31/01/2007

Warme Januari

Blijkbaar is de afgelopen maand januari wel érg warm geweest, meer nog, de afgelopen maand januari is de warmste jaaropener sinds het begin van de waarnemingen.

Het klinkt natuurlijk wel wat voorbarig, want de maand januari is nog niet gedaan. Anderzijds zal de gemiddelde temperatuur tijdens de komende uren moeten zakken tot zowat -45°C om er nog een normale maand van te maken.
Het zal dan ook niet verbazen dat ik vanochtend, tijdens mijn ondertussen traditioneel geworden 'vetloopje', ook op transpiratiegebied nieuwe records heb gevestigd. Warm dat het was!
De training vanmorgen is meteen ook de afsluitende training van deze maand, want vanavond kan ik niet trainen. Gelukkig is het een rustdag :-)

Vanwege een druk en onvoorspelbaar werkschema én in de hoop dat ik zondag kan starten in de Hivernale van RCB in 't Zoniënwoud (fingers crossed!) heb ik het schema van Mario wat betreft deze week een klein beetje door elkaar geschud, en zo kwam het dat ik gisterenavond naar de Krankhoeve ben getrokken om op het thuishonk van Helga Hamerslinger wat versnellingen te oefenen die normaal gezien later op de week gepland stonden.
De versnellingen hielden in dat er 10 keer 400m en 5 keer 200m moest doorgegaan worden, met tussen elke rep genoeg rust om de hartslag tot een aards niveau te brengen. de recuperatie gaat alsmaar beter: tussen de eerste paar 400 meterkes kwam mijn hartslag na 50 seconden terug tot 95bpm, en langer dan 1'10" heb ik nooit moeten tussen laten.
Stilaan komt de weerstand dus op een punt waar ik ze wil hebben, waarschijnlijk is 't allemaal nog niet goed genoeg om de 10k binnen de 40' te lopen, maar momenteel is de grote betrachting eerder om de 10k in 45' te lopen, zij het wél 4 keer na mekaar :-)

erasmusbrugBon, samengevat kan ik zeggen dat 't moraal terug op en top in orde is, en als alles volgens plan verloopt, dat ze dan alvast maar beginnen met de Erasmusbrug op te kuisen daar in Rotterdam ... 't zal vandoen zijn!

Ergens in de eerste 2 weken van maart zou ik graag een halve marathon lopen aan marathontempo, gewoon even als test ... iemand een suggestie?

09:38 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

30/01/2007

Vetlopen

Deze ochtend voor de 2de morgen op rij een kleine vetloop van ongeveer een 9 kilometer gelopen.

Eigenlijk zou ik graag elke ochtend rond de 12k uitkomen, maar gisteren was het een bruine ridder die me noopte om iets sneller richting werkplaats, en dan meer bepaald een toilet op de werkplaats, af te zwaaien, vandaag kreeg ik na een 6-tal kilometer een zodanig flauwtegevoel dat ik geen risico wilde nemen en net als gisteren iets vroeger terugkeerde.
Nog nooit heeft een banaan me zo gesmaakt, nog nooit heb ik op een dergelijke, op oerinstincten gebaseerde, manier mijn All-Bran verorberd als deze ochtend!

Gisterenavond is de training wél goed verlopen: op het programma stond een wisselloop van 500m rustig gevolgd door 1000m @ 4'10", en dit over een afstand van 9 kilometer, dus in totaal 6 herhalingen.
De trage stukken liep ik telkens tegen een gemiddelde van ongeveer 5'45" per kilometer, de snelle kilometers werden afgeklokt in respectievelijk 4'09", 4'04", 4'05", 4'02", 4'04" en 4'01". En ik moet zeggen dat 't enorm vlot ging, de knie heb ik niet gevoeld (deze ochtend daarentegen dan weer wél) en de hamstring heeft zich enkel een beetje doen gelden tijdens de 4de en de 5de versnelling, maar zonder veel animo en tijdens de 6de versnelling heb ik er helemaal niets in gevoeld.

BedanktAllemaal bedankt trouwens voor de waardevolle stretchings- en leestips van gisteren. Uiteindelijk wil ik ook tot een soort vaste stretchingroutine komen die niet onnodig veel tijd in beslag neemt, maar toch al de relevante spiergroepen in voldoende mate aanpakt.

08:28 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

29/01/2007

Stretching

Dit weekend was het maar magertjes op trainingsgebied. Eerst en vooral komt dit door een overboeking van de beschikbare vrije tijd, anderzijds wilde ik ook wat voorzichtig zijn met mijn knie en hamstring.

De rechterknie klaagt al een tijdje, en de symptomen zijn gelijkaardig aan de van Ruthje: soms hevige pijn, nét onder de knie zit een supergevoelig plekje dat bij de minste aanraking een enorme pijnscheut laat voelen.
De linkerhamstring ambeteert me sinds medio vorige week. Ik kan er vrij probleemloos mee lopen, maar bij inspanningen die langer dan één uur duren begint ze gevoelloos te worden. Verder is het nog afwachten hoe de spier gaat reageren op de versnellingen van deze avond.

Eigenlijk baart die hamstring me meeer zorgen dan de pijnlijke knie ... ik weet al langer dan vandaag dat ik zwakke gewrichten heb en op mijn cv staat nu eenmaal een lange waslijst aan rug- knie- pols- enkel- en knieblessures, maar normaal gezien zijn mijn spieren sterk genoeg om vrij extreme belasting te weerstaan.
Gisteren heb ik dan even de hamstringtest gedaan die in het januari-nummer van de Runners omschreven stond, en tot mijn grote verbazing is het verdict ronduit onterend: ik ben een stijve hark!

Ik zeg verbazend, want in mijn voetbalhoogdagen stond ik bekend om mijn enorme flexibiliteit. Je zal me nooit horen zeggen dat iedereen spontaan z'n eigen lichaamsoefening stopte toen ik in mijn meest gracieuze stretchhouding sprong, noch dat moeders me vanwege de flexibele buigers en strekkers in mijn lichaam tot ideale schoonzoon bombardeerden, maar toch kreeg ik vaak te horen dat wat ik tijdens de stretchoefeningen op de grasmat toverde ongezien was op een voetbalveld. Dit kwam voornamelijk omdat ik één van de weinigen op het trainingsveld was die de verplichte stretchingkuur ook daadwerkelijk als volwaardig deel van de training beschouwde, en niet als een moment om even bij te komen van de al geleverde looparbeid.

Ook nu nog zal je mij na elke training hartstochtelijke pogingen zijn ondernemen om de een of andere steunmuur om te duwen of zien worstelen met een halfwassen eik, en dit geheel en alleen ten dienste van mijn vermoeide spieren.

Blijkbaar doe ik dus iets niet goed; ofwel zijn de stretchoefeningen die ik toepas niet de juiste of niet geoptimaliseerd, of misschien heb je ook op gebied van stretching afwisseling nodig ... ik weet 't niet. Wat ik wél weet is dat dit moet verbeteren.
In de betere sportliteratuur vind je heel wat stretchinfo, maar meestal in de vorm van een klein hoofdstukje waarin steeds weer dezelfde klassieke oefeningen worden doorgelicht.

Wat ik dus zoek is een diepgaand gespecialiseerd handboek dat me kan helpen om dé ultieme stretchingroutine op te stellen.
Alle tips die jullie me kunnen geven zijn welkom, en wees gerust: in het diepste van mijn radeloosheid zal ik ook titels als 'Stretching for Dummies', 'Rekken voor de houten plank', 'Palliatieve rekoefeningen' en 'Musculaire erectiestoornissen' ernstig nemen.

Marathonplank-Geert dankt u alvast van harte!
kids%20stretching

09:25 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

27/01/2007

Uitdagingen

Om voor de verandering eens met iets filosofisch te beginnen:
"Waarom loopt iemand de marathon?"

nike klein 2Ik heb zo van die periodes dat ik me de meest diepzinnige doch bijna per definitie nutteloze vragen begin te stellen waarop een antwoord geven kan leiden tot discussies over wie er het eerst was: de kip of het ei.
Overigens is deze laatste vraag geen discussie waard, want het antwoord is zeer duidelijk, maar hangt volledig af van het feit of je het over een kippenei, dan wel over een ei tout court hebt, maar daar ga ik nu geen boom, laat staan een bos over opzetten.

Vroeger kon ik dit soort vragen en het desgevallend zoeken naar antwoorden zien samenvallen met het vallen der bladeren, maar sinds de seizoenen niet meer zo standvastig zijn en bijna onderling verwisselbaar zijn kan ik ook hier mijn interne gedachtenkeuken niet meer aan vastkoppelen.

Mijn eerste marathon liep ik in Rotterdam, nu bijna 2 jaar geleden. Ik vond het een hele onderneming om de voorbereiding hierop tot een goed einde te brengen, en uit mijn omgeving kreeg ik verschillende soorten reacties, gaande van 'wauw, da's moedig" tot "lap, 't is zover: nu is 'm helemáááál zot geworden".
Niettegenstaande de vaststelling dat dit laatste een wel érg hoog waarheidsgehalte bevat, heb ik er nooit aan getwijfeld dat ik die marathon kon uitlopen, zelfs niet toen ik de laatste 6 weken voor de marathon niet meer heb kunnen trainen wegens een hardnekkige blessure. Ik ben namelijk nogal zeker van mijn stuk, en dat is een eigenschap die je in de voorbereiding voor een 42km durend loopje best kan gebruiken!

Maar dan ... je hebt je mentaal en fysiek voorbereid op een 3 tot 4 uur durende verwezenlijking van een droom, en nadat je over de finshlijn loopt (struikelt - strompelt - valt - botst) is het plots gedaan.
De eerste dagen drijf je nog op een roze wolk, want uiteindelijk heb je iets niet alledaags gedaan, maar wat daarna?
Je even hard opladen voor iets wat uiteindelijk toch maar hetzelfde is (terug 42,195 km lopen) is, wat mij betreft moeilijk. Bewijzen dat je het kan hoef je niet meer doen, het maximale wat je eruit kan halen is bewijzen dat je het in enkele minuutjes minder kan.

En in deze context past mijn inschrijving voor de Jungfrau Marathon dus perfect: even lang, maar dubbel zo zwaar; dubbel zoveel  afzien; nog 2 keer meer sterven!
Ik heb me ook voorgenomen om één keer per jaar zo een 'specialleke' te lopen, gewoon om telkens weer een verdere uitdaging te vinden, om telkens weer tenminste voor eventjes de twijfel van 'kan ik dat wel?' op te zoeken.

Voorlopig heb ik 2 rode boekjes waarin ik op zoek ga naar verdere uitdagingen: de Runners World (bvb. voor 2008 plan  ik de Snowdonia Marathon in Wales, die beschreven werd in de Runners van Januari) en het Run to Dream-epos van Martine, die me ertoe heeft aangezet om dit najaar de Jungfrau te bedwingen.

Ik bouw voor mezelf echter 1 restrictie in: ik beperk me tot marathons. Voor mij dus geen ultralopen! Ik kom tot deze beslissing in overleg met Tania, die er steeds voor mij staat en een ongelooflijke steun is in de voorbereiding naar alweer die ééne ultieme droomwedstrijd, maar die me ook goed kent en weet dat mijn grenzen bepaald door mijn fysieke capaciteiten veel aardser zijn dan deze die ik me in het hoofd prent.
Ultralopen is ook zo abstract hé ... bij de marathon weet je dat 't na 42 kilometer gedaan is; hoe zwaar de wedstrijd ook is. Ultralopen kan 100 kilometer, 100 mijl, 24 uur, 500 kilometer in 6 dagen, enz ... duren. Waar stop je? Waar leg je voor jezelf de limiet tussen wat je nog nét wel en nét niet gaat doen?
Ik bewonder Martine en Ingrid voor het nieuwe avontuur waar ze zich nu weer gaan inwerpen, en als ik haar blog lees dan geef ik grif toe dat ik bijna het kwijl in de mond krijg, maar vooralsnog geef ik niet toe aan verlokkende roep om me ook voor dit soort evenementen in te schrijven.

Vooralsnog ...
(maar ik mag niet te veel meer naar dat filmke over de Transalpine Run kijken of 't is van dat ... soms is het écht ambetant om jezelf te kennen ...)

12:15 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

26/01/2007

Training

Gisteren 2 trainingen afgewerkt ... hoewel; afgewerkt ...

De eerste keer dat ik me in m'n winterloopkleding stopte was 's middags hier op 't werk. In de kleedkamer bleek dat ik m'n Garmin op het bureau had laten liggen, en dus vertrok ik maar voor een rondje 'lopen op 't gevoel'. In totaal goed voor een 7-tal winterse kilometerkes.

Over de winter gesproken ... die -2 van gisteren voelde dus minstens zo koud aan als de -24 van eerder deze week. Volgens mijn Poolse collega hier, vanwege zijn geografische herkomst mag hij gerust een ijsdeskundige genoemd worden (ik wilde hem eerst 'ijsheilige' noemen, maar dit zou het waarheidsgehalte van deze blog té ver naar beneden halen), heeft dit vooral te maken met de luchtvochtigheid. Ook hij heeft meer last van onze relatief zachte winters (in graden Celcius uitgedrukt dan toch) dan van het harde witte seizoen in zijn heimat.

Bon, terug over naar de trainingen van gisteren.
's Avonds ben ik dan naar de piste aan de Krankhoeve getrokken om wat versnellingen te trainen.
Het was de eerste keer dat ik op een donderdagavond naar de piste ging, en dus kom je totaal andere gezichten tegen. In één van hen meende ik een collega van Ruthje te herkennen.
Niet omdat dat ik alle collega's van Ruthje persoonlijk ken en nog veel minder omdat ik als baby eens gewassen zou zijn in de personeelsdatabase van ING en sindsdien ongekende superkrachten bezit inzake het fotografisch herkennen van werknemers, maar toen ik hen passeerde hoorde ik een flard vanhun conversatie: "... en dan moet je weten dat we vorig jaar nog 130 miljoen winst draaiden, en nu worden we zomaar verkocht ... onbegrijpelijk!"

Het zit daar blijkbaar diep ... begrijpelijk!

De training zelf heb ik halverwege gestaakt, want bij elke versnelling voelde ik een stekende pijn in de linker hamstring, en ik neem op dit punt van de 'road to Rotterdam' niet graag een risico.

Vandaag staat er maar 1 training op het programma, want vanavond krijgen we volk over de vloer, en het totaal aantal kilometers van vorige week (80) zal deze week dus niet gehaald worden, maar dat is op dit moment nog niet zo'n erg.


rad van tongNog een kleine reactie op een groot deel van de reacties die ik op mijn berichtje van gisteren heb gekregen ... als jullie graag mijn 'radde tong' hebben, ge moogt ze gratis en voor niks komen halen! Meestal helpt ze me gewoon om uit netelige situaties te halen waarin ik me in de eerste plaats niet in zou bevinden moest ik het verstand hebben om diezelfde tong eens wat vaker tegen het verhemelte te plakken.

Anderzijds levert het wel goede verhalen op ;-))

08:59 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25/01/2007

Lachen met Geert, deel elfendertig

Gisteren beloofd, vandaag online: het volgende hoofdstuk in de reeks 'lachen met Geert'.

Vlak na het ontbijt is me het volgende overkomen (en ik zou o zo graag hebben dat dit verhaal aan mijn grenzeloze verbeelding was ontsproten, maar helaas ... 'k stond er met beide voeten in) ...

Here we go ...
gisterenochtend ging ik  na een deugddoend ontbijt met de lift terug naar het verdiep waar mijn kamer gelegen was. Bij het verlaten van de lift zag ik een bordje 'executive floor'. Nu was me dit nog niet opgevallen, maar het zou niet de eerste keer dat Toyota me op een executive floor stationeert, en de kamer is inderdaad naar de chique kant. Eén metertje verderop zag ik ook nog een kunstwerkje van een plaatselijke kunstboerin hangen, en ook dit viel me nu pas voor de eerste keer op. Raar, want ik vond het best wel mooi en de kleuren (fel oranje tinten op een beige muur) zouden het normaal wel in mijn oog doen springen, maar bon, ik geef toe dat ik niet altijd even aandachtig met mijn ogen open door het leven stap. Bijna aan mijn kamer aangekomen (nummer 627, 'k zal 't nooit meer vergeten) zag ik dat er een plastic zakje met een krant aan de deurklink hing. Nu had ik dit niet verwacht, maar anderzijds, misschien is dit hier de normale gang van zaken op een executive floor, en 't was de Wall Street Journal; niet direct mijn favoriete leesvoer (er staat altijd zeer weinig nieuws over Club Brugge in) maar 't past wél in het executive-plaatje. Dus nam ik de krant onder m'n arm en probeerde met de als sleutel dienst doende plastic kaart de deur te openen. Dit ging niet echt vlot, maar de voorgaande dagen had ik reeds gemerkt dat de deur héél stroef open ging, dus probeerde ik het nog eens. Weer geen resultaat.
Onder het motto 'Waar een wil is is een weg, en waar een deur in de weg staat is een schouder nodig' probeerde ik de deur tot een opening te motiveren door gebruik te maken van mijn schouder én mijn volle gewicht.
Weer niks!
Op het moment dat ik naar de receptie wilde gaan om hulp te zoeken draaide de deur echter open! Stond daar een man, in pyama! Pas op dat moment begon ik de omgeving gedetailleerd in me op te nemen, en dit met een bijzondere aandacht voor de nummers ... shit ... ik stond een verdiep te hoog!
In de hoop om alles zo natuurlijk en snel mogelijk af te handelen vond ik niets beter dan een kleine hoofdknik te maken, de krant in de handen van de verbaasde man te duwen en de historische woorden te zeggen "Good morning Sir, your daily newspaper".
Geen reactie afwachtend ben ik dan maar snel terug naar de lift gegaan.

Verder ben ik dag zonder veel kleerscheuren of ambetante situaties doorgekomen, uitgenomen bij de security check in de luchthaven.
Ik was daar niet zozeer het probleem, maar wel het feit dat ik in Finland een biljartkeu heb gekocht. Nu was het (uiteraard) wel zo één die je in 2 stukken kan uit elkaar halen, maar dan nog was hij (in het bijhorende valiesje) een 10-tal cm te lang om in mijn reiskoffer te passen. Dus wordt het handbagage, dacht ik.
Blijkbaar dacht de plaatselijke strandjutter die ze een kostummeke en ne blauwe plastron hebben gegeven om vervolgens aan de security gate op de luchthaven potentiële terroristen te overbluffen daar anders over!
- de strandjutter: Sir, are you the owner of this?
- ik (in al m'n bondigheid): Yes!
- hij: You can not take this with you!
- ik (nog steeds niet loslippiger): Huh?
- hij: This is a weapon!
- ik: No!
- hij (blijkbaar aangestoken door mijn korte antwoorden): Yes!

Na een keer of 5 over en weer geyest en geno'd te hebben, besloot ik in mijn legendarische goedheid om de brave mens gelijk te geven:
- ik (een halve octaaf hoger en minstens 5 decibel luider): It is only a weapon if you are a biljartball!
- zij (heeft niets te maken met een geslachtsverandering maar alles met het feit dat Jarni de strandjutter versterking kreeg, en hij + hij = zij ): We have to insist that you leave this secured area NOW!

Allez bon, ik dus terug naar de check-in, biljartstok laten verpakken, op hoop van zegen als bagage meegegeven (geen paniek: ik heb hem in Brussel netjes van de band kunnen plukken!) en terug door de security, zij het deze keer met heel wat minder geleuter.

En nu ben ik dus terug in ons koude Belgenlandje (die -1 van deze ochtend voelt dus kouder aan dan de -25 van maandag in Finland).
Om te eindigen nog een foto van 3 jaar geleden, toen ik de eerste keer in Finland was. De foto is toen genomen net na een zware sneeuwstorm (de hevigste in 20 jaar, en ginder wil dat al iets zeggen!!) ... dat blauwe ding achter mij is het dak van een auto!
geert at work

11:31 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

24/01/2007

The long and windy road

Jawadde ... gisteren heb ik 3 kwart van de 2 uur durende trip tussen Hanko en Helsinki in een sneeuwstorm afgelegd. De storm was niet zo erg als diegene die ik 3 jaar geleden, tijdens mijn eerste bezoek hier heb meegemaakt, maar toen moest ik er niet met de wagen door. Deze keer dus wel!

CIMG1036De eerste foto toont een lieflijk sneeuwlandschap waarin het leuk rijden is. Op spijkerbanden rij je over deze wegen alsof je op het fluisterasfalt van de E19 aan het bollen bent.


CIMG1047De tweede foto is genomen vlak voor de sneeuw met bakken uit de lucht viel ... dat het donker was en de wegen onverlicht zijn, tot daar aan toe. Dat er sneeuw en ijs op ligt, laat dat een probleem voor de spijkerbanden zijn, maar die vrachtwagens die je als tegenligger krijgt, die zijn er te veel aan! Niet alleen zijn ze groot, zwaar en lomp (dit geld in veel gevallen voor zowel vrachtwagen als de veelal Russische chauffeur), maar het begrip 'aanpassen van de snelheid naar de weersomstandigheden' is hen totaal onbekend! Tegen 120 per uur (max toegelaten snelheid is 80 op deze wegen) blazen ze een halve ton stofsneeuw in je zowiezo al fel beknopte gezichtsveld, en bij het passeren zijn ze nog eens zo vriendelijk om je met een amicale windstoot te doen twijfelen of je nu nog wel op je rijvak aan het rijden bent, dan wel een onooglijk bospaadje, aangelegd voor rendieren, verkent.

moose crossingOver rendieren gesproken ... het bordje hiernaast kom je op de weg tussen Hanko en Helsinki frequent tegen. Eigenlijk was ik van plan om op terugweg hier een fotootje ten behoeve van het bloglegioen te nemen, maar zoals vermeld, het weer was er niet naar!






Bon, terug naar ons verhaal ... ik zal waarschijnlijk niet moeten uitleggen dat ik tevreden was toen ik Helsinki aan de horizon zag opduiken! Vanaf dat punt kon ik trouwens terug min of meer normaal rijden, want de Finse hoofdstad is volledig gespaard gebleven van enige storm. Geflitst ben ik niet, want ten eerste ben ik niet boven de 70 per uur gekomen, en ten tweede ... probeer mijn nummerplaat maar eens te lezen ...

CIMG1050Ik zal een tip geven ... 't begint met een 'R' ...





Vanochtend was het weer en andere dag (zo gaat dat met die ochtenden), er lag heel wat verse sneeuw in de straten van Helsinki, en in het hotel besloot Marathon Geert vlak na een heerlijk ontbijt om een vervolg te breien aan het ondertussen eindeloze 'lachen met Geert'-verhaal, maar dat vertel ik jullie morgen allemaal.

Ah ja, voor ik stop, nog even vermelden dat ik gisteren NIET gelopen heb ... 't was 's avonds te warm: slechts 5 graden onder 0! En ook het feit dat ik stikkapot zat van de autorit en het feit dat ik nergens mijn versnellingen deftig zou kunnen trainen (rustig lopen gaat, maar versnellen noemen ze in het Fins 'schuifopuwsmoelos') hebben hiertoe bijgedragen.

Morgen terug gewoon een bericht in het Nederlands (ahum), want dan ben ik terug in 't land!

10:32 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

23/01/2007

Suomi

Gisteren ben ik dus in de ijskoude avond gaan lopen ... ik was van plan om een kleine 5 kilometer in lichte looppas aan wat sightseeing te doen.
Op het moment van mijn vertrek was het 24 graden onder het door mijnheer Celcius bepaalde vriespunt. Op zich is dit geen probleem, mits je de juiste kleding aan hebt: muts, isothermisch onderhemdje met daarboven een loopshirt met daarboven een loopshirt mat lange mouwen en windstop met daarboven een loopvestje ... ik had beter 2 dagen verlof gevraagd om me aan te kleden! Maar kom, dit om te zeggen dat ik me goed had voorbereid. Uiteindelijk valt 't mee: in het begin zijn de handen en het (onbeschermde) gezicht koud, maar dit betert na een paar kilometer. Wél grappig is dat ik normaal een hevige zweter ben, maar daar was gisteren absoluut niets van te merken: geen druppeltje zweet wist gisteren aan de ongemeen strenge supervisie van mijn poriën te ontsnappen!

Uiteindelijk is mijn geplande 5k, mede dankzij mijn ongelooflijk oriënteringsvermogen en uitzonderlijk talent inzake verkeerde richtingen in te draaien uitgelopen tot bijna 7k, maar het was heerlijk om zo rustig door de besneeuwde straten te lopen, langs de ene kant afwisselend geflankeerd door Pipi Langkous-achtige gebouwen en statige mansions en overheidsgebouwen (verschil met bij ons: hier herken je een overheidsgebouw aan de vlag of het wapenschild aan de buitenkant, en niet aan de lelijkheid of architectonische onbekwaamheid van de ontwikkelaar), en langs de andere kant de immer aanwezige Golf van Finland. Voor een kaartje van het loopje verwijs ik met plezier naar de onderste regionen van dit bericht.

Finland is trouwens altijd één van mijn favoriete plaatsen geweest om naar toe te komen ... de betoverende schoonheid en ongereptheid van dit land blijven me nog altijd met verstomming slaan.
Trouwens, gisteren tijdens mijn loopje ben ik (per ongeluk) ook even in de buitenwijken van Helsinki verzeild geraakt, en zelfs daar voel je je op geen enkel moment onveilig ... je kan er bij wijze van spreken in je blote flikker in het holst van de nacht over straat lopen en dan nog, veilig thuis geraken. Probeer dat maar eens in Brussel ... zelfs naakt kleden ze je daar uit!
En proper dat het hier is! Geen papiertje op straat, geen hondenstront aan de schoenen: NIKS!

Op dit moment werk ik in Hanko, het meest zuidelijke stukje Finland, lokaal beter bekend als het Benidorm van Finland. Deze naam dankt het aan z'n microklimaat dat er voor zorgt dat je hier in de zomer over de koppen kan lopen, en zlfs nu was het vanmorgen zo maar eventjes 7 graden warmer dan in Helsinki: -12 in plaats van -17!
Op de foto onderaan zie je me in het gezelschap van Bram, een ex-collega uit Brussel die hier ooit eens enkele dagen moest komen werken, de ware liefde in de ogen van een Finse schoonheid vond en besloten heeft om er de rest dan ook maar bij te nemen. Sinds enkele maanden woont en werkt hij hier in de onderbuik van Suomi. Zijn lotgevallen zijn trouwens ook blogsgewijs te volgen op Bram in Funland.
CIMG1045Helsinki tour

14:19 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

22/01/2007

Groenten uit Fienland

Eén allerbeste goeiedag allemaal!

Indien jullie bij het op deze pagina aanbelanden plotseling een koude luchtstroom vanonder het klavier voelen komen, vrees niets ... er is niets mis ùet de warmtehuishouding van jullie pc!
De ware toedracht?
Simpel: bij het intippen van dit berichtje is de omgevingstemperatuur van waar ik me bevind 24 graden Celcius onder 0!

Zij die denken dat mijn carrière haar zoveelste onvoorspelbare wending heeft genomen en ik nu werkzaam ben als controleur van de Renmans Charcuterie-frigo's moet ik helaas teleurstellen ... ik oefen nog steeds dezelfde job uit, zij het vandaag en de volgende 2 dagen vanuit het ijskoude Finland.
Of, zoals mijn jongste dochter Fien weleens placht te zeggen: "Mijn papa gaat werken in mijn land: Fienland!".

Zou ik gaan lopen bij zulke temperaturen, en, indien ja, zou ik dan een veelbezocht en druk aangeraakt item worden bij de volgende ijsbeeldententoonstelling in Brugge?
Wel, het antwoord op deze en vele andere diepgevroren vragen zal ik binnen dit en een uurtje proefondervindelijk kunnen vaststellen, want, hoewel ik gelogeerd ben in het luxueuse Hilton Strand Hotel, is er hier geen loopband aanwezig en ben ik dus wel veroordeeld tot een jogging through the streets of Helsinki.

Finland_flagTot morgen!

14:25 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

20/01/2007

Nieuwe loopmaatjes

Vooraleer ik mijn nieuwe loomaatjes officieel aan de bloggemeenschap voorstel, zou ik eerst nog even een klein overzicht van mijn meetst recente trainingen willen geven.
Sinds de 10k van Mol heb ik deze week een dikke 57k getraind, en dit volledig volgens het nieuwe schema van Meister Mario.
Het nieuwe schema voldoet in mijn wens om wat meer weerstand op te bouwen; voor details verwijs ik met veel plezier naar de blog van The Marathon Man himself, want wat hij daar in detail zowat dagelijks beschrijft komt dus voor 100% overeen met wat ik dagelijks op mijn bord krijg.
Wél probeer ik zoveel mogelijk om 2 trainingen per dag in te lassen, waar de ochtend (of middag-)training bestaat uit een loslopen van een beperkt aantal km, en de avondtraining dan vooral op weerstand is gebaseerd.
Trouwens, die ochtendtrainingen zorgen some wel voor een leuke verrassing ... zo zag ik deze morgen Ruthje zich tijdens haar heuveltraining netjes in het zweet werken. Mario, om u gerust te stellen: ja, ze doet 't goed, en ja, ze kon er nog mee lachen :-)

Het is misschien vroeg om na 1 week al conclusies te trekken, maar toch voel ik dat de trainingen hun effect niet missen ... zo ben ik nu pas terug thuis van mijn 2de training van de dag (een heuveltraining), en daar waar ik vroeger (lees: tot vorige week) tot anderhalve minuut moest stappen om de hartslag tussen de 100 - 110 te krijgen, had ik nu dit effect al na een 40-tal seconden tijdens m'n eerste reps. Na 50 seconden was de hartslag al gedaald tot 90bpm, en ik was nog niet terug aan het begin van m'n heuvel. Ik heb de resterende rustpauzes dan maar 100 teruggejogd, en de hartslag daalde telkens netjes onder de 110!

Rotterdam ... here we come!

untitledEn dan nu ... m'n nieuwe loopmakkers ...

niks nieuws onder de zon, ik koos terug voor de Saucony Triumph 3 (de 4 is er ook al maar is bijlange zo goed niet als de 3), zij het in een andere kleur. (de vorige waren blauw, deze zijn groenig geel)

17:57 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

19/01/2007

WWW

Vooraleer ik tot mijn gedachtesprokkels van de dag overga moet ik eerst een nederlaag toegeven ... AnnAlice heeft me verslagen met 1-0! Hoe? Wel, lees haar reactie op mijn blog van gisteren. Voor de ongerusten onder mijn lezers wil ik echter meedelen dat alles terug ok is: de nieren werken weer, leverfunctie en hartkloppingen zijn terug ok en ik ben terug helemaal hersteld van de onbedaarlijke lachaanval waaraan ik na het lezen van dit berichtje onderhevig was!

Tot zover gisteren. Hoewel, nee, eerst toch nog iets over gisteren. Het mislopen van mijn ochtendlijke trainingsafspraak was een omen dat de rest van de dag zou kleuren: 's ochtends niet getraind, 's middags had ik graag eens naar de Toyota Aikido Club geweest om een proeftraining mee te maken (de club is pas opgericht door enkele gemotiveerde collega's) maar ik was m'n sportkleren vergeten (had nog wel loopkleren die niet bezweet waren, maar Aikido in tights is niet meteen het zinneprikkelende beeld dat ik hier van mezelf onder de collega's wil verspreiden). Nu heb ik genoeg werk op m'n bureau liggen om de 100-jarige oorlog mee te overleven, en dus zou ik 's avonds wel gaan trainen.

Maar dit was buiten de 'www' gerekend: niet het world wide web, maar de woelende waaiende wind!

titanicIn de namiddag begon het hier op volle kracht te waaien ... even kregen we zelfs in ons statige gebouw hetzelfde gevoel als dat van de Titanic-opvarenden: niet dat er hier plots een rijkgevulde buffettafel kwam voorbijgeschoven, ook niet dat er een kristallen kroonluchter plots vervaarlijk zwiepend trapezenummers begon in te studeren, en nog veel minder dat we hier Leonarde di Cabrio (patroonheilige van de daklozen) naarstig zoekend naar een zwemvest zagen rondlopen, maar het gebouw bewoog zich slingerend op het ritme van de wind.
We voelen dit hier nog wel eens, en bij moderne kantoorgebouwen die hoger dan de gemiddelde bonestaak worden gebouwd is dit normaal, maar zoals het hier gisteren swingde ... jawadde ...

Op weg naar huis ging het al niet veel beter: het is al langer geweten dat veel automobilisten bij het minste spatje regen vergeten waarom ze ooit een rijbewijs hebben gekregen, je kan je dus inbeelden hoeveel potentiële rampen ik gisterenavond achter het stuur de www heb zien trotseren.

Op de radio niets dan goed nieuws voor eenieder die graag aan sightseeing doet: een hele resem door afgeknakte bomen of verwaaide containers gegijzelde wegen noopte een groot deel van de pendelende Vlamingen tot puzzelwerk om thuis te raken. Onder hen ook een zekere Marathon Geert: langs het Bloso-domein in Hofstade reed ik nog langs de juiste kant van de weg om met slechts minimaal nadeel van de door de brandweer opgeworpen blokkade te raken, maar enkele honderden meter verder, aan de Leuvensesteenweg, was het wél prijs. En indrukwekkend ongeluk zorgde ervoor dat ik langs Rijmenam moest rondrijden (gelukkig is de brug in Muizen terug open oor verkeer), en onderweg werd er een mooi schouwspel van losgerukte brokstukken, ontwortelde bomen en weggewaaide voortuintjes, al dan niet moedig door hun eigenaars achternagezeten, aan mijn ogen tentoon gesteld.

Samengevat was het gisteren een dag van gemiste kansen: geen ochtendloop in leuk gezelschap, geen Aikodi onder de middag en de avondtraining werd ook al weggewaaid.

Vandaag beter doen is niet echt een moeilijke opgave ...

08:53 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

18/01/2007

Global Pokke Systeem

Deze ochtend stond in lijn kalender met stip genoteerd in mijn agenda ... 'Hurricane' Ronald, de spurtbom uit Nederland was immers, hoewel niet in het bezit van een wegenvignet, op bezoek in ons landje.
Meteen een uitstekende gelegenheid om eens samen te trainen, dachten we zo, en ook Julie was dit idee genegen, en dus zouden we elkaar zo rond 6u15 ontmoeten om samen een 45 minuutjes op 't gemakske te gaan joggen.
Plaats van afspraak was het Campanilehotel, gelegen aan de Mozartlaan in Drogenbos. Ronald had me het exacte adres doorgegeven, dus 't zou niet moeilijk zijn om te vinden, want Marathon Geert is namelijk de trotse bezitter van een Tom Tom GPS-systeem.
Tom Tom? Dom Dom ja!
Het f**ksysteem heeft me inderdaad naar Drogenbos gebracht, en zelfs naar iets wat volgens Tommeke Dommeke ook de W.A. Mozartlaan noemde, maar het was blijkbaar niet de juiste plek ... stond ik daar aan het einde van een doodlopende straat, middenin een woonwijk, waar geen hotel te bekennen was. Op het moment dat ik dit doorhad hoorde ik mijn gsm in de koffer van mijn wagen afgaan ... het was The Runningman himself, die zich afvroeg waar ik bleef. 
Ik heb nog even geprobeerd om een andere straatnaam, in de buurt van  het hotel, in te geven, maar Tom Stom vertelde me doodleuk dat ik op 25 minuten (!!!) van die bestemming was.
Ongelooflijk teleurgesteld heb ik dan maar Ronald en Julie een prettige training gewenst, en ik heb me langs de kant van de weg omgekleed om naar 't werk door te rijden. Uiteindelijk bleek trouwens dat ik onmogelijk zó ver van de juiste bestemming kan geweest zijn, maar een probleem van Tom Tom in België is dat er niet wordt gewerkt met aparte gemeenten, maar met grootstedelijke agglomeraties. Als er binnen zulk een agglomeratie meerdere keren dezelfde straatnaam voorkomt, dan krijg je verschillende keuzemogelijkheden, maar er staat niet altijd een deelgemeente bij vermeld. Voort de Brusselse rand krijg je bvb. alle identieke straatnamen binnen Brussel-Halle-Vilvoorde, en dat is een reusachtig grote vijver om uit te vissen!
Wanneer ik nu via Mappi eens check waar ik moest zijn en waar ik effectief stond, dan zie ik dat ik hooguit 4 à 5 minuten van de juiste bestemming stond!

tomtomTomTom ... bedankt om me deze unieke training door de neus te boren. Wanneer de tijd daar is dat ik een ander systeem dien te kopen zal deze ervaring niet vergeten worden!

07:39 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

17/01/2007

Big mouth strikes again

Jawadde ... ikke met mijn grote mond ... 'k heb weer wat gezegd!

Afgelopen weekend, vooraleer 10k te gaan sterven in Mol, had ik Mario meegedeeld dat ik niet verwachtte om ver beneden de 42' te eindigen omdat ik duidelijk kon voelen tijdens de tempotrainingen dat ik voldoende weerstand miste.

'Case closed', dacht ik, maar dat was zonder de waard, in dit geval a guy called Coach Mario, gerekend! Gisteren al kroop hij in z'n ganzeveer (hoe zit dat nu met die vernieuwde versie van de niewere dan de nieuwste nieuwe spelling ... 'ganze{n}veer', mét of zonder 'n'???) en hij gooide m'n complete planning overhoop met het oog op een verhoogde weerstandstraining.

Nét nu ik dacht dat ik rustig kon beginnen uitbollen in duurlopen tot aan Rotterdam heb ik de eer om me dagelijks de pleuris uit het lijf te lopen om weerstand op te bouwen. En als het effie kan mag ik zelfs 2 trainingen per dag op het menu zetten, en dit tot eind februari.
Aan allen die ik heb gekend en heb liefgehad: het was heerlijk om jullie te kennen en gelieve mijn lichaam, wanneer het aan de rand van één of andere onbewaakte overweg in het midden van mijn loopparcours of op baan 1 van de piste aan de Krankhoeve gevonden wordt met stille trom tot aan het vilbeluik te brengen. Dank u!

Maar eer het zo ver is, zal ik proberen om jullie zo veel mogelijk van de ondergang mee te laten genieten, en waarom niet meteen de stier bij de ballen pakken (dit is niet alleen gevaarlijker dan de koe bij de horens te vatten, 't is ook een stuk warmer aan de handen! En aangzien het technisch gesproken winter is ...)

Gisteren dus stond er een een training op het programma waar ik eigenlijk wel een beetje tegen op zag: na wat inlopen moest ik 4 keer een reeks van 5 * 400m @ 23" per 100m lopen. In totaal dus 20 versnellingen van 400m tegen 1'32". Rust tussen de reeksen bestond uit 800m joggen, de rust tussen elke versnelling moest lang genoeg duren om de hartslag terug tot 100 @ 110 slagjes per minuut terug te brengen, met een maximum duur van 2'.
Uiteindelijk heb ik schrik gehad voor niks: de training ging vrij vlot, met een eerste versnelling tegen 1'37", maar al de rest tussen de 1'32" en de 1'27" en de langste rustperiode (bestaande uit wandelen) duurde 1'30" maar meestal bedroeg deze niet langer dan 1'10". Uiteindelijk stond deze training voor 1u45' puur plezier (ik hou van die kleine overdrijvingen! )
hartslagAls ik de gegevens van mijn Garmin bekijk, dan ziet mijn hartslaggrafiek er uit als die van een 85-jarige non die voor de eerste keer in haar leven een film van Black Magic bekijkt.


Vanmiddag trek ik er hier tussen 2 meetings in even op uit om 10 versnellingen van 100, 10 van 200 en 3 van 500 meter op de mat te leggen.
Stiekem denk ik dat Mario van plan is om me tegen eind februarie de 10k binnen 't kwartier te laten afleggen :-)

08:35 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

16/01/2007

Planning 2007

Mol is voorbij en we leven nog, dus wordt het misschien tijd om even het verdere sportieve verloop van 2007 op de kalender te zetten.

Die hard-fans die absoluut willen weten waar Marathon Geert zichzelf op onnavolgbare wijze in de vernieling gaat lopen kan ik steeds de rubriek 'Programma 2007' rechts van dit tekstblok aanraden, maar buiten de reeds vaak vernoemde en tot treurens toe geproclameerde hoogtepunten (Rotterdam, Monchau & Jungfrau) kijk ik vooral uit naar de 20 van Brussel (mei), de 1/2 marathon van La Roche en de Grand Jogging de Verviers (beide in juni).

Ik had me ook graag ingeschreven voor Dwars door Brugge en de Antwerp 10miles, maar die eerste wordt gelopen op een dag waarop ik op een communiefeestje wordt verwacht, en die tweede is pas een week na de marathon van Rotterdam, en een klein beetje recuperen is tegen dan waarschijnlijk niet zo'n slecht idee.

Verder zoek ik nog naar enkele mooie 10k races in februari, tips zijn steeds welkom! De 10k van Mechelen & Dwars door Mechelen (ook een 10k 'er) komen ook in de agenda van zodra ik de datum ken én als ze in m'n agenda passen.

Als ik dan ook nog eens met een goed gevoel van Zwitserland terug kom (aangenomen dat ik er mag starten) en tijdens het jaar niet wordt teruggeslagen door blessures of motivatieproblemen, dan zit 't er dik in dak ik ook nog de Marathon van Kasterlee inplan, maar deze beslissing zal pas in oktober vallen.


Klein moment van bezinning: je kan plannen wat je wil, maar als je geblesseerd raakt of ziek valt dan kan zelfs de meest perfecte planning je niet aan kilometers helpen. Ik heb het recent mogen ondervinden, maar ik zou toch ook even willen vragen om vandaag enkele gedachten te wijden aan Hans Van Klaveren, auteur van 'Running Hans' en uitzonderlijk gemotiveerd loper (32 gelopen marathons, 2-voudig NYC-marathon deelnemer, gewaardeerd pacer in een voorbereidingsgroep voor de Marathon naar Rotterdam, ...) die momenteel met een klaplong in het hospitaal is opgenomen. Ironisch genoeg ligt hij in een kamer met uitzicht op de Erasmusbrug ...
Hopelijk komt alles 100% goed (ik twijfel er eigenlijk niet aan bij zo'n karaktermens), maar 't is toch altijd effie verschieten als je zulk nieuws krijgt!
running Hans

07:43 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

15/01/2007

Mol

Voor de personen die de afgelopen weken op verlof waren in een melkwegstelsel zonder internetverbinding of voor diegenen die pertinent weigeren om degelijke, Vlaamse blogs te lezen heb ik bij deze een primeur: gisteren hebben heel wat lopende bloggers 's morgens in de vroegte de deur achter zich dichtgetrokken met als excuus dat ze in Mol aan de start van respectievelijk een 5 of een 10km jogging verwacht werden.
Zo deed ook ééne Marathon Geert om half 9, en een uurtje rijden later was ik in het prachtige domein van het Zilvermeer in Mol.

Zonder twijfelen het juiste gebouw gevonden en het crème van de Vlaamse blogloopwereld stond er al druk te palaveren over wat ze zoal allemaal gelezen hebben op pagina 82 van de Runners World, hoe ze denken om binnen enkele maanden de Jungfrau te bedwingen (Johan, ik hoop écht dat we mogen starten!!) of op welke wijze hun PR op de 10k er die dag ging aan geloven.
Enfin, gesprekken die je zelden hoort tijdens de jaarlijkse kerstdiner van de Boerenbond, maar daarom niet minder interessant.
Ik ga hier geen opsomming maken van wie er allemaal was, want ik vergeet dan toch weer een naam of elfendertig, maar ik was zeker wel onder de indruk van de talrijke opkomst.

weblogloop MolOmdat ik op bij de lateren was om aan te komen en omdat ik ook altijd wat meer tijd in de kleedkamer nodig heb dan de gemiddelde treuzelaar, heb ik een eerste sprintje van de dag moeten plaatsen om toch nog diagonaal op de groepsfoto te kunnen verschijnen ... resultaat hiervan valt, voorlopig nog zonder censuur, te bekijken op Ruthjes blog, maar ik hou het bij de serene versie.

De wedstrijd zelf dan ... met een knal van een startschot (even dacht ik dat ik geraakt werd, maar aangezien ik geen verzwakking door overmatig bloedverlies voelde optreden zette ik dit al vlug uit mijn hoofd) werden we op gang geschoten, en wat voor een start. Ik had me strategisch opgesteld op de eerste rij, en kon zowat als eerste de eerste bocht ingaan.
Wablief?
Te snel zegt u?
Eueueuh ... ja ... te snel!
Na enkele honderden meters kwam Mario, de grote bezieler van deze weblogloop, al over me heen gelopen, en diens voorbeeld werd netjes gevolgd door SGEE-afgevaardigde Koen. Marc heb ik niet eens zien passeren, maar ik vermoed dat hij het was die die kleine wervelwind heeft veroorzaakt. Ergens in het begin van ronde 3 kwamen ook Patrick en Michael me met de glimlach voorbij gelopen.
Hier wil ik toch wel even stilstaan bij de bijzondere prestatie van Patrick, die samen met zijn teerbeminde AnneAlice (de andere 50% achter 'De lof der zotheid') daags voordien nog een halve marathon in Lier hebben afgewerkt en in Mol eigenlijk kwamen om de gezellige sfeer op te snuiven en iets te doen wat zijzelf 'uitlopen' noemen.
Even heb ik nog proberen aan te klampen, maar omdat ik voelde dat het toch niet ging lukken heb ik beide Adonissen maar hun weg naar succes onder hun beiden laten vervolgen.
In het begin van de 4de ronde (de 10k was niet minder dan de som van 4 rondjes van, jawel, elk 2.5 k lang) had ik het geluk dat een jongedame met ongelooflijk stabiele tred me voorbijstak, en haar heb ik wél tot aan het einde kunnen bijhouden, en uiteindelijk kon ik na 41'37" rondhossen een mooie medaille in ontvangst nemen.
Met die tijd ben ik matig tevreden, enerzijds wil dit zeggen dat ik nog héél ver verwijderd ban van de 40' die ik voor 2007 heb vooropgesteld, anderzijds is het wel meer dan 2'30" beter dan mijn vorige besttijd op de 10k, maar toen waren de omstandigheden wel niet vergelijkbaar. Laat ons zeggen dat ik nu een realistisch ijkpunt heb om mijn volgende 10k-races op te evalueren, want die 40', die moeten eraan dit jaar ... willen of niet!

Na de douche even nog naar de tombola, en daarna naar 'De Kleppende Klipper', waar een heerlijk koud en warm buffet de perfecte afsluiter voor een zonnige dag in Mol betekende. Ik had nog graag mee naar de 'échte' gaan kijken tijdens de Molse manche van de Lotto Crosscup, maar ik had aan Tania beloofd om op tijd thuis te zijn om de kids van de Chiro te gaan halen, en dus zal 't voor een ander keertje zijn.

Eén ding is duidelijk ... 'k heb weer een heleboel nieuwe blogjes te ontdekken die ik met gepaste interesse zal mogen volgen!

Gasten en gastinnen, bedankt om jullie gulle bijdrage in het onvergetelijk maken van deze dag, en Mario, nen ongelooflijke merci om de zware en ondankbare rol van organisator op de sterke schouders te willen nemen!
Een speciale vermelding ook nog voor Bob, die op zijn mountain bike gezeten de lopers in de juiste richting loodste (ik heb enven de 'ing' op zijn rug gezien, zou er vooraan dan 'ang' gestaan hebben, en zo ja, waar is dan de uitgang?) en de Dijleloper die ondanks zijn knieblessure (gelukkig kon hij me bevestigen dat die uiteindelijk meeviel en dat hij kortelings terug kilometers kan beginnen malen) er toch aan hield om onze groep te vervoegen!

08:42 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (23) |  Facebook |

13/01/2007

Wereldrecords

Niet dat het breken van een wereldrecord me elke dag bezig houdt (hoogstens 2 keer per week), maar ik zou het in mijn berichtje van vandaag even over dit onderwerp willen hebben, en dit naar aanleiding van een artikeltje in Het Nieuwsblad van 2 dagen geleden.

Het artikeltje stond afgedrukt onder de titel 'Honderd meter lopen kan niet sneller dan in 9'29" '.
In het verslagje dat volgt legt de auteur enkele berekeningen voor van 2 Tilburgse econometristen.
asafa powellNu dacht ik altijd al dat een econometrist iemand is die zich bezig houdt met het zo economisch mogelijk laten tikken van een wandklok, maar blijkbaar bestudeert dit slag van mensen ook hardlopende en kaalgeschoren negers die met een als van diarree vertrokken gezicht (zie foto) na een spurtje van 100 meter tegen een dikke turnmat te pletter laten remmen.
En aldus behoort het volledig tot hun actieterrein om te berekenen tot in welke mate de gevestigde wereldrecords in allerlei atletiekdisciplines nog kunnen verbeterd worden.
Het is inderdaad niet denkbeeldig dat we op een punt gaan komen waar geen mens nog hoger of verder kan springen, sneller kan spurten of verder gooien met handige gebruiksvoorwerpen zoals daar zijn kogels, speren, hamers en schotelantennes.

Onze Tilburgse vrienden, netjes luisterend naar de typisch Nederlandse namen John Einmahl (nicht zweimahl  ... ik kan toch zóóóóó heerlijk flauw zijn ) en Jan Magnus (had hij Magnum geheten, dan kon ik tenminste nog iets verzinnen met een lekkernij op een stokje, maar helaas, pindakaas, 't mocht niet zijn) hebben uitgerekend dat het huidige wereldrecord op de 100m van Asafa Powell, momenteel 9"77, nog hooguit kan verbeterd worden tot 9"29. Hiermee is het koningsnummer van de atletiek echter wél de discipline die, relatief gezien, nog het meest voor verbetering vatbaar is, want wat betreft de marathon zou er slechts een groeimarge zijn van 49".
Dus volgens de beide heren wetenschappers zou het huidige wereldrecord (Paul Tergat in 2u04'55") nooit onder de 2u04' kunnen duiken!!!

Awel, persoonlijk denk ik dat ze daar mis in zijn ... de grens kan niet eindeloos gerokken worden, en ik ga hier niet beweren dat de 2 uur-grens ooit doorbroken zal worden, maar ik ben ervan overtuigd dat er binnen afzienbare tijd wel één of andere Keniaan uit een onooglijk bergdorpje netjes na 2 uur en 2 minuten in Rotterdam onder de douche kan gaan staan.
Wat denken jullie?

13:55 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12/01/2007

Winderigheid

Bloggers die watertandend mijn blogje van vandaag beginnen te lezen in de hoop om hier hét ultieme recept voor ajuinsoep te vinden zal ik helaas moeten teleurstellen: ik ga het hier niet hebben over dit beproefde doe-het-zelvers recept om van je bad een jacuzzi te maken, maar wel over de weersomstandigheden die lopers, niet in het bezit van een loopband, heden ten dage teisteren.
Gisterenmiddag was het hier in Brussel niet te doen om te gaan lopen: toen ik nét voor de middag even buiten moest om een pakketje op te halen was het hard aan het regen, zo van die regen waarvan je gewoonweg weet dat hij nog niet hoorde te vallen maar doelbewust door de wind prematuur uit de wolken werd geranseld. De wind zelf zorgde ervoor dat voor mijn ogen een volwassen man, die even op niet-optimale wijze zijn evenwichtsorganen benutte, vanhet voetpad werd geblazen. In die omstandigheden kan je uiteraard niet op een normale manier een training afwerken, en dus besloot ik om te wachten tot 's avonds om mijn 15km van de dag (aan een rustig tempo) af te werken.

Toen ik rond 21u30 de tijd had om te gaan lopen was de neerslag opgehouden met neer te slagen, en zelfs de wind besloot om grotendeels zijn dagtaak als afgesloten te beschouwen, en dus ging Marathon Geert in alle donkerte op pad.
Het gekozen traject zou volledig langs het kanaal Mechelen-Leuven voeren, en buurtbewoners zoals Ruthje zullen kunnen bevestigen dat dit één van de potentiële plaatsen is waar in de oudheid de wind werd uitgevonden.
Maar, ik moet zeggen dat het meeviel ... ik had mijn parcours, al zeg ik het zelf, slim ingedeeld zodat ik netjes afwisselend de wind in mijn voordeel en in mijn nadeel kon doen blazen.

En zo lopend langs het kanaal, bijgestaan door een briesje, kreeg ik weer eens een visioen uit het verleden. Een visioen dat ik het leeslegioen van deze blog niet wil onthouden.
Let wel, wat volgt is naar marathon Geertse gewoonten gebaseerd op waar gebeurde feiten en elke gelijkenis met bestaande personen is volkomen bedoeld.

In het volgende verhaal zal ik uit de doeken doen hoe ik ooit, tijdens de lessen Nederlandse Taal, op 10 minuten tijd van een maximum score naar een troosteloze 0 op 10 ben gegaan voor het deelvak 'voordracht'.

We schrijven 1986, en marathon Geert was een vlijtig en uitermate ijverig student aan het Koninklijk Lyceum, afdeling Wiskunde Wetenscappen, te Mechelen. (noot: sorry dat ik met een leugentje begin, maar jullie moeten weten dat ook mijn vader wel eens deze blog leest, en als hij nu zou ontdekken dat ik niet de meest vlijtige student van mijn generatie was zou hij wel eens een aanvraag tot laattijdige abortus op mijn persoon kunnen overwegen)
Als opdracht hadden we daags voordien een wel héél uitdagend huiswerk meegekregen: we moesten een gedicht van buiten leren (ik weet niet meer hoe het noemt, noch wie de auteur is, maar enkele passages zijn met een diamantschijf in mijn geheugen gegrift, maar daarover later meer) en één voor één komen voordragen op een stukje zelf gekozen passende muziek.
Nu moeten jullie weten dat we in die tijd dit soort vakken samen kregen met de brave studentjes van de Latijns-Wetenschappen, en uit het profiel van de gemiddelde latinist kon ik reeds voorspellen dat de meest gedurfde muziekkeuze zich waarschijnlijk zou beperken tot een passage uit Die Walküre of uit hoogstens één of andere Tchaikovski-mars. Om me te onderscheiden uit die grijzze masse, besloot ik om het op een andere manier aan te pakken, en na een grondige doorlichting van mijn indrukwekkende verzameling maxi-singles viel mijn keuze op de instrumentale B-side van Pat Benatar's 'Invincible'.
Deze muziek volgde perfect het crescendo dat in het gedicht zat ingebouwd.

Aldus geholpen door mevrouw Benatar zorgde ik er voor dat de standaard voordracht van (en hier citeer ik uit het gedicht)
(zachte viool)
De heide is maar stil (nog meer viool)
Met overal vol licht (nog viool)
En als een bliksemschicht (viool + een gedurfde piano)
Het ochtendlicht (viool, viool en nog eens viool)

kon veranderen in

(zachte drum op de achtergrond)
De heide is maar stil (drum wordt harder)
Met overal vol licht (serieuze drum en de eerste electrische gitaar wordt voorgesteld)
En als een bliksemschicht (drums, flitsend gitaarwerk en bangelijke bass)
Het ochtendlicht (bass maakt solo)

Toegegeven, de fossiele toestand van onze lerares Nederlandse Taal in acht nemend nam ik een serieus risico, maar de geschiedenis gaf mij gelijk en ik werd geroemd voor mijn lef en de gedurfde inleving in het gedicht. Het gedicht ging namelijk over het ontwaken van de heide en een windje dat in het begin van het gedicht ten tonele gevoerd wordt veranderd in de laatste paragraaf in een heuse storm. Om de gedachte aan die storm een beetje voelbaar te maken stond ik die laatste regels gewoon in het klaslokaal te roepen, als symbool voor de frêle mensenstem die tracht boven het stormgedruis uit te komen, wat eerlijk gezegd ook nodig was om boven mijn meegebrachte muziek, ondertussen overgegaan tot een uitbundig concert van drums, keyboards, electro guitars en basgitaren, uit te komen.
De beloning in de vorm van een vette 10 op 10 werd me dan ook volledig terecht (jaja, ik ben altijd al bescheiden geweest) toebedeeld.

Waar ging het dan mis?

Wel, toen een collega-student van mij, een doodbrave jongen die echter door de natuur gestigmatiseerd was met gigantische flaporen, aan zijn voordracht begon maakte ik, toegegeven, in al mijn uitbundigheid een klein foutje.
De voorlaatste zin van het gedicht luidde namelijk als volgt: 'De wind fluit om mijne oren'
Toen Bart (want dat was de naam van mijn onfortuinlijke klasgenoot met de enorme windvangers) deze zin op een bedje van (alweer, geeuw, geeuw) Mozart proclameerde, stond ik recht vanuit mijn bank (traditioneel te situeren extreem achteraan in het klaslokaal) en sprak de wijze woorden 'Ja, want 't zijn nogal taloren'
Persoonlijk vond ik dit één van mijn betere, het rijm klopte zelfs volledig, maar humor kan sterk verschillen van persoon tot persoon, hetgeen me duidelijk gemaakt werd toen mijn zuurverdiende 10 vervangen werd door een magere 0.

Een mooie toekomst die zo vroeg gefnuikt wordt ... ik blijf het een doodzonde vinden ...
flaporen










Ah ja, ik weet niet dat verduidelijking nodig is, maar, speciaal voor mijn noordbuurse vrienden, 'taloor' is het mooi Vlaamsche woord voor 'eetbord'
taloor

09:23 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

11/01/2007

Nummers

Op algemeen verzoek van toch zo'n man of 2: mijn nummer in Rotterdam wordt 3431.
En omdat we dan toch bezig zijn, ik ken ook reeds mijn nummer voor de Monschau Marathon ... gelukkig wordt deze niet op een vrijdag gelopen want ik zal de Duitse velden en wegen 42 kilometer lang onveilig maken met het nummer 13 op de borstkas geprikt. Op de site van deze wedstrijd krijg je trouwens een mooi overzicht van je concurrentie; momenteel hebben zich reeds op de kop 60 personen ingeschreven, waaronder 8 Nederlanders, 2 Engelsen, 1 Deen en ook nog 1 Belg (raad eens wie :-) ).
Er is dus een reëele kans dat ik in Monschau bij de snelste Belgen zal horen, en omdat ik voorlopig de op 4 na jongste deelnemer ben maak ik zelfs kans op een medaille bij de junioren.

the_housemartins_london_o_hull_4En omdat we hier toch met nummers en cijfers aan het strooien zijn maak ik op deze plaats met graagte even wat ruimte voor een streepje pure nostalgie: gisteren heb ik met bevende handen en weemoed in het hart noch even de LP (voor de nageboortes onder ons: da's een grote, meestal zwarte, breekbare dubbelzijdige CD met groefjes en een kleiner middengaatje in een kartonnen doos die je niet kan openplooien) 'London 0, Hull 4' van de Housemartins van onder het stof gehaald.
Wauw ... dat deed even goed! Deze schijf is voor mij één van de muzikale hoogtepunten van de jaren 80: ik herinner me nog levendig de eerste keer dat ik de videoclip van 'Happy Hour' (de eerste Housemartins-hit en meteen ook het openingsnummer van 'London 0, Hull 4') zag ... begeesterd staarde ik naar de door MTV (jaja, toen al!) uitgezonden beelden van 4 jonge snaken die als danspasjes een peuter in hoge nood voor een verse pamper nadeden, maar het was vooral de complexloosheid van de muziek die me steeds is bijgebleven. Ik heb ze later eens live aan het werk gezien tijdens Torhout/Werchter (terug voor de jongeren: toen was Werchter nog een dubbelfestival in de zin van 2 dagen concert op 2 verschillende plaatsen en er kwamen zelfs groepen die op échte instrumenten zoals een gitaar, piano, mandoline, blokfluit en afgekloven ellepijp van een onthoofde Zuid-Amerikaanse indiaan konden spelen). Waar andere artiesten slechts genoegen namen met een topsuite in de meest luxueuze hotels (in Werchter is dat de voorkamer op de 1ste verdieping bij Café Wiske) sliepen de Housemartins gewoon bij enkele fans op een logeerkamer. Zo hadden zij het het liefst, en zo klonk ook hun muziek.
2 Albums later werden de Housemartins opgedoekt maar ze werkten nog dikwijls samen (in bvb. The Beautiful South, en wisten jullie trouwens dat bassist Norman Cook het brein is achter Beats International en nu beter bekend is als 'Fatboy Slim').

Toen ik gisteren deze prachtplaat van weleer terug onder de naald (nog maar eens een toevoeging voor de na-oorlogsen: dit is een vroegere versie van de laserstraal) legde deed ik mezelf glimlachen bij het feit dat ik de teksten van alle nummers nog klakkeloos van buiten kende. Blijkbaar zijn er sommige zaken, waaronder fietsen, zwemmen, skiën, zelfstandig naar de WC gaan en de teksten van The Housemartins, die je nooit verleren kan!
the_housemartins

08:43 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

10/01/2007

startbewijs Rotterdam

Hoogtepunt in de post van gisteren was eens niet de Laurent-krant, maar wél het startbewijs voor de Fortis Marathon van Rotterdam.
Dit A3-velletje is de officialisering van het eerste grote doel voor 2007. Hoewel het nog 94 dagen duurt alvorens Lee Towers weer eens onze trommelvliezen op de proef mag stellen kan ik stilaan beginnen aftellen.
Op de atleet na is alles zowat in orde gebracht: vakantiedag op vrijdag gepland, hotel geboekt, overdosis goeie moed opzij gezet; 't kan alleen maar gaan lukken.

Later deze week zal ik mijn planning voor 2007 eens gaan updaten, maar races die ik er graag zou inproppen zijn de 10k van Gaston Roelandts, de 1/2 marathon van La Roche en Dwars door Brugge. Kwestie van 't najaar goed getraind in te gaan.

Over trainen gesproken, vandaag heb ik, zoals opgedragen door coach Mario, een rustige 10k gelopen, allez, 't is te zeggen, een trage 11k en nog een beetje. Een misrekening tijdens het lopen krijgt de schuld van die extra kilometer in de schoenen geschoven.
Nochtans was het geen weer om voor 't plezier extra afstand aan de training te plakken: wind en regen vochten om de beurt om de eer van mijn welgemeende antipathie ...

windEnfin, hopelijk staat er zondag aan 't Zilvermeer een beetje minder wind, want anders ben ik om 10 uur 's avonds nog niet binnen.

15:22 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

09/01/2007

Achterstand wordt weggewerkt

Naarstig werk ik op dit moment mijn blogleesachterstand weg. Ik zit bijna in de helft van mijn links, maar die lijst moet dringend bijgewerkt worden; er zijn immers weer enkele nieuwe blogs die ik aandachtig probeer te volgen, spijtig genoeg dienen er ook enkele 'dode' blogs te verdwijnen. 'Het hol van Pluto' van Steven Trimmer weiger ik echter nu reeds naar de geschiedenisboeken te verwijzen ... iets zegt me dat we van Steven nog iets gaan terughoren! (hoop doet leven :-) )

Terug naar de actualiteit dan maar ... aangezien het gisteren een rustdag was kan ik hier weinig zinnigs vertellen over mijn training. De afgelopen 2 weken kunnen bondig samengevat worden met een 'ik ben op schema'-verklaring, dus dat zit wel goed. Zondag komt de eerste wedstrijd van het jaar er aan, en omdat het een initiatief van Bondscoach Mario is zal het meteen een speciale worden. Ik hoop er een goeie 42' op de 10k te lopen, geen supertijd, maar omdat ik in December toch wel wat trainingen heb moeten omgooien ga ik de lat ook niet té hoog leggen.
De afgelopen feestdagen hebben mijn weegschaal ook doen besluiten om een digitale 81,3kg op het display te toveren, en behalve tijdens een vrije val boven vijandelijk gebied zal dit ook niet helpen om sneller aan te komen.

Als afsluiter voor vandaag wil ik nog even een mooi plaatje meegeven: gisteren heb ik een mooie slideshow ontvangen met enkele van de meest markante foto's die de afgelopen jaren meedingden naar het kroontje van World Press Photo of the Year. Op de laatste slide stond een kiekje van ene meneer Benito Pajares, genomen tijdens een recente editie van de jaarlijkse Sahara-marathon. Geniet even mee ...

sahara

11:40 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

08/01/2007

re: stok

Het nieuwe jaar is nog maar 8 dagen oud en ik weet nú al dat ik in 2007 met eenzelfde gebrek dan in 2006 zal geconfronteerd worden: TIJD!

Maar ik heb het stokje dat me in stereo door zowel Byrntie als Bewa werd toegeworpen nu al genoeg laten bezinken en dus wordt het tijd om El Stokske van een antwoord te dienen.

Voor alle duidelijkheid: het stokje luidde als volgt:
"vertel 5 zaken over jezelf die we niet weten en geef het stokje aan 5 bloggers door!"

Miljaar: 5 zaken die jullie nog niet weten! Gelieve te noteren dat ik een héél slecht geheugen heb, en dat ik bij God niet meer weet wat ik al allemaal heb verteld op deze virtuele pagina's, dus ik begin wel een beetje gehandicapt aan deze strijd, maar kom, als Wellens kan winnen van Nys, dan kan ik het ook winnen van mijn geheugenlek.

Here we go:
1) waarschijnlijk weten de meesten onder jullie ondertussen wel dat ik werkzaam ben in de prachtige (ahum) business die IT wel is, en sinds 3 jaar heb ik zelfs m'n eigen firmaatje opgericht, maar dit stond allerminst in de sterren geschreven: tijdens m'n middelbare studies waren de lessen informatica voor mij het synoniem voor het betere spijbelwerk! Ik zag echt het nut niet in van het schrijven van algoritmes die een robotje van links onderaan tot rechts bovenaan m'n scherm (in 2 kleuren dan nog: boooooring!) zouden kunnen leiden. "Als dat robotje dat niet vanzelf kan, dat hij dan maar blijft staan", heb ik ooit m'n frustratie eens verwoord tegen een verbouwereerde informatica-prof. Als tegenprestatie leerde deze prof me dat eerlijkheid niet altijd wordt geapprecieerd in deze wrede wereld.
2) Puntje 2 sluit dicht aan bij het eerste punt: ik heb mijn graduaatsdiploma informatica in avondonderwijs gehaald bij GroepT in Leuven ... mijn 'normale' schoollopbaan heb ik beëindigd met een diploma in toerisme, en zeker in die dagen was het volkomen logisch dat ik mezelf een gediplomeerd toerist mocht noemen. De keuze voor informatica is eerder een toevalligheid dan een bewuste keuze geweest: ik wilde per sé een extra diploma en in al de andere papierkes die in de aanbieding stonden was ik nog minder geïnteresseerd, vandaar.
3) Ook op sportvlak heb ik een grote carrièrewending genomen: op m'n 18de was ik nog een fanatiek bodybuilder, en ik heb in die sport zelfs nog aardige resultaten neergezet. Om een idee te geven: op mijn 'zwaartepunt' (want hoe druk je literair bekeken een hoogtepunt in kilogram uit?) was ik goed voor 109kg met een armomtrek van 48cm. Op wedstrijddagen was dit nog goed voor een goeie 95kg met een vetpercentage van minder dan 5%.
4) Voor puntje 4 hoop ik op verjaring van de feiten, en indien dit niet van toepassing is hoop ik op een goede loopband in de penitentiaire instelling van mijn keuze: toen ik nog wiskunde-wetenschappen studeerde ging er tijdens de lessen fysica voor mij een volledig nieuwe wereld open. Toen het naspelen van proefjes met magnesiumlint (je kan niet geloven welk een effect een magnesiumlint heeft wanneer je dit tijdens het midden van een examen op enkele strategische plaatsen tegelijk laat ontbranden :-) ) een beetje saai werden, heb ik eens met enkele vrienden een flinke portie kobaltchloride in een zwembad gedeponeerd. Je moet weten dat we de week tevoren proefondervindelijk hadden vastgesteld dat één mespuntje een volledige emmer water in een ondoorzichtelijke kobaltblauwe vloeistof kan doen veranderen. Het gevolg van deze portie toegepaste fysica was dat de mensen met een lichte haarkleur smurferige neigingen vertoonden bij het verlaten van het zwemwater.
5) Officieel is het niet, maar ik denk dat zowel het wereldrecord 'snelste rode kaart krijgen' als 'snelste strafstudie krijgen' op mijn naam staan.
Die rode kaart kreeg ik 5 minuten vóór de start van een vriendschappelijke voetbalwedstrijd, de snelste strafstudie was tijdens het eerste lesuur van de eerste schooldag van mijn 3de middelbaar. Terugkijkend op beide voorvallen kan ik alleen maar besluiten dat mijn gevoel voor humor geen universeel aanvaardbaar gegeven is.

Ik bespaar jullie de details van het laatste puntje; misschien kan ik deze houden om ze volgend weekend in Mol in de groep te gooien.

Bon, het tweede deel van het stokje vraagt me om nog 5 gelukkigen aan te duiden om dit stokje op te volgen. Nu heb ik gezien dat zowat iedereen slechts 3 personen heeft aangeduid, en wie ben ik om dit heilige getal te doorbreken!?
Wegens een acuut tijdsgebrek tijdens de voorbije 2 weken heb ik niet alle blogs kunnen opvolgen, en gezien ik mijn leesachterstand pas tegen het einde van de week ga opgehaald hebben loop ik hier het risico dat ik enkele namen ga aanduiden die reeds dit stokje om de oren hebben gekregen. Als dit zo is, vergeef me dan mijn schuld zoals ook ik aan mijn schuldenaren, maar hier zijn de 3 gelukkigen:

- Van Sven verwacht ik onder meer dat hij ons gaat vertellen dat hij ooit eens 2 Russen onder tafel heeft gedronken terwijl hij nog maar aan het aperitief zat;
- Ik zou me al deerlijk moeten vergissen indien Fred ons niet zou onthullen dat hij de ghost writer achter Stephen King is;
- Etienne kan ons tenslotte zonder twijfel meer vertellen waarom 'op z'n hondjes' beter is.

15:36 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03/01/2007

2007

Beste bloggertjes allemaal, mijn welgemene excuses voor de lange stilte op deze pagina's, maar het eindejaar is vrij hectisch geweest met het doorkruisen van talloze feestjes, het afleggen van honderden bezoekjes, het openen van ongelooflijk prachtige geschenken en het verorberen van ontelbare smakelijke calorieën.

Ik hou er mij echter aan om jullie allemaal mijn beste wensen voor 2007 toe te sturen. Ik hoop dat 2006 voor jullie allemaal een sterk einde heeft gekend zodat het nieuwe jaar alvast in pole positie van start mag gaan. En wat kan ik een lopende blogger beter wensen dan een karrevracht PR's en schitterende loopmomenten gekruid met een oeverloze inspiratie om jullie lezers ook anno 2007 te blijven boeien.

Ik beloof plechtig dat ik nog voor het einde van deze week mijn gigantische leesachterstand van jullie recentste avonturen zal ophalen, en ook het stokje dat me in stereo werd toegeworpen zal ik eerstdaags nog van een mooi gevolg dienen.

En dan nu, jabbedabbedoe ... oogjes toe!

Welterusten allemaal!!

(kleine voetnoot om te melden dat ik dit berichtje nog gauw heb ingetypt om 1 uur in de ochtend ... ik wijs dan ook alle verantwoordelijkheid van de hand indien jullie de daad bij mijn virtuele opdracht voegen door 's morgens vroeg bij het lezen van deze blog op 't werk jullie ogen sluiten en overschakelen tot 'sleep-mode'. Een verwitigd blogger is de vierkantswortel van 4 waard!)

01:09 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |