28/09/2006

The show must go on

Bedankt allemaal voor de vele lieve reacties die ik via mijn blog en in mijn mailbox mocht ontvangen. Het steekt meer dan een hart onder de riem, en het houdt me zelfs (voorlopig) nog volledig in lijn met m'n schema. Vandaag heb ik een 5 kwartier durende intervaltraining achter de kiezen gestoken, goed voor exact 15 kilometer, wat een dikke 300 meter meer is dan 2 weken geleden toen ik exact dezelfde training had geprogrammeerd.
Om maar te zeggen, met de vorm is niks mis, de benen willen en kunnen nog, over het koppeke heb ik nooit ingezeten ... probeer maar eens een steenezel van zijn gedacht af te helpen ...

Morgen staan er nog wat onderzoeken op de agenda, gevolgd door een gesprek met de dokter. Waarschijnlijk zal er dan een definitief verdict vallen, maar daarstraks aan de telefoon liet hij al niet veel aan de verbeelding over.

Nu, terug naar de loopplanning voor de rest van de week ... morgen een 3 kwartiertjes loslopen, zaterdag een snelheidstraining (die ik wel bescheiden ga houden want ik wil me nu niet te veel verzwakken) en zondag een vetloopje in de ochtend en een 32'er in de late namiddag. Alles samen zou dit een weektotaal van om en bij de 110km moeten opleveren.

De weekendloopjes zullen op onbekend terrein worden afgelegd: van zaterdag tot maandag gaan Tania en ik eens kinderloos alle zorgen van ons af zetten in het mooie Alstatte (niet ver van de Duits-Nederlandse grens, ter hoogte van Enschede). We hebben onszelf daar namelijk een lekker verwenweekend cadeau gedaan, met onder andere een energiedrukpunten-massage (klinkt heerlijk ... en je moet ze dat eens in 't Duits horen zeggen :-) ), sauna en fitness à volonté, lekker eten, enfin ... genieten!

Dus, moest ik morgen geen gaatje zien om een berichtje te posten ... auf Siederwehn und bis Montag!

23:34 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

27/09/2006

los zand

Het gaat al eens goed, het gaat al eens slecht ... het leven hangt aan elkaar van contrasten als deze.
Op dit moment krijg ik het schaamrood op de wangen als ik mijn laatste berichtjes lees ... klagen over een beetje vermoeidheid, zeuren over een knie die maar 98% mee wil, gejank om een zware kop ...
Het zijn slechts onnozeligheden die alleen een maniakale amateursporter zoals ik tot buitensporige proporties kan opblazen.

Slechts nu besluipt de lachwekkende relativiteit van dit alles me als een moordenaar op een donkere nacht.
De reden? Wel, de kans is zeer groot dat ik Dublin aan me voorbij moet laten gaan. Goede momenten om slecht nieuws te krijgen bestaan er uiteraard niet, maar 34 dagen voor het startschot behoort tot de reeks van 'slechtst mogelijke momenten' op een mooie 34ste plaats (rara ... welke dagen zouden er nog slechter scoren??).
Het is zelfs verre van zeker dat ik de halve van Eindhoven zal kunnen meelopen.

Een doktersbezoek eergisteren gooide danig roet in het eten, en buiten de zwarte kleur is het vooral de bittere smaak van dat roet dat me altijd zal bijblijven. Het staat voor 90% vast dat ik nog voor het einde van volgende week geopereerd zal moeten worden. Sta me toe om de aard en reden hiervan nog even voor mezelf te houden, nog niet alle tests zijn afgerond en ik stook niet graag vuur met halve kolen, maar veel reden tot optimisme is er niet.

En wat doet Marathon Geert met zulk gegeven? Bij de pakken blijven zitten? Helaas voor het afgepijgerde lichaam van ondergetekende niet!
Gisteren heb ik 11k aan marathontempo gelopen (Sven, ik ben 5 seconden aan je suggestie tegemoet gekomen ... meer durf ik niet ... laat ons zeggen dat ik de gulden middenweg zoek tussen je 'Jekyll & Hyde'-metafoor), vandaag ben ik in Zeebrugge gaan werken, en ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om m'n voor vandaag geplande duurloop van 2 uur op het strand tussen Wenduine en  Bredene te lopen.
Voor een simpele binnenlander zoals ik blijft dat toch een speciale ervaring hoor ... genieten van de ruisende zee en de krijsende zeemeeuwen.

Enfin, we zien wel waar het ons brengt ...

20:37 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

24/09/2006

Flanel

Vorige week tijdens de Dam tot Dam was ik al eens vertrokken met flanellen benen, maar toen kon ik ze na 2k reeds doen veranderen in gepatenteerd stainless steel, maar vandaag ... wel, vandaag was het iets anders!

Maar laat ons traditiegetrouw beginnen bij het begin ...

Zaterdag stond er een snelheidstraining op het programma: 4 x 3k tegen 12' per blok met telkens 3' rustig lopen ertussen. Als opwarming en als cooldown had ik 15' rustig lopen geprogrammeerd.
Nu zag ik al een beetje op tegen deze training, maar ik hoopte dat m'n goede vriend Garmin me er wel naadloos zou doorheen sturen. Uiteindelijk heeft hij in het eerste blok me meer tot kalmte moeten aanmanen dan iets anders, en toch kon hij me niet verhinderen dat ik m'n eerste versnelling van 3k in 11'25" heb afgelegd, veel te snel dus!
Ik heb het einde van m'n 2de versnelling niet gehaald ... compleet leeg, niks energie meer, futloos, een vat waar de stop al jaren geleden werd uitgeslagen.
Uiteraard dacht ik dat m'n eerste vesrsnelling gewoon te veel van het goede was en ik besloot om er een fartlek training van te maken. Aan het einde van de training had ik toch mooi weer 18k op de teller gebracht, inclusief enkele kortere versnellingskes (uitgezonderd 1 spurt tegen een wielertoerist waarin ik 1.2k heb afgelegd in 3'42 ... qua recuperatie zit 't nog goed :-) )

's Avonds waren we uitgenodigd op een trouwfeest, en daar is me duidelijk geworden waarom het in de namiddag voor geen meter liep tijdens m'n 3k versnellingen: op minder dan 1 minuut veranderde mijn keel van een gezonde meander in een dichtgeslibte modderpoel ... niet normaal. En ook de andere symptomen van een keelontsteking dienden zich aan: loopneus, zware kop (en 't is bij mij niet van de hersensaus), doffe oren, ...

Vanochtend was 't niet écht veel beter, maar de goede zorgen van het liefste vrouwtje ter wereld (sorry guys, ze is van mij ... gelieve netjes terug achteraan in de rij te gaan staan) die alle registers opentrok, te weten: ontbijt op bed met een reuzegrote kop hete tee boordevol citroen en honing, een exclusieve Vicks borstmassage, lieve woordjes, bemoedigende schouderklopjes, ... enfin ... het hele gamma, deden me toch besluiten om in de vooravond de loopschoenen voor een 30k lange duurloop uit de kast te halen. Niet van harte, maar een schemamaniak als ik kan hier, op doodvallen na, niets aan doen.

Ik moest in 't begin terug aan m'n flanellen benen van een week eerder denken, alleen ... deze keer waren ze niet van flanel maar van katoen, en dan nog katoen van een bedenkelijke kwaliteit.
Met een stevige dosis Sinutab achter de kiezen veranderde het uitgeregende katoen echter in de betere ijzerdraad, wat niet echt het plaatstaal van Amsterdam is maar toch voldoende om de missie in een handvol seconden minder dan 2u39 te volbrengen, en dit aan een gemiddelde hartslag van 137bpm. Gezien de omstandigheden ben ik hier zeer tevreden over, ik voel me al heel wat beter nu (enkel de oren suizen nog wat en de keel lijkt nog op schuurpapier met grove korrel).

En de weekteller?
Wel, voor de eerste keer in m'n piepjonge hardloopcarrière is die door de muur van de 100k gegaan om te blijven steken op een paar honderd meter meer dan 105k.

Zij die slapen gaan groeten u!

22:44 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

22/09/2006

Mé alle Chinééze ...

Begin deze week heb ik een krantenartikel gelezen waar ik eventjes dieper op wil ingaan, maar nu al heb ik het gevoel dat ik via die bespreking nooit nog terug op het onderwerp 'hardlopen' kan springen, dus begin ik maar met mijn laatste loopnieuws.

Loopnieuws dus ... wel, gisteren heb ik nog eens een 10k testje gedaan (hs constant op 140, vlak parcours, 10k lopen en kijken hoelang je hiervoor nodig hebt) ... 6 weken geleden had ik hier nét geen 52' voor nodig, gisteren had ik gedaan in 58" minder. Uiteindelijk wil dit zeggen dat ik aan eenzelfde inspanningsniveau 6" per kilometer sneller ben geworden: de trainingen lonen dus duidelijk de moeite!!
Vandaag loop ik een 3-tal kwartiertjes los, morgen loop ik eerst een vetloopje, 's namiddags staat er een snelheidstraining op het programma, en zondag een lange duurloop van 30km.

Tot daar het loopnieuws ...

Over naar het buitenland ...
Deze week gelezen in de krant: in China heeft de man die als eerste een donorpenis heeft gekregen zijn pas verworven leukerd terug laten afzetten omdat noch hij, noch zijn vrouw met het nieuwe 'lid' konden leven.

Op het eerste zicht lijkt dit een fait divers, maar toch liet dit artikeltje me niet los, en dus trok ik op onderzoek uit. Ziehier het resultaat van mijn speurtocht:

Ten eerste wil ik stellen dat er al een leugen is verspreid over hoe de arme man zijn origineel attribuut is kwijtgespeeld ... volgens de officiële Chinese staatsversie zou dit gebeurd zijn bij een ongeluk! Welnu, ik ben er zeker van dat alle mannelijke lezers van deze blog wel zullen kunnen beamen dat een man NOOIT 'per ongeluk' zijn mannelijkheid kwijtspeelt!
Ten tweede wordt gezegd dat het donorlid afkomstig is van een hersendode man. Noem mij een gepatenteerde non-believer, maar ik geloof daar geen bal (no pun intended) van ... het is algemeen geweten dat de hersens van de man niet in het hoofd maar ... jawel: DAAR ... zitten, dus als hij hersendood was geweest, dan zou zijn bollenwinkel wel het eerste orgaan zijn dat zou afsterven.

En dan is er nog de reden waarom onze Chinese vriend zijn herworven status terug wilde afstaan ...
volgens de bronnen die de krant raadpleegde konden hij, maar VOORAL zijn vrouw het hebben van andermans trots niet slikken (deze keer: pun intended!).

Geachte lezers van deze blog, gelukkig heeft Marathon Geert voor jullie de waarheid ontbloot (enkel de waarheid hoor :-) ) zodat jullie exclusief op deze plaats de volledige waarheid, en niets dan de waarheid, kunnen lezen.

De echte reden valt terug te brengen tot de gulzigheid van onze onfortuinlijke Chinees ...
wat de kranten niet weten is dat de man reeds jaren geleden was begonnen met een KRUIStocht tegen zijn natuurlijk doch veel te klein orgaan. Zijn vrouw had hem reeds in de nadagen van hun wittebroodsweken duidelijk gemaakt dat het enige wat bij haar geprikkeld werd haar gevoel voor humor was (dalling, solly but size does mattels!) en dat hij dringend op zoek moest naar het 'maatje meer'.
Letterlijk alles heeft hij geprobeerd: winkelen bij de SKM, zalfjes, pillekes, gesuikerde gecondenseerde melk van Albert Heijn, enfin ... ALLES! En, hoewel de Chinezen ooit nog het buskruit hebben uitgevonden en meesters zijn in het aanmaken van zalfjes allerhande, niets hielp.


Tot er op een dag in de Chinese pulpkrant 'De Molgen' een hoopgevend artikel stond: (ik vertaal het even vrij) "Dokter uit Peking naait patiënt een oor aan."
Meteen ging er een licht op bij Fuk (we zullen hem maar een naam geven) en hij nam contact op met de desbetreffende chirurg, want wie een ingewikkeld instrument als een oor kan overbouwen, die kan toch ook een boompje planten?
De arts (eigenlijk een westerling die ooit nog in het Belgische Limburg een ombouwkliniek en zelfs een eigen tv-programma heeft gehad maar wegens slechte kijkcijfers en té hyperkinetisch gedrag is moeten vluchten) wilde wel eens experimenteren met andermans geluk en stelde meteen enkele prototypes voor ...
Fuk is echter een kieskeurig man, en dus weigerde hij achtereenvolgens een Russisch orgaan (stond al heel z'n actieve leven op sterk water), een Duitse piemel (loodzwaar maar volstrekt nutteloos), een Franse neut (iedereen weet dat Fransen lang stokbrood hebben uitgevonden ter compensatie van iets anders ...) en een Italiaanse toren (veel lawaai maar geen druppel uit te krijgen).
En toen, plotseling, als een Eiffeltoren in de woestijn, lag hij daar, glimmend als een pas gevangen vis op een bedje van verse prei in een pikant garnalensausje: de wortel waar Fuk altijd al van gedroomd had.

En dus trok onze brave dokter onmiddelijk zijn stoute handschoenen aan en ging aan het werk. Enkele uren copy/paste-werk later mocht het resultaat gezien worden: het zwaartepunt van Fuk was 35 cm gedaald en zijn derde been was ronduit indrukwekkend om te zien!

Enkele details werden echter uit het oog verloren:
zo was er het duidelijke kleurverschil; de vaalgele huid van Fuk stak schril af tegen de blinkend zwarte roede die nu aan z'n voorgevel hing (was ik vergeten te zeggen, maar iedereen weet toch dat alle toeters van méér dan een halve meter uit Afrika komen!?), maar vooral, Fuk kon niet meer zijn favoriete hobby uitoefenen!
Onze Chinese hoofdrolspeler is immers eveneens een fervente hardloper, en reeds in zijn eerste marathon nà de operatie ging het mis: bij het nemen van een scherpe bocht trapte een toeschouwer per ongeluk op Fuk's massiviteit, dat door al de opwinding en de verhoogde hartslag tot ongeziene proporties was uitgegroeid. Het resultaat was niet alleen een pijnlijke kneuzing voor Fuk, maar tevens enkele gebroken benen en geplette voeten bij de omstaanders. Er wordt zelfs gezegd dat Fuk al rollend over de grond een brandweerwagen penetratiegewijs heeft omvergeworpen, maar hier heb ik geen bevestiging van gekregen.

Enfin, na dit ongeluk heeft Fuk het pijnlijke doch eerlijke besluit genomen dat Chinezen nu eenmaal niet gemaakt zijn om de negers op halve hoogte naar de kroon(juwelen) te steken, en vandaar de 'wederombouw'.

Tiens ... nu heb ik toch nog het onderwerp op hardlopen kunnen brengen ... had ik dat geweten :-)

Goe weekend & tot maandag!

08:49 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21/09/2006

Alles volgens plan

Gisteren tijdens de middagpauze (die voor het heilige doel wel wat is uitgerokken) 1u45' gelopen aan aan hs van 135 - 140bpm.
In de buurt van mijn vaste Everse werkstek zijn er wel wat heuveltjes en landschappelijke bultjes te verorberen, en die brengen uiteraard het tempo wat naar beneden, maar de eerste (vlakke) kilometers gingen tegen een 12k per uur. Een 7-tal weken geleden liep ik op eenzelfde hartslag nog nét onder de 11k per uur. Uiteindelijk is de teller op nét geen 20k blijven steken, oftewel een gemiddelde van 11.3k aan een gemiddelde hs van 137.

Het zijn dit soort vaststellingen waar ik het tegenwoordig van moet hebben, want, toegegeven ... het begint te wegen!
Tijdens de 2 weken die ik in Portugal heb gewerkt was het al moeilijk om me telkens weer op te laden om de dagelijkse trainingsarbeid op te brengen, en nu nog heb ik het gevoel dat ik niet van alle trainingen voldoende kan recupereren.
Ik denk niet dat er op dit moment sprake is van overtraining, want er is absoluut geen probleem met m'n eetlust (de potten werden gisterenavond weer vakkundig en op hygiënisch verantwoorde manier gereinigd), in slaap vallen duurt welgeteld 13 microseconden en m'n psychopatische neigingen blijven beperkt tot 3 moorden per week, wat uiteindelijk nog onder mijn jaarlijks gemiddelde ligt. Toch heb ik het gevoel dat ik moet oppassen ...

Gelukkig heb ik niet écht fysieke klachten ... spieren en gewrichten gedragen zich netjes. Dit is op dit moment een groot voordeel, want als het in het koppeke eens wat minder gaat dan wordt de minste kwaal buiten proporties uitvergroot. Enkel mijn rechterknie doet sinds de Dam tot Dam een beetje ambetant, maar ik zal er seffens eens een 'man-tot-knie'-gesprek mee hebben, dus dat komt wel moustache (voor de Nederlanders: dat komt wel snor :-) )!

Enfin, gelukkig kan ik me elke dag weer een beetje opladen aan de leuke verslagen, heroïsche verhalen en grappige hersenspinsels op jullie blogs!
Alle beetjes helpen ...

09:35 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

20/09/2006

Chocolate Jacques

Eergisteren heb ik mijn trainingsvrije dag opgeofferd om met het vrouwke en haar loopvriendin een jogske te placeren. Het leek me ideaal om de stijve gewrichten die ik aan de Dam tot Dam loop heb overgehouden een beetje te smeren ... we hebben in 55' een 9-tal km gelopen, hartslag is nooit boven de 115 geweest, zelfs niet toen we over de komende verkiezingen begonnen te praten (wat bij mij toch altijd de hartslag in de hoogte kan jagen :-) ).
Over de DtD gesproken ... ik heb eventjes op de website naar de details van mijn 10 mijler gekeken en ben er eigenlijk best wel tevreden over: op 10k kwam ik door in 42'34" ... één van mijn doelen voor 2007 is om een 10k in 40' te lopen en voorlopig staat m'n PR op 44'18": we zijn dus halfweg!

Gisteren is de trainingsweek dan écht begonnen met een 10k aan marathontempo (dus in 47' rond) en een kwartiertje uitlopen. Deze week zal ik voor de eerste keer de 100k-grens doorbreken, en gelukkig kan ik nog steeds een beroep hiervoor doen op voedingssupplementen. Hier en daar beginnen lastige virussen reeds de kop op te steken, en ik ben dus al wat blij dat ik 's morgens m'n vitaminepilletjes kan nemen zonder de opiumwet te overtreden.
Laat ons eerlijk zijn ... wat Jacques Rogge nu weer uitkraamt tart toch alle verbeelding: voedingssupplementen zijn volgens hem compleet overbodig als je maar een evenwichtig dieet volgt en het gros van de supplementen zouden gelijk zijn aan doping!!! Voor iemand met een medische achtergrond zijn dit soort uitspraken volslagen idioot en ronduit beschamend. Als je een voedingssupplement in hetzelfde laatje legt als een dopingproduct dan ga je gewoon de drempel naar dopinggebruik voor amateursporters verlagen, en professionele sporters gaan gewoon naar nóg gevaarlijkere toestanden gedreven worden om toch maar niet gepakt te worden.

Maar jullie kennen mij hé ... Marathon Geert is steeds bereid tot hulpverlening aan mensen in nood, en daarom heb ik besloten om Jacques te helpen! Vandaag nog bel ik alle homes in Vlaanderen af met de vraag of ze niet toevallig nog een plaatsje hebben voor een oude seniele en zorgbehoevende man. Ze mogen gerust een plaatsje in de hogere prijsklasse aanbieden: Jacques heeft er net een langdurig en overbetaald mandaat bij een gerenomeerde internationale instelling op zitten.

Nog een laatste woordje aan mijnheer Rogge zelf: 
Bewaar alsjeblief je stomme opmerkingen voor discussies over de tapijtkleur van de atletenhomes tijdens de volgende Olympische Spelen en laat ons, eerlijke en hardtrainende amateursporters gerust.

Adieu Jacques!

09:36 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

18/09/2006

Dam tot Dam voor RTP

Hallokidoki allemaal ... terug van even weggeweest.
Het was daar in Portugal écht te druk om veel te bloggen: na werkdagen die tot 16u lang konden zijn vond ik het al lastig genoeg om m'n loopschema bij te houden. Uiteindelijk ben ik blij dat dit me wel gelukt is!

Waar pik ik de draad weer op, wel ... vooreerst met het beantwoorden van onbeantwoorde vragen uit vorige reacties:
- Betty: ik liep tussen 5 en 6 in de namiddag wel degelijk alleen, want 't was te warm op dat moment ... nà zessen kwamen de 'normale mensen' wél meedoen;

- Achieltje: dat gezuip en gebras, dat hoort er idd bij, maar spijtig genoeg is er ook steeds volk nodig om de boel recht te houden ... laat mij nu net ingedeeld zijn bij die laatste groep!.

Ik kan verder over m'n 14-daags verblijf héél veel vertellen, van m'n 28km duurloop waarbij ik hopeloos verloren gelopen ben (uiteraard zonder geld of gsm), over het hele evenement (ik mag vanwege copyright echter geen foto's publiek maken ... ik had reeds veel overtuigingskracht nodig om überhaupt foto's te mogen nemen) tot aan een bangelijke testrittenreeke met de nieuwe Lexus LS460 ... een luxepaardje met buitenaardse prestaties waarvan BMW en Mercedes alleen maar kunnen dromen (de foto hiernaast komt uit één van de testritten, waar we mochten optrekken tot 200km/u om dan een noodstop te maken ... ongelooflijk hoe die LS zijn baan houdt!)

Enfin, ik kom er later nog wel eens op terug, als ik eens geen inspiratie meer heb, maar nu ga ik terug over tot de orde van de dag.

En deze orde brengt ons naar Amsterdam. Vrijdag, onmiddelijk na aankomst op de luchthaven, heb ik nog vlug een intervaltraining afgewerkt, ben dan de kinderen van school gaan halen, dan Tania gaan oppikken, en wij met z'n allen naar Amsterdam.
Nu ben ik al in zowat de meeste grote Europese steden geweest, maar wat ik daar heb gezien ('t was m'n eerste keer in de Nederlandse hoofdstad) ... ongelooflijk ... ik vind 't een enig mooie stad, maar 't gros van de mensen zijn er toch teveel aan. Toch diegenen die ik ben tegengekomen ... als je de blowers van de straathoeken zou wegdenken dan was er al meteen 50% minder volk op straat. Ze verkopen er op de bloemenmarkt zelfs een 'marihuana starterspak'!!
Op een inwoner van het preutse België laat dit toch wel een sterke indruk achter hoor.
Verder hebben we ook het Anne Frank-museum bezocht, een boottochtje gemaakt, wat geflaneerd ... we hebben er dus alle 4 enorm van genoten en we gaan zeker nog eens terug.

Nu, het eigenlijke doel van onze weekendje Amsterdam was om de lokroep van Martine te beantwoorden, en op zondagmiddag heb ik dus het legertje Nederlandse weboglopers met een gouden hart vervoegd tijdens de Dam tot Damloop. Voor de Belgische webloglopers uit Gierle: andere bekende gezichten waren onze Gielse hoffotograaf M@urice, de bedrijvige sponsorgeldronselaar Ronald en mijn steun en toeverlaat in bange kooktijden: Petra. (Petra heeft me trouwens de enige échte gesuikerde gecondenseerde melk met Friesche Vlag cadeau gedaan ... ik voel aan de toppen van m'n afgebeulde tenen dat de Key Lime Pie volgende keer gaat lukken ... thx, Petra!)

Verder heb ik weer vele nieuwe gezichten/blogs leren kennen ... ik zal de komende dagen zeker eens wat virtuele bezoekjes in Nederland moeten afleggen!

De race zelf dan ... voor wie dacht dat je in Nederland steeds op biljartvlakke wegen loopt ... vergeet 't maar! Het parcours was niet zo zwaar als in Gierle, maar toch best wel lastig, met veel bruggetjes, korte klimmetjes en afdalingen die je tempo naar de Filistijnen helpen, maar het is een prachtige race, fantastisch georganiseerd trouwens (de 20 van Brussel zou er beter eens te leer gaan) en ik heb van elke meter genoten.
M'n tijd was ook een ferme verbetering van de tijd die ik in Gierle heb gelopen: 3 minuten er af, met een officiële eindtijd van 1u08'27".

Ik kijk dus meer dan tevreden terug op m'n meest recente Nederlandse avontuur ... binnen 3 weken volgt een volgende etappe met de halve van Eindhoven. Als ik daar nu eens binnen de 90' zou kunnen eindigen, dan kan 't zelfvertrouwen niet meer stuk!

Als afsluiter zou ik toch nog één vraagje willen stellen aan onze Nederlandse vrienden:

WHO THE FUCK IS ROBERT TEN BRINK?

Alvast bedankt om deze domme Belg uit z'n alomtegenwoordige onwetendheid te helpen!

23:25 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

08/09/2006

Don't mention the war!

Wat doe ik hier de godganse dag in Portugal?
Werken, uiteraard.
Maar waarom nu precies in Portugal?

Wel, ik zit hier momenteel, samen met een collega, als IT verantwoordelijke voor Lexus Europe. Vanaf volgende week maandag worden alle Europese Lexus dealers hier verwacht om enkele nieuwe wagens voor te stellen. Ik zal proberen om in de komende dagen met een beetje leuk fotowerk naar voren te komen, maar tot nu toe was het hier eigenlijk meer een bouwwerf dan een evenementenhal.

Een bouwwerf? Yep, een bouwwerf! In het constante streven naar exclusieve events op ondenkbare plaatsen is Lexus er dit keer in geslaagd om een deel van een luchtmachtbasis nabij Sintra af te huren.
Op een oude atletiekpiste heeft men hier een gigantische prefabhal neergepoot (9 meter hoog, meer dan 300m² opp). Uiteraard wordt dit perfect tot in de details afgewerkt, tot een aangelegde tuin aan toe.

Omdat het werk hier soms wel wat kan uitlopen heb ik hier gisteren aan de verantwoordelijke officier gevraagd of ik gebruik mocht maken van de sportinfrastructuur hier. Want, buiten de oude piste waarop ik nu zit te werken, is er nog een splinternieuwe met bijbehorende sporthal en volledig gedraineerd kunstgras voetbalveld, zo één van het type waarvan Club Brugge er vorig jaar één heeft aangelegd om 's winters nog deftig te kunnen trainen.
Ongelooflijk wat voor een accomodatie ze hier hebben: sporthal, fitness én prachtige ateletiekpiste. Kwalitatief schat ik deze piste een pak hoger in dan die van De Nekker in Mechelen.

Nu lijkt het me al ondoenbaar om dit soort van evenementen te organizeren in een Belgische legerkazerne, maar de manier dat de sportofficier me hier heeft verder geholpen is ronduit ongelooflijk ... ik kreeg onmiddelijk een toelating om te trainen, en als ik wou kon ik zelfs een sportinstructeur reserveren die dan samen met mij de training van de dag zou samenstellen en ook zou coachen.

WAUW! Dus ... muito obrigado, Capitàn!

Op de onderstaande foto kan je zien waar ik gelopen heb (in werkelijkheid OP de piste hoor :-) ), en als je goed ziet zie je wat meer naar links een bruine piste liggen ... dat is waar er nu een heel complex is neergepoot om het event te hosten. De landingsbaan die ook voor een deel op de sattelietfoto staat zal vanaf maandag worden gebruikt voor testritten (met professioneel chauffeur) met het nieuwe anti crash systeem. De bedoeling is om dan de rem volledig toe te gooien terwijl de wagen aan zo'n 220 km per uur over de tarmac scheurt.

 

12:15 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

07/09/2006

Key Lime Explosion

Lopen in Portugal is niet te vergelijken met lopen in België, zoveel is me gisteren duidelijk geworden.
Ten eerste is er het klimaat ... na gisterenmorgen mijn gemiste dinsdagtraining te hebben ingehaald, was het gisterenavond de beurt aan de traditionele woensdagtraining: 1u30' aan 135-140bpm. Ik begon eraan rond een uur of 9, en dan is de temperatuur hier perfect: rond de 25 graden, geen zon (het gaat hier op 2 minuten van licht naar donker) en, aangezien het hotel dicht bij de zee staat, een aangenaam zeebriesje.
Dit zeebriesje zorgt meteen ook voor mijn 'ten tweede': gisteren heb ik regelmatig aan onze kustjongens gedacht ... zij mogen zich erg gelukkig achten dat ze hun trainingen kunnen afwerken door met Jodium bezwangerde lucht ... je proeft gewoon de superieure luchtkwaliteit.
Ten derde kan je hier geen 10 meter vlakke weg vinden: je shift constant tussen 'omhoog' en 'omlaag', je blijft hier nooit echt in je tempo hangen.


De training zelf dan: uiteindelijk heb ik 1u42' gelopen voor nét geen 20 km, wat gezien de vele klimmetjes die ik ben tegengekomen behoorlijk is. Van het hotel is het exact 2 km tot aan de zee, en daar heb ik dan de stranden gevolgd tot aan het einde van de promenade in Cascais. Op de terugweg vond ik nog een mooie klim van ongeveer anderhalve km tot aan het hotel en dit is het enige punt waar m'n hartslag even hoger dan gepland is gekomen (146bpm), voor de rest bleef hij netjes onder controle. Voor mijn doen heb ik dus goed gelopen & m'n training heeft me voorbij enkele prachtige plaatsen gevoerd, dus tot jullie spreekt een tevreden Marathon Geert.

En dan nu ... omdat belofte nu eenmaal schuld maakt ... de volgende aflevering in het feuilleton 'lachen met Geert'. Dit keer staan mijn culinaire avonturen van vorige week vrijdag centraal. Alvorens tot het volledige verhaal over te gaan, wil ik jullie wel eerst even verwittigen dat het vervolg van deze blog wel zeer expliciet beeldmateriaal bevat. Als jullie problemen van persoonlijke of religieuze aard hebben met foto's van mannen in keukenschort, ontplofte taarten of fruit in chocoladesaus, dan is het misschien beter om naar de brailleversie van deze blog te surfen en niet meer naar het scherm te kijken. Deze regel is ook geldig wanneer bovenvernoemd beeldmateriaal door de regering van het land waar u zich momenteel bevindt deze beelden als strafbaar stelt. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb!

Het verhaal dan ...
Vrijdagavond had Tania haar zus + echtgenoot uitgenodigd voor een etentje, gevolgd door een spelletjesavond.
Uiteraard werd deze uitnodiging met plezier aanvaard, want Caroline & Jurgen (om er ineens maar een naam op te plakken) zijn, net als de familie Marathon Geert, spelletjesfanaten van het eerste uur. Verder is het zo dat Tania tot ver buiten onze familiale grenzen bekend staat als een fantastische keukenprinses.
Omdat ik soms wel eens durf te vergeten wat zoal mijn zwakke punten zijn ('t zijn er ook zo veel om te onthouden ...), vertelde ik Tania dat ik, en niemand anders, voor het dessert zou zorgen. Vol zelfvertrouwen gaf ik aan Tania een winkelbriefje met de ingrediënten uit het recept dat ik van Petra heb gekregen om hééééééérlijke Key Lime Pie te maken. Met angstzweet op het voorhoofd vertrok Tania naar de winkel, terwijl ik mijn zaterdagse trainingsnood nog even gauw ging ledigen.

Na de training en de obligate douche ben ik dan maar in culinaire actie geschoten. Nu is er een probleem met recepten uit Nederland die je in Vlaanderen wil klaarmaken: niettegenstaande we dezelfde taal spreken en allemaal met de Limburgers lachen () zijn de verschillen toch groot genoeg om in een grootwarenhuis bij meerdere ingridiënten te twijfelen. Zo denk ik bvb. dat wat ik voor 'gecondenseerde melk' heb gebruikt niet 100% het product was dat Petra bedoeld heeft. Gevolg: de middelste laag (de Key Lime Pie bestaat uit 3 lagen) is veel te lopend de oven ingegaan, de bovenste 2 lagen mengden zich halverwege het bakproces en, hoewel geur en kleur me toch nog een beetje hoop gaven, ik haalde ze eerlijk gezegd met een klein hartje terug uit de oven.

Toen ik uiteindelijk besloot om de taart uit de bakvorm te halen, oversteeg ze in extreme maten de natuurlijke grenzen van het voorziene bord, en in een reflex om de boel toch nog te redden, draaide ik ze op z'n kop, met de metalen onderkant van de bakvorm naar boven.
Resultaat: m'n Key Lime Pie werd een Key Lime Explosion, met sporen die tot ver in de keuken terug te vinden waren.
Gelukkig kon Tania nog een 'plan B' verzinnen door een chocoladefondue als dessert op tafel te zetten.

Petra, kan je in Amsterdam een half uurtje vrij maken voor mij? Wij moeten eens praten ... over Key Lime Pie!

Hieronder enkele foto's:
Op de eerste was alles nog 'koek en ei', op de tweede zie je de omgedraaide taart, en de derde is er een van 'plan B'.
By the way, de restanten van mijn baksel waren eigenlijk best wel lekker, dus wie een motivator zoekt om z'n ganse keuken beginnen te kuisen mag me steeds eens uitnodigen. Gelieve wel tijdig te reserveren, want ik kreeg reeds vele aanvragen!

16:38 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

06/09/2006

Sintra

Buonas Dias,

Mijn welgemeende excuses voor het uitblijven van nieuwe berichtjes op mijn blog!
Niet dat er ondertussen niets gebeurd is, integendeel, maar daarover later meer.

Sinds maandag heb ik de eer en het genoegen om voor Lexus Europe een grote dealermeeting (alle dealers uit Europa worden uitgenodigd) op gebied van IT infrastructuur voor te bereiden in het zonnige Sintra, nabij Lissabon. De volgende 2 weken zullen mijn berichtjes dus met zongebruinde vingers vanuit Portugal worden ingetypt.

Voor de fans van Frank Spencer kan ik alvast meedelen dat de foto die hij op zijn blog heeft geplaatst (die waar hij poseert voor het Monumento Nacional de Conquistadores in Belem) vervalst is: ik ben er gisteren voorbij gekomen en zowaar ik hier zit: FRANK STAAT DAAR HELEMAAL NIET!

Enfin, even een update van de voorbije looptrainingen ... het weekend was erg pittig: eind vorige week had ik van Mario, het Marathon manneke, heel wat gouden raad in verband met mijn voorbereiding gekregen, en zaterdag heb ik op basis van wat hij me aanbeval mijn spurttraining een beetje aangepast. Bedoeling was om 3km los te lopen, daarna 10 spurtjes van 1k te draaien aan 4'20" met telkens 3' dribbelen ertussen. Hierna moest ik dan nog 3k uitlopen.

Welnu, Mario ... sorry, sorry, en nogmaals sorry ... ik ben niet uit het correcte hout gesneden om dit soort trainingen tot een goed einde te brengen. Ik heb geen enkele keer het geplande tempo van 4'20" kunnen houden ... mijn snelste kilometer werd 3'42", de traagste 3'55". En ik had nog zo gezworen om gecontroleerd te lopen! Ik denk echter dat mijn Garmin er voor iets tussen zat; voor deze training heb ik eens een trainingsprofiel aangemaakt om deze dan via de kalenderfunctie van  het Garmin Training Center in te plannen als advanced workout. Nu denk ik dat ik de snelheidsbegrenzing een beetje te nipt heb ingesteld, want telkens ik tegen een gemiddelde van 4'21" begon te lopen werd ik op een enerverend gebiep getracteerd, wat me automatisch een pas sneller deed lopen. Ik zal tegen volgende week een beetje met de settings in m'n profiel spelen, want dan staat er een 5 x 2k op het programma.
Al bij al heb ik de training wel goed verteerd, want zondag had ik geen noemenswaardige problemen met de geplande duurloop van 26k.

Met al dit weekendlijke kilometergeweld is de teller uiteindelijk op een beetje meer dan 89km blijven steken, wat dus 9k meer is dan gepland.

Deze week staan er 90k op het menu, en ze zullen allemaal in de brandende Portugese zon worden afgewerkt.
Gisteren (dinsdag) moest ik normaal 8k aan marathontempo, dus tegen 4'42"/km, afwerken, maar omdat ik non-stop heb gewerkt tot 11 u 's avonds zag ik dat niet meer zitten. Ik heb die training dan maar naar deze ochtend, voor het ontbijt, verplaatst. We zitten dus terug netjes op schema.
Hopelijk is het binnen anderhalve week meer dan 36 graden in Amsterdam voor de Dam tot Damloop, want dan zal ik zeker een streepje voor hebben op de rest van het deelnemersveld!

Wat gaat deze blog nog brengen tijdens de komende 2 weken? Wel, uiteraard het wel en wee van een marathonloper die in de omgeving van het prachtige Sintra zijn uiterste best zal doen om zo dicht mogelijk bij z'n schema te blijven, maar verder ook de volgende aflevering in de eindeloze soap 'lachen met Geert', want ik heb een leuk verhaal over hoe ik het heerlijke 'Key Lime Pie'-recept van Petra vakkundig heb weten te verknoeien.

Maarrrrrrrr ... dat staat morgen in de blogkrant ... van ... Fabeltjeslaaaaaaand.

11:22 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01/09/2006

Terug naar school

Vandaag is het D-day voor alle Vlaamse bengels, en dus ook voor die van Marathon Geert. Voor vele ouders die net gewoon waren aan het (quasi) fileloos woon-werkverkeer is 1 september echter vooral een terugkeer naar het rijden in 2de versnelling tegen een maximum van 1500 toeren.
Ik had de kids beloofd om hen naar school te brengen, en dus kon ik zelf pas naar m'n werk vertrekken tegen half 9, en de vergelijking met het verkeer op m'n gebruikelijke uur (half 7) is enorm ... vanmorgen had ik écht de indruk dat ik in het startvak van de NYC Marathon terecht gekomen was ... niet te doen! Na 3 kwartier aanschuiven was ik ongeveer anderhalve kilometer van thuis weggeraakt; ik heb ettelijke wandelaars gezien die me op één been passeerden, over fietsers zal ik maar zwijgen. Toen ik op een gegeven moment rechts van m'n stationair draaiende wagen keek en voor de 7de keer vanochtend moest vaststellen dat een slak me voorbij stak terwijl de hartslag van dit weekdier niet eens aan 90 kwam, heb ik besloten om de voormiddag gewoon van thuis uit te werken. Lang leve de laptop! Lang leve VPN! Dood aan de auto!
Enfin, ik ga me nu klaar maken om een kort loopje, niet met de waarheid maar wél langs het kanaal, te nemen en dan vertrek ik toch nog naar Brussel, want er is een vergadering die op me wacht.

Wat betreft het lopen hoop ik dat de Grote Marathongod het me vergeeft, maar gisteren heb ik voor de eerste keer in tegen m'n Dublinschema gezondigd (Mea culpa, mea culpa, mea maxima vulva!). Op de planning stond een korte duurloop van 1u15' met 2 intervallekes, maar gisteren was de eerste werkdag nà het verlof van mijn loopmakker op 't werk, en hij had een uurtje loslopen op zijn schema staan. Hij is zich immers op de Marathon van Berlijn aan het voorbereiden, en hij staat dus iets dichter tegen zijn examendag dan ik. Vandaar hebben we er maar een hybridetraining van gemaakt: aan een rustiger tempo dan ik had voorzien (hs 125 tegenover de geplande 140) hebben we het eerste half uurtje volgemaakt, daarna hebben we een sprintje bergop gedaan (slechts een 250-tal meter, maar 't was wel érg steil en érg snel), om dan tegen hs 130-135 verder te lopen. Na een 70-tal minuten kwamen we terug op onze teerbeminde werkplaats aan, en uit puur respect hebben we dan iets voor het einde nog eventjes wat versneld tot aan hs 160 gedurende een 3-tal minuutjes.
Niet geheel volgens m'n schema dus, maar wél een training die zeer vlot verlopen is en me een goed gevoel gaf. Een andere collega die sinds kort één keer per week meeloopt vond het ongelooflijk dat we tegen dit tempo kunnen lopen terwijl we nog genoeg adem hebben om het over koetjes en hun zwerik bevattende kindjes te hebben.
Ons geheim? Oefenen! (in 't praten :-) )

Als ik er nu in slaag om van blessures gespaard te blijven dan zie ik Dublin enorm goed zitten ... Amsterdam zal me binnen 2 weken weer iets wijzer maken!

12:19 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |