22/11/2006

De Helse Hamerslingster

Traditioneel beginnen we bij het begin, kwestie van het einde nog een beetje uit te stellen ...

De training gisteren: zàààààààlig! Goed gelopen, schema perfect gevolgd, én ... tatàààà ... zelfs niet echt te snel gelopen! De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Nu, ik voelde tijdens de laatste reeks spurtjes wel dat 't genoeg was, maar ik veronderstel dat dit normaal is.

Nu, de dinsdagse versnellingen lever ik, zoals ooit in een vorig berichtje gemeld, af op de piste aan de Krankhoeve in Bonheiden. Op dat vorige berichtje heb ik toen heel wat reacties gehad met betrekking tot de naam ... het 'kranke' in Krankhoeve spreekt blijkbaar tot de verbeelding van velen, en dus ben ik even op ethymologisch onderzoek uitgetrokken om de oorsprong van de naam voor jullie te onderzoeken.
Beste blogbuiskinderen, wat volgt is een huiveringwekkend horrorverhaal vol bruut geweld en hier en daar een klontertje bloed!
Doof de lichten, sluit de gordijnen en indien jullie thuis een cd'tje met het bronstige geoehoe van de blinde kerkuil hebben, zet die dan gerust even op: de sfeer zal er wel bij varen.
Hou jullie nu goed vast aan de takken van de bomen, want hier gaan we ...

We schrijven een novemberavond tijdens het koude najaar van 1976.
kooiIn een klein dorpje, niet ver van Mechelen, vertrok Helga Holvoet, lokaal bekend als de Helse Hamerslingerster, en dit niet alleen vanwege haar initialen, onder een heldere hemelnacht naar de atletiekpiste voor een extra training. Deze piste lag op een domein, beter bekend als 'De Hoeve', voornamelijk vanwege de aanwezigheid van een hoeve, Bokrijk niet onwaardig, pal naast de piste. Als aandachtig lezer dient u te weten dat Helga zich eerst wat moed had ingedronken, want zelfs de forse atlete die ze was kon wel eens een inlegkrijsje met angstzweet doorweken, zo moederziel alleen in de donkere nacht.
Overmoedig door een lichte overdosis alcohol trok ze er samen met haar favoriete hamer (ze noemde hem liefkozend 'Ronald', naar de naam van een beroemde Nederlander die ze ooit eens in New York had ontmoet en met wie ze een wilde romance had beleefd) op uit.
Ging ze alleen maar trainen? Nee!
Ze was vastbesloten om haar bijnaam deze keer alle eer aan te doen door haar hamer tot in de diepe krochten van de hel te gooien. Ze had het nog de avond tevoren opgezocht in het Guinness Book of Records, en ze wist 't zeker: dit was nog nooit gebeurd.
Haar eerste worp was in elk geval niet ver genoeg, want de 2 konijnen die al parend door Ronald vermorzeld werden leken haar niet echt op losgeslagen saters die haar recordworp kwamen homologeren.
De tweede worp was al iets beter, wat bewezen werd door het klieven van een jonge wilgeboom, iets voorbij de verse konijnekadavers.
'Alle goede dingen bestaan uit minstens 36', dacht ze bij zichzelf, en daar zat ze nog bij lange niet, en dus zette ze vol goede moed aan voor een derde worp.
En plots, alsof het toeval niet alleen in stripverhalen bestaat, gebeurde het: de hamer floot flitsend door de met maanlicht bezwangerde lucht en verdween door de schoorsteen van de hoeve, waar volgens de legende ooit eens een boer heeft gewoond die totaal niets met de Bokkenrijders te maken heeft gehad (sommige legendes, je vraagt je echt af of ze ter zake doen).
Wat volgde, weten we enkel uit een séance tussen een studente ocultologie en een oud vrouwtje die op die zelfde nacht is gestorven.
Uit de hoeve kwam eerst een gegrom, daarna een lichtflits, en toen de deur openging stond daar een gehoornd wezen met gehoefd onderstel. Luttele seconden later was er van Helga enkel nog een roze haarlint over, wat in die tijd door vrijwel alle modebewuste hamerslingeraarsters gedragen werd.

Sinds dat jaar is het in Bonheiden een bekend fenomeen dat eenieder die zich op een donkere en koude novemberavond alleen op de piste begeeft, in krankzinnige toestand naar het plaatselijke ziekenhuis moet worden afgevoerd.
En jullie kunnen het al wel raden; sinds die tijd kennen de inheemsen de bewuste hoeve als 'De Krankhoeve'.

Nu kunnen jullie het uiteraard gewoon aan de fantasie van een vermoeid lopersbrein toeschrijven, maar toen ik gisterenavond moederziel alleen in de donkere diepte van de koude nacht mijn rondjes afmaalde, kon ik heel even de ritselende skeletten van 2 kopulerende konijnen zien ... en was het daar niet een lichtflits die uit de hoeve kwam?
Anderzijds kan het ook zijn dat ik gewoon een heel eigen interpretatie heb gegeven aan het schaduwspel tussen mijn hoofdlamp en de bomen, maar ik zal blij zijn als de dagen terug beginnen te lengen!

Doe de gordijnen maar terug open en zet gerust een andere cd op ...

10:43 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

Lengende dagen... Geert, u wordt op uw wenken bediend (wij Hollanders schrijven altijd 'jij' maar het Vlaamse 'u' klinkt wel mooi vind ik): over amper vier weken gaan de dagen weer lengen!

Gepost door: Fred | 22/11/2006

Zou het dan iets te maken hebben met dat roze haarlint? goed dat je dat niet omgeknoopt hebt, anders......

Gepost door: jeewee | 22/11/2006

Inspiratie welk was de achtergrondmuziek die u inspireerde tot dergelijke hersenspinsels neer te pennen Geert ?

Mozart ?
Bach ?

of erger nog ???.....

hahaha....

Gepost door: kj | 22/11/2006

Runner's high ?? Het is geweten dat je tijdens het lopen over van alles nadenkt, filosofeert, problemen oplost, .... maar Helga de Helse Hamerslingster (mss een ideetje voor nieuwe Suske en Wiske) en kopulerende konijnen, dat kan alleen een soort runner's high geweest zijn.

Gepost door: philippe | 22/11/2006

platinum dat platinum in je bloed begint toch wel rare neveneffecten te creëren hé, maar ik vind het wel leuk! ;-)

Gepost door: Ruthje | 22/11/2006

Boeiend Ha die Geert, een leuk en boeiende legende. Misschien was dubbelBunniehoeve ook wel een mooie naam geweest.

Gepost door: Rich@rd | 22/11/2006

Was het zeventig of tachtig? In elk geval heb ik heel wat dagen van mijn jeugd gesleten in Bonheiden, waar m'n (stief)grootouders woonden. Samen met neven en nichten trokken we er dikwijls op uit, fietsend, wandelend en vooral kletsend en lachend. Krankhoeve, dat was de plek waar 'd'ouw en zieke mensen' eens per maand gingen 'teren', maar niet zonder vooraf een paar uurtjes te kaarten. Krankhoeve associeer ik daarom nu nog altijd meer met ouderdom en ziekte dan met sport. [Trouwens, in de Krankhoeve verzorgden de Mechelse begijnen vanaf 1446 hun zieken ('krancken'). Misschien doen hun geesten dat ook?]

Gepost door: AnnAlice | 22/11/2006

oh.. Helga eh.... I did not have sex with that woman... Miss Helga...
en die vlekken op haar roze haarlint zijn magnesiumsporen, zoals bekend, veel gebruikt in de slingersport... daarbij houd ik niet van sigaren (maar dat staat los van bovenstaand verhaal.. denk ik)


ok ok, ik zou wel eens hamertje tik met Helga willen spelen maar ben zo bang voor de gevolgen als Helga dreigt te verliezen.... die armen van haar... keihard!! net als de kuitspieren van onze Geert

Gepost door: Ronald | 22/11/2006

reactie Bedankt voor het spannende verhaal opa-blogger.

Gepost door: koen | 22/11/2006

Efteling Geert, dit prachtig verhaal moet je even doorsturen naar de directie van de Efteling. Ik zie het al voor me als nieuwe mega-attractie in het mooiste en grootste pretpark van ons land: "Het Geheim van de Krankhoeve"

Gepost door: M@urice | 23/11/2006

De commentaren zijn gesloten.