29/12/2006

Er wordt ook nog gelopen

Na al het gepalaver over weekendjes in de Ardennen en het winnen van een miljardenberg zou ik haast nog vergeten dat het niet ongepast is om op deze blog af en toe iets te vertellen over loopavonturen.

Dus, komt dat zien, komt dat zien: een kleine update ...

Vorige week heb ik op zaterdag, vooraleer de anderhalf uur durende reis richting Rochehaut aan te vangen, nog een pittige tempotraining van 5 x 2k aan marathontempo in de kuiten gestoken. Marathontempo wordt op de chrono vertaald als 4'20 per km, maar ik zal wel zien of ik dat in april werkelijk voor de volle afstand zal kunnen aanhouden; 't leek me nu in elk geval best snel.
Dinsdag zijn we vrij laat terug thuisgekomen, en het ontbrak me na 4 dagen van wandelen met hier en daar een uphill tussensprint eerlijk gezegd ook aan stamina om te trainen. De rest van de week heb ik dan m'n trainingschema een beetje heringedeeld zodat die verloren dag toch nog netjes wordt opgehaald, en bij deze ben ik vrolijk en blij om te kunnen meedelen dat ik weer netjes op schema zit, zowel qua tempo als op het gebied van de te lopen kilometerkes.

Ondertussen is ook de vakantie bezig om de dagen aan recordtempo er door te jagen; ik zal dringend op zoek moeten gaan naar extra batterijen om me voldoende op te laden om op 8 januari terug de professionele handen uit de mouwen te steken.
Niet dat ik nu volledig stil zit, want ik heb nog enkele laptops te configureren en af te leveren, en er zijn nog wel wat kleine werkjes die ik bewaard had voor het jaaruiteinde, maar het is een enorm verschil om thuis op je eigen tempo te werken dan op kantoor waar externe factoren je tempo bepalen.

technopolis

Enfin, deze namiddag gaan we met de kids naar Technopolis, dus de vooruitzichten zijn zeer zonnig!

10:42 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

27/12/2006

De kenners van de hardloopkrant

Vanochtend stond ik goedgemutst op uit  de ochtendlijke warmte van m'n eigen bed.

Goedgemutst want het Kerstweekend in de Ardennen heeft deugd gedaan, goedgemutst want ik heb heerlijk lang kunnen uitslapen, goedgemutst want het besef dat de vakantie nog anderhalve week duurt is méér dan latent aanwezig.

Er was echter nog een extra reden om de muts correct op beide slaaporen te zetten: toen ik deze morgen even m'n mailbox ging bekijken was het eerste bericht dat ik zag een e-mail van Patricia, de sympathieke en sterk lopende autrice van de Running Lady-blog.
HOERA, HOERA, driewerf HOERA ... waarschijnlijk stuurde ze me een berichtje om te melden dat ik een gratis massagebeurt had gewonnen!
Uit pure blijdschap en ongeveinsde emotie danste en huppelde ik door de woonkamer.
Maar ... toen herinnerde ik me dat ik helemaal niet had meegedaan aan één of andere wedstrijd die deze fantastische hoofdprijs beloofde ... hmmmm ... raar.
Na eventjes uitgerust te hebben van al dat gedans en gehuppel heb ik dan toch maar eventjes het mailtje gelezen ... en kijk: het was toch een positief extraatje aan deze mooie ochtend!

Patricia was zo goed om me te melden dat Marathon Geert door De Hardloopkrant is uitgeroepen tot laatste 'Weblog van de Week' voor 2006.
Sta me toe om hier en nu mee te delen dat 't echte kenners zijn daar bij De Hardloopkrant! Ik heb op hun site al eventjes gezocht naar de geldelijke beloning voor deze nominatie, maar nog niets gevonden.
Ik mag echter wel veronderstellen dat de som zich ergens halverwege 'aanzienlijk' en 'fenomenaal' zal bevinden, en dus is het meer dan aannemelijk dat mijn volgende berichtje zal geschreven worden onder de zon van de Islas Baleares.
Hopelijk mors ik tijdens het typen niet met mijn exclusieve champagne op het nagelwitte toetsenbord van mijn gloednieuwe supersonische laptop, maar ik hoop dat de suspensie van mijn goudkleurige Lexus in samenwerking met de stuurvastheid van mijn persoonlijke chaffeur dit wel zal kunnen voorkomen.

Adios!
lexus with driver

12:13 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (26) |  Facebook |

22/12/2006

X-mas

We zijn er bijna: vandaag nog de laatste stukjes en beetjes afwerken op kantoor, en daarna 2 weken verlof!

Morgen beginnen we er alvast goed aan met een kerstweekendje in de Ardennen; maandagavond komen we terug (ah ja, want 'k moet trainen :-) )

Vandaag is dus de uitgelezen dag om jullie allemaal een zalige Kerst toe te wensen, en hoe kan ik dit beter doen dan met de wijze woorden van Anthony De Mello:

Als het vrede is wat je wilt,
streef er dan naar jezelf te veranderen,
niet de andere mensen.
Het is gemakkelijker je voeten
te beschermen met pantoffels
dan tapijt te leggen
over de hele aardbodem.

Uiteraard wordt dit hevig gecontesteerd door alle tapijtleggers ter wereld, maar toch ...
kerstmis_1

09:32 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

21/12/2006

Loops

Jaja, ik ben weer loops, zij het niet in de versie waarin je gepamperd door het leven moet, maar wel in de hoedanigheid waar je je boven de gemiddelde stapsnelheid over de openbare weg kan bewegen.

uphillGisteren heb ik dan uiteindelijk de dinsdagtraining afgewerkt. Zoals al de Mario-adepten wel zullen weken betekend dit: up hill sprintjes.
Jihaaaa ...  meteen ook mijn favoriete training. Hoewel, deze keer was ik er vanwege m'n trainingsachterstand niet gerust in, maar een mens kan niet blijven uitstellen. En dus kwam ik gisterenavond met een bang hartje en een ziel zonder verwachtingen uit m'n cosy hoekje om aan de training te beginnen.
Inderdaad ... ik zeg 'gisterenavond', want op 't werk vond ik niemand met de juiste mentaliteit om mee te gaan trainen, en dus ben ik 's avonds naar m'n vertrouwde heuveltje getrokken. Voordeel is dat ik daar met de ogen toe een exacte 100 meter kan bepalen ... Garmin moet zich alleen bezig houden met het registreren van de tijd en hartslag.

Was 't omdat 't al zo lang geleden is dat ik me nog eens liet gaan, kwam 't omdat ik vanaf het moment dat ik loopshoes vastsjor elke reflex van intelligentie negeer of had ik gewoon een goede dag (allez, avond), maar het leek alsof ik vleugels had.
De 3 kilometer inlopen hield ik bewust rustig  (18'), maar de 100m-sprintjes vlogen eruit alsof 't niets was.

Kleine noot: indien uw naam Mario is, gelieve even de ogen te sluiten voor de volgende paragraaf. Dank u!

Normaal moet ik die versnellingen lopen tegen 24", maar ik ben niet echt in de buurt gekomen ... een samenvatting van de reeksen van telkens 10 keer die versnellingen:
- reeks 1: 1 x 20", 4 x 18" en 5 x 17";
- reeks 2: 1 x 20", 2 x 18", 5 x 17", 1 x 16" en 1 x 14"
Die reps van 20" waren telkens de eerste versnelling, en ik liep toen, naar mijn gevoel, té ontspannen naar boven. Ik heb me uiteindelijk 1 keer écht ingespannen, en dat was de laatste versnelling van reeks 2; die liep ik in 14", en dat was gewoon uit nieuwsgierigheid om eens te zien wat er nog in de benen zat.
Ik begrijp eigenlijk zelf niet hoe het komt dat de training me zo ontspannen leek, want op die laatste versnelling na ben ik eigenlijk nooit serieus doorgegaan.
De afstand was in elk geval exact, dus daar ligt 't niet aan. Wat wél een aanpassing is, is dat ik tussen de reeksen telkens mijn hartslag tot 100 à 105bpm heb laten zakken (orders van de coach), waar dit tevoren niet het geval was. Concreet wil dit zeggen dat ik in plaats van de 100m naar beneden te lopen ze gewoon gewandeld heb, wat toch een verschil in recuperatie geeft.

Mario, de paragraaf is beëindigd, dus je mag de ogen terug openen. Onthou alleen dat het me enorm goed afging, en met de komende verlofdagen in 't verschiet heb ik het gevoel dat ik terug gelanceerd ben.
Chemo is in principe gedaan, dus dat is al een excuus minder, en het brandende verlangen om er in Rotterdam een verschroeiende marathon van te maken leeft als nimmer tevoren.

09:19 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

20/12/2006

Valse weekstart

Gisteren moest ik dus normaal terug serieus trainen na de voorbije trainingsarme 14-daagse.

Niks dus ... ik kwam een beetje later thuis dan verwacht, had om een uur of 7 gedaan met eten en kon dus pas ten vroegste om 9 gaan lopen. Ik had al m'n loopkleren aangedaan, maar omdat ik toch moest wachten om te vertrekken zette ik me even bij Tania in de zetel ... zij had net een film opgezet en samen met haar begon ik te kijken. 't Zal hooguit 10 minuten geduurd hebben alvorens ik de rimpels aan de binnenkant van m'n oogleden kon beginnen tellen, en toen ik weer wakker werd was 't al te laat om nog gaan te lopen.

We schuiven dus alles een dagje op deze week ... vandaag staat dus de intervaltraining op 't programma. Ik weet nog niet of ik vanmiddag dan wel deze avond zal gaan. Normaal zou ik opteren voor de middagtraining (niet dat de zichtbaarheid tegenwoordig beter is op de middag, maar toch ...), maar er staan heuvelsprintjes op het menu, maar ik ben nogal gehecht aan m'n heuveltje aan de spoorweg in Muizen dat ik toch twijfel.

Hopelijk brengt het ochtendlicht ook verlichting in mijn vertroebelde denkwereld en kan ik een beslissing nemen voordat ik weer in slaap val ...

Hieronder een foto van het uitzicht vanuit mijn bureau deze ochtend ...
zwart

07:43 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

19/12/2006

Tijd voor cadeautjes

Gisteren heb ik al een gedeelte van mijn gigantische leesachterstand op de diverse blogs die ik placht te volgen, en het viel me op hoeveel prachtige foto's van kerstbomen ik daar heb gezien.
Deze foto's deden me terugdenken aan m'n heroïsche gevecht met de lichtjes van onze kerstboom thuis, maar daarover misschien later meer. Ik zeg 'misschien' want momenteel is de herinnering aan wat voor mij de grootste en (gelukkig) meteen ook enige reden om kerstmis te haten nog te vers.

Bij 'kerstmis' denk ik, als spruit van de consumptiemaatschappij, spontaan ook aan cadeautjes. Ik veronderstel dat ik niet alleen ben wanneer ik zeg dat ik elk jaar weer dubbel verrast wordt: een eerste keer met de cadeautjes die ik krijg, een tweede keer met de cadeautjes die ik geef. Die tweede verrassing komt er omdat Tania eigenlijk de chef aankoop is binnen ons gezin, en dus als ervaren shopster ook de verwerving van de cadeautjes die ik moet uitdelen op zich neemt. Ik ben zóóó benieuwd naar wat ik dit jaar weeral gekocht heb ...

Maar kerstmis is ook de uitgelezen tijd om minder fortuinlijke medemensen te helpen, en dus ben ik voor zij die niet van de diensten van Tania gebruik kunnen maken eventjes op zoek gegaan naar originele geschenkjes.

Je kan het natuurlijk lekker klassiek houden door het kopen van een das, een fles wijn, een juweel of een cd, maar dé klassieker onder de kerstboom blijft natuurlijk het verlengsnoer: dit is immers het ideale cadeau om aan je schoonmoeder te geven zodat ze buiten kan gaan zagen!
Verder zijn er enkele interessante nieuwkomers in de rubriek 'niet duur, wél origineel'. Wat vinden jullie bijvoorbeeld van een wc-rol met op elk blaadje een sudoku-raadsel?
Zelfs als je van sudoku's onderhand de schijterij krijgt hoef je niet ver te lopen, tenzij je de rollen voor het eerst aanschouwen mag tijdens een zoektocht doorheen de voorraadkast, uiteraard.
Ook leuk zijn de 'racing grannies' ... dit is een set van 2 die-cast opwindbare oma's (zijn ze dat niet allemaal??) die je tegen elkaar kan laten racen. Vooral de reclametekst over de racende oma's is érg leuk:
"Possibly the best wind-up toy ever invented, the Racing Grannies are to geriatric speedway what Ferrari is to Formula One. As anyone who has been on the receiving end of a Zimmer-frame will know, grannies are formidable movers with legendary stamina, and these delightful wind-ups are testament to their endurance. With expressions of steely determination and complete with go-faster cardigans, these two are just a few winds away from the race of their lives. It's time to have your own Gran National!"

sodoku_alt2 racgra_sm

Enfin, surf maar eens naar de site van 'I want one of those' en kies zelf hét cadeau van je dromen ... als er iemand niet weet wat te kopen voor Marathon Geert, dan kan ik als gouden tip meegeven dat ik me in mijn dromen al in het bezit weet van een 'USB missile launcher'.

09:17 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17/12/2006

Kerstdrukte?

Hier zijn we dan weer eens ...

Druk dat 't tegenwoordig is op 't werk ... je kan het niet geloven!
Uiteraard is 'druk' een gezegend woord voor een kleine zelfstandige zoals ik, maar het woordje 'te' dat zich meer en meer komt moeien maakt 't er niet makkelijker op.

Op loopgebied valt er echter weinig te rapen ... deze week heb ik woensdag de meest belabberde training uit mijn loopgeschiedenis afgewerkt: er stonden 4 versnellingen van telkens 1 kilometer @ 4'/km op 't menu, maar tijdens de derde reeks ben ik overgeschakeld op een rustig tempo: 't licht was uit!
In samenspraak met coach Mario heb ik dan maar beslist om er een rustweek van te maken.
Vandaag heb ik 9 rustige kilometerkes tussen de boterham gelegd, en die gaven wél een goed gevoel.
Morgen nog een dagske rusten en dan hoop ik klaar te zijn om een volledige trainingsweek aan te kunnen pakken.

Wordt uiteraard vervolgd ...

20:19 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

13/12/2006

La Douce France

Over Frankrijk kan je, net als over zovele landen, vanalles vertellen, maar stellen dat God, moest hij tot ons nederdalen of erover nadenken om zijn zoon nog eens een vakantie te gunnen, in Frankrijk zou gaan leven lijkt me toch iets te ver gezocht.

Ten eerste: moest God ooit in Frankrijk zijn geweest en eerlijke bedoelingen hebben met ons, stervelingen, dan zou hij er wel voor zorgen dat de uitvinding van de wagen nooit tot ginder zou zijn doorgedrongen ... zoals ze daar rijden (of toch iets presteren wat voor rijden moet doorgaan) ... niet te doen!

Ten tweede: moest God ooit over administratieve vereenvoudiging gehoord hebben, hij zou er wel voor gezorg hebben dat er in Frankrijk geen straatnamen meer werden uitgedeeld.
Ik zal een voorbeeld geven: uiteraard vertrok ik goed voorbereid op reis: TomTommeke in de koffer, exact adres + telefoonnummer van het hotel opgezocht op internet en netjes overgeschreven. Nu, het adres van het hotel, zoals vermeld op internet, was al niet van de kortste: Avenue Guillibert de la Lauzière, maar in werkelijkheid was het nog veel langer, namelijk (en dit is géén grap) Avenue Jean-René Guillibert Gauthier de la Lauzière.
Uiteraard kon TomTom de verkorte versie niet vinden, en ik het hotel ook al niet, en dus belde ik naar de receptie ...

hotel: Bonjour, la reception
mg: Jaja, ook zoveel, luister ... ik kan de straatnaam van uw hotel niet vinden in mijn GPS
hotel: C'est normal, monsieur, die naam-de-straat staat niet in een stratenlijst, maar wij zijn vlak naast de 'Rue de la Duranne'
Ik natuurlijk blij, maar TomTom nog niet, want ook die straatnaam kon hij niet vinden. En wat doet Marathon Geert dan als volleerd zoon van deze telecommaatschappij? Inderdaad ... hij belt nog eens terug ...

hotel: Bonjour, la reception
mg: Serieus? Bon, ik kan ook 'Rue de la Duranne' niet vinden in mijn GPS!
hotel: C'est normal monsieur ... ook die naam-de-straat staat niet in een register ...
Balancerend op de dunne lijn tussen humor en allesverslindende haat probeerde ik mezelf een voorstelling te maken van een receptionist van een hotel, netjes gespiest en voorzien van de nodige kruiden die rustig draaiend boven een spit netjes bruin aan het worden was, maar ook deze natuurlijke gevoelensstroom zou er nooit voor zorgen dat ik dezelfde avond nog ter bestemming zou raken, dus herwon ik mijn normale hartslag en kalmte, met als resultaat dat uiteindelijk bleek dat de volledige straatnaam nóg langer was dan dewelke vermeld op de website, én dat de 'Rues de la Duranne' eigenlijk de 'Rue de la petite Duranne' was.

Hebben jullie tijd voor nóg een leuke anekdote?
Awel, hier zie ...

Gisterenmorgen stond ik op (iets wat ik wel eens meer doe in de ochtend), nam een douche, en bracht alles in gereedheid om tot het scheren over te gaan.
Plotseling werd er geklopt. Jullie moeten weten dat ik op dat moment enkel gehuld in boxershort een halve lading scheerschuim op mijn gezicht had plakken, en een halve lading nog klaar had in mijn handpalmen. Gezien deze toestand dacht ik om het zachte klopje op de deur te negeren, maar deze optie werd hardhandig gekelderd door een véél luider gebons en een kordate vrouwenstem die riep, brulde, ja, zelfs tierde 'RECEPTION!!!'
Persoonlijk hoop ik op de dag des oordeels een beetje zachter aangepakt te worden, maar ik besloot toch om open te doen.
Dus daar stond ik, nadat ik de deur met mijn ellebogen had opengemurwd: boxershort, scheerschuim half om half verdeeld tussen aangezicht en handpalmen, oog in oog met een jonge deerne die me een kamerjas in opgeplooide versie onder de oksel stopte. 
And she even spoke to me, and said (met dank aan The Smiths): 'Voilà monsieur, c'est pour nous excuser'.
Ik prevelde nog ''t Is niks, madam', maar ze ging onverstoorbaar verder en bood me aan om in een andere kamer te gaan logeren. Nu kon ik helemaal niet meer volgen, en pas toen ik haar wilde duidelijk maken dat dit écht niet nodig was en dat ik toch 's anderendaags in alle vroegte zou vertrekken, werd het me duidelijk: blijkbaar had iemand naar de receptie gebeld met de klacht dat er geen water in de kamer was.
Toen het ook tot haar doordrong dat er ergens een vergissing in het spel was, rukte ze de kamerjas terug vanonder m'n oksel vandaan en met een ongeïnteresseerde 'Excuser-moi' verdween ze voorgoed uit m'n leven.
Daar stond ik dan ... in de deur van kamer 211, dress code: boxershort, scheerschuim deels daar waar het hoort, deels nog in de hand, blik op 'verbijstering volume 10', toen op dat moment mijn collega voorbijkwam, klaar om naar het ontbijt te gaan ...

Iets zegt me dat er morgen weer heel wat mondhoeken hemelwaarts zullen krullen wanneer ik op kantoor aankom ...
boxershort

11:43 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

11/12/2006

Poëzie van een reiziger

Proficiat AnnAlice!
Vraag me niet hoe, maar het is je gelukt!! Ik ben dit weekend niet gaan lopen, maar heb wijselijk de zetel tot mijn beste vriend gemaakt.
Uiteindelijk heeft Tania er weinig moeite mee gehad: hoewel ik me zaterdag relatief goed voelde was het vervolg van de dag wat minder: slap en flauw gevoel in de benen, en de goesting ebt dan ook snel weer weg. Zondag heb ik 10 minuutjes op de fiets gezeten en ik was daar stikkapot van ... 'k had precies ne marathon gelopen.

Straks vertrek ik weer voor 't werk, en om dit tripke te overleven (na een tijdje begint dat reizen in de kleren te kruipen, dat kan ik jullie wel verzekeren!) zal ik ook vandaag waarschijnlijk niet lopen. Morgen wordt een dag die volstaat van meetings, en van sommige mensen (waaronder mijn manager, die ook meegaat) vermoed ik dat ze het zouden appreciëren moest ik althans de schijn kunnen ophouden dat ik een zeer aandachtig publiek ben.

Mario heeft me voor deze week een alternatief schema voorgelegd, en vanaf morgen gaan we dit dan ook ten uitvoer brengen; hopelijk staat er een loopband in het hotel, want naar 't schijnt is 't weer in het zuiden van Frankrijk niet om over naar huis te schrijven.

Voor volgende week heb ik nog reisjes naar Porto en Wenen op 't menu staan, maar ik ga proberen om die een beetje uit te stellen naar 't begin van volgend jaar; er valt immers wat trainingsachterstand op te halen .

Sta me toe dat ik nu even mijn gebedsmatje uit m'n bureaulade neem, mezelf in de juiste richting draai (voor een goede verstandhouding: 't zal zeker niet in de richting van Mekka zijn!!) en onder het aansteken van een noveenkaars het volgende gebedje prevel:

Beste God,
Makker, Maat,
Aanhoor dit gebed van een reiziger
Die vertrekken gaat

Die gaat vliegen
Boven bergen, takken en bomen
En al wat hij wil
Is dat zijn bagage aan zou mogen komen.

En nu maar hopen dat Hij thuis is ...
god

13:35 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

09/12/2006

Cortisone

Donderdag heb ik m’n recuperatietraining overgeslagen, en er samen met gisteren een verlengde rustpauze van gemaakt.
Of ik mijn training van vandaag zal afwerken zal voor een deel afhangen van het gevoel (is eigenlijk relatief goed, enkel de maag doet wat ambetant) maar voor minstens een evengroot deel van het feit of ik Tania kan overtuigen om te mogen gaan.
Normaal gezien is het de laatste keer geweest dat ik eigenhandig de marktprijs van het platinum de hoogte heb ingejaagd, dus the only way is up!
Wel iets wat ik in het ziekenhuis heb geleerd afgelopen donderdag: blijkt dat ik méér last heb van de nevenwerkingen van cortisone dan van het platinum zelf. Het platinum zorgt voor een verminderde eetlust en een rare smaak in de mond (sommige zaken smaken helemaal niet meer, andere laten een bizarre nasmaak achter), maar de cortisone is verantwoordelijk voor lichaamstemperatuurschommelingen (als je van de Sint een XL-Scrabblebord hebt gekregen is dit woord écht wel een gouden tip! !), een zenuwachtig gevoel en gemoedsschommelingen (hoewel IK daar weinig van merk - hihi). Ik wist zelfs niet dat ik cortisone kreeg; nu hebben ze me verteld dat één van de baxters waarvan ik dacht dat het een middeltje tegen de misselijkheid bevatte eigenlijk genoeg cortisone bevat om een bejaarde olifant terug dartel door de wei te laten huppelen, om ondertussen La Traviata trompetterend op onnavolgbare wijze madeliefjes in spreidstand van de grond te plukken.

En de reden dat mijn beste vrienden van het verplegend personeel zo gul zijn met cortisone?
Juist ja, tégen de bijwerkingen van het platinum ... ik durf me niet in te beelden wat dit edelmetaal allemaal zou doen met deze oude olifant!
elephant

12:02 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

08/12/2006

Lopen als een Keniaan

Allereerst mijn verontschuldiging voor het naar beneden laten van de sluier gisteren ... ik was woensdag totaal vergeten dat ik gisteren met mijn 2de chemokuur moest beginnen, en een wireless verbinding zoeken in een ziekenhuis, dat ligt nogal gevoelig ... stel dat ik me aanlog op iemand zijn pacemaker. Ik zou het mezelf nooit vergeven moest op dat moment nu net mijn browser crashen!

Maar ... hier zijn we dan met de onthulling die ik eergisteren had beloofd; laat ons beginnen met de achtergrond van het verhaal ...

Het begon op een miezerige herfstdag, anno 2006 ... ten huize Marathon Geert werd de dagelijkse portie reclamefolder met een zucht op de keukentafel gedropt. De selectie kon beginnen: links wat onmiddelijk bij het oud papier mag (reclame van meubelzaken, auto's, folders om me te overtuigen van geloof te veranderen nu het nog niet te laat is, ...), rechts de folders waarvan ik me wijs maak dat ik ze zeker nog later op de week zal lezen maar die in werkelijkheid gedoemd zijn om de toekomstige bovenlaag van de papiermand te gaan vormen, en in het midden vorm ik een stapeltje (en dit blijft altijd wel binnen de perken om het verkleinwoord te gebruiken) met wat me werkelijk interesseert en dus vrijwel onmiddelijk gelezen wordt.
Die dag werd de middenstapel gevormd door 1 reclamefolder: het blaadje van de Decathlon!

Ik ben echter niet verder geraakt dan pagina 3! Want daar, in bold italic sans serif popte de titel der titels en trok aldus mijn aandacht: "Loop als een Keniaan".

kalenjiDe daad bij de slogan voerend en zonder de rest van het artikel te lezen trok ik mijn zwarte vacuüm pak aan, om aldus zo gestroomlijnd mogelijk te lijken, de pruik van Zwarte Piet werd een beetje bijgeknipt, mijn beperkte kennis van het Swahili werd opgepoetst en alle zichtbare lichaamsdelen (elke vorm van vrije interpretatie die jullie hier aan geven laat ik volledig aan jullie verantwoordelijkheid over) werden netjes ingesmeerd met schoensmeer.

Et voilà ... ik kon eraan beginnen: vandaag zou ik gaan lopen als een échte Keniaan!
En toch ... ergens in de donkere krochten van mijn beperkte brein ging er een klein alarmbelletje rinkelen: zó eenvoudig zou het toch niet kunnen zijn? Er nog even m'n ultra-professionele trainingsschema bijgehaald, en inderdaad, er staat bitter weinig in vermeld over schoenblink en verkleedpartijtjes!
Wat is me dat nu voor misleidende reclame?

Blijkt dat ik een beetje te hard van stapel was gelopen: de reclamefolder was enkel daar om me een Kalenji Kenian Runner aan te smeren.

Wat is nu m'n onthulling?
Wel, beste bloggerianen, de reclame heeft netjes z'n werk gedaan, want ik heb me bij het volgende Decathlon-bezoek een medium tight-versie gekocht (ze bestaan ook als korte short en als lange winterbroek). De theorie is een beetje gelijk aan die van de lange X-Socks: door nauw aan te sluiten en op de juiste plaatsen druk te geven zou de bloedsomloop in de benen dermate ondersteund worden dat het hart minder hard moet pompen om het bloed terug naar boven te krijgen, en door de perfecte pasvorm wordt het spierweefsel compacter gehouden, wat het blessurerisico zou moeten terugdringen.
Ik heb de broek de eerste keer gedragen op de loopband van het hotel in Bologna, want sinds de aankoop van mijn nieuwe loopbroek, nu toch al anderhalve maand geleden, heb ik enkel nog maar in lange broek gelopen, wat ik trouwens altijd doe als het weer onguurder wordt; niet omdat ik het koud zou hebben, maar mijn vorige 2 blessures heb ik opgelopen door in regen en wind in korte broek buiten te lopen.
Ik moet zeggen: die broek gaf wel degelijk een verschil. Niet dat ik het in hartslagen per minuut kon opmeten, maar sinds mijn verrekking aan de rechterhamstring voel ik toch bij de opwarming en nà het lopen enige stijfheid op die plaats. Welnu, met het dragen van die Kalenji tight heb ik dit niet meer gevoeld, sterker nog, er zat niks vermoeidheid in de benen, daar waar het wel over pittige trainingen ging.
In de Runner's World van 2 maanden geleden stond er trouwens ook al een klein artikeltje in over die broek.

Voor één keer hebben de reclamejongens eens niet gelogen ... wat een verademing na de verkiezingsbeloftes van enkele maanden geleden!

09:38 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

06/12/2006

Back in the USSR

Eigenlijk moet ik zeggen 'Back in Belgium', maar ik dacht eens met een klassieker als titel uit te pakken, en de Beatles zongen nu eenmaal niet 'Back in the b-b-b-b-Belgium'.

Anyway, zowel ondergetekende als Sammy zijn netjes met dezelfde vlucht op Zaventem terecht gekomen, zij het met de nodige vertraging.
De 40' extra dienstbetoon vanwege SN Brussels Airlines hadden we te danken aan, en ik citeer hier even de captain van dienst, regenval in Brussel.
Tja, als regenval in Brussel 40' standaard tijdsverlies oplevert, dan stel ik voor om in de timetables gewoon 40 minuten bij elke vlucht te tellen, want Brussel zonder regen is als een café zonder bier, een loper zonder schoenen of een Garmin zonder satelliet; 't kan wel maar 't ziet er niet uit.
Ik herinner me ooit eens geland te zijn in Helsinki met 5cm sneeuw op 't tarmac, geen kat die er toen in Finland aan dacht om te laat thuis te komen!

Maar allez, ik heb deze maand nog enkele vluchten voor de boeg, dus de delen 4 tot en met 29 van de serie 'Lachen met Geert' komen eraan. Over zelfkennis gesproken ...
Hoewel ... tijdens de terugreis is er niets noemenswaardig voorgevallen, op een kleine discussie met een Italiaanse politie-agent aan de security check na.
Je dient namelijk te weten dat sinds de Britse regering begin november beslist heeft om iedereen in het bezit van een tube tandpasta en een potje gel te bestempelen als potentieel terrorist, het meenemen van vloeistofhoeveelheden hoger dan 100ml verboden is.
balsamicoNu wil het toeval dat Tania een écht keukenwonder is wanneer je haar warm water, pasta en de juiste ingrediënten geeft, en dus had Marathon Geert héél veel zin om een potje balsamico van 12 jaar oud mee te brengen. Ik koos een potje van, jawel, 100ml, maar heel zachtjes hoorde ik vanuit de toog waar ik m'n aankoop aan het volbrengen was zachtjes m'n naam fluisteren. Bleek dat het 2 potjes honing waren die op m'n zoet gemoed wilden werken, en dus besliste ik in een vlaag van honingliefhebberij om ze beide mee te nemen.
Ik dus met 3 potjes van elk weliswaar 100ml naar de controle.
Uiteraard haalde de wetsdienaar van dienst me er netjes uit. Gelukkig had ik aan de winkelier gevraagd om die potjes in een vacuum zak te verpakken, en dus kon de discussie beginnen:
hij: Signore, oe heeft te viel nat bij
ik: Maar nee, ik heb netjes 100ml bij ... 't staat hier op 't reglement dat overal omhoog hangt!
hij: Signore, oe heeft 300ml bij!!
ik: Luister ne keer hier, Allesandro, ik heb 3 keer 100 ml bij ... op uw papierke staat niet hoeveel keer dat ik 100ml mag bijhebben ...

Ik bespaar jullie het hele verbale steekspel, maar ik ben blij om hier te mogen meedelen dat ik uiteindelijk Tania haar balsamico én mijn honing netjes mee op het vliegtuig mocht nemen.
Maar ... uiteindelijk bleek dat ik een zinloze discussie heb gevoerd: recht voor mij, op nog geen 20 meter van waar ik mijn verdediging heb gevoerd in m'n beste Engels vermengd met Frans en een vleugje Italiaans, was er nog een airport foodshop, waar je genoeg balsamico kon kopen om de rest van je leven op verder te teren!!
Uit pure frustratie heb ik daar dan maar een mooie voorraad pasta, luisterend naar namen die enkel een volvloed Italiano zonder risico op chronische tongbreuk kan uitbraken, ingekocht alsmede een potje (van méér dan 100 ml - AHA!) balsamico van 20 jaar oud.

Het kwijl dat zachtjes bengelend aan m'n linker mondhoek zijn bengelende reis naar m'n bureau is begonnen leert me dat het tijd wordt om van culinaire geneugten over te stappen op de sportieve kant van het leven.

Lopen dus!
Gisteren heb ik in het hotel nog een intervaltraining op de loopband kunnen afwerken. Normaal moest ik 2 reeksen van 10 x 200m (rarara ... wie maakt m'n schema?) afwerken, maar het gepruts aan die loopband om van 10 per uur naar 15 per uur te shiften is té omslachtig voor zulke korte intervals en dus heb geopteerd voor 2 reeksen van 5 x 400m.
Coach, o coach, hopelijk vergeve U het mij!

Trouwens ... tijdens mijn 2 trainingen in de laars van Europa heb ik iets geheel nieuws uitgetest. Willen jullie weten wat?
(nu moet je even inprenten dat de zacht glooiende muziek die de achtergrond van dit berichtje tooide zich opwerpt als een adagio van spanning)

- 'Omo' wast witter dan wit, maar je moet een aap zijn om 't uit te leggen;
- Koop nu de nieuwe CD van Eddy Wally en de Heideroosjes: 'Together in Love'.

Goed hé? Net op het moment dat jullie denken dat ik iets ga onthullen en de muziek voor een bijna-climax zorgt komt er reclame en ga ik jullie vertellen dat je, om de onthulling te weten te komen, morgen terug naar hier moet surfen!

Ik heb die techniek om lezers te binden geleerd van de talloze soap-series die ons tv-scherm heden ten dage teisteren.
Je kent ze wel, zo van die reeksen à la 'Vanilie', waar Ben Anja heeft bedrogen met Deborah, net op het moment dat je als aandachtige kijker dacht dat hij een homofiele relatie ging aangaan met Rudy, omdat hij tegen Carla en Erica vertelde dat ze samen gingen vissen aan de vijver in het bos. Carla wist echter dat er in het bos geen vijver was, maar toen ze dit vertelde aan Morgane zag die een ander complot, want 'vissen' is het sterrebeeld van Tim, de moordenaar van Achmed. Alleen, Achmed was maar 3 afleveringen dood, nét genoeg voor Zbigniew om in 't zwart de douche te repareren. Zbigniew zou later door André van de arbeidsinspectie opgepakt worden wegens zwartwerk. André was hiermee 1 reclameblok sneller dan Commisaris Verzijp, die ook al achter de onfortuinlijke Pool aan zat omdat hij de hoofdverdachte was in een zaak van voyeurisme. Onze wetsdienaar wilde echter Zbigniew niet vervolgen, maar bedanken omdat hij op een lange regenjas na poedelnaakt voor zijn vrouw Yvonneke was verschenen toen zij haar hondje Fideel uitliet. Op zich niet bijzonder, ware het niet dat Yvonneke blind was tot Zbigniew haar ogen opende. Enkele afleveringen later zou Yvonneke echter verongelukken omdat buurjongen Bert de vibrator van zijn mama niet onder controle kreeg toen hij in de tuin even de supertril-functie wilde uitproberen, aldus Yvonneke haar geopende ogen doorborend.

Maar dit heeft allemaal niets met deze blog te maken en dus vertel ik het beter niet ...
Tot morgen!

11:16 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

05/12/2006

Lopen & eten in Bologna

Belofte maakt schuld, en dus hebben we het vandaag even over eten in Italië.

Italië is enorm vermaard en bekend voor haar keuken, niet alleen qua smaak, maar ook op gebied van gezondheid. Het is niet voor niets dat we allemaal voor een marathon al wel eens een pasta-party bezochten, en geen KFC-avond.

Persoonlijk doe ik niet mee aan het zoeken naar het antwoord op de vraag welke keuken ik de lekkerste vind, immers, een vergelijking maken tussen rauwe vis uit Japan, een kom borsjt uit Polen, een vleesschotel uit Argentinië en een ijsklontje uit Alaska is mijns inziens onmogelijk.
Toegeven dat de Italiaanse keuken iets speciaals heeft doe ik echter wél.

ananasMaar het is ook een kwestie van marketing ... veel zit 'm in het aankleden en in de naamgeving van de gerechten.
Zo wilde ik gisteren hier in het hotelrestaurant weten wat 'Ananas Bellavista' was. Ik eet namelijk doodgraag ananas, en de gedachte aan een 'ananas die er goed uitziet' motiveerde m'n smaakpapillen alvast om aan de warming-up en de stretching te beginnen. Doodleuk kreeg ik als antwoord dat dit gewoon ananas is die in stukjes gesneden wordt.
Aha!
Ananas in stukjes!
Dat hebben we bij ons niet!!
Nog niet geleerd uit de talloze stomme opmerkingen die ik reeds sinds ik leerde praten vrijwel continu maak vroeg ik, eerder pro forma, of ik ook een ananas kon krijgen die NIET in stukjes gesneden was. Het laconieke antwoord kreeg ik er gratis bij: "Dan moet je 'ananas natura' vragen".
Maar ere wie ere toekomt: in de laars van Europa weten ze hoe ze in de pan moeten roeren!

Zaterdag zijn we gaan eten in wat het beste restaurant van Bologna heet te zijn, Il Pappagallo, en het was héérlijk. Zeker wanneer je de rekening niet moet betalen want die had toch een gepeperde nasmaak, maar kom.

Verder is de streek rond Bologna ook bekend voor z'n ham, en die ijzersterke reputatie is volkomen terecht ... om duimen en vingers van af te likken, tenzij je geciviliseerd eet, want dan kom je natuurlijk niet met je handen aan je eten.

Het tweede werkwoord in de titel, 'lopen', verdiend uiteraard ook een kleine toelichting.

Zaterdag had ik er een 15 uur durende werkdag opzitten én een geanimeerde vlucht, en ik had niet meer de fut om te trainen. De intervaltraining voorzien voor die dag heb ik dan op zondag afgewerkt. Op de loopband deed ik netjes de 10 x 1000m die Mario Il Magnifico heeft voorgeschreven.
Gisteren, maandag, was ook een enorm lange en stressvolle dag zodat ik de 20k die origineel op zondag gepland stond maar zo heb gelaten.
bologna msIedereen staat hier nu klaar om naar de Bologna Motorshow te vertrekken, en dus ga ik nu terug naar de loopband vertrekken om aan de pikken met de nieuwe loopweek.

Och ja, nog enkele voetnoten in het geheel: de toeristische rondrit is gisteren niet doorgegaan wegens tijdsgebrek en tegen de tijd dat we verondersteld werden om de voeten onder de tafel te steken had ik meer zin om te gaan slapen en ik ben dus niet mee gegaan. Trulli zie ik toch al één keer per jaar in Brussel. Dus, sorry Koen, maar ik heb geen handtekening voor Illian bij, maar ik heb wel een ander leuk F1-souveniertje voor hem verzorgd. Volgende keer dat ik je tegen 't lijf loop krijg je 't.

Straks ga ik terug naar huis (met een rechtstreekse vlucht deze keer) en mijn volgende berichtje zal dus terug geschreven zijn waar ze een gele zoete vrucht met harde stekelige schil en typische harde kroon gewoon 'ananas' noemen, zelfs wanneer die versneden geserveerd wordt.

10:08 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

04/12/2006

Welcome in Italy!, part 2

Welkom op aflevering 2 van de nieuwe soapreeks 'Welcome in Italy!'

Wat voorafging: Marathon Geert is, ongehinderd door ervaringen uit het recente verleden, zonder bagage aangekomen in Bologna.

Bon ... hier staan we dan, aan de bagageband in de luchthaven van Bologna. Het is niet alleen het medelijden in de ogen van een plaatselijke luchthavenarbeider die me doen vermoeden dat mijn valiesje het niet gehaald heeft; ook het feit dat ik hier al 10 minuten moederziel alleen sta én het besef dat de band gestopt is met draaien geven me een extra inzicht in de situatie.
Soms krijg ik visioenen waarin elke medewerker van een 'lost and found'-service me persoonlijk kent, maar zo ver zijn we nu nog niet, en dus stelde ik mezelf voor aan het loket met als uithangbord 'Luggage service'.
Nu moet je weten dat je op de luchthaven van Bologna 2 loketten hebt aan de bagage-afdeling: ééntje dus voor de 'luggage service', het andere is de 'passenger service'. De dame aan de luggage-desk verwees me door naar de passenger-desk, met als verklaring dat ik een passagier ben.
In normale sociologische omstandigheden ben ik begiftigd met een geweldige logische reflex, maar in Italië is dit dus eerder een handicap dan een kwaliteit! Mijn opmerking "I see, dus als ik nog eens naar hier moet komen, en mijn valies zit op het vliegtuig en ik niet, dan kan mijn Samsonite -Sammy voor de vrienden- gerust op eigen kracht naar u toe hobbelen om aangifte te doen van een verloren baasje??" werd onthaald met een glimlach die echter bol stond van onbegrip. Smaken en goesting kunnen al eens verschillen, en zo ook was het geval met het gevoel voor humor tussen beide protagonisten in deze dialoog, en dus werd afdruipen mijn deel.
Aan het andere loket kon men mij wel bevestigen dat Sammy nog in Frankfurt stond, en dat hij om 14u zou arriveren. Dit gaf me nog genoeg tijd om te gaan checken of alles in orde was in het hotel. Wat ik nodig had was een taxi.
Een taxi! In Italië! ...
Pas op hé, ze bestaan, laat dit duidelijk zijn, en ze oefenen hun beroep met hart en ziel uit: toen we (uiteraard) in een file terecht kwamen vlogen de 'stronzo's' en de 'que palé's' me rond de oren, het hoorngeschal van het vehikel (een Skoda, want zelfs een Italiaanse taximan bouwt graag een beetje zekerheid in) deed het batterijverbruik de hoogte ingaan en het schuim dat op zijn lippen kwam reikte tot nét niet aan de achterbank.

Uiteindelijk besliste de Grote Verkeersgod toch dat het lang genoeg had geduurd, en we kwamen aan bij het hotel. Een mooi hotel, zeker en vast, een erg luxueus hotel ook, modern en splinternieuw. Het personeel is ook bijzonder aardig, zelden zo'n vriendelijk onthaal meegemaakt. En dus besloot Marathon Geert om ook zichzelf van zijn beste kant te laten zien, en hij opende meteen met een grapje ... toen ik me had voorgesteld als zijnde de IT verantwoordelijke van Toyota voor dit project gooide ik meteen de volgende profetische woorden op tafel: "Al wat ik nodig heb om mijn netwerk hier te verbinden met dat van Toyota is een breedbandverbinding. Kan u me zeggen wanneer deze gerepareerd wordt?" Je had de verbazing moeten zien in de ogen van de receptioniste! Luidop vroeg ze zich af hoe het kwam dat ik wist dat internet down was!! Ik probeerde me nog te redden met de wijze woorden "Sinds ik het grensbord met 'Italia' gepasseerd ben!", maar dat had ik ook beter voor mezelf gehouden.
internetEnfin, het zou geen probleem zijn, de fout lag bij de telecom-provider en de technieker was al onder weg. Hij zou normaal binnen 't uur aankomen.
De laatste dagen zijn nogal hectisch geweest voor mij, en ik had thuis nog geen tijd gehad om naar de kapper te gaan, dus besloot ik om van de onvoorziene vrije tijd gebruik te maken om de manen te laten knippen. Gelukkig is er een kapperszaak op 5 minuutjes stappen van het hotel, dus ik daarheen.
Nu, voor iemand die al moeite heeft om zijn favoriete kapsel in zijn eigen moedertaal te omschrijven (meestal kom ik niet verder dan 'kort hier', 'kort daar', en 'zo wa nonchalant en dinges, allez, ge weet wel') is het een helse opgave om dit nog eens over te doen in het Engels aan een Italiaanse kapper wiens Angelsaksisch vocabularium zich beperkt tot 'sit' en 'wash'. Leuk was dat om beide woorden toch meer dan één keer te kunnen oefenen hij mijn haar 2 keer liet wassen ;-).

Geknipt en geschoren nam ik daarna de taxi terug naar de luchthaven. Een taxiènne, of hoe noem je een vrouwelijke taxi-chauffeur best, deze keer, en dat gaf een meer rustige rit als resultaat.
Terug op de luchthaven zag ik dat de vlucht van Frankfurt 20 minuten vertraging zou hebben, en dus pas om 14u20 zou aankomen.
Die extra wachttijd laat me toe om uit ondervinding nog een leuke anecdote over de toiletten op de luchthaven mee te geven. De luchthaventoiletten hebben hier namelijk, zoals het fatsoen vereist, een deur voor de dames, en een deur voor de heren. Echter, het maakt niet uit de welke je neemt (tenzij je bezorgd bent om je reputatie, natuurlijk): ze komen beide in hetzelfde plaslokaal uit!

Terug naar het wachtgebeuren zelf dan ...
Vanaf 20 over 2 passeerde me de ééne schare passagiers na de andere, op het informatiebord bleef Frankfurt met 2à minuten vertraging aangeduid, en telkens ik aan lid van het luchthavenpersoneel vroeg of dít nu de passagiers van Frankfurt zijn kreeg ik het beelbetekenende antwoord 'possibly'. Om half 4 kwamen ze er uiteindelijk door. Op die vlucht zaten ook 3 Toyota-collega's van onze marketing-afdeling, en zij vonden het tof dat ik hen kwam opwachten. Het lachen met de reden waarom ik daar stond verging hen al gauw toen bleek dat ook hun bagage een verlengd bezoek aan Frankfurt bleek af te leggen.
Gelukkig stond mijn valies deze keer wél op de band, en de innerlijke warme gloed die in me opkwam bij het besef dat ik me de volgende ochtend vers geschoren in proper ondergoed zou kunnen heisen stond in schril contrast met de temperatuur hier. Want, laat dit duidelijk zijn: in short hoef ik hier niet rond te lopen: het is hier IJSKOUD!

Terug aangekomen in het hotel informeerde de receptioniste me dat internet nog steeds niet in orde was, maar het was geen probleem, want de telecom-technieker zou er binnen het uur zijn. Waar had ik dit al eerder gehoord?

Maar tegen de avond werkte alles netjes, ik heb alles nog kunnen installeren en mijn Samsonite stond veilig op de kamer.

pink shirtMensen die nu zouden besluiten dat ik een Italië-hater ben hebben het echter totaal mis: Italië is een fascinerend land, met een enorme rijke cultuur en je kan hier eten zoals nergens anders, maar hierover vertel ik morgen misschien wat meer.
Het enige dat me verontrust is de hoeveelheid roze in de garderobe van de gemiddelde Italiaanse man ... als je weet dat dit land toch voor een groot deel verantwoordelijk is voor ons modebeeld ...
Maar kom, laat dit de pret niet bederven: vanavond staat er een diner met Jarno Trulli en een toeristische rondrit door het historische Bologna mét bezoek aan de tra-ghetto op het menu.

Tot morgen!

13:57 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

03/12/2006

Welcome in Italy!

Het is nog nooit zo moeilijk geweest om een titel voor een blogberichtje te kiezen ... in de uiteindelijke eindselectie heeft 'Welcome in Italy!' het nipt gehaald van 'Buon giorno da Bologna', en 'Lachen met Geert, part 3'.
Persoonlijk dacht ik echter dat de gekozen titel de beste vlag voor onderstaande lading is ... lees verder en oordeel zelf ...

Gisteren, zaterdag, ben ik in alle vroegte vertrokken voor een business trip naar Bologna. De vluchtplanning zag er kinerlijk eenvoudig uit: van Brussel naar Frankfurt, daar een 5 kwartiertjes wachten om tenslotte de vlucht naar Bologna te nemen.
Tot zover de theorie; over naar de praktijk!

Ik was netjes op tijd in de luchthaven (dat heeft ook al anders geweest), maar bij de checkin vertelde men me dat ik nog niet op lmijn connecting flight kon geboekt worden vanwege een fout in het systeem. Voor mijn bagage was het geen probleem: daar kon de doorboeking wél gebeuren. Op dat moment kreeg ik koude rillingen ... trouwe lezers kennen vast en zeker nog het verhaal van mijn bagage tijdens mijn vorige trip; zij zullen mijn emoties ten opzichte van mijn kleine lieve Samsonite dan ook begrijpen, en dan zeker omdat mijn loepsloefkes er ook instaken.
Nu, veel keuze had ik niet want ook deze keer sleurde ik weer te veel materiaal met me mee om het allemaal als handbagage te laten doorgaan, zeker niet met de nieuwe veiligheidsmaatregelen die iedereen in het bezit van een potje gel of tube tandpasta als potentieel terrorist aanzien.

Nu, we konden op tijd boarden, maar eens netjes gezeten en vastgegespt deelde de piloot ons mee dat we met 'een beetje' vertraging gingen vertrekken vanwege het slechte weer in Frankfurt. Dit beetje werd met heel wat andere beetjes verlengd, en zo werd het 'een grootje' van 1 uur. Met weemoed dacht ik terug aan mijn valiesje ... zou ik het ooit nog terug zien, en zo ja, waar en wanneer?

De vlucht verliep goed, maar veel tijd inhalen kan dus niet op een vlucht van 1 uur, en neem daar nog eens 10 minuten (!!) taxiën bij, gevolgd door een toeristische rondrit per bus om tot aan het hoofdgebouw te geraken, en een kleine berekening leert ons dat Marathon Geert voet op Duitse bodem zette op het moment dat de vlucht naar Bologna moest vertrekken.
Op dat moment lachtte het noodlot me echter toe, zij het met een sarcastische grijns, maar dat kon ik toen nog niet weten: de gate waar mijn 2de vlucht vertrok bevond zich op 1 minuut stappen van waar de bus stopte, en de laatste passagier stapte net door de gate. Aan topsnelheid kwam ik aan de gate, moest daar uiteraard nog een boardingpass laten maken, maar toch kon ik 5 minuten later het vliegtuig boarden. Toen ik voor zekerheid nog even vroeg of m'n bagage het zou halen, wilde de groundstewart me gerust stellen: "Maar meneer, trek 't u niet aan ... alle vluchten zijn verlaat vandaag, dus ook deze, en wij boarden bagage tot de laatste minuut, dus er is absoluut geen probleem".

Er zijn momenten dat je beseft dat je eigenlijk niet in God gelooft, maar evenveel keren kan je proeven dat dit gevoel wederzijds is, want toen ik -als laatste- het vliegtuig naar Bologna betrad, dus het vliegtuig dat nét als al de andere van die dag met stellige vertraging zou vertrekken, ging de deur toe, en tegen de tijd dat ik neerzat vertelde de captain ons dat hij alvast ging vertrekken. Bagage? Het zou me verbazen dat die reeds in het vliegtuig was geladen.

In Bologna aangekomen kon ik inderdaad alleen maar vaststellen dat ik (weeral) ergens zonder proper ondergoed stond, maar deze keer wisten ze wel degelijk waar m'n bagage zich bevond, en later die dag zou hij alsnog ingevlogen worden.

bolognaWas dit het einde van m'n avonturen in Italië? Nee!
Laat ons zeggen dat ik sinds mijn aankomst hier al héél veel zaken heb ontdekt, waaronder het antwoord op de vraag hoe het komt dat Duitsland de oorlog heeft verloren, waarom ze Italië beter het 'Afrika van Europa' zouden noemen, hoe het komt dat Berlusconi het hier zo lang als premier heeft mogen volhouden, en diens meer.
De antwoorden op deze en zo vele andere vragen zal ik echter morgen op jullie loslaten, teneinde de spanning er een beetje in te houden.

Als afsluiter van vandaag wil ik jullie nog een welgemeende 'sorry' laten horen, want hoewel Bologna een enig mooie stad is en er op elke straathoek wel iets te doen is, kan ik jullie enkel mijn impressies woordelijk weergeven: ook deze keer heeft de legendarische vergeetachtigheid van Marathon Geert een slachtoffer gemaakt, en dus ligt m'n camera nog thuis!

Tot morgen, voor aflevering 2 van het spannende vervolgverhaal 'Welcome in Italy!' ...

12:04 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

01/12/2006

Vitamine C

Je kan veel zeggen over onze Noorderburen, en de volkse grapjes waarin 'den Hollander' de pineut is zijn legio, maar zelfs als doorwinterde Vlaams-nationalist met vijf jaar ervaring in de loopgraven en een tattoo van de Vlaamsche Leeuw gecentreerd onder de rechtertepel moet je kunnen toegeven dat er geen enkel volk ter wereld is dat op een meer professionele, enthousiaste en gedreven manier een evenement kan organiseren.

Deze week nog liet de organisatie van de Rottrdam Marathon haar legendarische professionaliteit live bewonderen.

Hoe?

rotterdam startWel, ik had na mijn inschrijving on-line bevestigd te hebben een mailtje gestuurd om een startbewijs voor startvak C te krijgen.
Dit startvak is voorbehouden voor lopers die een bewezen netto-tijd hebben tussen 2u45 en 3u15.
Welnu, 2 dagen later kreeg ik al een antwoord op mijn aanvraag: kort, maar met goed nieuws! Ondergetekende zal dus in Rotterdam niet extra vroeg naar de start moeten gaan om toch misschien vooraan in dat grote 'algemene vak' te kunnen postvatten, teneinde daar uitzicht te hebben op een mobiel urinoir waar je met je gevulde blaas zelden kan bij komen zonder je ellebogen op slinkse wijze in ontelbare magen te planten.

Deze snelheid van antwoord staat in schril contrast met de 'no reply'-status van de Monschau-organisatie. Naar deze mensen had ik een berichtje gestuurd om, zoals gevraagd op hun website, mijn aanvraagdatum reeds te laten homologeren, maar ik denk dat ze langs die kant van de grens meer mankracht hebben ingezet op het sluiten van buitenlandse fabrieken dan op het beantwoorden van mailtjes gestuurd door ongeduldige marathonlopers.

08:56 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |