30/11/2006

Tulpen uit Rotterdam

De training van gisteren was makkelijker te volharden dan de intervals van één dag eerder. Mario had graag dat ik 15k tegen 5'/k aan de haak sloeg, en als brave soldaat hebben we dat dan maar gedaan.
Uitgerust met voldoende warme kleding ('t was gisterenavond toch wat frisjes), mijn ondertussen traditionele hoofdlantaarn en koolhydraatrijke drank ben ik op pad getrokken richting Dijle, en ik moet zeggen: het ging vlotjes; het gevoel zat goed en de koeien die me in het aanschijns mijner lantaarn nakeken trokken hun er eigenlijk niks van aan, doch dit geheel terzijde.

Maar ook op organisatorisch vlak krijg ik een warm gevoel bij de herinnering aan gisteren!
tulipGisteren heb ik namelijk het hotel dat als uitvalsbasis voor de marathon in Rotterdam moet dienen vastgelegd. Het idee was om een hotel te nemen met iets typisch Hollands in de naam, en omdat ik geen hotel kon vinden met 'De halfjong belegen Edam Gouda jonge kaas-Inn' op het uithangsbord is de keuze gevallen op de 'Golden Tulip', gelegen aan de voet van de infame Erasmusbrug.
Ik had altijd gedacht dat dit een vrij duur hotel was, maar dat valt eigenlijk reuzegoed mee ... als je een beetje doorvraagt krijg je in elk geval een veel scherpere prijs dan wat er op hun website vermeld staat. En 't zal ook wel in de smaak van Lenne en Fien vallen, want zij krijgen er hun eigen kamer! Vanaf de vrijdag voorafgaand aan de marathon zullen we dus gezinnelijk door Rotterdam kunnen flaneren, kwestie van gechambreerd te zijn tegen de zondag.

Maar ... genoeg over de toekomst; laat ons even terugkeren naar de pijnlijke realiteit van het heden.
Het is niet leuk om de dag van vandaag op een gemiddelde ochtend naar het ochtendnieuws te luisteren in Vlaanderen: vanochtend was het weeral over het Vorstvrij maken van het productieproces van de VW Golf en over Turkse ouders die zomaar een schooldirecteur in elkaar timmeren in Mechelen.
Gelukkig heeft ons apelandje een koningshuis met een onweerstaanbaar gevoel voor humor (ok, ze verstaan meestal zélf de mop niet, maar toch ...).

FILIPVoor onze Nederlandse vrienden die niet zo zeer vertrouwd zijn met onze monarchie kan ik bij wijze van voorbeeld het volgende citaat uit een interview van Gazet van Antwerpen met onze kroonprins (!!) Filip weergeven, net na zijn bezoek aan Canada:
"Canada is net als België een klein land dat grote buren heeft"

Ahum ... even, gewoon ter info, de cijfers:

Canada: 9.984.670 km²
België: 30.528 km²
USA: 9.631.420 km²


God mag weten wat voor onnozele praat onze Fluppe uitkraamt wanneer de pers niet meeluistert. Geert Hoste weet weeral wat te vertellen ...

09:42 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

29/11/2006

Suiker brengt leven

Iedereen kent wel het fenomeen van de bijna-dood ervaringen: mensen die net door de juiste woorden van een geliefde of het juiste streepje muziek op het gepaste moment van het licht aan het einde van de tunnel worden weggerukt om alsnog een extra hoofdstuk aan hun leven te breien.

Welnu, gisteren is Marathon Geert nog een stap verder geweest ... het licht aan het einde van de tunnel (hopelijk moet ik geen royalties aan Wilfried Martens betalen voor het gebruiken van ZIJN zinssnede) was nog slechts een miniem lichtpuntje in de rechterbenedenhoek van mijn achteruitkijkspiegel.
De oorzaak? Interval!Logo_interval

Zoals half België (de helft die dus op de schema's van Mario traint) ondertussen weet hebben we na Zondag-Josdag nu een Dinsdag-Intervaldag. Gisteren stonden versnellingen van 200-400-600-800 meter op het menu, en dit 5 maal te herhalen.
Man man man ... ik heb het geweten!
Normaal ga ik voor de dinsdagse versnellingen naar de piste van Bonheiden (jaja, de Krankhoeve - home of the fearless Helse Hamerslingerster!), maar gisteren wilde een collega, tevens potentieel collega Jungfrau-loper, nog eens samen trainen. En dus togen we onder ons beidjes vol goede moed naar een parkje in de buurt van Evere.
Je kan daar een net rondje van om en bij de 1000m lopen op ideale ondergrond, en dus leek ons dit een gepast decor. Nadeel ten opzichte van de piste is dat je een heuveltje te everwinnen hebt, maar dat namen we er maar bij. Bijkomend nadeel gisteren was dat er net voor en net na het heuveltje door de overvloedige regenval van de afgelopen dagen een strook van in totaal zo'n 100 meter erg slijkerig bij lag, genoeg om telkens weer het tempo te breken.
Ik ga jullie niet lastig vallen met de grafische voorstelling van mijn complete afgang gisteren, maar ik kan meedelen dat waar de eerste reeks versnellingen nog -traditiegetrouw- veel te snel ging, de tweede nog nét het beoogde tempo kon bolwerken, maar daarna was het vet van de soep.
Het licht ging helemaal uit tijdens de vierde reeks, en ik heb wijselijk besloten om de 5de maar zo te laten, want ik begon volledig te verzuren en voelde me helemaal leeg. Normaal heb ik nooit last van suikerdepletie, maar toen ik terug in de kleedkamer zat werd het me toch zwart voor de ogen, ik kreeg het even zelfs helemaal koud en benauwd. Gelukkig had Nick (de collega-marathonner) nog een Squeezie in z'n sporttas, en die heeft me er een beetje bovenop geholpen.

Moraal van het verhaal: ik denk niet dat m'n weerstand reeds terug op een aanvaardbaar niveau zit; hier zal ik toch m'n lessen moeten uit trekken!

Anyway, vanavond staat er 15k aan een doenbaar tempo op het programma ... dilemma zal zijn of ik ze langs de Leuvense Vaart dan wel langs de Dijle ga lopen. Inspiratie, kom tot mij!

07:34 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

28/11/2006

How to ...

Voor de personen die niet geloven dat een blog met enige wetenschappelijke inslag mee bepaald hoe de wereld van morgen er zal uitzien lever ik vandaag het bewijs van het tegendeel:

Voorbeeld 1: één dag na mijn uiteenzetting over het gebruik van platina tijdens een chemokuur opende Radio1 zijn dagelijkse debatten met de mededeling dat de prijs van platina met 8% gestegen is in minder dan 24u!

Toeval?
Kan zijn, maar wat dan te denken van het volgende:

Voorbeeld 2: nadat ik gisteren gewag maakte van het verschijnen van de eerste kameel aan de oevers van het kanaal in Muizen én nadat Ruthje hieraan toevoegde dat er binnenkort 2 stuks te bewonderen zullen zijn, kreeg ik een link in mijn mailbox (toegestuurd door één of andere spam-like robot):
http://www.wikihow.com/Regain-Control-of-a-Spooked-Camel

Het is ongelooflijk dat deze nuttige info mij pas nu bereikt ... ik vraag me écht af hoe ik het in dit leven al 36 jaar heb kunnen volhouden zonder de wetenschap hoe ik een op hol geslagen kameel terug onder controle zou kunnen krijgen.
Want, geef toe, dit is een situatie die in ons sterk islamiserende samenleving wel eens meer zou kunnen voorkomen dan ons zelf lief is in de nabije toekomst.

De tips in een notendop (is het nu notedop of notendop tegenwoordig ... ik heb nog maar net het rode boekje uit of ik ben de inhoud van het groene al vergeten!!):

1) Stay calm ... ja, dat had ik zelf niet kunnen verzinnen: persoonlijk dacht ik altijd dat de Bolero dansen beter zou helpen, maar nee; je moet dus kalm blijven!;
2) Hang on to the reins ... en dit terwijl ik altijd dacht dat je de teugels mocht loslaten en je beide handen onder je oksels steken wanneer een kameel op hol slaagt: weeral mis;
3) Consider a quick dismount ... goe bezig: je moet dus ten alle prijze de teugels blijven vasthouden en tevens snel van de kameel springen ... daar komt volk naar kijken (waaronder waarschijnlijk enkele scouts van het Russische Staatscircus!);
4) Hang on ... dus ook nà het afstijgen netjes de teugels vasthouden! Je moet weten dat een kameel topsnelheden haalt tot 60-65 km/u ... hopelijk haalt zo'n beest 't niet in z'n kop om een extensieve duurloop te houden middenin z'n op-hol-geslagenheid;
5) Get off the camel once you have it under control ... hoe, ik dacht dat ik aan 60 per uur naast een kameel aan 't lopen was, en nu moet ik er terug af!?

Ik ben de mensen van Wikihow eeuwig dankbaar voor het onbaatzuchtig delen van deze schat aan informatie!

Voor mensen met een vreemde doch onschadelijke interesse in zinloze informatie kan ik, buiten het starten van een zelfhulpgroep, ook nog het volgende aanbevelen:
http://www.wikihow.com/Raise-Children-to-Be-Rich
http://www.wikihow.com/Avoid-a-Moose-or-Deer-Collision

09:46 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

27/11/2006

Kameel te Muizen

De Muizense fauna is beroemd en berucht tot ver buiten onze dorpsgrenzen: immers, als klein dorp (in 1977 geannexeerd door Mechelen) beschikken we over het 3de grootste dierenpark van ons land. (ter info: het op 1 na grootste dierenpark is de Zoo van Antwerpen, het grootste bevind zich in de Wetstraat in Brussel op momenten dat de voltallige regering een theekransje organiseert)

Het Dierenpark Planckendael, zoals onze plaatselijke trots noemt, is ooit begonnen als refugie voor zieke en pasgeboren dieren uit de Zoo van Antwerpen, maar momenteel kan het zowel op gebied van infrastructuur als op bezoekersaantallen gerust naast het Antwerpse kroonjuweel gaan staan.
Wat ze in Antwerpen echter nog voor hebben op ons is dat ze 3 enorm tot de verbeelding sprekende diersoorten huisvesten, die je vooralsnog niet in Planckendael kan terugvinden: olifanten, giraffes en Antwerpenaren.

kameelMarathon-Geert vond het echter tijd om iets te doen aan dit manifeste onrecht, en daarom heb ik zondag tijdens mijn geplande 15k-vetloop mijn camelback getest, aldus ervoor zorgend dat er langs de oevers van het kanaal Mechelen-Leuven, ter hoogte van het stuk tussen Muizen en Kampenhout-sas, zo tussen 8u30 en 10u 's morgens de eerste hardlopende domistieke kameel kon worden waargenomen. Het is nog even wachten tot het nieuws de wereld is rondgegaan, maar ik wil nu reeds kleine zelfstandigen in het bezit van hotdog-kraampjes verwittigen dat binnenkort, wanneer de eerste bussen fotogeile Japanners voet aan grond zetten in Muizen, de standplaatsen langs het kanaal snel bezet zullen zijn.
Vlug zijn is de boodschap!

camelbackAh ja, bijna de details vergeten: de test was geslaagd! Ik ben zeer tevreden over de camelback die ik op de marathonbeurs in Dublin heb gekocht ... je hoort het water wel klotsen, maar op geen enkel moment voel je dit ook; het gewicht zit perfect verdeeld en dankzij de bevestigingsriemen op de buik en de borst beweegt de rugzak niet tijdens het lopen.
Zaterdagavond heb ik nog uphill sprints op de spoorwegbrug in Muizen afgeleverd (het enige stukje in ons dorp dat iets of wat naar boven gaat), maar daar kan ik niet echt een spannend verhaal aan vastknopen: als er ooit eens een trein ontspoort tijdens deze training zal ik me er wel CNN-gewijs op storten ... beloofd!

08:20 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

25/11/2006

Inschrijvingsweekend

Het werd tijd om de plannen voor 2007 te concretiseren, en dus heb ik vanmorgen mijn speciale inschrijvingsjas aangedaan, en vergezeld van een kopje inschrijvingstee en een inschrijvingskoekje zette ik m'n inschrijvingspc, die uiteraard op mijn inschrijvingsbureau staat, aan.
Gezeten op mijn inschrijvingsstoel begon ik eraan: inschrijven!

Zo gezegd, zo ingeschreven, en met vrucht ben ik dan ook geslaagd voor mijn inschrijving voor de marathon van Rotterdam. Voor de marathon van Monschau kan je nu nog niet registreren, maar je kan al wel een wat zij noemen 'inschrijvingsintentie' opsturen, en ze houden hiermee rekening als er te veel volk zich wil aanmelden. Deze intentie heb ik dus ook al in orde gebracht.

untitledDe Jungfrau laat haar aanbidders nog even wachten: hier kan je pas registreren vanaf 1 januari 2007. Voor zij die willen meegaan: wacht er niet te lang mee want er wordt elk jaar volk geweigerd wegens te veel succes.
Trouwens, over de Jungfrau gesproken ... dit jaar zal er voor de 15de keer een marathon op haar slanke flanken georganiseerd worden, en speciaal voor dit jubileum hebben de IAAF en WMRA (World Mountain Running Association) besloten om er hun onoffiële wereldkampioenschappen berglopen te houden. Als je dus eens graag tegen de wereldtop op gebied van het berglopen wil uitkomen ... 't is de moment!

12:31 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

24/11/2006

Lier in 't water ...

... of toch alvast figuurlijk.
Voor morgen stond er 10km in Lier op het programma, maar ik vrees dat ik momenteel in een situatie verkeer waar mijn gezond verstand het uitzonderlijk een keertje wint van het sporthart, en het lijkt me het beste om deze keer te passen.

Deze week heb ik netjes het schema van Mario gevolgd, maar de vermoeidheid achteraf en het verhogen van de hartslag doen me vermoeden dat ik een beetje sommige zaken heb onderschat en ik denk dan ook dat ik niet klaar ben om er morgen een lap op te geven.
Uiteraard zal ik wel een training afwerken, maar da's toch nog een groot verschil met gedurende 10k alles uit de kast te halen (momenteel meer een commode).

nigel_1955Alles kommer en kwel bij Marathon Geert? NEE!
Integendeel ... gisteren zijn Tania en ik naar Nigel Williams gaan kijken in de Mechelse Stadsschouwburg.
Nigel stond, na Lazarus en Hautekiet & De Leeuw, als derde voorstelling aangestipt in het cultuurabonnement dat we voor het eerst dit jaar genomen hebben, en ook dit keer hebben we genoten, gelachen en ons goed geamuseerd!

Voor eenieder die niet te ver van Mechelen woont en zich al duizend keer heeft voorgelogen dat hij deze of gene voorstelling eens graag zou zien maar als de cultuurzwangere dag is aangebroken niet verder komt dan gelig in de luie zetel, gekijk naar tv, gesnurk in bed of geroep naar de bedpan: neem volgend jaar ook zo een abonnement!
Het is heel eenvoudig: je bestelt tickets voor op z'n minst 5 voorstellingen, en automatisch ben je dan 'abonnementhouder', wat je sterk verminderde prijzen oplevert! Zo betalen wij per persoon een 7 Euro per voorstelling, en je krijgt toch écht wel kwaliteit voor zo weinig geld ... je kan kiezen tussen theater, stand-up comedy, zang, dans, ... voor elk wat wils!
Interesse? Surf snel naar http://www.cultuurcentrummechelen.be/ !

Traditioneel gaan Tania en ik vooraf ergens de benen onder tafel steken, en deze keer kozen we voor het gezellige eetcafé 't Nieuw Werk ... zoals kabouter Smul zou zeggen: "Lekker! Lekker!! Lekker!!!"

Enfin, genoeg reclame gemaakt voor vandaag ... succes aan allen die morgen in Lier het mooie weer gaan maken, en bij uitbreiding aan iedereen die dit weekeinde een wedtrijd gepland hebben!

08:44 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

23/11/2006

I'm running in the rain ...

Just running in the rain
What a marvellous feeling I'm
Happy again ...

singingTot zover dit auteursrechterlijk beschermde stukje filmgeschiedenis, u vandaag gebracht door uw bard van dienst: Marathon Geert.
Nadeel is dat ik dit tijdens het intypen ook daadwerkelijk heb gezongen, dus het einde der vlagen is nog niet in zicht.

Anderzijds vind ik het de morele plicht en roeping van eenieder wiens tenen al eens het zachte genot van de binnenkant van een loopschoen hebben mogen proeven om de loopcollega's een zo groot mogelijk groepsgevoel te bezorgen, en dus zal ik alvast het goede voorbeeld geven:
Ook ik loop in de regen

De keuze is niet moeilijk: ofwel loop je niet, ofwel loop je in de regen.
Gisteren heeft het hier geregend van de ochtendstond tot den avond komt, en vandaag lijkt het al niet veel beter. Hoewel ik daar in de verte al een beetje licht begin te zien lijkt de kans me groter dat het om het vuurtje aan een stakingspost van VW Vorst groter dan dat het de zon is die een eindejaarsoffensief heeft ingezet.

Gelukkig is onze sport gezegend met een uitgelezen schare aan wonderbaarlijke leveranciers van waterbestendige kledij, zodat straks mijn voeten zich weer benadeeld gaan voelen wanneer ze zich gaan afvragen waarom zij nat en slijkerig worden en de rest van mijn lichaam het droog kan houden.

Bericht aan mijn voeten: that's life, folks!

 

Op trainingsgebied hou ik het wél droogjes: gisteren 8k gelopen aan 5'20" per km, vandaag staan er 12k aan 12 km/u op het programma. Morgen is het rustdag.

Bericht aan mijn lezers: that's all, folks!

Tot morgen!

09:01 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

22/11/2006

De Helse Hamerslingster

Traditioneel beginnen we bij het begin, kwestie van het einde nog een beetje uit te stellen ...

De training gisteren: zàààààààlig! Goed gelopen, schema perfect gevolgd, én ... tatàààà ... zelfs niet echt te snel gelopen! De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Nu, ik voelde tijdens de laatste reeks spurtjes wel dat 't genoeg was, maar ik veronderstel dat dit normaal is.

Nu, de dinsdagse versnellingen lever ik, zoals ooit in een vorig berichtje gemeld, af op de piste aan de Krankhoeve in Bonheiden. Op dat vorige berichtje heb ik toen heel wat reacties gehad met betrekking tot de naam ... het 'kranke' in Krankhoeve spreekt blijkbaar tot de verbeelding van velen, en dus ben ik even op ethymologisch onderzoek uitgetrokken om de oorsprong van de naam voor jullie te onderzoeken.
Beste blogbuiskinderen, wat volgt is een huiveringwekkend horrorverhaal vol bruut geweld en hier en daar een klontertje bloed!
Doof de lichten, sluit de gordijnen en indien jullie thuis een cd'tje met het bronstige geoehoe van de blinde kerkuil hebben, zet die dan gerust even op: de sfeer zal er wel bij varen.
Hou jullie nu goed vast aan de takken van de bomen, want hier gaan we ...

We schrijven een novemberavond tijdens het koude najaar van 1976.
kooiIn een klein dorpje, niet ver van Mechelen, vertrok Helga Holvoet, lokaal bekend als de Helse Hamerslingerster, en dit niet alleen vanwege haar initialen, onder een heldere hemelnacht naar de atletiekpiste voor een extra training. Deze piste lag op een domein, beter bekend als 'De Hoeve', voornamelijk vanwege de aanwezigheid van een hoeve, Bokrijk niet onwaardig, pal naast de piste. Als aandachtig lezer dient u te weten dat Helga zich eerst wat moed had ingedronken, want zelfs de forse atlete die ze was kon wel eens een inlegkrijsje met angstzweet doorweken, zo moederziel alleen in de donkere nacht.
Overmoedig door een lichte overdosis alcohol trok ze er samen met haar favoriete hamer (ze noemde hem liefkozend 'Ronald', naar de naam van een beroemde Nederlander die ze ooit eens in New York had ontmoet en met wie ze een wilde romance had beleefd) op uit.
Ging ze alleen maar trainen? Nee!
Ze was vastbesloten om haar bijnaam deze keer alle eer aan te doen door haar hamer tot in de diepe krochten van de hel te gooien. Ze had het nog de avond tevoren opgezocht in het Guinness Book of Records, en ze wist 't zeker: dit was nog nooit gebeurd.
Haar eerste worp was in elk geval niet ver genoeg, want de 2 konijnen die al parend door Ronald vermorzeld werden leken haar niet echt op losgeslagen saters die haar recordworp kwamen homologeren.
De tweede worp was al iets beter, wat bewezen werd door het klieven van een jonge wilgeboom, iets voorbij de verse konijnekadavers.
'Alle goede dingen bestaan uit minstens 36', dacht ze bij zichzelf, en daar zat ze nog bij lange niet, en dus zette ze vol goede moed aan voor een derde worp.
En plots, alsof het toeval niet alleen in stripverhalen bestaat, gebeurde het: de hamer floot flitsend door de met maanlicht bezwangerde lucht en verdween door de schoorsteen van de hoeve, waar volgens de legende ooit eens een boer heeft gewoond die totaal niets met de Bokkenrijders te maken heeft gehad (sommige legendes, je vraagt je echt af of ze ter zake doen).
Wat volgde, weten we enkel uit een séance tussen een studente ocultologie en een oud vrouwtje die op die zelfde nacht is gestorven.
Uit de hoeve kwam eerst een gegrom, daarna een lichtflits, en toen de deur openging stond daar een gehoornd wezen met gehoefd onderstel. Luttele seconden later was er van Helga enkel nog een roze haarlint over, wat in die tijd door vrijwel alle modebewuste hamerslingeraarsters gedragen werd.

Sinds dat jaar is het in Bonheiden een bekend fenomeen dat eenieder die zich op een donkere en koude novemberavond alleen op de piste begeeft, in krankzinnige toestand naar het plaatselijke ziekenhuis moet worden afgevoerd.
En jullie kunnen het al wel raden; sinds die tijd kennen de inheemsen de bewuste hoeve als 'De Krankhoeve'.

Nu kunnen jullie het uiteraard gewoon aan de fantasie van een vermoeid lopersbrein toeschrijven, maar toen ik gisterenavond moederziel alleen in de donkere diepte van de koude nacht mijn rondjes afmaalde, kon ik heel even de ritselende skeletten van 2 kopulerende konijnen zien ... en was het daar niet een lichtflits die uit de hoeve kwam?
Anderzijds kan het ook zijn dat ik gewoon een heel eigen interpretatie heb gegeven aan het schaduwspel tussen mijn hoofdlamp en de bomen, maar ik zal blij zijn als de dagen terug beginnen te lengen!

Doe de gordijnen maar terug open en zet gerust een andere cd op ...

10:43 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

21/11/2006

Er terug tegenaan!

Vandaag beginnen we er terug aan!

En het schema voor vandaag is alvast een uitdaging van formaat: 4 reeksen van 100-200-400-200-100-spurtjes ... ik kijk nu al uit naar de 400m wandelen tussen elke reeks!!
De benen voelen nog wat flauwtjes aan, en dus zullen we straks wel zien wat het wordt eens we op de piste staan, maar het hart is groot en de goesting loopt over, dus 't zal wel lukken.

Maar ... vooraleer ik de schoenen uit hun isoleercel haal ga ik eerst nog mijn inschrijving voor Rotterdam in orde brengen, want Hollands Mooiste wordt de eerste grote afspraak in 2007. Doel is om daar onder de 3u10 te duiken, al de rest is meegenomen. In gedachten kan ik het kanonschot al horen ...

En, beste bloggers en bloggerinnen, de kans dat Vlaanderen binnen dit en 2 jaar een marathonkoppel rijker is, behoort sinds afgelopen weekeinde weer een beetje meer tot de mogelijkheden.
Immers, tussen de koortsaanvallen door begon Tania plotseling te praten over 'en als ik dan binnen 2 jaar ook eens ééne meeloop ...'
Eerst dacht ik dat ik zélf aan het ijlen was, maar ik heb gisteren de bevestiging gevraagd, en uit haar geheimzinnige glimlach die de Mona Lisa doet verbleken als ware het een kladwerk van een amateur-gevelschilder met geamputeerde ledematen en afgebroken humaniora-opleiding kon ik wel degelijk afleiden dat ik niet heb gedroomd!

Ik ben eens benieuwd, zij het dan vooral uit nieuwsgierigheid ...

11:56 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

20/11/2006

Luister naar de paardenfluisteraar!

Vandaag werk ik een dagje van huis uit ... ik weet al heel lang dat ik in heel wat zaken een trage ben, en dus was de reactie op de chemo ook wat later dan normaal het geval is: het weekend was er één om snel te vergeten, tenzij je de vernieuwde emotionele band tussen mezelf en mijn zetel in rekening wil nemen.

Komt er nog bij dat Tania zaterdag en zondag grieperig was, en we hebben dus voor elkaar moeten zorgen :-)

horsewhispererGelopen is er dit weekend ten huize Marathon Geert niet; het leek me niet meteen oportuun om met een verzwakte weerstand het herfstweer (eindelijk!) te trotseren, en daarbij ... ik moest luisteren naar mijn paardenfluisteraarster die me nog wat rust had toegefluisterd!
En wat blijkt? Voor zover ik het nu kan voelen is de verrekking aan de jambonslip (beter bekend als hamstring) verleden tijd. Ik kan nog niet 100% zeker zijn, want ik heb er nog niet op gelopen, maar als ik de spier opspan voel ik dat er daar waar er vorige week een zeurderige pijn was op dit moment een zaligmakende interne glimlach! Thumbs up!! Morgen begin ik, na de valse start van vorige week, terug met het schema van de Vlaamsche Rob Veer!

Even een berichtje tussendoor: ik werk op dit moment met Radio 1 en Koen Fillet op de achtergrond, en voor de fans van Koen heb ik goed nieuws: je hoort geeneens dat hij een pijnlijke knie heeft, dus 't zal wel aan 't beteren zijn :-)

Hasta mañana!

10:55 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

18/11/2006

Brave huisvader

En hier zitten we dan als de perfecte brave huisvader: het platinum voel je als sluipend gif in je lichaam rondgaan, je wordt er niet écht ziek van maar het geeft een constant onbehaaglijk gevoel, de hamstring laat ik nog wat rusten, want toen ik eergisteren heb geprobeerd om een beetje te lopen voelde ik al bij de opwarming dat 't niet verstandig zou zijn, en ik heb nog een mini-verbouwingske thuis af te werken waar ik bij gebrek aan valabele uitvluchten seffens aan zal beginnen.
Als ik zo doorga dan ga ik nog een goeie reputatie krijgen :-)

Ik hoop morgen toch een beetje te kunne lopen, dinsdag is het terug het volgens schema, en volgende week zaterdag gaan we in Lier eens testen wat we op dit moment waard zijn over de 10 kilometer. Mijn huidig PR is niet zo scherp, dus onder normale omstandigheden moet ik altijd beter kunnen doen dan mijn huidige 44'18", laat ons zeggen dat het toch een minuutje of 3 sneller moet gaan vooraleer ik met een tevreden glimlach de piste in Lierke Plezierke kan afstappen.

Enfin, we zien wel ... moest ik nu kennis hebben van het latijn dan zou ik afscheid nemen met de wijze woorden: "Zij die zich in overall gaan hullen, groeten U!"

09:47 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

16/11/2006

Platinum

Deze week is mijn finale stap naar het BV-schap gezet: zij die gisteren tussen 19u30 en 20u naar VTM hebben gekeken zullen wel onmiddelijk denken van 'Jaja, we hebben 't gezien ... ge hebt de VTM beroofd', maar nee, daar heb ik het helemaal niet over.

Het gaat over iets helemaal anders, iets waar de gemiddelde Vlaamse zanger maar kan van dromen: gisteren heb ik Platina gekregen!

(applaus, applaus)
(dank u, dank u ... u bent een geweldig publiek!)

platina recordNu moet ik eerlijk toegeven dat deze eer me niet werd gegund door de ongelooflijk mooie klank van mijn zangstem, en het platinum dat ik ontvangen heb was dan ook niet in cd-vorm geperst.
Mijn platinum zat netjes in een plastic zakje en werd intraveneus toegediend ... gisteren was het namelijk tijd voor mijn eerste beurt chemotherapie.

Wat een gedoe ... uiteindelijk had ik me er meer van voorgesteld dan het allemaal was: ik ging misselijk worden, móest medicatie nemen tegen vanalles wat rijmt op braken en diarree, enfin, 't zou mijne beste dag niet worden.

Na de traditionele plichtplegingen (bloedname, hartslagmeting -met bijbehorende verwondering over het lage getal op de hartslagmeter :-) -, degoutante contrastvloeistof, scanneronderzoek, ...) kwamen ze uiteindelijk met de bewuste kuur af: mijn eenvoudige catheder werd op vijf minuten tijd omgetoverd tot een replica van de ring rond Los Angeles ... ik denk dat er genoeg plastic rond mijn lijf hing om enkele voltijdse jobs in de plasticsector extra werkzekerheid te bezorgen.
Ik was wat blij dat 't woensdag was en dat mijn vrouwtje haar vrije woensdagnamiddag heeft opgeofferd om bij mij te zijn, want er zijn plezantere zaken in een mensenleven (een marathon lopen bijvoorbeeld  )

En de misselijkheid? Niks van gemerkt, ook niet toen allerhande dokters en verplegers me om het halfuur kwamen vragen of ik nog niet misselijk werd. Ik ging me bijna verplicht voelen ... ik kreeg werkelijk het gevoel dat ze er grof geld op verwed hadden!
Uiteindelijk heb ik zelfs de medicamenten tegen de misselijkheid (en nu gebruik ik dat woord niet meer, beloofd) niet genomen, want anders zou ik niet voelen in hoeverre ik van nature bestand was tegen de chemo.
En, leg uw luisterend oor tegen de luidspreker van jullie pc, want wat ik nu ga vertellen slaat op eenieder van ons ... beste vrienden, wij -lopers- zijn een sterk ras!
Hats%20Off%20LogoTransparent

21:49 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (28) |  Facebook |

14/11/2006

Verrekt!

Ik heb ooit eens gewerkt in een firma waar de naam van één van mijn superieuren 'Verreckt' was.
Dit had heel wat voordelen: zo kon je netjes tegen een collega die een lastige vraag had op één van die maandagochtenden waarop je een grote hit van de Boomtown Rats ten uitvoer wil brengen de zeer expliciete boodschap 'verrekt!' meegeven.
Na een ochtendlijke aanpassingsperiode had je dan meteen het perfecte excuus om het weer goed te maken: "jamaar ... ik bedoelde gewoon dat je met deze zeer interessante vraag best even tot bij meneer Verreckt zou gaan."

Heb ik sentiment naar één van mijn vorige werkgevers nu ik hierover op mijn blog begin? Hmmmmmmmm ... niet echt nee.

De reden dat deze post 'Verrekt!' noemt ligt in een dichter verleden; ik hoef niet verder te gaan dan gisterenavond. Gelieve me even te volgen naar een avondlijk moment, niet eens zo lang geleden ...

Na weeral laat gewerkt te hebben heb ik thuis onmiddelijk mijn looptenue aangetrokken om naar de piste te vertrekken. Voor de mensen die bekend zijn met de streek rond Mechelen: voor het betere pistewerk kan je me steeds vinden aan de Krankhoeve in Bonheiden.
Voor de mensen die niet bekend zijn met de streek rond Mechelen: ook zij kunnen me daar vinden. Iedereen gelijk voor de wet!

Maar bon, gisteren stond dus, na enkele rustige trainingen vorige week, m'n eerste serieuze post-Dublin training op het programma.
Ik dus naar, je raad het nooit, de krankhoeve in Bonheiden.
Toen ik daar aankwam was het pikkedonker ('t zal zo een uur of 9 geweest zijn) en dus had ik de perfecte biotoop gevonden om m'n pas aangeschafte hoofdlantaarn uit te testen.
(Ik gebruik het woord 'hoofdlantaarn' omdat 'koplamp' me meer als een auto laat klinken én tevens wordt de plaats waar je een 'hoofdlantaarn' aan het lichaam hangt aan de hand van deze politiek correcte woordkeuze ook minder aan de verbeelding over gelaten, maar laat dit een opmerking zijn die zich volledig in de kantlijn bevindt.)
Stel je dus even Marathon Geert voor, voorzien van een indrukwekkende lichtbundel die als een derde oog de donkerte inpriemt. Hij loopt op de verlaten piste van ... jawel, de Krankhoeve in Bonheiden.
hamstring_anatomy-copyNa een opwarming van 3 kilometer begint hij an het serieuze werk: op het menu staan 10 versnellingen van 200 meter aan 48", gevolgd door 10 versnellingen van 300 meter aan 1'12". Tussen elke versnelling wordt een jogperiode van 100 meter genomen. Uiteraard gaat het weer allemaal te snel: de snelste 200 meter wordt gelopen in 40" (in totaal 3 keer wordt deze tijd afgeklokt), de traagste 46".
En dan plots, tijdens de tweede helft van de laatste 200 meter-versnelling gebeurde het: onze eenzame loper vertraagde en stiet de oerkreet 'Verrekt!' uit.
Had hij in de schaduwen van de omliggende struiken het forse figuur van zijn vroegere 'fondé de pouvoir' herkend?
Nee, het was tasten naar de rechterhamstring ... als een messteek liet een plotse verrekking de training onderbreken.

Epiloog: ik heb nog even geprobeerd; joggen ging, maar bij de minste versnelling voelde ik dat het niet OK was. Ik ben dan maar naar huis gereden, heb een ijspack aangebracht en Tania heeft haar helende kwaliteiten nog maar eens op de ruïne van wat eens mijn 'Tempel Gods' was kunnen testen door een zalfje aan te brengen.
Vandaag is de bewuste hamstring stijfjes, vanavond zal ik proberen ze los te lopen om de voorziene training (10k aan 12km/u) te kunnen afwerken, morgen kunnen we rusten.

Als er iemand, naar analogie van de 'paardenfluisteraar', een hamstringfluisteraar kent ... ik ben geinteresseerd!

08:25 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |

13/11/2006

Uitstel, maar geen afstel

Neenee, het gaat niet over de beklimming van de Jungfrau: die gaat gewoon door (we zijn trouwens al met 5 marathonners die hebben toegezegd ... ik begin te twijfelen of ik 1, dan wel 2 bussen zal moeten inleggen )! Indien er nog atleten zijn die interesse hebben, laat me maar iets weten, ik probeer alles (transport, logies, opvolging inschrijving, ...) zo goed mogelijk te regelen en op te volgen, maar laat duidelijk zijn dat de eerste betrachting voor 2007 de prachtige, grandioze, ongeëvenaarde, schitterende, formidastische MARATHON VAN ROTTERDAM  is. Ik zou die wedstrijd zelfs op m'n handen en voeten willen lopen, alleen al als ode aan het ongelooflijke Rotterdamse publiek.

Maar terug over dat uitstel: ik had het eigenlijk over het beginnen te trainen op het post-marathon schema van Mario.
Normaal gezien zou ik daar gisteren mee begonnen zijn, maar het ging gewoon niet: ik was zo moe na 't werk en voelde me ook niet echt 100%, en daarom stellen we alles maar uit met één dagje.
incentive-bonusVandaag wordt dus mijn eerste dag als professioneel gecoacht atleet!

In gedachten voel ik me al sneller ... nu die versleten carosserie nog overtuigen ...

10:19 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

12/11/2006

Mijtertraining

Wablieft? Mijtertraining? Was da?

Wel, bloggers aller lande, gelukkig bent u op de weblog van Marathon Geert aanbeland, zodat jullie zich in het verdere verloop van jullie ongetwijfeld gelukkig en voorspoedig leven nooit nog deze vraag hoeft te stellen, want hier ben ik met het antwoord!

Laten we echter eerst ons licht even schijnen over wat een 'mijtertraining' had kunnen zijn, maar het niet is:

- mijtertraining is in elk geval géén voorbereiding voor de Marathon van Mijter, en dit simpel omdat 'Mijter' geen geografische locatie is, en moest 't dit toch zijn wordt er in elk geval geen marathon gelopen, en moest 't dit toch zijn én moest er dan ook nog een marathon gelopen worden, wel, dan nóg zou een mijtertraining er niets mee te maken hebben;

- een mijtertraining is ook geen training die is gebaseerd op de gehuldigde principelen van El Grando Ronaldo, en dan vooral omdat deze trainingsbeginselen bekend staan onder de naam 'Meijer-training'!


Wat is het dan wel?

Wel, voor het uitvoeren van de perfecte mijtertraining heb je nodig: 2 kinderen volgeladen met decibels, 2 plastic zakken (en liefst nog wat backup materiaal), een parcours, 2 mijters en 3 kilo motivatie.
Opgelet! je kan deze training alleen maar uitvoeren op de 11de november, en dan nog maar alleen in bepaalde streken van ons landje! Contacteer de lokale politie in geval van twijfel!!

sintmaartenpspDe mijtertraining gaat dus als volgt: je zet de mijters op de hoofden van de respectievelijke kinderen, erop lettend dat elk hoofd welgeteld 1 mijter bevat, elk kind krijgt ook 1 plastic zak en je begint aan het parcours.
Eerst even in zone -1 naar de eerste deurbel op het parcours, als de bel te hoog is voor de grijpgrage kinderhanden kan je middels een kuitspieroefening zelf bellen, en dan even rust. Nadat de kinderen dan een liedje inwisselen voor een snoepje mag je in hetzelfde tempo naar de volgende bel. Na ongeveer anderhalf uur mag je vanwege de vermoeidheid bij de kinderen het tempo laten zakken naar dat van een hartslag in zone -2.
Een 2-tal uurtjes zouden moeten volstaan om de volgende 2 maanden geen snoep meer te moeten kopen!

Het was dus gisteren op het thuisfront van Marathon Geert Sint-Maarten, en dan gaan we met de kinderen om snoepjes zingen. 2 Uur lang genieten van de blije blikken van mijn 2 oogappels, telkens ze een koekje kregen, ne mens wordt er zelfs op een druilerige zaterdagochtend warm van!

De echte training dan:
vandaag start ik met het eerste post-marathon schema van Mario, en als zijn verwachtingen uitkomen dan ga ik nog veel plezier beleven aan mijn volgende wedstrijden. Op de planning staan 10 keer een 200m en 10 keer een 300m. Mijn kuiten krimpen al ineen bij 't gedacht alleen!

Ik zal eerst nog wel wat mogen wachten, want de werkweek is voor mij vandaag al begonnen ... 't is toch moeilijk voor een kleine zelfstandige om 'nee' te zeggen tegen een jobke hé :-)

13:20 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

10/11/2006

Call of the Wild

Literatuur is, naast lopen, een andere passie van Marathon Geert, maar ik ga het in mijn berichtje van vandaag niet over het geweldige boek van Jack London 'Call of the Wild' hebben (voor mensen die ooit in de buurt van Sonomia, Californië komen: bezoek zeker eens het landgoed van deze Amerikaanse schrijver ... zeker de moeite waard!), maar wel over de aantrekkingskracht van de Jungfrau-Marathon.

Ik kies vandaag voor dit onderwerp naar aanleiding van Hank's reactie op mijn posting van gisteren. Hierin verklaarde ik voor het eerst in het openbaar mijn liefde voor de Schöne Freule in de Alpen.
Hank stelde me de vraag waarom ik in godsnaam een zware marathon als de Jungfrau wilde lopen.

Het is in enkele dagen tijd de tweede keer dat me een soortgelijke vraag werd gesteld: eerder deze week heb ik me online opgegeven voor het Runners World Dream Team (ja, ik geef toe: ik zou dat ook eens graag willen doen :-) ), en daar moest ik in maximaal 100 woorden mijn motivatie om een marathon te lopen neerpennen.
Nu, voor mij is dit enorm moeilijk, want in slechts 100 woorden kan ik dit onmogelijk uitgelegd krijgen, maar deze beperking verplichtte me wel om het bij de essentie te houden, en dus denk je sterker na over waarom je eigenlijk een marathon wil lopen.

Voor mij komt het erop neer dat ik bij elke stap, elke meter, elke kilometer, elke wedstrijd die ik loop mijn gelijk bewijs tegenover heel wat dokters en zogenaamde specialisten die me 5 jaar geleden vertelden dat ik nooit nog aan sport zou kunnen doen. Ik sukkelde toenertijd met een ernstig rugletsel, en op een dag werd hierdoor zelfs mijn linkerbeen volledig verlamd. Gelukkig hadden we toen al contact gelegd met een enorm bekwame chirurg in Aalst en toen hij van die verergde symptomen hoorde liet hij me onmiddelijk opnemen en binnen de 24u werd ik geopereerd (iets wat geen van zijn collega's eigenlijk wilde doen omdat ik er volgens hen te jong voor was).
Toenertijd, in 2001, had ik me eigenlijk al neergelegd bij het feit dat ik m'n hele verdere leven last zou blijven hebben van m'n rug: tot 2 maal toe was ik hierdoor reeds mijn job kwijtgeraakt en, hoewel ik steeds heel veel en enorm intensief gesport heb, sporten was bijna onmogelijk geworden. Telkens ik wilde sporten rees steeds weer de vraag of ik de sessie pijnloos zou kunnen doorstaan, maar steeds meer werd het voortdurende gevecht tegen de pijngrens in mijn nadeel beslist.

Tot na die bewuste operatie: eerst volgde nog een revalidatie van een 2-tal maand, en rugschool (doorgedreven kiné-behandeling waarbij je onder andere leert op een andere manier te ademen om zo je rug te helpen de schokken te absorberen) zou het volgende jaar van m'n leven een belangrijk onderdeel van mijn agenda worden. Ik heb na die periode nog een 2-tal jaar vrijwel niet intensief gesport, gewoonweg uit vrees dat de rugpijn zou terugkomen. Immers, enkele maanden na de operatie had ik een ervaring die ik dacht nooit meer te mogen meemaken: tijdens een gewoon ontbijt op een doodgewone zaterdagmorgen zat ik op mijn doordeweekse stoel een volkomen normale boterham te smeren, toen er plots een niet alledaagse uitdrukking van verwondering op mijn gelaat verscheen. Ik pakte onmiddelijk naar m'n rug, en ik hoor Tania nog vol angst vragen wat er mis was. Maar dat was het nu juist: er was niets mis! Plotseling besefte ik dat ik, na jaren met lange periodes van vrijwel constante pijn, reeds enkele dagen niets meer aan m'n rug voelde. Ik ga nu niet zeggen dat het als een gemis aanvoelde, maar het was een enorm raar gevoel.

Wat later organiseerde Toyota een Ekiden-wedstrijd waaraan ik deelnam, en tijdens de voorbereidingen hierop daagde een collega-loper me uit om ook eens een marathon te lopen (bedankt, Nick!), en voilà, hier zijn we dan.

Beste Hank, en waarom nu juist de Jungfrau?

Wel, ik heb enkele marathons op mijn planning staan die ik ooit nog absoluut wil doen, maar de 2 voornaamste op dit lijstje zijn de  Great Wall Marathon en de Jungfrau Marathon.
Eigenlijk was ik van plan om de eerste jaren te proberen om een zo sterk mogelijk PR op de marathon neer te zetten, zo ééntje waar ik later tegen mijn kleinkinderen zou kunnen over stoefen, om daarna enkel nog speciallekes te lopen met de nadruk op het plezier, maar gezien mijn recentste ervaringen met de vergankelijkheid van het leven heb ik besloten om het gras wat korter te houden, en ook nu al de nadruk meer op de factor 'plezier' te leggen.
En dus ziet mijn planning voor 2007 er als volgt uit: ik wil absoluut onder de 3u10' grens lopen (als alles goed gaat dan haal ik dit in Rotterdam) en ik wil ook de 10k in minder dan 40' lopen. Als deze 2 doelen lukken, dan kan ik 2007 voor mij persoonlijk op sportief vlak alvast een succes noemen. De rest van het jaar wordt dan een plezierreisje, te beginnen met de Marathon van Monschau en één maand later de Jungfrau Marathon. Sinds ik het inspirerende verhaal van Martine haar dubbelslag op beide evenementen dit jaar heb mogen lezen lieten deze wedstrijden me niet meer los, en naar analogie met de titel van haar weblog 'Run to Dream' heb ik besloten om niet zolang met runnen te wachten tot het een eeuwige dream blijft!

Mijn betrachting? Wel, voor beide geldt dat ik gewoon ga proberen ze uit te lopen, dus aankomen na 42 kilometer zonder gestapt te hebben! Dat op zich zou al een mooie prestatie zijn voor een eeuwig amateur als Marathon Geert.

jungfrauTrouwens, sinds ik over dit avontuur ben beginnen praten, hebben reeds heel wat mensen me toevertrouwd dat ook zij de Jonkvrouwe uit Zwitserland als uitdaging op hun 'to do'-lijstje staan hebben: Nick (inderdaad: de snoodaard die me in de marathon wereld heeft gesleurd ... die heeft geen keuze, al moet ik hem persoonlijk die Alp op duwen); Patrick, de man van Ann en bijgevolg mede-auteur van een prachtige nieuwe blog (toepasselijk: de blog noemt 'lof der zotheid' :-) ); Johan, die ik zal proberen te overtuigen dat zijn pijnlijk opspelende knie gewoon een signaal is van de Maagd Maria (sorry, die heeft geen blog) om een pelgrimstocht naar de Alpen te ondernemen; een notoir blogloze marathonloper uit mijn dorp wil ook wel mee, en de lijst zal alleen maar langer worden.

 


Hank, ik ben blij dat ik mijn eigen forum heb gebruikt om op je vraag te antwoorden; het was me nooit gelukt om dit in maximaal 100 woorden te doen!

09:10 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

09/11/2006

Ontstressssssssst!

Omdat ik zo rond mijn verjaardag moest worden geopereerd heb ik pas gisterenavond het laatste luik van mijn verjaardagscadeaus kunnen aansnijden: een 3-uur durende verwenbeurt in een sauna annex relaxatie-oord.

Samen met Tania (die ook de auteur van het cadeau was; ze is niet zo dom als ik er uit zie hé ;-) ) ben ik van 8 tot 11 héérlijk gaan ontstressen in Privé Sauna Nymphaea in Hever, op een 2 à 3 kilometer van onze deur. Verloren rijden konden we dus al niet, maar het is eigenlijk wel gek hoe lang het soms kan duren alvorens je de geneugten van dichtbij huis ontdekt!

relaxEnfin, 3 uur lang was het sauna in, sauna uit, zwembad in zwembad uit, jacuzzi in, jacuzzi uit, dit alles overgoten met een sausje van warme en koude douches op een bedje van relaxatieruimte. Je moet maar eens gaan kijken op de website van Nymphaea om te begrijpen in wat voor soort paradijs we 3 uur lang mochten vertoeven.
Voor de bloglezers uit het Mechelse en bij uitbreiding aan allen die Nymphaea eens willen bezoeken: als je op zoek bent naar een origineel cadeau voor één of andere feestelijkheid of je wil eens iets anders met Valentijn dan dat eeuwige ontbijt op bed waardoor je 2 weken lang op kruimels moet slapen: DOÉN!

En dan zal ik nu vanuit de pols van mijn nieuwe, ontspannen en totaal gerelaxeerde ik nog even kort wat looptrainingsnieuws meedelen, want de titel van deze blog is uiteindelijk nog steeds niet 'sauna-geert'.
Eergisteren heb ik met een collega een pittige heuveltraining hier in de buurt van het Toyota hoofdkwartier in Evere afgewerkt: op ons standaard rondje komen we 3 serieuze hellingen tegen, en die zijn we telkens 3 keer tegen een 90% opgerend. Genoeg om deze oude man te laten zweten, dat kan ik je verzekeren.
Maar het deed zo'n deugd dat ik gisteren, tijdens een rustdag, meteen in mijn planningsloefen voor 2008 ben geschoten, en zo staan vanaf heden zowel de Monschau als de Jungfrau-marathon op het programma.
Vandaag gaan we een rustige herftswandeling van een kleine 10k maken aan een tempoke van 130-140bpm, en wat morgen brengt ... wel ... ik zou zo zeggen ... Carpe Diem  !!

08:55 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

07/11/2006

Welkom home!

Daarnet een heuglijk telefoontje gekregen: het was zowaar de bagagedienst van Zaventem die me kon meedelen dat m'n verloren bagage (van ondertussen bijna 2 weken geleden) is teruggevonden.

Bleek dat de bagage niet in Brussel (vertrek), Helsinki (tussenstop) of Tallinn (eindbestemming) zat, maar wel in ... LONDON! Netjes getagd ter attentie van ééne meneer Mc Smiths.

Nu moet je mij eens uitleggen hoe het mogelijk is dat mijn valiesje moederziel alleen tot in de Engelse hoofdstad is geraakt, maar enfin, ik ben blij dat ik m'n spullen terug heb!

welcome-homeEn dus allemaal in koor: WELCOME HOME, GARMIN!

Ann zal haar link mogen veranderen, want 't is niet langer 'Geert zonder Garmin' .

23:01 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

Zo bekeken ...

Gisteren niet getraind: het was een rustdag.

Niet dat ik moe was, of teveel getraind had in de voorbije dagen, maar ik heb niet gelopen, en dus noem ik het maar gemakkelijkheidshalve een rustdag.
Maar (er is altijd een maar!) ... rust roest, en roest kan enorm etterende verwondingen veroorzaken, en dus heb ik wel een beetje over lopen nagedacht, want als de benen niet moeten werken, dan kunnen de grijze cellen (in mijn geval alle 2) toch nog een beetje aan lopen denken.

En dus heb ik een beetje rondgelezen in het 'Souvenir Race Programme' van de afgelopen Dublin Marathon, kwestie van nog even in het verleden te blijven hangen alvorens de uitdaging van de toekomst zich ten volle aandient.
Nu, het 'Souvenir Race Programme' is een, wat men in het drukkersjargon noemt, 'luxueus en in beperkte oplage verspreid eenmalig drukwerk dat zelfs nog generaties later de mensheid met verstomming zal doen slaan'. Het is dus een programma, gedrukt op blinkend papier en verkocht aan een te hoge prijs. Maar omdat ze het me aanboden op mijn meest zwakke moment (ik stond aan te schuiven om mijn startnummer af te halen) heb ik het gekocht, en ik moet zeggen dat het een leuk boekje is: mooie foto's van grootse momenten uit het verleden van de Dublin Marathon, enkele nuttige tips (bvb: wisten jullie dat je voor een marathon best koolhydraten zou eten?? Nee hé? Dacht ik wel! Ik weet het, want ik heb het 'Souvenir Race Programme' gekocht! Aha!), maar ook de naam, startnummer en nationaliteit van alle ingeschreven lopers.

Nu, die lijst is een indrukwekkende opsomming van personalia en gegevens waarin je enkel even naar je eigen naam op zoek gaat (mijn oprechte dank aan de bedenkers van de 'alfabetische volgorde'!), maar om de lezers toch nog te motiveren om alle bladzijden netjes om te slaan staan hier ook enkele fotootjes en, vooral, bedenkingen van ex-Dublinwinnaars tussen.

En zo komen we aan bij wat ik jullie vandaag wilde meedelen ('t moest er eens van komen).

Ik zou even willen vragen om netjes in een virtuele kring te gaan staan, het hoofd met een lichte knik een bedenkelijk imago te geven (voorhoofd fronsen mag, maar moet niet) en eventjes in stilte na te denken over de volgende woorden, genoteerd naar de uitspraak van ene mevrouw Julie Welch:

"It's astonishing how much homicidal feelings can be generated by someone's backside. That's why they don't hand out machine guns at the 21-mile mark, but only water and encouraging smiles."

Tot zover het evangelie volgens Welch. Het is nu ok om de hoofden te rechten en de virtuele kring te verbreken.

Ik geef toe: zo had ik het nog nooit bekeken!

08:57 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

06/11/2006

Het leven na een marathon

Ik zou nu niet direct willen spreken van een zwart gat of een andere allegorie die met een beetje goede wil en toiletpapier kan worden opgelost, maar ik loop een beetje verloren.

Tijdens de voorbereiding van een marathon is de focus en de gedrevenheid om het schema zo minitueus mogelijk te volgen zo sterk dat het geen moeite kost om elke dag de loopschoenen aan te binden en de buitenlucht op te zoeken om de dagelijkse training af te werken.
Nu is het echter precies één week na Dublin, en de afgelopen week heb ik vrijwel elke dag wel een beetje zin gehad om te lopen, en toch heb ik het geen moment gemist ... héél raar wat ik nu voel.

stukkie_lopenNormaal gezien ging ik zaterdag hernemen, maar ik had Tania beloofd om nog een laatste (mini-)verbouwingske te doenen ten huize Marathon Geert, en het is er niet van gekomen. Tot mijn grote ergernis voelde ik me er zelfs niet schuldig door!

Niet dat mijn mini-projectje af is (dat zal nog een weekje of 2 duren), maar gisteren heb ik dan uiteindelijk toch een klein toertje gedaan: een kilometerke of 9 in 52 minuten. Ik heb nog niet de officiële statistieken nagekeken, maar ergens heb ik wel het vermoeden dat dit nét niet sterk genoeg is om een nieuw wereldrecord genoemd te mogen worden, maar 'k heb ze wel gelopen hé.

En of het deugd deed ... ik heb samen met Tania op 't gemakske gelopen en 't was leuk om nog eens buiten te zijn. Toevallig zijn we exact 3 kwartier na de start van de NYC vertrokken, dus op 't moment dat de meeste onzer bekende NY-gangers het bordje van de 10k passeerden trokken wij in Muizen City de deur achter ons toe. Nog vlug gekeken of er geen gangsta in onze flower yard zat, en away waren we ...

Volgende wedstrijd op de kalender is een 10-mijler in Lier, maar als 't parcours 't zelfde is dan vorige keer, dan zal het wel een '10 mijl light' zijn. We zien wel.

07:38 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

03/11/2006

De onthulling

Nog even vlug deze titel gebruiken alvorens John Grisham er een patent op neemt ...

... maar 't is voor een goed doel; ik had immers vanuit de Ierse hoofdstad een wereldschokkende onthulling beloofd voor het geval er iemand zou raden dat ik een foto van Brammeke Stoker zijn voordeur had genomen. OK, niemand heeft het juiste antwoord binnen de vooropgestelde deadline gegeven, maar wie ben ik om te twijfelen aan de oprechtheid van Hans die vertelde het juiste antwoord best wel te weten, zij het dan nadat de 'buzzer went off'.

De onthulling dus ...
wel, ik neem jullie even mee naar het gezegende jaar 1956, een woelig jaar, het jaar waarin Stan Ockers een fatale val maakt in het Antwerpse sportpaleis, het jaar van de mijnramp in Marcinelles, het jaar waarin wij Belgen voor het eerst verplicht een autoverzekering dienden te nemen en tevens kennis maakten met de 45-uren werkweek. Meer internationaal gezien was 1956 ook het jaar van de Hongaarse opstand én (om het maar niet over cultuur te hebben) het jaar van het eerste Eurovisie Songfestival.

Ik veronderstel dat jullie allemaal al wel van bovenstaande historische feiten hebben gehoord, maar ze daarom niet allemaal in het jaar '56 zouden kunnen plaatsen, hoewel de meeste van deze zaken dit jaar uitgebreid werden herdacht in het kader van '50 jaar geleden ...'. Voor mij, en ik denk voor heel wat mensen uit de generatie vóór mij, is 1956 echter het jaar waarin moeders hun dochters voor het eerst angstvallig hun dochters binnenhielden voor heupwiegende, jeansdragende en brillantinezwangere teenagers: 1956 is het jaar waarin de rock 'n roll werd geboren!

Nu, een stroming zoals de R&R wordt niet op één enkel moment uitgevonden, laat staan geboren ... er zijn er die beweren dat Chuck Berry het eerste échte rocknummer ten tonele voerde, er zijn er die de bakkebaardenmuziek beschouwen als een spin off van de blues, maar geef toe ... Rock 'n Roll is op de wereldkaart gezet in 1956 toen Elvis Presley voor het eerst zijn Heartbreak Hotel samen met The Jordanaires bracht in de Stage Show van Tommy en Jimmy Dorsey.
Het begin van The Pelvis ... ik heb het niet meegemaakt vanwege nog niet ontkiemd, maar het is een periode waarin ik me wel heb verdiept omdat ik met de muziek uit die tijd ben opgegroeid. Tot op de dag van vandaag ben ik nog steeds een groot en onvoorwaardelijk fan van The King!

En de onthulling?? Geduld ... geduld ...

Nu, ik ga hier niet uitwijden over het turbulente leven van Elvis ... hier zijn al genoeg boeken over geschreven en het aantal compilaties dat hij nog dagelijks over de toonbank laat schuiven zijn legio, maar in alles wat je over deze fenomenale zanger kan lezen staat er één constante: 'the day the music died'  was 16 augustus 1977. Ik herinner me nog dat ik toenertijd met mijn ouders op vakantie was in Griekenland, en zelfs in het afgelegen dorpje waar wij toen verbleven leek het even of de wereld bleef stilstaan!

En de onthulling? Komt eraan ...

Wel, ik ga de wereld nog eens een keer laten stilstaan ...
de meeste mensen, en op een paar zonderlingen na mag je gerust zeggen 'iedereen', beweren dat Elvis Presley dus in 1977 is gestorven aan een overdosis van alles en nog wat. Vele mensen bezoeken nog jaarlijks zijn graf in Graceland.
In Dublin heb ik echter ontdekt dat de 'zonderlingen' gelijk hebben: de bedevaarders die je nog dagelijks voor het graf van The King kan vinden zitten daar eigenlijk hun gebedjes voor niets te verschieten: Elvis Presley leeft nog!

Voilà ... wat vinden jullie van deze onthulling?

PICT0314Straf? Absoluut!
Onmogelijk?? Toch niet!!
Verzonnen??? Hé ... jullie kennen Marathon Geert toch ... ik zou zoiets nooit op mijn blog zetten zonder onomstotelijk bewijs!!!

En daarom ... kijk goed op de nevenstaande foto, die ik heb genomen in een etalage in Dublin.
Niet alleen leeft hij nog, hij gaat op zondag, de 12de november 2006 ook nog eens een concert geven in Dublin!

Spijtig genoeg kan ik niet gaan want ik heb dan net een training gepland, maar als jullie willen ...

08:47 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |