roche

12:18 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

18/04/2007

Southampton City Center

Gisteren beloofde ik een ander onderwerp, vandaag lever ik, geholpen door de omstandigheden, een totaal ander onderwerp.

Laat het nu net één van de voordelen van mijn job zijn dat je gewoon geen tijd krijgt om in een zwart get te vallen: gisteren stapte ik weerom het vliegtuig op, deze keer richting Southampton.

Vooreerst mijn excuses voor de fans van de rubriek 'Lachen met Geert', maar ik kan alleen maar normale zaken vertellen deze keer, maar we zijn nog niet thuis; alles is dus nog mogelijk.

Waar ga ik het vandaag dan over hebben? Wel, kijk even naar de titel van dit berichtje en je weet het: ik ga jullie vandaag iets bijbrengen over het stadscentrum van Southampton, of liever, over het ontbreken hiervan.

jetstream41_fleetpage3Ziehier de feiten: zoals gezegd ben ik dus gisteren, samen met een collega, het vliegtuig opgestapt richting Southampton, aka Soton.
Nu, het naar hier vliegen is op zich reeds een klein avontuur: je vliegt met een kleine maatschappij (Eastern Airways) en een klein vliegtuigje (Jetstream 41), en da's altijd een beetje reizen als in de tijd van toen: zo'n Jetstream is nog zo'n model met 2 motoren, voorzien van propellerkes. Handbagage meenemen is er ook niet bij; ooit al eens sardientjes met een valies in een blik gezien? Ik dacht 't ook niet, nee!

Maar goed, we zijn goed verzorgd aan boord door een stewardess met een stem als een klok (moet ook wel want ons vliegtuigje had geen intercom) en netjes op de bestemming afgeleverd.

Maar dan ... het hotel ... jawadde ... op de site ziet het er mooi uit, maar in werkelijkheid. Pas op, het heeft z'n charme hoor, vooral als je een voorliefde hebt voor een terugkeer naar het toerisme van de jaren 30, waar je moeiteloos het arriveren van je buur kon waarnemen door het kraken van de vloer, waar je de wc slechts na lang aandringen en een overdosis persistentie kunt laten doorspoelen. Ook de douches hebben hier een eigen ziel en gratis bijgeleverde eigen wil. Gisterenavond heb ik 20 minuten gebrobeerd om de logica in de temperatuurregeling te vinden (is verschillend voor bad en douche, hoewel alles door dezelfde mengkraan ging), en deze morgen probeerde ik het op dezelfde manier, maar zonder succes: ik kon terug van voren af aan proberen om het spel der graden te doorgronden.
PICT1229De details zijn echter wél leuk: het was me onmogelijk om op zindelijke wijze naar 't toilet te gaan, douchen was niet iets dat op 5 minuutjes geklaard kon worden, maar ik werd wél vertederd door de 3 eendjes die op de badrand alles overschouwden. Zie de foto hiernaast voor een sfeerbeeldje. Merk ook het tegelwerk op, zonder twijfel ooit zeer in trek, maar ze worden niet meer gemaakt sinds de Bismarck is gezonken.

Maar kom, we zijn hier niet als toerist, en een hotelkamer dient tenslotte maar om in te slapen.
Zodus gingen we op zoek naar het stadscentrum van Southampton, teneinde de interne mens een beetje te versterken. Op het internet had ik reeds enige research gedaan, en ik had gelezen dat Southampton een centrum was, bruisend als een aspirientje in een glas spuitwater, pittoresk als een stilleven van Margritte en onvergetelijk als een naakstrand exclusief voorbehouden voor blondines met open gedachtengoed.

Vergeet het dus maar: 3 keer hebben we gevraagd waar het centrum nu eigenlijk was, 3 keer toverden we ongeveinsde verbazing in de ogen van de geinterpelleerde local die ons steevst verzekerde dat we in het midden van het centrum stonden.
Mensen, laat jullie niets wijsmaken: Southampton heeft geen centrum! Er is wel een park, genaamd Central Park (eigenlijk hebben ze hier 4 gigantische parken die allemaal Central Park heten: handig als je de weg kwijt bent), een kerk geheten Central Church en een straat gedoopt als High Street, maar dat is 't dan ook.

Gouden raad: als jullie ooit een tripje richting Southampton plannen, wel, ik kan alleen maar zeggen dat ik Deurne Zuid, Sint Anneke of de donkere achterbuurten van Driebergen een héél pak hoger inschat dan dit 'bruisende, pittoreske en onvergetelijke' stadje in het zuiden van Engeland.

Volgende week Madrid: da zal wa anders zijn!

Groetjes uit het zonnige Southampton,
Marathon Geert.


17:24 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17/04/2007

Rotterdam - mijn verhaal (KNT)

blog 6Er is al sinds zondag al heel wat geschreven over Rotterdam, en dat de zon in alle verhalen een hoofdrol speelt is onderhand wel algemeen geweten; ook ik ben op de kleurkaart 2 punten opgeschoven naar de huidskleur van de Keniaanse winnaar ... een bemoedigend begin maar sneller ben ik er vooralsnog niet door geworden.

Ik ga het hier dus niet nog eens hebben over warmte, zon, dorst, water, stopgezette wedstrijd en andere overgeconsumeerde naamwoorden en adjectieven. Nee, wat volgt is de race zoals ik ze heb beleefd, met extra focus op de hoogte- en laagtepunten.

Het begon alleszins met een hoogtepunt: de samenkomst met een mini-legertje bloggers (sommigen met startnummer, anderen met fotowapen in aanslag) aan het politiekantoor, waarna we dan elk naar ons respectievelijk startvak trokken. In mijn geval was dit startvak C, en het binnendringen (er was een strenge controle aan de ingang, maar toch zijn er altijd paljassen die het nodig vinden om over de omheining te klauteren en enkele businessrun-lopers vonden het ook nodig om vals te spelen in hun idiote zoektocht naar enkele seconden winst) van dit vak betekende ineens een volgende leuke ontmoeting: neergezeten als een pasha op z'n troon zat daar coach Mario. Op dat moment nog prutsend aan een Polar; een beeld dat voortaan tot het verleden behoort !

Na een babbeltje met de coach en ettelijke waarschuwing over het aanpassen van de streeftijd (wat bij mij enkele interne, doch welgemeende, 'fuck you's' opwierp) gingen we van start. Beducht voor een te snelle start zocht ik meteen iemand op die me het goede tempo kon voorhouden, en ik vond al vrij snel een dame in het gezelschap van een iets oudere heer die een perfecte cadans aangaven. Tot aan kilometer 15 heb ik me in hun slipstream genesteld, daarna verloor ik ze uit het oog aan een drankpost. Later bleek dat zij hun tempo wat naar beneden hadden aangepast; iets wat ik ook beter had gedaan, maar dat besefte ik toen nog niet.

RM_060%20-%20Geert%20@%2011kmEen eerste lichtpunt tijdens de race was de eerste ontmoeting op het parcours met Bjorn, die helse toeren moest uithalen om een actiefoto te maken, dit tot groot vermaak van het aanwezige publiek. Hij kreeg voorwaar een klein applaus, overigens geheel terecht, van enkele omstaanders! Voor de foto: zie links, copyright by el maestro Bjorn himself.

Alles ging eigenlijk goed tot aan kilometer 19 ... vanaf dit moment werd duidelijk dat ik m'n 3u08-schema niet zou kunnen volhouden, en dus schakelde ik een versnelling terug met het oog op de 3u15, maar m'n hartslag toonde aan dat ook blog 2dit er niet zou inzitten. De 2de foto hiernaast is genomen door de beste verzorgingspost die een man zich kan indenken (mijn vrouwtje dus, 'k zal deze cryptische omschrijving straks weer kunnen uitleggen, vrees ik ;-) ) rond km 22, en het contrast met de eerste foto is wel héél duidelijk aanwezig.

Vanaf dit punt besliste ik gewoon om puur op hartslag de marathon uit te lopen. Dit betekende evenwel een serieuze knauw in het aangehouden tempo, maar 't was dat of niet aankomen, zoveel was op dat moment al wel duidelijk geworden. Voor de start had ik tegen Mario nog gezegd dat ik mijn doel haal of sterf, wel: 't is optie 2 geworden!

RM_120%20-%20GeertBon, over Mario gesproken ... hij passeerde me op de Erasmusbrug en maande me aan om te volgen. Ik heb dit even geprobeerd, maar ik zag onmiddelijk m'n hartslag terug omhoog gaan, en verkoos dan maar om terug naar 't vorige slakkentempo terug te schakelen om nog wat te recupereren. Leuk, en tevens een volgende lichtpunt in de calvarietocht van afgelopen zondag, is evenwel de foto die (weeral) Bjorn wist te maken van Mario en mij op het moment dat we van de Erasmus-brug strompelden.

Een luttele 4 kilometer verder (ondertussen was ik ook al voorbij gesneld door het 3:15-pacerteam) stond er alweer een volgend hoogtepunt op de uitkijk: supersupporter Petra die uit volle borst en met alle overgave, haarzelf eigen, me heeft aangemoedigd zodat ik, gedragen door de geluidsgolven die ze voortbracht, vanzelf terug kon versnellen. Op dat punt was trouwens ook m'n hartslag terug onder controle (sub 150) en dus begon ik terug een beetje sneller te lopen.
Echter niet voor lang, want enkele honderden meter verder zakte ik plots door m'n knie.

Nu, ik wist dat dit risico bestond, maar het gekke is dat ik niet door m'n geteisterde rechterknie ben gegaan, maar wel door het linker evenbeeld hiervan. Gelukkig konden twee toeschouwers me bij de schouders vatten of ik had een serieuze tuimelpartij aan de hand. Dit is trouwens het enige moment dat ik even (niet langer dan 10 seconden) gestopt ben. Ik twijfelde op dat punt eerlijk gezegd om nog door te gaan, en als ik het nu bekijk is de enige reden dat ik ben doorgegaan het feit dat één van m'n 2 reddende engels me vertelde dat ik met die knie nooit de finish zou halen.
Daar waar m'n 'fuck you' (verontschuldig me het taalgebruik) voor de start nog binnensmonds was, kwam deze keer het geluid wél netjes naar buiten gerold en aldus ging ik terug op weg, de gedachte aan opgeven voorgoed achter me latend.

Het gekke is dat ik eigenlijk daarna geen fysieke moeite meer heb gehad: ik liep immers aan een hartslag van tussen de 140-145, maar versnellen ging niet meer, want telkens ik dit probeerde zakte ik terug door de knie. En geloof me: ik heb het geprobeerd, tot 5 keer toe zelfs!!
Het heeft me wel enorm geplezierd om op een 2-tal kilometer voor het einde al lopende de hand te schudden van Running Hans: ongelooflijk dat hij hier na z'n klaplong stond, en hoé ... hier heb ik dus grenzeloos respect voor!

RM_178%20-%20Geert%20Van%20den%20Dries%203u36m47sBon, een laatste actiefoto, genomen door de alomtegenwoordige supersupporter Bjorn, genomen op een goeie 700 meter voor de finish, ergens op de Blaak, nét voor het afdraaien naar de Coolsingel ... de arendsblik is al long zoek en van een gevleugelde loopstijl is reeds lang niets meer te merken maar de kiekepoten doen nog wel iets vogelachtigs vermoeden.

Als uitsmijter nog enkele kiekjes (heb je 'm?? kiekjes - kiekepoten ... jaja: Marathon Geert denkt hierover na ): op het terras van de tapasbar, met Il Familia op de Erasmusbrug (toen kon ik de blauwe hemel wél appreciëren) en van m'n 2 overenthousiaste kapoenen op diezelfde brug.
blog 3blog 4blog 5









En vanaf morgen veranderen we van onderwerp ... beloofd!

11:48 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

16/04/2007

Rotterdam, the day after

M'n eigen verslagje van gisteren nalezend moet ik toegeven dat het niet zo snugger is om meteen, in het midden van een ontgoocheling, een verslagje in te typen.

Laat het duidelijk zijn: ik ben wel degelijk fier op mezelf dat ik, ondanks problemen met de knie en de hitte de 42 heb volbracht zonder één meter te wandelen, hoewel dit de laatste 6 kilometer niet écht evident was.
Na getelefoneerd te hebben met Ruthje en Ronald is het me gisteren, net voor de terugreis naar het zuiderse Muizen aan te vatten, pas écht duidelijk geworden wat voor een slagveld het tijdens de marathon geworden is!
De foto onderaan dit bericht, genomen door supporter numero uno Bjorn, zegt veel meer dan 1000 woorden!

Morgen zet ik het verhaal van mijn race online, maar ik wil vandaag toch al enkele mensen heel speciaal bedanken: in de eerste plaats mijn vrouwtje Tania & dochters Lenne en Fien, die me toch elke dag weer de ruimte geven om de noodzakelijke trainingen af te werken, coach Mario voor het zinvol opvullen van die ruimte, en alle supporters & sympathisanten die via dit blog en andere wegen telkens weer de nodige impulsen hebben gegeven om te blijven doorgaan.
Een speciale melding nog voor Petra die op de haar bekende wijze vocale steun heeft gegeven die ik 200 meter verder nog kon horen (thx Peet: 't was nodig daar aan kilometer 30!) en Bjorn, alhoewel ik sinds gisteren vermoed dat hij slechts 20% is van een vijfling: als dit vermoeden juist is heb ik gisteren het voltallige broedersgild der Paree's gezien langsheen het mooie parcours.

bjorn 1 Links de foto die door Bjorn werd genomen vlak na de beslissing om de race stil te leggen: over ontgoocheling gesproken.

Er was echter ook leuk entertainment: onderstaande atlete verbaasde vriend en vijand door als eerste, vér voor de favorieten uit Kenia, door te komen aan het 5-k punt ... ze lijkt toch verdacht veel op ons Fien, vinden jullie niet?blog 1

16:26 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

15/04/2007

Ontgoocheld

Een uitgebreid veslag volgt later deze week, maar ik kan al wel zeggen dat ik ontgoocheld ben in m'n prestatie: 3u35!! Ver uit de buurt van de tijd die ik vooropgesteld had (3u08 - 3u10) dus, en zelfs niet in de buurt van m'n PR!!

De hitte? Ja, die zal er wel mee te maken hebben, maar het is vooral m'n knie geweest die me parten speelde ... tussen km 26 en de finish ben ik er 6 (!!) keer doorgegaan. Hiermee bedoel ik: weg alle steun, en daar gaan we ... de eerste keer had ik zelfs veel geluk dat 2 toeschouwers me tegenhielden of ik was niet ongehavend aan de finish geraakt. Maar, ik moet eerlijk zijn: zonder dit voorval had ik het ook niet gehaald, want ik heb m'n beoogde tempo slechts tot aan km 19 kunnen aanhouden. Op dat punt heb ik dan maar beslist om 'm verder uit te lopen op hartslag, maar door de perikelen met m'n knie ben ik gefinisht aan een hartslag, lager dan tijdens m'n lange duurlopen. Ik kon dus gerust versnellen, maar telkens ik dit probeerde ging ik door m'n knie heen ... ik was voor te sterven!

Nu een douchke nemen en dan duik ik met Tania & de kids de tapa's bar in ... het wordt poging 1 om de race te vergeten!

Aan iedereen die vandaag de hitte heeft getrotseerd: proficiat; het was niet evident (de race-uitslag is zelfs geannuleerd uit voorzorg, zodat niet teveel mensen ongezonde zaken zouden doen op zoek naar luttele minuten winst!!).

15:56 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (38) |  Facebook |

14/04/2007

Zomermarathon

Ze hebben niet gelogen: morgen gaan we onder tropische temperaturen proberen om te genieten zonder aan te bakken van ons toerke Rotterdam.

Daarstraks ben ik even een loopje (niet veel soeps: ongeveer anderhalve kilometer) gaan nemen: van het hotel over de Erasmusbrug en terug. Nu was het al laat in de namiddag en het kwik was al een tijdje begonnen aan z'n terugweg naar dat bolleke onderaan de thermometer, maar toch was het nog steeds broeierig, zelfs zodanig dat het aangename zeebriesje er niets kon van afdoen.

Maar bon, we zijn hier nu, we moeten er door, en ik weiger vooralsnog om iets aan m'n geplande tempo te veranderen: de Garmin staat ingesteld op 4'27" per kilometer, goed voor 3u08'. Allez, als we't volhouden tenminste.

Ondertussen is Rotterdam, meer nog dan gisteren, al aardig volgelopen met atleten van allerlei slag: in de lobby van het hotel vloeien de vreemde talen netjes door elkaar tot één heerlijk onverstaanbaar geheel, op straat flitsen de fluo Asics-logo's, aangebracht op schoenen van hetzelfde merk, voorbij en het lijkt wel alsof iedereen hier zo'n goodie-bag is gaan afhalen.
Tussen de talloze startgerechtigden heb ik ook al enkele bekende gezichten mogen begroeten: eerst zag ik Ruthje en haar trouwe verzorger Koen op de Coolsingel, en toen ik daarstraks even lag te relaxen aan de oevers van het hotelzwembad, kwam daar een supersonisch waterkieken naast me door gedoken ... bleek 't toch wel om supersonische Vince te gaan zeker. Verder bleek de talentvolle loper met wie ik eerder al aan 't converseren was geslaan in datzelfde zwembad ook dog een talentvolle blogger te zijn, maar ik kan zo direct zijn blog niet vinden ... als er iemand iets te binnen schiet bij de combinatie 'Hans' en 'kilometervreter', laat me dan eens iets weten. ('t kan natuurlijk ook zijn dat ik de naam verkeerd herinner, en dan kan 'k nog lang zoeken natuurlijk :-) )

Bon, oogjes toe en snaveltjes dicht, tijd om even wat te rusten en morgen tegen den elven beginnen we eraan.
Succes aan allen die hier in Rotterdam of elders aan de startlijn gaan staan!

22:32 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13/04/2007

In Rotterdam

Daarstraks rond een uur of 3 in de namiddag is Marathon Geert samen met de zijnen via een ommetje langs Breda (toffe stad met leuke winkelwandelstraten: écht een aanrader) in het Golden Tulip te Rotterdam neergestreken.

Om even de Rotterdamgangers op de hoogte te stellen van de plaatselijke barometer hier: jongens (en meisjes), geloof niets van de Nederlandse weermannen! Voor vandaag was er immers 20 °C aangekondigd, doch 't verschil bedraagt zo maar eventjes 25% met de werkelijkheid! Inderdaad ... 't was er 25 toen we hier aankwamen!!!
Op de website van de marathon staat al een extra waarschuwing, en ook bij het afhalen vanje startnummer krijg je dezelfde onheilsboodschap nog eens in geprinte versie onder de neus geduwd, kwestie van de niet-gedigitaliseerden ook schrik aan te jagen. Ook zullen er 2 extra drinkposten voorzien worden én je krijgt bij het betreden van het startvak nog een extra flesje water. Als we na afloop op doping gepakt worden weten we ineens waar we het kunnen op steken ;-)

Bon, veel hebben we hier vandaag nog niet gedaan: eerst even gerust van het geslenter in Breda (lees: los in slaap gevallen en gelukkig tijdig door de kinderen gewekt), daarna wat gaan zwemmen hier in 't hotel (klein maar leuk zwembad waar we ook nog eens alleen in zaten), Tania heeft er nog een saunake tegen aan gesmeten (ik niet want verre van ideaal zo kort op de marathon) en daarna naar de expo om m'n startnummer af te halen. De expo viel me eigenlijk een beetje tegen: er zijn heel wat minder exposanten dan 2 jaar geleden en er vallen ook, in tegenstelling tot 2005, geen échte koopjes te doen. Wél leuk was het standje van de marathon van Dublin, waar m'n 2 erfgenamen elk een magneetje met logo hebben gekregen.
Maar bon, we zijn niet naar hier gekomen voor de koopjes, en zelfs niet voor het mooie weer ... onze tenten worden hier opgeslagen om op zondag een nieuw PR op de marathon te kunnen waarmaken!

Zenuwachtig? Eigenlijk niet, nee.
Wel begin ik stilaan m'n staatsburgerschap van hypochondrië te vernieuwen: elk pijntje wordt tot buiten de proporties opgeblazen, bij elke stap volgt een evaluatie van de kuitspieren (en telkens is er wel precies iets mis), bij elke vitrine wordt het spiegelbeeld getaxeerd (en telkens wordt dit te dik bevonden) en elke scheet wordt mentaal vertaald naar een anale spierscheur. Enfin, ondertussen kennen we dit; 't hoort er bij en ik weet wel dat het gewoon mijn eigen brein is dat een spelletje met me speelt.

Op deze blog zullen jullie voortaan ook af en toe wat nieuws krijgen over de vorderingen van padre Marathon Geert: hij is vanochtend, nét na zevenen; vertrokken voor een voettocht naar Santiago de Compostella (allez, na 10 minuten belde hij al dat hij z'n drinkbus was vergeten en kon 'k er al achter rijden ... 'k hoop dat hij dit soort stunts niet gaat uithalen tegen dat hij aan de voet van de Pyrineeën staat). Op deze eerste dag heet hij z'n tenten opgeslagen op een 23km van Namen, wat wil zeggen dat hij toch al een dikke 50k in de wandelbenen heeft gestoken: een proper begin onder de ontluikende zomerzon!
Aan de supporters en clubleden van Wandelclub De Slak: jullie kunnen altijd hier een reactie nalaten; ik zorg er dan wel voor dat de berichtjes / aanmoedigingen / wijze raad / oneerbare voorstellen (behalve wanneer deze écht interessant zijn, want dan consumeer ik ze zelf ;-) ) tot bij de pelgrim himself komen.

Morgen een vers verslagje vanuit het zuiderse Rotterdam ... nu gaan we rusten!

23:57 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

12/04/2007

Bedevaarten

Rotterdam is in mijn ogen geen mooie stad.

Ik heb het zo niet met moderne architectuur en brede lanen, en dan ben je in die havenstad natuurlijk wel héél snel uitgekeken. Nee, geef mij maar een stad waar het bulkt van de nostalgie, waar elke straatsteen een verhaal kan vertellen en waar je achter elke hoek een afspraak hebt met de geschiedenis. Als je me graag een twinkeling in de ogen tovert, neem me dan maar mee naar Brugge, Wenen, Londen, Warschau of eender welke andere stad met een roemrucht verleden, maar niet naar Rotterdam.
Natuurlijk weet ik ook wel dat Rotterdam zwaar verminkt is geweest tijdens WOII en hierdoor in niets meeer te maken heeft met het 13de eeuwse vissersdorpje dat het ooit is geweest, maar daarom hoef ik het er nog niet mooi te vinden hé ...

En toch heeft de fiere havenstad een speciaal stukje in mijn hart ... ik heb vroeger altijd een zwak gehad voor Feyenoord wanneer het Nederlandse voetbal als gespreksonderwerp naar voren werd gebracht, en sinds 2005 is het voor mij een ook nog oord geworden met de aantrekkingskracht van een bedevaartsoord.
Immers, enkele jaren voor de 25ste editie van het grootste sportieve ééndagsevenement van Nederland had ik immers nog van verscheidene dokters gehoord dat op wat slakfietsen en zwembaddrijven na ik geen sport meer zou kunnen doen vanwege een ernstig rugletsel. Bang om mijn sportieve duivels nog eens los te laten deed ik de eerste jaren na mijn operatie inderdaad geen sport meer, niet omdat ik niet wilde, maar puur uit onversneden schrik.

Vraag me niet meer hoe ik ooit terug zo ver ben gekomen, maar op 1 januari 2005 begon ik me voor te bereiden voor de jubileum-editie van de Marathon van Rotterdam. Ik weet nog wel dat het een collega, tevens marathonloper, van me was die me uiteindelijk over de streep heeft getrokken. Onbeschrijfelijk was het gevoel toen ik op de Coolsingel kon finishen ... ik kon terug iets. Sterker nog, ik had iets gedaan waar de meeste mensen nog niet aan zouden beginnen.
Het gevoel dat Rotterdam me terug op de sportkaart heeft geplaatst en me terug een gevoel van eigenwaarde heeft gegeven is ook vandaag nog uiterst sterk aanwezig.
Dit is de reden dat voor mij Rotterdam altijd speciaal zal blijven, en morgen zal ik dan ook bijzonder goedgemutst de wagen richting maasmonding manoevreren.

Morgen wordt ook voor iemand anders die me zeer nauw aan het hart ligt speciaal, en ook hier is de link met bedevaarten niet ver weg; om 7 uur in de ochtend zal mijn vader de eerste stappen zetten richting Santiago de Compostella. Rijmenam - Santiago, dat wil zeggen, een voettocht van om en bij de 2.500 kilometer.
Inderdaad, jullie horen het goed ... 2.500 kilometer. Omgerekend is dit gedurende 3 maand (een rustdagje hier en daar meegerekend) een marathon per dag afstappen. Zo maar, alleen, enkel vergezeld door een rugzak en tent.

jos-kaartIk denk dat ik op het traditionele 'is het godverdoemme nog ver??'-punt van de marathon (dat bij mij rond de 38 kilometer ligt) deze keer de relativiteit van 42,2 kilometerkes wel zal kunnen inzien!

15:27 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

11/04/2007

Rotterdam, laat jullie horen!

Vandaag heb ik de laatste nog opengebleven lijntjes van m'n voorbereiding geschrapt.

In aloude traditie van tot de laatste moment te wachten ben ik daarstraks nog even gaan winkelen om Overstimm's en Carbo Load te halen. Het eerste voor tijdens de race, het tweede voor de volgende 3 dagen.

In de voorbereiding voor Dublin heb ik al eens een stukje geschreven over Overstimms, dus waarom mezelf herhalen? Trouwens, voor zij die dit gemist hebben en zich alsnog op de hoogte willen stellen van dit toch wel uitzonderlijk goede product, je kan dit altijd nog via deze link nalezen.

Morgen is het dus gedaan met het koolhydraten aflaten, en 't werd tijd: deze ochtend bleef de weegschaal steken op een digitale 78,1. Nog steeds te veel om een gooi te doen naar de wereldtitel boksen voor vedergewichten, maar toch al een pak minder dan de 81 kg die diezelfde weegschaal nog op maandagochtend, bij het begin van m'n aflaatfase, aangaf.

Qua training is ook alles zowat in de sjakosh (hoe schrijf je dat eigenlijk?? Zelfs Van Dale zal me hiermee niet kunnen helpen, vrees ik ...): ik ben net terug van een 10-tal rustige kilometerkes te lopen (hartslag is vanwege het lage koolhydraatgehalte tóch te hoog), en morgen ga ik nog enkele 2k-versnellingskes placeren, maar van zodra 't gevoel zegt dat 't genoeg is stop ik daar ook mee.
Vrijdagochtend vertrekken we dan met 't hele gezin naar Rotterdam, om vanuit het Golden Tulip de mentale voorbereiding te starten.

Over mentale voorbereiding gesproken, de afgelopen dagen heb ik in m'n hoofd al wel 100 keer het hele parcours afgelopen. 't Goeie nieuws is dat ik zelfs na de honderste keer nog niet moe was, 't slechte nieuws is dat ik er nog geen meter mee verder ben gekomen. Hans heeft op z'n site een link naar een video dit 't ganse parcours af gaat ... een must voor alle Rotterdam-lopers!!
Gisteren heb ik ook eens het parcours vergeleken met dat van m'n vorige deelname, in 2005, en er is héél wat veranderd, met als opvallendste wijzigingen de hertekening van 't stuk nét na de Erasmusbrug en de omgekeerde looprichting langs de Kralingse Plas. Naar 't schijnt zou dit 't parcours sneller maken ... we zullen wel zien, zekerst?

En met in het compacte lopersgidsje naar 't parcours te staren speelde de film van 2 jaar geleden zich weer voor m'n ogen af: de 2 passages over de Erasmusbrug, het halve marathon punt, het stadion van Feyenoord, de uitzinnige massa aan de aankomst, ...
Raar, maar wat me vooral is bijgebleven is een boomlange, enorm struisgebouwde oerhollandse kerel die op het moment toen ik m'n eerste dipje kreeg net voor mij liep. Hij viel me al op vanwege z'n bouw: ik vroeg me nog af wat iemand met zulk een postuur in 's hemelsnaam in een marathon kwam zoeken, maar hij viel me nog meer op toen hij plotseling, vlak voor mij, vertraagde, de armen hemelswaarts hief alsof het laten splijten van de Rode Zee voor hem niet meer dan een alledaagse hobby was, en met een klok van een stem riep: 'ROTTERDAM, LAAT JULLIE HOREN!!!!!'
Wat volgde was een explosie aan gejuich, geroep en getier, zoals alleen de Rotterdammers tijdens dé hoogmis van hun stad het kunnen voortbrengen.
Plotseling vergat ik m'n vermoeide benen, en m'n dipje maakte plaats voor een verbeten, binnensmonds gemompeld 'COME ON!'.

Voor mij was dit hét kippenvelmoment van m'n eerste marathon, sterker nog dan het finishen zelf.
Het is zelfs zo, dat wanneer er me tijdens een moeilijk moment op training plotseling nieuwe moed wordt ingegeven door een opzwepende melodie op m'n MP3, ik steevast aan dat ééne moment moet terugdenken, en in m'n achterhoofd galmt het dan nog steeds van 'ROTTERDAM, LAAT JULLIE HOREN!!!'.
Shout_Logo

23:05 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

10/04/2007

WADISDA?

Eén van de belangrijkste van een ouder ten opzichte van zijn nageslacht is in mijn ogen het meegeven van kennis.
Je probeert je kinderen te helpen in bepaalde beslissingen door hen over je eigen ervaringen te vertellen, je wil hen voorbereiden op de meest lastige hindernissen in het leven door hen bepaalde inzichten mee te geven, en je ervaart het als een persoonlijk succes als je hen iets nieuwskan leren.

Dit gezegd zijnde begrijpen jullie vast en zeker wel dat Marathon Geert steeds een vraag van één zijner oogappels serieus neemt en desgevallend ten aller tijde probeert om een passend dekseltje op de meest prangende potjes te vinden.

Lenne, in onze dagelijkse gezinscontext ook bekend onder de noemer 'ons oudste', is sinds enkele dagen beginnen lezen in de Harry Potter-boeken. Momenteel zit ze halfweg het tweede boek, en af en toe durft ze al eens naar me toe te komen met de vraag om een bepaald woord uit te leggen.

Meestal vraagt ze woorden, begrippen of een context die door een 36-jarige IT'er met een gemiddelde taalvaardigheid moeiteloos kan worden uitgelegd, maar soms zit er ook wel eens een doordenkertje tussen. En dat het niet steeds moeilijke woorden hoeven te zijn, kan ik illustreren met het volgende voorbeeld;
gisteren vroeg 'ons oudste' me om het woord 'logisch' uit te leggen.

Daar sta je dan ... een half leven lang gestudeerd, taal in het algemeen en het Nederlands in het bijzonder als één van je stokpaardjes beschouwend wordt je in een hoekje geduwd door een 9-jarige die eens een woordje in een kinderboek voor volwassenen heeft gelezen!
Niet erg logisch, maar bon. Na een paar hakkelende probeersels die niet verder raakten dan 'iets wat heel normaal is' of 'wel, bvb, als 't wit is, dan is 't niet zwart, da's logisch' zocht ik mijn heil in een, wat ze dan noemen, 'verklarend' woordenboek ... 
Bedankt, Van Dale, bedankt om me het licht te laten zien! Jullie uitleg heeft me zeker en vast gered!! Want wat vond ik in dit o zo geroemde naslagwerk van onze moedertaal?

lo·gisch (bn.)

1 betr. hebbend op de logica
2 vanzelfsprekend => logischerwijs, nogal /glad/wiedes/, volgens Bartjens; <=> onlogisch

van daleEn daar moet een mens 't dan mee doen hé ... logisch = betrekking hebbend op de logica! Ik geef toe: vér zijn ze het niet gaan zoeken. Nu kan je uiteraard op zoek gaan naar de betekenis van logica, maar ik ben bang dat ik op die manier wel eens via de begrippen 'kroonluchter', 'aambeien' en 'hooggebergte' naar het woordje 'erectiestoornis' geleid zou kunnen worden, en ik had nu niet echt zin om dit aan ons Lenne uit te leggen; ze mag dan nog 10 keer 'ons oudste' genoemd worden.

Toevellig las ik vorige week in de krant dat de één of andere Vlaamse taalkundige knobbel de hele Van Dale heeft omgespit op zoek naar fouten en tot de vaststelling is gekomen dat het boekwerk gemiddeld 1 fout per pagina bevat. Er stonden enkele voorbeelden bij, en sommigen lijken vergezocht, maar toch ... 1 fout per pagina ... logisch lijkt me dit toch niet te zijn, betrekking hebbend op de logica nog veel minder!

10:34 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

09/04/2007

Opladen? Dan eerst aflaten!

Het moment dat ik dit berichtje begin in te tikken is toevallig gekozen, maar toch zit er een kleine symboliek in verscholen: als alles goed gaat kom ik binnen exact 6 dagen de Coolsingel opgedraaid om met een kleine versnelling (nauwelijks waarneembaar voor de toeschouwer maar des te intenser voor mijn benen) de laatste meters van mijn derde marathon af te leggen.

Een korte stand van zaken: het gevoel is goed, de laatste trainingsweek zou, mede vanwege de geringe trainingsbelasting, geen noemenswaardige problemen meer mogen opleveren. Uiteraard zit ik met het 'moet ik dàt tempo 42 kilometer lang volhouden'-gevoel opgescheept na de 4x4 (nope, ik zet hier geen boom op voor de CO²-veelvraten der openbare weg) km aan marathontempo van afgelopen zaterdag, maar hiermee voeg ik me eerder netjes bij de geregelden dan bij de uitzonderlingen, als ik de verscheidene berichtjes op de blogs van de Rotterdam- en Parijsgangers die an hun laatste week taperen beginnen.

Nog even geduld en we mogen de vruchten van de noeste trainingsarbeid gaan plukken!

Maar, alvorens de energierijkste pre-marathondagen aanvangen moeten we eerst door de erergie-armste dagen spartelen. Vandaag is immers de eerste dag van het 'koolhydraten afladen'. Voor zij die nu grote ogen van verwondering opzetten en hun normale ademhaling even onderbreken ter onderstreping van een 'het in Keulen horen donderen'-gevoel, even een kleine toelichting:

the-eggIedereen heeft vast en zeker al wel gehoord van het 'koolhydraten opladen' tijdens de laatste 3 dagen voor een marathon, en als ik de kilo's pasta zie die in die laatste pre-M dagen door de diverse atleten achterovergelagen worden, dan kan ik alleen maar vaststellen dat vrijwel iedereen het nut hiervan inziet. Er zijn in de sportspeciaalzaak ook verschillende voedingssupplementen verkrijgbaar die dit proces zelfs versnellen, en tevens is er een brede wetenschappelijke bewijslast voor dit fenomeen.
Wat velen echter niet doen is tijdens de laatste trainingsdagen (dus van maandag tot en met woensdag van de laatste trainingsweek) eerst de koolhydraten 'af te laden'.
De theorie is eigenlijk eenvoudig: waar je tijdens het opladen ongeveer 90% van je voedselopname laat bestaan door koolhydraten, ga je eerst enkele dagen het omgekeerde doen door 90% van je voeding uit eiwitten te laten bestaan. Omdat je tijdens deze dagen ook nog eens gewoon doortraint verplicht je je lichaam om de aanwezige snelle energiedepots volledig leeg te halen. Het gevolg is dat je tijdens de oplaadfase een soort sponsreactie kan creëren waardoor je energiedepots tot anderhalve keer zoveel snelle energie (lees: koolhydraten) kunnen opslaan. Het is zelfs zo dat het opladen van koolhydraten vrij zinloos is zonder eerst een aflaatfase in te bouwen, want je lichaam is niet van de noodzaak van extra opslag overtuigd.

En dus staat er tijdens de volgende dagen op mijn menu: proteïneshake (melk + eiwitpoeder), magere vis (tonijn, kabeljauw, ...), kippewit, eiwitten (de dooier wordt netjes het toilet ingekieperd) en proteïnerijke supplementen.

Graanproducten, rijst, brood, pasta en aardappelen zijn tot en met woensdag compleet uit den boze!

Ik kijk nu al uit naar donderdag ...

14:33 Gepost door Geert in Voeding | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

06/04/2007

BB Geert

Bijna was er van deze blog geen sprake geweest.
Immers, zonder lopen, geen marathons, en zonder marathons, geen Marathon Geert, dat lijkt me nogal logisch.

Toen ik vorig jaar met het pronkstuk van het Sportief Genootschap der Elitaire Egotrippers, aka Koen, eens de voettocht van de aankomstlijn aan de halve van Brussel naar de douches ondernam, raakten we via vele omwegen van verbale aard aan het onderwerp 'andere sporten'.

En dus kon ik naar boven komen met enkele straffe verhalen uit mijn vorige sportieve levens, want laat één ding duidelijk zijn: het is niet op het conto van de loopsport te schrijven dat ik af en toe als een volslagen schlemiel uit sommige verhalen tevoorschijn kom ... voorheen gebeurden er ook al rare dingen om me heen.

Die mooie dag in okober heb ik zelfs aan Koen beloofd om de 2 strafste verhalen uit mijn body-building verleden zelfs eens in een blogje te gieten, overgoten met een sausje van bijbehorende foto's.

Enfin, belofte maakt schuld (trouwens ... Koen heeft van mij een fles Wodka te goed voor zijn prachtige vertaling van vorige week!!), dus ... vooruit met de gehoornde diersoort met 4 letters:

Toen ik 16 jaar was begon ik met haltertraining in een plaatselijke sportschool, en niet vies van enig fanatisme kon ik me op mijn 17de klaarmaken voor mijn eerste bodybuilding wedstrijd. Trouwens, beide onderstaande foto's dateren van die tijd: de eerste genomen de avond voor de wedstrijd, de 2de tijdens de wedstrijd in de final line-off, waar de jury moest beslissen over de eerste 2 plaatsen. Met enige fierheid kan ik hier aan toevoegen dat ik die bewuste wedstrijd voor het Belgische Kampioenschap met het maximum der punten heb gewonnen ... wie had toen durven vermoeden dat ik volgende week in Rotterdam de strijd mag aangaan met enkele Kenianen van om en bij de 60 kilo??

Bon, u was hier gekomen voor de straffe verhalen? Awel ... hier komen ze, en wel in totaal willekeurige volgorde ...

Voor het eerste verhaal moeten we teruggaan naar de vergeten lente van 1988. Plaats van afspraak was Arendonk, voor de halve finale van het Belgisch Bodybuildingkampioenschap van de NABBA (National Amateur Body Building Association). Na het behalen van de overwinning in mijn reeks (junioren zwaargewicht) diende ik me met de andere reekswinnaars aan te melden voor de verplichte dopingcontrole. Naast mij in de wachtrij stond de winnaar van de seniores -80kg, van origine een Limburger. In zijn sappige streektaal vroeg hij me wat de bedoeling van heel dit gebeuren was, hiermee voedingsbodem gevend aan het stereotype van de sterke man met dikke armspieren maar met kleine herseninhoud. Niet wars van een klein grapje vertelde ik hem dat het papier dat hij had gekregen een soort vrijbrief was voor verboden producten. Op alles wat je de voorbije weken van doping hebt genomen en wat op dit papier vermeld wordt, zullen ze niet testen, zodat je dopingstest negatief blijft en je je titel kan behouden. Me in alle talen die hij machtig was (Nederlands, Vlaams en Limbabwaans) bedankend ging mijn collega naarstig aan het werk, en ik moet zeggen ... de lijst waar hij mee naar de dokter ging oogde ten zeerste indrukwekkend! Nu, in werkelijkheid moest je het bewuste formulier gewoon vermelden welke voedingssuplementen je nam en of je geneesmiddelen nam waar een doktersattest voor nodig was.
Man man man ... je had het gezicht van de dokter moeten zijn toen mijn kompaan zijn lijstje afgaf ... hilarisch!! Hij viel bijna letterlijk van zijn stoel en ik citeer: 'Het lijkt me medisch bijna onmogelijk dat u dit allemaal neemt en hier nu levend voor mij staat!'
Gevolg: 2 jaar schorsing! (don't blame me: I'm not the stupid one! )

Tweede verhaal. Place du delict: het statige Alpheusdal in Berchem. We schrijven herfst 1988 en we bevinden ons op de grote finale van het Belgische Kampioenschep. Hier gaat het om de knikkers!
Enkele maanden tevoren, tijdens een grote wedstrijd, merkte een concurrent van me op dat ik eigenlijk amper aan opwarming deed vooraleer de bühne te bestormen. Nu, dat was wel zo: je hebt door de spartaanse training en het 12 weken strenge diëten niet voldoende energie over om stevig op te warmen én ook nog eens op een podium minzaam glimlachend elke spiervezel in je lijf op te spannen. En dus kreeg ik van mijn trainer de volgende tip om de natuur te helpen: je neemt 2 lepels honing, 1 slokje Grand Marnier en 1 liter hete thee, en dit alles meng je netjes onder elkaar in een isoleerkan. Het effect van de warme thee, de suikers van de honing en de alcohol laten je bloed sneller stromen, zodat je spieren automatisch strakker gaan uitzien én je aders extra dik tonen. Maar opgepast: drink dit met mate, want het afgetrainde atletenlichaam heeft niet veel nodig om over de limiet te geraken.
Nu, de concurrent die de opmerking maakte was er eentje van het totaal onsympathieke soort, en dus achtte ik de tijd rijp om hem dit even te laten merken. Ik vertelde hem dat ik niet veel opwarming nodig had omdat ik 5 minuten voor de show een speciaal drankje nam: 2 lepels honing, gemengd met 1 slokje warme thee en 1 liter Grand Marnier,  en dit moet je ad fundum drinken vlak voor je op moet. de theorie van de warmte, suikers en alcohol kon ik behouden om hem dit te verkopen.
Gevolg: tijdens de finale in Berchem had hij dit drankje bij, volgde exact mijn instructies en viel binnen de 2 minuten totaal bezopen van het podium, bijna op de jurytafel! Een amateurfilmer heeft dit zelfs netjes op tape vzstgelegd en ingestuurd voor het toenmalig populaire tv-programma Videodinges, waar het filmpje een mooie 2de plaats en bijbehorende prijs (een video camera, als ik het me goed herinner) wegkaapte!
En dan te zeggen dat hij (naam en adres bekend bij de redactie) me nooit heeft bedankt ...

Enfin, hieronder de beloofde foto's: (voor een goed begrip: op de foto met 2 ben ik de jongeman aan de linkerkant)

Scannen0002Scannen0001

08:53 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

05/04/2007

Afscheid van trouwe metgezellen.

Op de valreep heb ik gisteren nog een aflevering van 'Lachen met Geert' kunnen vermijden, maar 't was écht wel op 't nippertje.

Gisteren vertrokken we eigenlijk iets te laat om relaxed te zijn naar de luchthaven. Netjes op het rechtervak inhalend in het land waar men alles langs de andere kant bekijkt (alle seksueel getinte interpretaties aan deze zinsnede zijn geheel voor rekening van de verdorven geest der lezer!!) kon ik toch nog wat tijd goedmaken, maar toen we aan de luchthaven aankwamen daar ene meneer Murphy (je weet wel, diene pipo van die wet ...) ons met open armen op te wachten.

Stel je even voor: Manchester heeft, als 3de stad van Engeland, een vrij grote luchthaven, opgedeeld in 3 terminals. Ik wist dat ons vliegtuig aan terminal 3 zou staan, maar alle bordjes langs de weg waarop melding werd gemaakt van 'car rental return' wezen naar terminal 2. En wat doe je dan in zo'n geval? Inderdaad ja ... op naar T2!
Daar moet je dan een gigantische parking door, tot helemaal aan het bovenste verdiep, waar je nog eens door een slagboom moet. Deze laatste toegang is enkel voor huurwagens e kan enkel worden geopend met een speciaal kaartje. Bleek dit kaartje bij ons niet te werken, en dus moest er iemand ons komen depaneren. De minuten tikten ondertussen rustig door ...

Ik zal jullie besparen hoe we uiteindelijk het kantoortje van Avis hebben gevonden, maar weet dat de zweetplekken onder mijn oksels op dat ogenblik reeds een vrij penetrante odeur begonnen te verspreiden. Op het moment dat ik m'n sleutels afgaf toonde de klok ons dat we vrij nipt tegen het uiterste check-in tijdstip aanliepen. Gelukkig werd er geen schaderapport van de spiegel (zie bericht van gisteren) opgemaakt, en dus kon onze race tegen de tijd en richting T3 beginnen.
Volgens de bediende van Avis was T3 slechts 10 minuutjes stappen van ons verwijderd, dus dat kon nog goed komen.

manchester_airport-imageLaat me in deze alinea even toe om de logica in de Angelsaksische architectuur zwaar op de korrel te nemen ... ik dacht dat terminal 2, alleen al wegens de benaming, zou grenzen aan terminal 3, en dit netjes aan de andere kant van terminal 1.
Fout, fout en nog eens fout! Om van T2 naar T3 te gaan moet je de volledige T1 door!! Neew daar nog eens bij dat elke terminal nog eens wordt onderverdeeld in een 'arrival' en een 'departure'-gedeelte dat netjes moest worden doorkruist en je kan je een idee vormen van de afstand die we op full speed hebben afgelegd.

Mijn welgemeende excuses aan alle oude dametjes en gehandicapte onderdanen van de Queen die we op het roltapijt vakkundig overhoop hebben gelopen, maar 't was een noodgeval!

Bon, uiteindelijk kwamen we aan de check-in balie, en dit een kwartiertje nà de uiterste check-in tijd. Waren het mijn lippen, of waren het mijn ogen (dank u wel voor deze mooie woorden, mijnheer Frank Boeijen), maar na miniem aandringen mochten mijn collega en ik toch nog inchecken. (f**k you, mister Murphy!)

We moeten echter nog door de security check, en zij die mijn verslagjes van eerdere business trips hebben gelezen herinneren zich vast en zeker nog dat het hier al wel eens mis durft te gaan.
Zo ook deze keer: in mijn haast was ik vergeten om mijn mini-schroevendraaierset en tools in m'n valies te steken, en de security-beambte was meedogenloos, wat me meteen deed twijfelen aan de overredingskracht mijner lippen en ogen.
Bye bye dus, toolset ... vaarwel trouwe kameraden ... ik ga jullie missen. Jullie hebben me op vele projecten bijgestaan en samen hebben we heel wat oorlogen overwonnen. Nu zijn onze wegen echter gescheiden!

Gedeelde smart is echter halve smart, en ook mijn collega was door de overdosis haast bij het inchecken ook vergeten om z'n tools uit de handbagage te halen, en gereedschaploos moest dus ook hij verder.
Maar ... zijn smart was bijna nog groter dan de mijne, want toen we voorbij het security point onze sprint richting gate vervolgden diende hij na enkele meters omkeer te maken: hij had zijn schoenen moeten uitdoen en was vergeten om ze voorbij de rontgenmachine terug aan te nemen!! Stond hij daar bijna op zijn kousen aan het vliegtuig!
Eindelijk kon ik eens met iemand anders lachen!!
(nota aan collega's die deze blog al eens durven lezen: vraag gerust eens aan Carlo of hij vandaag zijn schoenen niet is vergeten aan te doen )

Mijnheer Murphy kreeg de genadeslag toegediend toen we ondanks alle kommer en kwel netjes op tijd en onder het afroepen van 'final call for mister ...'

Noem me ijdel, noem me koket, noem me voor mijn part narcist, maar het doet me toch steeds iets wanneer ik mijn naam door die luidsprekers hoor ...

13:55 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

04/04/2007

Taperen in Manchester

Helaas, helaas, driewerf helaas ... voor de fans van de rubriek 'lachen met Geert' heb ik deze keer slecht nieuws: ik lig hier momenteel op de juiste kamer, in het juiste bed en heb net in de juiste badkamer mijn eigen tanden gepoetst. Het is me zelfs niet overkomen dat ik op de verkeerde deur heb geklopt! Er is dus duidelijk beterschap met mijn labiele mentale toestand op verplaatsing.

Ook buiten het hotel is me niets noemenswaardigs voorgevallen, tenzij je het eerste schadegeval ooit van Marathon Geert aan een huurwagen mee in aanmerking wil nemen. Maar zelfs hier heb ik verzachtende omstandigheden: ze rijden hier allemaal langs de verkeerde kant! En aangezien ze hier de lijn dan ook nog eens doortrekken in hun parkeergedrag, staan ze dus ook nog eens aan de verkande keert gestationeerd!! En ja, ik reed nogal nipt op de geparkeerde auto's, wat resulteerde in een kapotte linkerspiegel. 'k Zal 't morgen weeral kunnen uitleggen!

logo_manutdLeuker nieuws heb ik vanop het toeristische front: maandag heb ik na het werk een bezoekje gebracht aan Old Trafford. Voor de voetvalleken onder de bloglezers: dat is het majestueuze stadion van Manchester United. De fanshop alleen al is zo groot als een gemiddeld stadion bij ons, en 't was ook daar dat ik me liet verleiden tot het kopen van enkele soeveniertjes. Het hoogtepunt van mijn koopjeslust is evenwel een volledig Champions League outfit op Fien-maat met op de rug de naam 'Fien' en het nummer '1'. Onze kleinste zal content zijn. Uiteraard heb ik ook Lenne niet vergeten, en voor Tania kies ik morgen ook wel iets leuks.

Lopen doen we hier ook, zij het op de loopband. Gisteren 7k rustig uitgelopen, vandaag een training met als hoofdattractie 3 x 4k aan marathontempo. De loopband liet het echter niet toe om het tempo in de vorm van minuten per kilometer in te geven, en dus heb ik 'm tijdens de versnellingen maar ingesteld op 14 per uur. 't Ging vlot en dus zal 't wel goed zijn. Hartslaggegevens heb ik niet, want m'n Garmin weigert elke dienst. Dit is al de 2de keer in evenveel weken (vorige keer begon hij na 2 dagen insubordinatie plots weer mee te werken ...), en dus zal ik 'm na Rotterdam eens naar 't moederschip terugsturen om volledig te laten nakijken.

Weest gegroet en tot blogs!

01:55 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

02/04/2007

De fierheid blijft

Natuurlijk kon ik nu voor het goedkope succes gaan en elke dag de rapporten van Lenne & Fien herlezen, zodat mijn vaderhart in overdrive zou blijven, maar zo werkt het dus niet ten huize Marathon Geert hé: elke dag is een nieuw begin en elke dag heeft z'n zonnetje nodig.
Zaterdag was er echter Fien die me nog fierder maakte dan ik al was, en als 'fierderst' een algemeen aanvaard begrip was, 'k had het hier al lang gebruikt!

Fien heeft immers haar voetbaldoop ondergaan afgelopen zaterdag! En hoe!!
Vorige week woensdag was ze, onder impuls van een voetballend neefje en diens papa, voor de eerste keer gaan trainen, en meteen kreeg ze een uitnodiging om in 't weekend mee de wei in te draven voor een wedstrijd tegen Boortmeerbeek (ik heb zelf ook nog in die reeksen gespeeld bij de jeugd, en Boortmeerbeek - KFC Muizen was altijd één van de matchen van 't jaar!!).

En dus trokken we gezinsgewijs naar het plein van Boortmeerbeek, en heel wat familie deed dit met ons, zodat Muizen zich van heel wat vocale steun kon bedienen.
Zonder de Rik de Saedeleer der bloggers te willen worden kan ik beknopt meedelen dat ze het goed hebben gedaan: vanwege de startende paasvakantie moesten onze hummeltjes het met een noodploeg doen (met maar liefst 3 debutanten) en ze wisten toch nog een 6-6 gelijkspel uit de brand te slepen.
De keeper die normaal het Muizense doel verdedigt had nu z'n handschoenen ingeruild voor skilatten, en de jongen die z'n plaats innam bakte er eigenlijk niet zo veel van: die jongen is een goede veldspeler, maar dus duidelijk geen geboren goalie.
Tijdens de rust had ik dan ook tegen de trainer gezegd dat hij gerust ons Fien in doel mocht plaatsen, deels omdat zij als veldspeler toch niet zo veel bijbracht bij het spel van onze ploeg, maar ook omdat ik bij ons in de tuin al heb mogen vaststellen dat ons kleintje beschikt over wonderbaarlijke reflexen.
Zo kwam het dat Fien tijdens de 2de helft tot keeper werd gebombardeerd, en dit was duidelijk een prachtzet! Vriend en vijand waren het erover eens dat die keeper van Muizen écht wel goed was. Na de wedstrijd mocht ierdereen nog een penalty trappen, en van de 8 penalties die op ons Fien werden afgevuurd moesten er slechts 2 uit de netten geraapt worden: 1 ging er naast en maar liefst 5 ballen werden door Fien uit haar doel geranseld! Over een geslaagd debuut gesproken!
Pikant detail: van de 8 Muizense helden (ééntje staat niet op de foto hieronder) waren er slechts 3 voorzien van een piemel (Boortmeerbeek deed het met 8 jongens), en op een gegeven moment in de eerste helft waren al de veldspelers aan de kant van de geel-groene falanx van het vrouwelijke geslacht. Een leuke anekdote is dat 20seconden nà het opstellen van uitsluitend meisjes het eerste (en enige) slachtoffer is gevallen: een Boortmeerbeelse aanval werd netjes met een welgemikte trap in het kruis afgeweerd door één van onzze dames ;-)
PICT1074PICT1068








Ook op loopgebied was het een bevredigend weekeind: met 20k op zaterdag  en 34k op zondag werden de laatste écht zware loodjes gewikt en gewogen, met een goed gevoel als eindresultaat!
De 34k van gisteren werden aan eenzelfde hartslag als de duurloop van vorige week afgewerkt (allez, gemiddeld 2slagen per minuut minder om exact te zijn) en na 2u59' mocht ik de training als beëindigd beschouwen.

Binnen een uurtje vertrek ik naar Manchester om de eerste training van deze week op Engelse bodem te volbrengen (en ook een beetje om te werken), meteen ook m'n laatste trip voor de marathon.
De volgende keer dat we op verplaatsing gaan lopen zal met een start en aankomst op de Coolsingel zijn!

Succes en veel moed aan allen die nu (of binnen een week: 'k kan de Londen- en Antwerpen-gangers toch niet vergeten hé ;-) ) kunnen beginnen met taperen!

08:29 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |