01/06/2016

K.V. Switzer

Deze ochtend was ik nietsvermoedend aan het wandelen toen ik plots een artikeltje op de NOS-site tegenkwam.
Het ging over de enige echte 'marathon-woman' Kathrine Switzer. Voor wie voorbereid deze blogpost wil lezen geef ik hier even het url van het bewuste artikeltje weer: 'het url van het bewuste artikeltje'


In 1967 zou ze graag deelnemen aan de marathon van Boston. De toenmalige wedstrijdleiding stond echter geen deelname van vrouwen toe. Koppig als ze is (volgens mij zijn oestrogeen en progesteron zoiets als een tweecomponentenlijm: onschuldig wanneer je ze netjes gescheiden houdt, maar steek ze bijeen en schud er een keer of 10 deftig mee en het maakt plekken die er nooit meer uit gaan) schreef ze zich toch in onder haar initialen 'K.V. Switzer'. Ze kreeg een startnummer van de nietsvermoedende organisatie en kwam met een frisse coiffure en glimmend gelakte nagels aan de startlijn.
Dit was echter niet naar de zin van één van de race directors, en toen hij haar op nogal agressieve manier sommeerde om uit de race te stappen ontstond er bijna een gevecht in regel.
Bon, Kathrine liep de wedstrijd uit in 4u20' maar, nog belangrijker, ze bleek een pionier en symbool te worden voor de gelijke behandeling van vrouwen in de atletiek.
Allez, tot op zekere hoogte dan toch, want als ik eens het prijzengeld tussen mannen en vrouwen vergelijk, dan denk ik dat 'gelijke behandeling' een zeer rekbaar begrip is, maar laat ons dat voor het gemak nu eventjes vergeten.

Wat mij vooral opvalt is dat het gaat over het Amerika van 1967.
1967, dat is al een stuk in de 2de helft van de 20ste eeuw hé. Er waren al atoombommen, ijzeren gordijnen en sociale uitkeringen. We spreken dus niet over duistere middeleeuwen of de moeilijke overgangsjaren van het pleistoceen in het mioceen.
Amerika, dat is een land dat zichzelf als progressief op Wikipedia wil laten omschrijven hé. Het was dus niet in Zuid-Korea, Oost-Timour of Kamtsjaka (bestaat dat nu eigenlijk écht of is dit alleen iets om dyslectici af te schrikken om ooit Risk te spelen?).

Het jaar 1967, dat is 3 jaar voor mijn geboorte. Tevens 1 jaar voordat Martin Luther King werd doodgeschoten, gewoon omdat negers in die tijd niet mochten dromen, of zoiets.
Mensen die in 1967 pakweg 21 jaar waren, die blazen dit jaar 70 kaarsjes uit. Dat is een generatie die nog sterk aanwezig is in onze maatschappij, in het België van binnen een jaar of 5 nog bijlange niet de pensioenleeftijd bereikt zal hebben én op verschillende niveaus nog politiek actief is. Hoeft het ons te verbazen dat ook vandaag nog 16-jarige meisjes door peletons van gemiddeld een man of dertig in Brazilië als vogelvrij gezien worden, hoeven we ervan te schrikken dat in Indië een vrouw gelijkgeschakeld wordt met een wegwerpproduct en moeten we blijven toezien hoe malafide paljassenbendes zoals Boko Haram (niet te verwarren met de zopas in Cincinnati vermoorde gorilla; dat was Haramboko en die was een pak slimmer dan de gemiddelde fundamentalist) en het IS dames via advertenties te koop aanbieden?

Op momenten als deze verbaas ik me soms over hoe klein de stappen zijn die onze maatschappij heeft afgelegd tussen de eerste geschreven bronnen en de verkiezing van Michel I.

0415_marathon-switzer.jpg

12:49 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23/01/2012

Avondloper

Ik ben een avondloper.

Niet dat het aantal feromonen dat per uitgevoerde looppas wordt opgewekt meetbaar hoger ligt dan op vroegere uren, een uiterst zeldzame vorm van lichtallergie me parten speelt of ik een soort ‘noenfobie’ heb ontwikkeld waarbij alleen al het vernoemen van het middaguur tot panische angsten leidt zodat hardlopen om en bij de middag tot een onuitvoerbare taak verheven wordt, maar het is nu eenmaal zo dat ik door het uitblijven van de verlossende Lotto-winst in een dusdanig financieel ongunstige situatie verwikkeld ben dat ik wel verplicht ben om er een voltijdse dagtaak op na te houden.

Tijdens de weekends tracht ik wel overdag te lopen, maar voor weektrainingen kan ik de avond niet vermijden. Dikwijls is het zelfs al zowat nacht wanneer ik de kans zie eindelijk mijn loopschoeisel om te binden en de diepe donkere duisternis in te duiken.

 

In het begin lag me dat niet zo goed; het is een tijdstip waarop de meeste mensen ontspannen voor de beeldbuis zitten/hangen/liggen, een spelletje spelen, hun okselholtes scheren, … enfin, ze doen iets wat het leven ontspannen of op z’n minst een beetje gladder maakt. Het is ook een tijdstip waarop ik geen nieuwe wegen durf te exploreren, want in het donker verdwalen is nóg minder gezellig dan op klaarlichte dag verloren te lopen en daarbij, stel je nu eens voor dat Erastosthenes zich indertijd heeft vergist en Columbus gewoon gezegd heeft dat de Aarde inderdaad rond is omdat hij een excuus zocht om thuis uit te leggen waar hij potverdekke al die tijd gezeten had … voor je het weet totter je blind van de wereld af hé!

Ach, zoals een bittere aspergescheut in een beschoten oorlogswinter kan smaken als een zoete wortel, zo heb ik me verzoend met het lopen in de nacht.
Misschien ligt de charme van lopen in het pikkedonker zelfs in de bezwaren die ik net heb opgesomd: ik hou me aan bekende wegen (hoewel ik ook daar al wel eens over een vluchtheuveltje op m’n gezicht durf te gaan – ‘k zal ’t zelf maar zeggen … ;-) ) en je weet je omringd door een stelletje onderuitgezakte gladgeschoren spelletjesfanaten, iets wat een - geef toe- superieur gevoel geeft.
Omdat ik kan lopen op een weg waarvan ik elk putje, losliggend steentje en - jawel- levensbedreigend vluchtheuveltje ken én omdat het zicht tot 5 Beaufort onder 0 herleid is kan ik al na een paar kilometer het gros van m’n zintuigen uitschakelen en ongebonden (wanneer ik de vluchtheuveltjes succesvol overleef zelfs ongeschonden) van het geplande loopje genieten. Een regenbui die anders als storend zou worden ervaren ga je verwelkomen als een welgekomen reisgezel op weg naar je volgende kilometer, een windstoot die in normale omstandigheden je tempo zou breken voelt nu aan als een kus in de nacht van een donkere schone, en de eenzame ster die aan het raam van het firmament haar gloed met 3 punten op de schaal van Richter verhoogt vertaal ik als de goedkeurende knipoog van een heengegane dierbare.

Misschien romantiseer ik het lopen tijdens de avonduren wel een beetje, ik geef het toe, maar wat wil je … ik ben nu eenmaal een avondloper.

15:17 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16/01/2012

Tijdreiziger

Ik geloof enorm sterk in de kracht van woorden.
Vergelijk het een beetje met mensen die constant iets zoeken achter de symboliek van getallen (ik denk dat er zo zelfs zijn die ook een blog hebben, nietwaar, mevrouw Beernaert? ;-) ), maar dan met letters.

Om een voorbeeldje te noemen, volgens mij is het niet toevallig dat er tussen de familienaam 'De Gucht' en het dialectisch aandoende woordje 'bucht', wat zoveel betekent als afval, slechts 1 lettertje verschil zit. Enfin, het is maar hoe je het bekijkt, maar ik zoek altijd meer achter dit soort zaken.

Sinds ik van job ben veranderd neem ik dagelijks de trein. Voor mij niet zo frustrerend dan voor heel wat andere houders van een NMBS-abonnement, want ik ben een gelukig en zeer tevreden gebruiker van de lijn Antwerpen-Brussel, zowat de meest bereden baan op 2 sporen die ons landje rijk is. Komende van een betrekking waar ik meer verplaatsingen per vliegtuig nam dan een Eskimo in z'n kajak kruipt lijkt dit misschien een normalisatie van het woon-werkverkeer, maar voor mij is dit een wereld die opnieuw voor me open gaat.
Ik zeg 'opnieuw', omdat ik tijdens mijn eerste 7 actieve jaren op de arbeidsmarkt ook al een trouw spoorgebruiker was, maar toch ... ik blijf het een ontdekking vinden.

Neem nu vorige week. Op de radio hoorde ik nog een item over het treinverkeer in het ochtendjournaal. Een korte bijdrage waarin onze nationale trots van de ijzeren weg alle lof over zichzelf sprak aangezien statistisch kon worden aangetoond dat zo goed als 9 treinen op 10 netjes op tijd reden. Keurig resultaat, zo lijkt me. Negentig procent is iets wat ik tijdens mijn schoolloopbaan slechts zelden heb mogen meemaken, dus ik kan wel de waarde van dit hoge getal inschatten.
Anderzijds lijkt 't me alsof ze hun best doen om die 10% aan te late treinen (ik neem aan dat het niet zo is dat 90% op tijd rijdt, 5% te laat is en 5% te vroeg vertrekt??) op mijn traject samen te brengen. Nog eens, ik klaag niet, want door de overvolle treinagenda tussen Antwerpen en Brussel sta je nooit lang te wachten op het volgende stel dat zich met piepende remmen aan je perron presenteert.
Dus, item op de radio: 90% van de treinen volgt de spelregels, 10% heeft een lidkaart van de PS en komt dus te laat of helemaal niet.
Sta ik daar vorige week op perron 11 van Brussel Noord, het hart bonzend in m'n borstkas, niet vanwege de schaarsgeklede vriendelijke (want ze wuiven allemaal, écht sympathieke meiskes!) dames die met gespreide knieën onder rood neonlicht in het stationskwartier hun kost proberen te verdienen, maar wel omdat ik door alweer een iets uitgelopen vergadering een verschroeiende sprint heb moeten plaatsen om tijdig in het station te raken.
Gelukkig staat m'n bureau op slechts een minuut of 6 wandelen van het noordstation verwijderd, wat al rennend makkelijk tot onder de 5 minuten kan worden gebracht. Zo kon ik om 16u38 vertrekken in de hoop nog net de trein van 16u42 te halen. Wat bleek? Ondanks mijn zeer verdienstelijke poging deze trein te halen, miste ik op een haar na de trein van 16u32, wat niet zo erg was, want ik kon nog netjes mijn hartslag terugbrengen tot een normaal niveau alvorens gezwind de trein van 16u37 te nemen.
Het doet me denken aan het grapje van 3 jongetjes die pochten om de snelheid waarmee hun papa zich kan verplaatsen, waarbij de eerste zegt dat zijn papa een Porsche heeft en op 1 uur van Brussel naar de zee kan rijden. De tweede wil net onderdoen en zegt dat z'n papa een Ferrari heeft en daarmee makkelijk op 2 uur tijd van Brussel tot in Berlijn kan rijden. De derde kucht eventjes, bekijkt z'n 2 vriendjes een beetje meewarrig, en zegt dat zijn vader pas écht straf is. Hij heeft namelijk een Lada van 25 jaar oud, maar werkt aan het ministerie, waardoor hij stopt met werken om 4 uur, en toch om half 4 al thuis is.
Wel, zo voel ik mij dus ook sinds ik de trein neem.

jet_train.jpgIs het toevallig dat er slechts zo weinig verschil zit tussen de woorden 'treinreiziger' en 'tijdreiziger'?
Nope!

08:42 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07/06/2011

Kauw

Mama, kom vlug naar huis ... ik zit hier met een kauwtje, en het kan nog niet vliegen. Ik weet niet wat te doen. Kom vlug!

Bovenstaande licht gecodeerde boodschap ontving Tania gisteren op de antwoordservice van haar mobiele telefoon. Het bericht was afkomstig van onze jongste spruit, die bij thuiskomst van school een kleine kauw op onze oprit vond.

Nu moeten jullie weten dat we ons reeds enkele weken bewust zijn van de aanwezigheid van een jonge familie kauwen. Deze zwartgevederde rakkers hebben beslist om, evenwel zonder schriftelijke toestemming van de huiseigenaars zijnde wijzelf, een deel van onze schoorsteen in onderhuur te nemen. Nog geen 2 weken geleden zijn we al eens op ons dak geklommen om te zien of er geen brand- (voor ons) dan wel verstikkingsgevaar (voor de kauwen) zou bestaan, want een deel van de schoorsteen is tot op vandaag nog steeds in gebruik voor onze open haard, en je weet maar nooit of we binnenkort nog enkele ijskoude avonden voorgeschoteld krijgen.
Geen probleem; onze nieuwe vrienden hadden hun huiswerk goed gemaakt en het 'veilige' gedeelte van onze bovendakse rookafleider geselecteerd als voorlopige habitat voor hun kroost, 3 stuks in aantal.
Blijkbaar was het gisteren dus de grote dag van het vliegexamen, wat voor alvast één nakomeling van de heer en mevrouw kauw tot een voorlopige onvoldoende heeft geleid. Nog een geluk voor Joske, want zo noemen we ons klein zwartje voorlopig, was het eerste zoogdier waarmee het hulpeloze kuikentje op de begane grond geconfronteerd werd geen katachtige, maar wel ons Fientje, van nature één grote brok verantwoordelijkheid en bezorgdheid.

En zo kwam het dus dat Fien haar mama heeft ingelicht over de precaire situatie waarin het jonge kauwkuikentje zich bevond. Tevens heeft ons Fien het vogeltje naar bestvermogen beschermd tegen schadelijke invloeden van buitenaf. Ik bedoel maar: het ware voor katachtigen met culinaire bedoelingen geen schitterend idee geweest om gisteren in de late namiddag bij ons op restaurant te komen. Pas op, niet alleen ons Fien waakte over de fysieke integriteit van de jonge pluimenbol ... ook de ouders volgden de toestand nauwlettend op en lieten telkens een waarschuwend gekrijs horen telkens er beweging rond ons huis waarneembaar was. Zo ook toen ik na mijn dagelijkse slavenarbeid het erf opkwam.

Fien bracht me meteen op de hoogte van de situatie. Even later ging ze ook onze overbuur, notoir vogelliefhebber en bekend van tv als de vogelverzorger van dierenpark Planckendael, briefen. Deze brave man kwam even later ook persoonlijk even een kijkje nemen, en op zijn aangeven heb ik een ren gebouwd, zodat Joske weliswaar minimaal (maar toch) beschermd is tegen katten, maar nog steeds bereikbaar voor zijn/haar ouders én, vooral, kan uitvliegen wanneer hij/zij zich daartoe in staat acht. Volgens onze buurman zou kauwtje Jos binnen de 48 uur moeten kunnen vliegen.

Deze ochtend zat kleine Jos nog steeds in dit voorlopige asielcentrum, voorzien van eten en drinken.

Ik hoop écht dat we binnenkort bij het horen van de typische roep van een kauw in onze tuin naar de blauwe lucht kunnen kijken, onszelf wijsmaken dat het Joske is die daar boven vliegt en een knipoog naar beneden werpt. Tevens hoop ik dat het niet iets anders is dat hij naar beneden werpt, want dat zijn vlekken die er slechts met veel moeite en een wasbeurt op hogere temperaturen uitgaan.
Straks zal ik proberen eraan te denken om een foto te maken van Joske, zodat jullie kennis kunnen maken met ons nieuw vriendje.



11:27 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10/05/2011

Lazarus

Uit de eerste hand kan ik vertellen dat de berichten over mijn dood redelijk voorbarig zijn. Zelfs een ontvoering, door de fiscus aangewakkerde onderduiking of per ongeluk vermaling tot een potje preparé van de chef zijn schromelijk overdreven.

Writer's block dan? Ben je gek?? De wereld draait op volle toeren door (dit mag je interpreteren zoals je wil), en dus komt er steeds weer iets bij waar ik honderduit over zou kunnen/willen vertellen.

Het is zelfs niet eens zo dat ik, hoewel het blijkbaar een serieuze rage aan het worden is, ondergedoken zou zijn in een Frans klooster.

Wat was er dan wel aan de hand? Wel, o ironie, eigenlijk niets. Allez, het is te zeggen, ik heb het de laatste weken wel onbetamelijk druk gehad, en misschien heb ik daardoor de prioriteit van m'n blogje te laag gezet. Uiteindelijk gaat dit bij mij zoals bij het lopen, bij het ter perse gaan van deze regels nog steeds de sport waaraan ik m'n hart verloren heb: zolang de regelmaat aanwezig is heb ik geen probleem om dagelijks iets te posten, maar eens ik diezelfde regelmaat niet kan aanhouden dan zit al gauw de klad erin. Toegegeven, deze keer was het een serieuze klieder, maar toch ...

Mag ik trouwens, nu ik toch jullie aandacht even heb, iedereen die tijdens mijn lange afwezigheid uit de bloggerswereld toch nog een berichtje hier heeft gelaten, me een mailtje heeft gestuurd (om zijn of haar bezorgdheid te uiten dan wel om te vernemen waar en wanneer de uitvaart plaats zal vinden) of simpelweg hier even kwam piepen in de hoop of, zo u wil, uit vrees hier nog iets te kunnen lezen?

Verwacht vandaag niet direct baanbrekende wereldse wijsheden van me, maar -anderzijds- hoeft hier ook niet om getreurd te worden: de afgelopen weken heb ik nog genoeg stof doen opwaaien voor enkele rake episodes in het boek 'Lachen met Geert'. Te beginnen met deel 2 van mijn Finland-reis van ondertussen enkele maanden geleden.

Wordt vervolgd ...

21:11 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

04/08/2010

Schatten in de rolkast

Hoe profetisch commentaar op een blog kan zijn werd gisteren bewezen door de eerste 2 reacties die ik op mijn bericht van één etmaal geleden mocht ontvangen.

Jeewee probeerde de onontbeerlijke link tussen 'Lachen met Geert' en 'renovatiewerken ten huize van' nog te bezweren, maar het mocht niet baten. In ware 'Help, mijn man is een klusser'-stijl ben ik erin geslaagd om bij het plaatsen van een stopcontact in de muur die onze living van de inkomhal scheidt een naadloos doorgeefluikje tussen beide voornoemde ruimtes te creëren. Omdat ook Tania aan het werken was en aldus bevoorrecht getuige van de eerste rij mag worden genoemd probeerde ik de situatie nog te redden door mijn arm tot aan het ellebooggewricht door het ontstane gat te steken en een ingebeelde worsteling met het enge monster in de gang te ensceneren, maar het wocht niet baten. Onder het motto 'een gat is een gat maar als er daar geen gat moet zijn dan is dat een gat te veel' toog ik wederom onverdroten aan het werk om de eigen stommiteit op te ruimen. Gelukkig is er niets wat een kleine protie snelcement niet kan oplossen.

Al even profetisch waren de als vanouds wijze woorden van goede vriend Fred, die zich (en ik weet dat ik het reeds een paar keer eerder heb vermeld maar ik blijf onder de indruk) een ereplaats in mijn literaire geheugen heeft weten te verwerven door een oude koffiepot op zijn blog te beschrijven, ondertussen reeds enkele jaren geleden.
Bon, deze Cultuurbarbaar, zij het met hoofdletter C, gaf als reactie weer dat zelfs ondiepe kasten heel wat schatten kunnen vrijgeven wanneer ze om de een of andere reden eens uitgebaggerd worden. Ongetwijfeld spreekt hij op zulke momenten uit ervaring, daar ben ik van overtuigd, en uiteraard voeg ik me eensgezind achter zijn stelling: een stuiterbal, half ontmantelde kurkentrekker of chocoladewikkel in de ban van z'n eigen kreukelzone: allemaal hebben ze hun eigen verhaal met snijlijn loodrecht op het leven van de persoon die ze om de gekste reden eerst niet kon weggooien.

Afgelopen weekeinde vond ik echter nog een andere schat, en dit op een onverwachte plaats: bij het wegbreken van een stuk rolkast zag ik stukken van een krant.
Nu moeten jullie weten dat mijn huis door mijn grootvader bestempeld wordt als zijnde een "nieuw" huis, maar dit is een kwalificatie die de brave man gebruikt voor elke verzameling stenen die na de 2de wereldoorlog werd rechtgetrokken. Naar mijn maatstaven heeft mijn stee met bouwjaar 1956 al een mooi leven achter de rug.
De stukken krant die ik vond dateren uit het 2de trimester van 1957.
Te jong om in middel-Nederlands te zijn geschreven, maar oud genoeg om de latent aanwezige historisch onderzoeker in mezelf wakker te schudden. Toegegeven, mijn vondst is in niets te vergelijken met eender wat Howard Carter ooit allemaal van onder het zongedroogde strand in de Koningsvallei tevoorschijn heeft getoverd, maar je kan niet elke dag een prehistorisch mes gedrenkt in mammoetsap vinden, en dus probeerde ik toch even
 een deur te openen naar de tijdsgeest van de Homo Muizenus anno 1957.
Sta me toe om één enkele haast verkruimelde pagina uit de oogst toe te lichten.

De pagina van mijn keuze is niet geheel toevallig de beginpagina van het sportkatern uit de Volkskrant van die tijd. Jef Mermans waarschuwt in een column onze Rode Duivels om het Turkse elftal niet te onderschatten, temeer omdat -en ik citeer- "Antwerp met een karrevracht doelpunten is teruggekeerd uit Madrid" en "ook Anderlecht met de 10-0 op Manchester van ondervinding mag spreken". Overigens nog nostalgie voor de Antwerpse voetbalsupporters, want het weekend na de blammage in de Spaanse hoofdstad wisten ze blijkbaar wel hun leidersplaats in de hoogste klasse te verstevigen door de derby tegen Berchem Sport te winnen met 3-1. Goh, waar is de tijd?
Het volgende zinnetje uit de vingerwijzing van de heer Mermans blijft me bij: "Een goede pas gevn blijft voor de beste Belg onuitvoerbaar". Toch straf hoe sommige verklaringen zo lang na datum nog blijven staan als een huis hé ...

Ook opvallend is de aanmatigende toon die soms door de heren sportjournalisten wordt aangemeten. In een artikeltje over Fausto Coppi, toch een grote meneer uit het wielrennen van die tijd, wordt de Italiaanse krachtpatser op 2 wielen aangeraden om te stoppen, want hij heeft z'n beste jaren gehad en als hij valt breekt hij altijd wel iets. Kan je je voorstellen dat de journalistieke erfgenaam van die auteur vandaag de dag het volgende zou schrijven: "Hem mag slechts één raad worden gegeven: schei toch uit, Lance Armstrong. Berg op die fiets." ...

Ach, ik blijf het een mooie vondst vinden ...

07:05 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01/07/2010

Russian story

OK, ok ... ik weet 't ... 9 uur is al voorbij, maar ik had 't een beetje druk.

Maar kom, ik ben blij dat je er bent en zoals de schipper zei toen hij de zakken onder de vermoeide ogen van zijn bloedmooie passagierster zag: laat ons van wal steken!

Sta me toe om jullie mee te nemen naar Pulkovo, terminal 2. Voor diegenen die de wereld per wagen, te voet of al laverend verkennen: dit is de terminal voor internationale vluchten in Sint Petersburg.
Het tijdstip is ongeveer 15 uur lokale tijd op de vrijdag die 2 weken geleden het weekend voorafging. Voor de liefhebbers van nutteloze meeings: inderdaad, de vrijdag van het internationale handelsforum in diezelfde stad. Vanwege dit forum was niet alleen de drukte in de luchthaven exponentieel groter dan op een normale werkdag, de ijver en punctuele nauwgezetheid van de Olga's (een beetje duiding: geblondeerde dames met een maatje meer die in een te klein aangepast doch smetteloos Russisch legeruniform het controleren van mijn paspoort als beroep en zonder twijfel zachtaardige sporten zoals kogelstoten, discuswerpen of overbeladen paardekar tillen als hobby hebben noemen in mijn verbeelding vrijwel altijd Olga. Swetlana is hierop een uitzondering maar dat komt omdat ik de combinatie 'Olga' en 'latex' poëtisch onverantwoord vind, maar zijn we nu niet aan 't afwijken? Dacht ik wel ja, dus vlug de haakjes sluiten en terug over naar 't verhaal) was dit evenzeer.
Gelukkig was ik zeer goed op tijd in de luchthaven, wat al niet mijn gewoonte is, en dus kon ik wel een beetje file overleven, te meer daar er met vrijwel aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid nog vluchtgenoten naar Kopenhagen (vanuit Brussel rechtstreeks naar Sint Petersburg vliegen lukt enkel als je een in zwaluw gereïncarneerde ultraloper bent, maar zelfs dan is het nog opletten voor door potige Olga's rondgeslingerde paardekarren) achter mij in één van de vele rijen stonden.
Nu mag je van Russen veel zeggen ('t is te zeggen ... je mag dat hier zeggen, maar ginder zou ik toch wel een beetje opletten hoor .. Olga's, weet je wel?), maar het is een gedisciplineerd volkje. Een rij is daar wel degelijk een rij, en als je toekomt sluit je netjes achteraan bij, punt. Het is daar niet zoals bij ons waar de mensen het verschil niet kennen tussen een mooi gevormde wachtrij en een kluwen van armen, benen en endelgewrichten, of zoals in Duitsland waar ze de kunst van het vormen van de perfecte rij wel verstaan maar evenzeer een onhoudbare stürm und drang etaleren eens de deuren geopend worden. Helemaal niet. Je zet je in de rij, plaats je tasje op de grond en bij het eerste geschuifel van de voeten voor je pak je je tasje terug op, verzet je welgetrainde lichaam welgeteld 1 tegel en plaats je tasje terug tussen de eigen schoenen.
Zo hoort het en zo heb ik het graag.

Mijn verbazing was dan ook groot toen een wat oudere heer zich verwijderde uit de rij naast me, een rij die duidelijk trager avanceerde dan de mijne (uiteindelijk was dat ook de reden waarom ik de rij waarin ik me bevond had gekozen ... hoe sneller voorbij Olga, hoe beter!) en met een duidelijk accent wat eerder duidde op afkomst uit Alabaaaaaaama dan een moeilijk jeugd in de buurt van een Russische datcha zijn eveneens gerimpelde echtgenote opdroeg om zich bij hem te voegen want, en ik citeer "this one goes faster".
Hoewel het niet veel gebeurt moet ik het deze keer toegeven: ik was sprakeloos. Zonder woorden. Perplex.
Nu is het wel zo dat wanneer ik op dergelijk schaamteloze wijs schaakmat gezet word de kleine revolutionair in mij ontwaakt. Dit zijn meestal ook de momenten waarop mijn echtgenote ervoor zorgt dat de ruimte tussen ons beide zo groot mogelijk gemaakt wordt, ondertussen wild gebarend van 'die ken ik niet, zulle'.
Bon, ze was er niet bij, en dus kon ik onvervaard mijn gangen gaan. Ik was wel verbaasd dat geen enkele Rus achter me van z'n oren begon te maken, want die mensen zijn normaal gezien vrij gevoelig voor dit soort baldadigheden. Geen probleem, ik zou 't wel even zeggen. Wel even een probleem, want hoe zou ik 't zeggen? Mijn moment van verstomming was al voorbij, dat wel, maar ik had geen zin om alles netjes in 't Engels te vertellen, het Nederlands zou geografisch gezien misplaatst zijn en m'n Russisch is maar net toereikend om 'dos cervesas, por favor' te vertalen.
Als goeie Toyotees zette ik me dan maar in hybride modus, en het moet gezegd zijn, mijn eerste zin maakte al heel wat indruk: "Hey, idiotov, iedereen moet hier wachten zulle idiotski".
Geen beweging in de man.
Dan maar overschakelen op de taal van Shakespeare, zij het dan zonder teveel 'thy shall' te gebruiken, maar wel de keuze laten tussen zelf weg te gaan of weggegaan te worden.
Hij misschien niet direct, maar z'n vrouw verstond nu heel goed wat ik wilde zeggen, en onder de vragende blikken van enkele Russen die zich afvroegen wat er eigenlijk aan de hand was en wtf een 'idiotov' dan wel mag zijn verwijderde de verpersoonlijking van de gepensioneerde ongeduldigheid zich uit m'n gezichtsveld.

Ach, misschien zou ik er niet zo zwaar mogen aan tillen, en ja, het is wel degelijk zo dat mijn tolerantiegrens een zekere erosie heeft ondergaan waardoor ik net iets vlugger m'n geduld verlies dan vroeger (niet dat mijn bijnaam op school 'de monnik' was, maar toch ...), maar het is toch wraakroepend dat iemand zich op deze manier gedraagt.
Soms lijkt het me dat mensen, eens ze met pensioen gaan, plotseling beseffen dat ze met slechts luttele jaren voor de boeg nog heel wat dromen te vervullen hebben, en dus hebben ze niet veel meer tijd te verprutsen.
Het is een mogelijke verklaring. Voor een verklaring waarom heel wat van die dromen uitdraaien op het pesten van Marathon Geert is het nog even wachten, maar van zodra ik het doorheb laat ik 't jullie weten.

Mag ik jullie nog een prettige dag toewensen?
Ja?
Echt waar?

Vooruit dan maar ... nog een prettige dag samen!

14:53 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

30/06/2010

Nieuws voor de erfgenamen

Ik heb vandaag wel heel slecht nieuws voor de grote schare mannen en vrouwen die tot op de dag van vandaag denken dat ze tot de kleine maatschappelijke deelverzameling genaamd 'erfgenamen van marathon Geert' behoren: ja, ik leef nog.
Gelieve dus de ongetwijfeld gigantische bestelling aan koffiekoeken te annuleren en het ter mijner ere gereserveerde uurtje in het cremantorium mag wat mij betreft ook terug vrijgegeven worden.

Het was gewoon effe te druk de laatste weken: meer nog dan in m'n eigen gezellige nestje heb ik de voorbije weken in beddegoed allerhande in diverse Europese bestemmingen doorgebracht, meer nog dan op mijn eigen bureaustoel heb ik het veloers dat m'n immer uitdeinende bilnaad placht te omvatten op vreemde bodem versleten en, het bloed kruipt waar het niet lopen kan, voor mij onbekende loopwegen werden vele keren meer gefrequenteerd dan de platgetreden paden der natuurlijke habitat.

Ach, het is een steeds weer terugkerend fenomeen net voor de vakantie: je wil nog snel snel die exponentieel toenemende mailbox tot een minimum herleiden, lopende zaken worden bij voorkeur alsnog afgehandeld om de last op de schouders van achterblijvende collega's tot een minimum te herleiden en, zeer specifiek voor de huidige jaargang, reizen die werden uitgesteld door een uit de hand gelopen aswolk, dienen nog vlug ingepland te worden om iedereen tevree te houden.

Zo werden de voorbije weken Sint Petersburg en Wenen reeds bezocht, is volgende week Warchau aan de beurt en werk ik momenteel op een marketingproject in het mondaine en tot de verbeelding sprekende ... Vilvoorde!

Veel reizen, is dat niet veel 'lachen met Geert'? Wel, ja en nee.
Nee, want er is eigenlijk niet zo veel misgelopen (toegegeven, ik heb weeral geprobeerd om met m'n sleutel niet voor mij bestemde deuren te openen, maar dat vermeld ik niet meer want het is bijna gemeengoed geworden), op hier en daar een detailke, niet eens zo grotesk, na. Ja, want mijn met rasse schreden terugtredende tolerantiegrens voor de hedendaagse onbeschoftheid van het mensdom (zelden een naam geweten die zo terecht gekozen was) zorgt hier en daar wel voor wat commotie en wenkbrauwgefrons met uw dienaar in een ongewilde hoofdrol. Laat 't me erop houden dat ik ondanks vele diepgegroefde jaren ervaring en een pleiade aan goede voornemens nog steeds bij wijlen moeite heb om ten gepaste tijden m'n -excuse me for my french- groot bakkes te houden.

Weet je wat ... neem het berichtje van vandaag als inleiding voor m'n verslag van morgen. Op die manier neem ik nu niet te veel van je tijd en heb je ook morgen nog eens een reden om hier terug te komen kijken.
Hoe spreken we af ... hier om een uur of 9? Goed? OK dan, ik zie je morgen!

09:21 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

28/06/2010

Serieus

Les Bleus verliezen eens een voetbalwedstrijdje en heel Frankrijk staat in rep en roer ...

Sommige mensen nemen voetbal te ernstig!

Siegfried Bracke heeft commentaar op de korte rok van een collega-politika ...

Sommige mensen nemen politiek te ernstig!

Gwendolyn Rutten reageert met een oproep om dan zeker kortgerokt door het leven te gaan ...

Sommige mensen nemen hun benen te ernstig!

De G8 & G20-tops hebben meer dan 1 miljard Euro gekost ...

Sommige mensen nemen hun meetings te ernstig!

En ik ...
Misschien ontbreekt me de gave om ernstig genoeg door het leven te gaan ...

13:04 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

13/06/2010

Stemming

M'n stemming? Opperbest, dank u!

Gisteren mochten we aanschuiven bij een geweldig trouwfeest van 'Slechte Vriend' & collega Steven, niet alleen een kei in fietsen en alles wat op -thlon eindigd, maar tevens een eersteklas bruidegom, zo bleek, en z'n kersverse bruid Tanja.
Straks zitten we nog een keer aan de feestdis, dus onze voedselpakketten voor dit weekend blijven onaangeroerd in de proviandkast staan.

Nog een reden om in staat van meer dan gemiddelde stemming te verkeren: ik heb terug volledig de draad van m'n trainingsschema opgepikt. Hopelijk zijn de rugperikelen nu toch weer voor een tijdje van de baan. Alle tempo's die vooropgesteld werden door coach Mario werden gehaald, ietwat moeizamer dan voorheen, maar niets om zorgen over te baren.

En dan is er natuurlijk nog de stembusgang. Op welgeteld 40 minuten was ik terug thuis: 2 minuten in het stemhokje en 38 minuten bijgepraat met buurtbewoners allerhande. Nog nooit ben ik ik minder dan 1 uur terug thuis geweest van te gaan stemmen (de stemlokalen bevinden zich op letterlijk 3 minuten wandelen van m'n voordeur. Er was echt helemaal geen volk; nooit gezien!

stemhok-damesWat me ook deze keer weer opviel was hoeveel totaal onbekende mensen je aan zo'n stembus ziet. Logischerwijze zijn het nochtans allemaal mensen die in m'n onmiddelijke omgeving wonen. Zou het zijn dat Tania gelijk heeft wanneer ze zegt dat je al die mensen waarschijnlijk dagelijks tegenkomt, zij het in de wagen?
Soms zegt mijn vrouwtje wel degelijk zinnige dingen.

Op wie ik gestemd heb? Op de goei natuurlijk! En deze daad van verantwoordelijkheidszin brengt me ook weeral in een opperbeste stemming.
De cirkel is rond ...

12:50 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

10/06/2010

Voorzichtig

Volgens Time Magazine, een toonaangevende protagonist binnen de mediawereld, is het Belgische gerecht nog op een 19de-eeuwse wijze georganiseerd.
Voor een goed begrip, het gaat hier niet om typisch inheemse lekkernijen zoals konijn met pruimen, moules parquées, witloof op grootmoeders wijze of Gentse waterzooi, hoewel dit laatste enkel en alleen al door het gebruik van het woordje 'zooi' vrij dicht in de buurt komt, maar over de rechtsspraak, of eerder het gebrek hieraan, in ons verdeelde landje.

Toeval bestaat niet, en het was dan ook geen samenloop van omstandigheden die een rechter deze week ertoe hebben gedreven om de stelling van het Amerikaanse tijdschrift met dikke zwarte stift te onderstrepen.

Normaal gezien noem ik geen namen op mijn blog, maar er zijn enkele uitzonderingen. Zo wordt al wel eens een collega-blogger met naam en toenaam vernoemd, en politici mogen qua naambekendheid op mijn vrijdagse Telex rekenen. Een derde categorie uitzonderingen is die van totaal onbekwame paljassen die eerder een kwa(a)l dan een zegen zijn voor onze maatschappij.
Rechter Cheyns, proficiat, u bent met stip genoteerd in deze laatste categorie!

Deze voorvechter van het recht (geeuw) heeft namelijk begin deze week een 23-jarige moordenaar zo goed als vrijgesproken.
De details: het sujet waarvan sprake reed vorig jaar 3 meisjes dood. Detail, maar dan ook weer niet: hij deed dit aan overdreven snelheid en met genoeg alcohol in  het bloed om ook de volgende ijstijd probleemloos te overleven.
Het vonnis van Cheyns: wel, eerst en vooral heeft volgens deze vazal van dame Justitia (blijkbaar niet alleen blind, maar tevens zwaar geestelijk gehandicapt, sociaal gestoord en uitermate gevoelloos) de dronkenschap niets te maken met het ongeval, en dus moet dit apart berecht worden. Voor de onopzettelijke doding van de 3 levenslustige tienermeisjes (en de verwonding van een 4de aanwezige) kreeg hij € 5.500 boete waarvan een kwart met uitstel en 2 jaar rijverbod, met ook nog een derde in uitstel. Pleegt hij de volgende 3 jaar geen gelijkaardige feiten, dan vervalt het uitstel. Kijk, als die nozem al 2 jaar niet mag rijden, dan gaat hij zich serieus moeten haasten om z'n uitstel nog te halen hé.
Oh ja, voor het 'aparte' geval van dronkenschap krijgt hij nog eens € 1.100 boete en een maand rijverbod.

'Vriend' Cheyns had ook nog een vermanend woordje voor de jonge dader (en ik kan citeren want het was gisteren op de radio te horen): "Mijn jongen, wees in het vervolg toch een beetje voorzichtiger".
'Een beetje voorzichtiger'?? Zoiets kan je zeggen als je een fazant hebt doodgereden, of je wagen dicht genoeg tegen de garagepoort hebt geparkeerd zodat de lak van beide voorwerpen beschadigd werd, maar niet wanneer je 3 personen aan laagvliegsnelheid en met een stuk in je kloten (excuse my French) van de baan hebt gemaaid!
De openbare aanklager had ook nog een soort alternatieve straf gevraagd, iets in de zin van hem in scholen te laten vertellen dat rijden en drinken als combinatie niet de meest gelukkige keuze is. Dit werd echter geweigerd door de wegpiraat, want naar eigen zeggen praat hij niet zo makkelijk voor een groep (mensen in groep van de baan maaien gaat hem daarentegen vrij vlot af ...), iets waar de rechter blijkbaar alle begrip voor had.
Begrip voor de situatie van de dader? Sorry, dat is nu eens iets wat ik dan weer niet kan opbrengen. Gebrek aan empathie? Liever zo!

Kijk, ik praat de recente moord op de Brusselse vrederechter en haar griffier niet goed, helemaal niet, maar moest ik morgen in de krant lezen dat rechter Cheyns op ritueel verantwoorde wijze aan de varkens werd gevoederd, wel, ik zou dat begrijpen.
(Ik heb ook dochters in het verkeer rondrijden ...)

Pffff ... dat moest er even af ...

09:56 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

09/06/2010

Stemtest

Ach mensen, het is niet nodig om zo snel te panikeren ... Marathon Geert heeft een hart voor het milieu en denkt er dus niet aan te gaan zingen.
Wanneer ik het heb over een stemtest, dan gaat het over de politieke variant, want, hey ... let's face it: 't seizoen is begonnen.

Vorige week werd de aftrap in Tsjechië gegeven, vandaag staat Nederland op de agenda en komende zondag is 't aan ons: verkiezingen!

Het leukste aan heel at circus vind ik nog de diverse stemtesten die je online kan invullen. Aan de and van enkele vraagjes kan je ontdekken met welke BV of politicus (is er tegenwoordig nog een duidelijk waarneembaar verschil??) je mening het best overeenkomt of bij welke partijen en gratis in de bijlage toegevoegde standpunten je het meest aanleunt.
Bij mij persoonlijk zijn die resultaten nogal voorspelbaar, want ik blijk steeds weer een slecht geschoren doordruk van een hybride tussen Filip De Winter en Bart De Wever te zijn, en beide heren hun partijen zijn blijkens de stemtest speciaal in het leven geroepen om mij te behagen. Doe ik een Europese stemtest dan steken ze mij bijna automatisch in het vakje van het VVD, de Lega Nort of, godbeterd, het Front National. Met andere woorden: elke nazaat van de Hongaarse pijlkruisers die ook vandaag nog politieke ambities koestert zou per definitie mijn stem moeten krijgen.

Maar is dat wel zo?
Ik heb mezelf steeds rechtser dan het Vlaams Belang, groener dan de groenen en linkser dan de socialisten (dat is op zich al lang niet moeilijk meer) genoemd, en hoe meer ik het circus van onze vaderlandse politiek bekijk, hoe sterker mijn overtuiging hierin gesterkt wordt.

Neem nu de stemtesten met betrekking tot de komende verkiezingen ... de uitkomst heeft me ook deze keer bij het Belang en de NV-A ondergebracht, maar wie bedenkt in 's hemelsnaam toch die vragen. Een gefolterde eunuch die net een overdosis Viagra heeft geslikt en onderwijl met een lichtgeurende ganzenveer onder z'n bijbal gefolterd wordt zou zulke gedrochten nog niet in z'n visioenen zien.
Om jullie meteen 2 voorbeelden te geven:

--> voorbeeld 1: Brugpensioen kan pas vanaf 58 jaar ... je kan antwoorden met 'akkoord', 'niet akkoord' of 'geen mening'. Nu, 'geen mening' is voor watjes of voorbehouden voor vragen met betrekking tot welke kleur het strikje van Siegfried Bracke moet hebben tijdens de volgende verkiezingsshow. Eigenlijk word ik geacht om 'akkoord' te antwoorden, want heden ten dage ligt de leeftijd voor brugpensioen in de praktijk zo rond de 24 jaar in ons land. Maar ... ik ben hier helemaal niet mee akkoord: ik vind dat brugpensioen in al z'n facetten afeschaft moet worden! Uiteindelijk vinden de politici dit zelf ook wel, tenminste als ik de oplossingen hoor waarmee ze komen aandraven telkens het over de vergrijzing van onze bevolking gaat, alleen zie je er in het uiteindelijke beleid niets van terug...
--> voorbeeld 2, een stelling: de eerste van de prioriteit van de regering is het splitsen van BHV of de economie ... je krijgt dan zo een schuifbalkje dat je richting 'splitsing BHV' dan wel zijde 'economie' kan verschuiven, naargelang je één beider stellingen belang wil toedichten. Ook hier voel ik aan de schimmel tussen mijn tenen dat ik geacht wordt om het balkje extreem dicht bij de splitsing van BHV te schuiven, hoewel dit volkomen absurd is want ieder rechtgeaard mens zal het met me eens zijn dat het economische voortbestaan van ons apenlandje veel belangrijker is. Mijn mening is echter als volgt: een nieuwe regering zou daags na de verkiezingen moeten beginnen met een kleine receptie en rondleiding door het gebouw voor de nieuwkomers, nadien wordt BHV gesplitst en vanaf dan, laat ons zeggen rond een uur of 10 in de voormiddag kan dan het belangrijke werk beginnen. Kan dit niet, dan hoeft 't voor mij allemaal niet ...

Ach wat, misschien ben ik gewoon een moeilijke mens ... als er mij iemand een partij kan tonen die wil zorgen voor meer verkeersveiligheid (geen woorden maar daden deze keer aub ...), investering in duurzame energie en de sluiting van de kerncentrales, de afschaffing van het brugpensioen, een duidelijk en (voor ene keer) een uitgevoerd asielbeleid, strengere straffen en de afschaffing van die belachelijke wet Lejeune dan wil ik gerust mijn stem geven.
Zut ... ik denk dat ik zelf een partij zal moeten oprichten.


Hieronder een paar beeldekens van de Memorial Benny Vansteelant ... let wel: schijn bedriegt (net zoals in de politiek) ... het is niet zo dat ik gelopen heb en Steven alleen maar banden heeft verwisseld, maar 'k moet 't doen met de foto's die me beschikbaar worden gesteld hé ;-)
Let vooral op de laatste foto: aan de rechterkant lijkt een dame me kushandjes toe te gooien. Zou er dan toch nog iemand zijn die me haar stem bij de volgende verkiezingen wil geven?

1234

09:15 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

07/06/2010

Memorial Benny Vansteelant

Gisteren was er niet alleen regen, er was ook nog de Memorial Vansteelant.
De dag begon een beetje vroeger dan een doorsnee zondagochtend, want samen met een buurman had ik afgesproken om ten zessen te vertrekken om kaarten voor het Mechelse cultuurabonnement te kopen. Dit is een uur vroeger dan ons gewone jaarlijkse uur, maar omdat ik in de vroege namiddag in Torhout aan de start van mijn eerste duathlon verwacht werd was tijd een niet te veronachtzame factor.
Grappig detail: omdat we toch tijd over hadden nam ik de tijd om even met een levend voorbeeld van wat politici in al hun grootsheid wel eens 'het gewone volk' plegen te noemen. In dit geval: een dame die geen cultureel getinte toegangsbewijzen zocht maar zich wel afvroeg hoe het kwam dat er zo veel volk zo vroeg samengetroept was. De verkiezingen, natuurlijk was haar eigen bij mekaar geraapte antwoord, en wie ben ik om haar uit die kwade droom te doen ontwaken? Mijn buurman had me net nog uitgelegd dat je als politicus geen goed programma moet hebben, maar dat vriendelijkheid en humor je toelaten om stormenderhand de markten in te nemen.
Deze wetenschap heb ik dan maar meteen getest op de dame in kwestie door haar te vertellen dat het inderdaad een verkiezingssamenkomst betrof en dat ikzelf op de lijst stond. Uiteraard vroeg ik haar op mij te stemmen, gepaard gaande met een compliment over haar mooie jas en een kwinkslag over het weer. Allez, als nu ook mijn kat nog op me stemt heb ik in totaal toch al 2 stemmen!

Echter, u heeft gelijk: we zijn al een heel eind op weg en er is nog niets verteld over de memorial Benny Vansteelant. Gaan we dadelijk iets aan doen, en wel meteen!

Torhout - dat was mijn reisdoel. Zij het dat ik een kleine omweg langs Brasschaat moest maken om mijn fietspartner en zijn aanstaande op te pikken. De Mechelse zonneschijn werd onderweg een Brasschaatse bewolking, en hoe dichter we bij de eindbestemming kwamen een Torhoutse wolkbreuk.
Niet getreurd, het weer is voor iedereen 't zelfde, punt. Of hoe 2 would-be sportfanatics elkaar toch 't één en 't ander kunnen wijsmaken. Feit is dat ik niet echt zin had om het lopen in crawlstijl te moeten doorworstelen.
Het moet echter zijn dat Benny, in wiens nagedachtenis deze wedstrijd georganiseerd wordt, in het hiernamaals al dikke vriend is geworden met de hemelsluisbediener, want tegen het uur van het startschot aan was het droog en op een klein miezertje van een druppelbui na is het ook droog gebleven.

De wedstrijd zelf: wel, het concept is heel eenvoudig ... ik loop 5 kilometer, mijn collega fietst er 20, daarna loop ik er terug 2,5 en als je iedereen voor bent dan win je. In alle andere gevallen win je niet. Enfin, 't leven kan soms simpel zijn, duathlon is dat ook. We kregen wel even wat instructies over de etikette in de wisselzone en hadden het even aan de stok met een official die ons verweet dat we de dag tevoren niet naar de briefing geweest zijn (nope, haar voorkeursstem ben ik waarschijnlijk voorgoed kwijt), maar de sterkste zou winnen.
De sterkste? Wel, in elk geval, dat waren wij niet.
Als je de wedstrijdcijfers even bekijkt zal duidelijk blijken waarom: de uiteindelijke winnaar liep de 5 kilometer in 15'16", de 2de rond de 15'30" en de derde in 15'51" precies. Nu mag je van mij verwachten wat je wil, maar zelfs wanneer ik me vanaf morgen als prof ga toeleggen op dit soort evenementen kan ik niet mee met die gasten. Spijtig dat ik dit niet besefte bij het begin van de wedstrijd, want pas na anderhalve kilometer heb ik de kopgroep gelost. Totaal murw gelopen en met benen die op dat moment per fax weinig opbeurende berichten naar mijn bijhersenschors verstuurden moest ik het tempo wat bijstellen. Gevolg: 5k in 18'23" en een 5de looptijd bij de duo's.
De wisselzone in om de chip door te geven aan het fietswonder binnen ons dynamisch team en dan proberen om in ongeveer een half uur te recupereren. Toen de eerste fietser terug binnenkwam (ne wielrenner die de 20k constant tussen de 45 en de 50 per uur bleef ... doe daar maar eens iets aan ...) vertelde hij over een valpartij, vlak na hem. Onmiddelijk paniek bij zowel mezelf als Steven's (jaja, de fietser heeft een naam) aanstaande bruid (volgende week is 't van dat): bij haar omdat ze de kans op een gipsvrij huwelijk zag wegsmelten, bij mij omdat ik ons hardbevochten klassement teloor zag gaan.
Onze vrees was echter totaal ongegrond, want hoewel Steven over waterige slibberwegen en door spekgladde bochten moest laveren heeft hij z'n opdracht vervuld na 33'45".
Knap gereden, alles gegeven en een prestatie om met gepaste trots en fierheid aan terug te denken, maar we waren wel gezakt naar plaats 8. Nu, ons objectief was een top-10 plaats, en dat was zeker haalbaar.
M'n lesje geleerd uit de eerste loopbeurt ging ik iets meer behouden van start, wat resulteerde in alweer een 5de looptijd (2,5 kilometer in 9'51") en één plaatsje hoger op de ladder van het eindklassement: 7de op 15 deelnemende duo's.

Mijn gevoel? Wel, ik ben absoluut niet tevreden over m'n loopbeurten, zeker niet over de eerste waar ik me heb laten ringeloren als een groentje dat pas daags tevoren het bestaan van de loopschoen heeft vernomen, en dan nog van horen zeggen.
Anderzijds is het een enorm leuk evenement en eens iets anders. In team een individuele sport beoefenen heeft trouwens ook iets, en dus is 't zeker voor herhaling vatbaar. De spanning van het wachten in de wisselzone is iets wat je in een normale loopwedstrijd niet kan meemaken, en spanning, daar draait het in de sport toch om!?

Dit seizoen staan er nog 2 duathlons op de Benelux-kalender ... wie weet gaan we nog eens van start?
Foto's volgen van zodra beschikbaar.

Ah ja, nog even de totaaltijd: 1u01'59" ... volgend jaar moet dit in minder dan een uur!

08:47 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

03/06/2010

Klein gevoel

Toen ik me klaarstoomde voor Utrecht, eerder dit jaar, kwam ik hem geregeld tegen op mijn meest betreden trainingspad.
Aan zijn ietwat getormenteerde tred kan ik duidelijk zien dat hij een krijger is van vele loopoorlogen, en een kleine hapering in het bijtrekken van zijn linkerbeen verraden een geschiedenis van overwonnen blessures. Hij loopt ookn iet eens zo snel. Hooguit 10 kilometer per uur. Af en toe misschien zelfs iets minder, zeker niet veel meer.
En toch straalt de man iets uit. Toegegeven, mijn natuurlijke eerbied voor grijze haren en diepgegroefde gelaatstrekken durven al eens een beeld romantiseren, maar toch; hij straalt iets uit en 't is zeker geen radioactiviteit.

Hoe gaat dat dan met hardlopers, zielsverwanten op het asfalt? Inderdaad, ze raken aan de praat. Af en toe over het weer, zelden over sex en vrijwel nooit over de politiek. Nee, hardlopers praten over hardlopen. Saai? Misschien wel, maar ik kan toch moeilijk over mijn postzegelverzameling uitwijden terwijl ik misschien met een rabiate postzegelhater te doen heb?
En zo gebeurde het dat ik de man aansprak. Of sprak hij mij aan? Ik weet het niet zo precies meer, maar wat ik me wél herinner is dat we aan de praat raakten. Eerst over loopkoetjes en jogkalfjes, een ontmoeting later over marathons.

Blijkt dat hij ook Utrecht ging lopen. Hij vertelde me wel dat hij me waarschijnlijk enkel in het startvak zou zien, want zijn beoogde tijd zou iets van een 4u30 zijn. Nog altijd niet slecht voor een man die op weg is naar zijn 60ste levensjaar, maar omdat hij me complimentjes gaf over de manier en, vooral, de snelheid waarmee hij me soms zag lopen voelde ik me een hele kerel. En als een ware superster beantwoordde ik zijn vragen: ja, ik had al eerder marathons gelopen, namelijk 6, en ja, daar was al een snelle tussen, namelijk 3 uur en 15 minuten, en ja, ik had ook al een hele speciale gelopen, namelijk de Jungfrau, en ja, ik ben een stoere bink, namelijk vanwege de ernstige blessure die ik had overwonnen, en ja ... ik kan zo nog een eindje doorgaan.

Toen ik dezelfde vragen aan hem stelde deden zijn antwoorden me plotseling heel klein voelen: blijkt dat ik op stap was met de recordhouder inzake gelopen marathons van de nog actieve Belgische marathoniens, dat hij zowat elke marathon die ik kan bedenken heeft gelopen en een groot deel zelfs meerdere keren, waarbij uitschieters als de marathon van Honolulu.



In Utrecht liep ik 3u16. Hij liep 4u35. Ik was niet tevreden, want wilde 3u10 lopen. Hij was niet tevreden, want had 4u30 op 't oog.
Ik nam wraak op mezelf door de week nadien m'n PR op de 10k scherper te stellen. Hij plande een revanche op de marathon van Antwerpen, 2 weken later.

old runnerZoveel gelijkenissen, maar toch een wereld van verschil, want wanneer ik aan die man denk, dan relativeer ik mijn prestaties meer dan ooit.
Om heel eerlijk te zijn: in al mijn branie kan ik me nog heel klein voelen ...

08:33 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

30/05/2010

Muizen voetbalt & Europa zingt

Eerst een kleine update over ons tornooi in Vlissingen ... we zijn met onze ploeg 2de geworden. De eerste 2 wedstrijden werden gewonnen, de derde (tegen de minst sterke ploeg, dan nog wel ... typisch iets voor ons) verloren. Wat wél enorm deugd deed waren de felicitaties van de supporters van de winnende ploeg die ons kwamen vertellen dat we héél mooi en verzorgd voetbal hebben gebracht en veruit de best P1000778voetballende ploeg waren. De ijdelheid is weeral genoeg gestreeld om een paar weken verder te kunnen, maar eerlijk is eerlijk: het overgrote deel van deze en zovele andere complimenten komen toe aan mijn partner in zovele crimes waaronder ook het trainen van dit team!Hiernaast trouwens een foto van de olijke bende na afloop van het tornooi.


Over naar hét gebeuren van gisteren: Eurosong! Je mag me gerust tot één der grootste sceptici van dit evenement rekenen, want wees nou eens eerlijk ... in de ondertussen al veel te lange geschiedenis van het Europese liedjesfestival (nou ja, liedjes ...) is er nog niet te veel deftigs naar de oppervlakte komen drijven. Moest ik een opsomming maken van het aantal nummers waarvoor ik m'n radio niet van zender zou veranderen, de teller zou hooguit op 10 komen te staan, en dan ben ik nog heel genereus.

Vroeger vond ik het nog tof, want toen kwam de hele familie samen bij een tante, eigenlijk een groottante en nog eigenlijker een suikergroottante, van me. Het was één van de weinige jeuggdherrineringen die ik heb waarin we ons als één grote familie manifesteerden, en uiteraard is dit me altijd als heel speciaal bijgebleven. Toegegeven, samen met oudejaarsavond was het de schaarse uitzondering die de regel van 'op tijd in bed' kon doorbreken, en ook dit zal de memorie wat romantischer inkleuren dan het in werkelijkheid was, maar 't bleef toch iets aparts.

Gisteren, nadat we onze Zeeland-reis hadden afgesloten, kregen we van goede, zo niet héél goede en eigenlijk gewoon dé beste, vrienden van ons een uitnodiging om gezellig te komen BBQ'en. Ja, zo gaat dat bij mij: geef me een gratis stukje vlees en ik noem je mijn beste vriend ;-)
Om nogmaals over te gaan tot eerlijke ontboezemingen: de 'partner in crime' waarvan sprake in het begin van dit artikel en de wilde vleesweldoener waar ik het nu over heb zijn één en dezelfde persoon, zij het hier tesamen met zijn echtgenote.
Na het eten en obligate tafelafgeruim was er nog wat tijd en ruimte om eens iets onnozels te doen, en omdat we in tegenstelling tot het brandweerkorps van Charleroi niets voelen voor partnerruil en naakt op ritueel verantwoorde wijze rond een totempaal in de tuin bij ontstentenis van dit welbekende indianensymbool bij mijn beste vriend (gratis vlees, weet je wel, en dan heb ik nog niet eens de eveneens kosteloos aangeboden aardappel in de schil niet vernoemd) tot de onuitvoerbare mogelijkheden moest worden gerekend werd met eenparigheid van stemmen besloten om nog eens naar het Eurosongfestival te kijken.

Als ik heel eerlijk mag zijn, ik was aangenaam verrast van het niveau: zeker een liedje of 5 - 6 vond ik goed en een klein handsvol zelfs helemaal niet belachelijk. Weinig gekostumeer, overbodige showelementen tot het minimum herleid (in Turkije lopen ze op dat vlak precies nog wat achter ...) en heel wat meer aandacht voor de liedjes dan voor de billen en borsten. Je zou zo zeggen dat 't crisis is.
Maar, telkens weer word ik afgestoten door de puntentelling achteraf. Tegenwoordig poogt men tijd te winnen door enkel de hoogste 3 noteringen door elk land, steevast voorafgegaan door 'Heya Oslo, wauw, what a great show' -- wees toch eens origineel en kaffer ze eens goed uit omdat er ne pipo met een zotte muts op het podium is kunnen springen, denk ik dan -- te laten voorlezen, welnu, in ongeveer 80% van de gevallen voorspelde ik de correcte top 3 van de landen, en een bijna foutloos parcours kon ik voorleggen wanneer de voormalige Sovjetunie-republieken aan de beurt kwamen. Zielig, écht zielig.

Maar ja, da's voetbal, zeggen ze dan, en dit gaat ook op voor het songfestival. Wat hebben we geleerd? Wel, dankzij Duitsland weten we eindelijk hoe Björk zou klinken indien ze niet kon zingen, moesten onze Engelse vrienden niet schandalig veel ponden sponsoren dan zagen we ze nooit meer terug, als de vulkanen in IJsland nog maar half zo indrukwekkend zijn dan hun volumineuze inzending dan wordt er de komende jaren niet veel meer gevlogen in Europa, échte mannen komen uit Griekenland (afgaande op de inzendingen alleen maar uit Griekenland), Jommeke is eigenlijk een Serviër en in het echte leven meer dan waarschijnlijk in het geniep getrouwd met Filliberke, vind ik het liedje goed dan krijgt het niet veel punten (Frankrijk, Bosnië & Herzegovina, Moldavië), mooie benen doen het nog altijd goed (Azerbeidjan), borsten ook (Armenië) en België zal eeuwig kanshebber zonder resultaat zijn tenzij we dit circus tot louter Europa beperken. Trouwens, net gezien, wisten jullie dat België over de 2 halve finales heen het meeste punten heeft gekregen? Da's ook onuitgegeven!

Maar ... ik heb er van genoten gisteren, meer dankzij het gezelschap en de opflakkering van jeugdsentiment dan iets anders, maar speelt dat een rol?

12:39 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

28/05/2010

Telex van de Week (75)

telex--start--
bij PS-politicus Alain Mathot heeft het gerecht een huiszoeking gehouden
--stop--
naar 't schijnt in het kader van een zaak rond smeergeld
--stop--
Mathot zelf vindt het echter onrechtvaardig
--stop--
ik geef hem gelijk:
--stop--
bij elke andere serieuze crimineel graven ze de tuin om, en bij hem halen ze de living overhoop ...
--stop--
absoluut niet eerlijk!
--stop--
als je dat vergelijkt met Ronald Jansen ...
--stop--
hij verklaarde onlangs dat hij indertijd met een lijk open en bloot in zijn camionette in de streek van Bütgenbach had rondgereden
--stop--
niemand bij justitie vond het toen waarschijnlijk dat hij de waarheid sprak
--stop--
tot hij erbij vertelde dat hij, nog steeds met het lijk zichtbaar achterin, gecontroleerd werd door een politiepatrouille maar zonder problemen mocht verder rijden
--stop--
en toen vond justitie het verhaal ineens wél aanvardbaar
--stop--
waarop beslist werd om deze week in Ronald zijn tuin te gaan graven
--stop--
ik ben natuurlijk geen forenzisch specialist
--stop--
maar als iemand zegt dat hij een lijk in de koffer heeft ...
--stop--
zou je dan niet beter in de garage gaan kijken?
--stop--
ach ja, het leven voor de doorsnee Belg is geen lachertje ...
--stop--
behalve dan als je voetbaltrainer bent
--stop--
nu al staat vast dat Twente volgend jaar geen enkele wedstrijd eerlijk zal verliezen
--stop--
althans niet in de retoriek van Michel Preud'homme
--stop--
want ofwel wint zijn team, ofwel was de scheidsrechter tegen hen
--stop--
er is ook een middenweg:
--stop--
wanneer ze gelijk spelen
--stop--
in dat geval hebben de spelers hun opdracht niet goed uitgevoerd
--stop--
tja ...
--stop--
pas op hé ... liever Preud'homme dan Maradonna
--stop--
die laatste heeft beloofd dat als Argentinië wereldkampioen wordt hij naakt door het stadion van Buenos Aires zal lopen
--stop--
ik zou bij deze van harte alle teams willen oproepen om tegen Argentinië extra hun best te doen volgende maand
--stop--
er zijn smakelijker beelden om op het ochtendnieuws te tonen dan een fatso die in z'n uppie over een grasplein botst
--stop--
maar het ging over het verdriet van België ...
--stop--
nee, het is niet makkelijk meer om Belg te zijn
--stop--
de internationale pers komt alleen maar naar hier wanneer er weer een halve school kinderen verdwenen zijn of een nieuw politiek schandaal in de maak is
--stop--
gelukkig komt dit laatste om de anderhalve dag voor ...
--stop--
buitenlandse investeringen blijven uit
--stop--
het is zelfs zo dat wanneer er tegenwoordig een beetje kapitaal richting ons land komt je ervan mag uitgaan dat het om een witwaspraktijk gaat
--stop--
en nu worden Belgische ijsventers in Nederland al per definitie aanzien als kinderlokkers
--stop--
tja, volgens de pure jobomschrijving klopt het wel dat die gasten hun bel laten rinkelen met als enig doel kinderen te lokken hé ...
--stop--
ik vraag me af of ze deze traditie niet hebben afgekeken van de klokken in een kerk ...
--stop--
Tom Boonen gaat een koerske rijden in Amerika
--stop--
en meteen zetten ze in Jamaïca een actie op om 'Mr Coke' op te pakken
--stop--
enig lichtpuntje:
--stop--
Tom Dice
--stop--
hoewel hij nu ook niet overmoedig moet worden
--stop--
het was nog maar net bekend dat hij de finale heeft gehaald of hij riep al uit dat, en ik citeer, "whole Europe now knows who Tom Dice is"
--stop--
yeah, right ...
--stop--
reeds de dag nadien had hij keelpijn
--stop--
dat komt ervan hé ... te hard roepen
--stop--
de dokter heeft zijn stem extra rust voorgeschreven
--stop--
kan je dat geloven
--stop--
die gast zingt 1 liedje
--stop--
toegegeven, dat is ineens zijn hele repertoire, maar toch
--stop--
één liedje
--stop--
en zijn stem heeft al extra rust nodig
--stop--
wat moet Lady Gaga dan zeggen, nadat ze anderhalf uur 't hele Sportpaleis bij elkaar heeft geschreewd, onderwijl alle 2 minuten van outfit veranderend en met haar kont schuddend alsof ze de meest sticky Post-It aller tijden ervan af zou willen schudden
--stop--
da's een pak meer dan enkel maar she and her guitar hé ...
--stop--
maar kom, Tom wordt komende zaterdag bij de favorieten gerekend
--stop--
wat niet zo verwonderlijk is
--stop--
want België hoort elk jaar tot de favorieten
--stop--
het is alleen spijtig dat we nooit punten krijgen ...
--stop--
als 't nu niet lukt zou ik toch sterk overwegen om volgend jaar een liedje met een Russische tekst in te sturen
--full stop--

09:01 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27/05/2010

Duivels

De komende 2 weekends gaan Marathon Geert en de zijnen weer heel wat tijd bij onze noorderburen doorbrengen.
Nu zaterdag ga ik met m'n jeugdploegje het laatste tornooi van dit seizoen spelen in Zeeland Sport, waarna we nog even gaan zwemmen in het mooie Sportpunt Zeeland, één weekje later gaat onze bende als afsluiter Dippiedoe in Best onveilig maken.

Pas op, let niet te veel op de titel van dit bericht: vandaag geen artikel over de Rode Duivels, verre van. Wél even iets over voetbal, maar dan in zijn meer pure vorm, want naast kleine zelfstandige, professionele kluns en vrijblijvend loopfanaat ben ik tevens jeugdcoach van een jeugdploegje.
Nu het seizoen is afgelopen is het misschien niet slecht om een kleine balans op te maken, en ik kan alleen maar trots zijn op wat onze jongens (én meisje) gepresteerd hebben: in de reguliere competitie hebben we geweldige resultaten neergezet met een 2de plaats tot gevolg, en 2 weken geleden wonnen we het tornooi van Groen Rood Katelijne, toch één van de leukere tornooien in onze streek.
Onderaan geef ik trouwens enkele fotografische impressies van tijdens (ons Fien in actie) en vlak nà (mét cup!) de finale.

Ach, we gaan ze missen, deze jongens. Twee jaar lang hebben we met ze mogen werken en niet alleen ogen onze statistieken zeer fraai, het voetbal dat bij wijlen getoond werd was van meer dan degelijke kwaliteit.
Nóg belangrijker evenwel is dat er een ploeg werd gevormd, zowel op het terrein als ernaast!
Volgend jaar krijgen we weer een nieuwe groep: andere gezichten, zelfde opdracht ... ik kijk er al naar uit.

312

10:02 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

26/05/2010

Mét certificaat

Valt het jullie ook op dat je tegenwoordig geen beenham meer kan kopen of er hangt wel het één of ander label op?
Het begon allemaal met biolabels, een klein embleempje op de verpakking waaruit zou moeten blijken dat een bepaald consumptiegoed op biologisch verantwoorde wijze werd geteelt. Hoe die verantwoorde wijze er zou moeten uitzien, daar krijg je als koper het raden naar: asperges die alleen maar in puttekes gestoken worden die door de boer's eigen libido de grond werden ingeboord, koteletjes van jonge lammetjes die angstvallig uit de buurt van bisschop Van Gheluwe werden gehouden of eieren van kippen in wiens ren de haan alleen maar mag komen wanneer zijn poten geveegd zijn ... wie zal 't zeggen?

Ondertussen kan je tussen de bomen het bos niet meer zien, maar mij lijkt 't wel alsof elk merk z'n eigen 'kwaliteitslabel' in het leven heeft geroepen.

Toen ik een tijdje terug bij m'n ouders was en er een kopje thee gepresenteerd kreeg, zette m'n vader eveneens een pot honing op de tafel. Want thee, ok, maar ik roer er al eens graag een lepeltje honing door. Nu betrof het honing van een merk, mij tot dusver onbekend. Niet direct verwonderlijk, want het aantal keren dat ik op jaarbasis inkopen doe kan statistisch moeiteloos worden bijgehouden door een werknemer van de houtfabriek wiens carrière zich op louter administratief vlak voortzet na een verschrikkelijk ongeval aan de zaagmachine met blijvend handletsel aan de hand, en aldus beperkt mijn persoonlijke productkennis zich tot wat ik zie wanneer ik in mijn eigen keuken de voorraadkast open trek.

Dit echter geheel ter zijde; laat ons terugkeren naar de essentie van dit verhaal...
Daar zit ik dus, bij mijn ouders, kopje thee op tafel, pot honing er net naast.
Belangrijk om weten is dat ik een ware honingfreak ben. Marsepein, choco, wafeltjes ... steek er honing in en ik vlieg er zonder voorbehoud op! Zo kwam het dat de honingpot van een mij onbekend merk m'n aandacht trok. Dat is nog zoiets: ik ben ook lekker freakish wanneer het etiketten lezen betreft. Komt er waar dan ook ter wereld een pot met eender welke inhoud op tafel, ik lees de gehele tekst, van Algemene ingrediënten tot Zoveelste emulgator. Noem het maar een afwijking; er kan gerust nog eentje bij.

Wederom: terug naar de essentie...
Daar zit ik dus, bij mijn ouders, kopje thee op tafel, pot honing er net naast en ik lees het etiket.
Wat valt me als eerste op? Een label. Zoals zo vaak goud omrand en in de vorm van een certificaat gedrukt. In het midden van het label: gekeurd door de laboratoria van Dr. Lüllmann.
Yeah, right: dokter lullemans ... hier had ik eindelijk m'n bewijs gevonden dat al dat gecertifieerd gedoe eigenlijk niet meer was dan een goedkope marketingtruk, bedoeld om het slaafse kopersvolkje een rad voor de ogen te draaien en onder het mom van 'kijk eens hoe wij onze eigen producten testen' de omzet te verhogen.

Anderzijds moet ik toegeven: mijn aandacht was getrokken ... welke firma haalt 't in haar hoofd om de eigen klanten te bedotten en, laat ons eerlijk zijn, bijna uit te schelden door 'Lüllmann' op het etiket te zetten. Ik mag er niet aan denken wie en vooral hoe de honing binnen het bedrijf geslingerd wordt alvorens het richting winkelrekken wordt gestuurd.

Blijkt echter dat mijn verdenkingen en, gelukkig maar, wildste fantasieën volledig ongegrond zijn: nazicht op internet leerde me ondertussen dat de laboratoria van dr. Cord Lüllmann zowat het meest vooraanstaande onderzoekcentrum is binnen de wondere wereld van de honinganalyse.
mayaHet blijft me een vreemde nasmaak geven dat ik in mijn thee een smeuïge brij giet waar dokter Lulleman met zijn fikken heeft aangezeten, maar ik besef eveneens dat Maya de bij niet overal tegelijk kan zijn.

Trouwens, 't is lekkere honing (van den Aldi ;-) )!

08:48 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

25/05/2010

Terug terug

Vorige week startte ik mijn eerste blog van de week met "En we zijn dus terug thuisgeraakt."
Zonder er een gewoonte van te willen maken kan ik nu starten met "En we zijn dus terug aan 't werk." Want vorige week ben ik op dinsdagmiddag naar de dokter gegaan met de vermelding 'ik ga even voor een onderzoek maar kom straks terug', om vervolgens de rest van de week aan de zetel gekluisterd te blijven.
rugReden: een ontsteking op het littekenweefsel in m'n rug zorgde voor niet alleen een pijnlijke keerzijde, maar tevens, en dit zorgde toch wel even voor een sluimerende ongerustheid, voor een lichte uitstraling naar m'n been.

Maar kom, er is geen man overboord, en normaal gezien ga ik vanavond, na 10 dagen zonder trainingsarbeid, een paar kilometerkes voorzichtig proberen of ik me met m'n geliefde sport terug kan verzoenen. Hopelijk kan ik m'n schema richting Eindhoven terug volwaardig opnemen tegen 't einde van de week.

11:02 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

21/05/2010

Telex van de Week (74)

telex--start--
vorige week werd in Nederland de Marikenloop gelopen
--stop--
for women only!
--stop--
meer dan 8000 deelneemsters!!
--stop--
ik kan dat alleen maar knap vinden
--stop--
maar ergens heb ik er toch ook schrik van
--stop--
want is het niet zo dat wanneer je dames te lang bij mekaar zet ze spontaan samen beginnen te menstrueren?
--stop--
kan je je zoiets voorstellen??
--stop--
8000 vrouwen!?
--stop--
wat een bloedbad!
--stop--
nu, moest dit een probleem worden kan vanaf volgend jaar geopteerd worden om de race in België te organiseren
--stop--
moest dat land nog bestaan, uiteraard
--stop--
want aan het tempo dat wij hier problemen aan 't oplossen zijn ...
--stop--
enkele voorbeelden:
--stop--
de overbevolking in de gevangenissen
--stop--
opgelost!
--stop--
zware criminelen , zo van die jongens die al eens een granaatje of 2 achterover drukken, worden vrijgelaten
--stop--
wegens procedurefouten
--stop--
omdat de één of de andere nitwit vergeten was dat er vorige week een feestdag was, waardoor de advokaten van de beschuldigden niet op tijd inzage in het dossier konden krijgen
--stop--
nu kan je me veel wijsmaken
--stop--
maar een ambtenaar die een feestdag vergeet??
--stop--
no way!
--stop--
een tweede manier om te zorgen dat onze gevangenissen niet te vol raken is om de criminelen gewoon terug naar huis te sturen
--stop--
zoals eergisteren die man die ettelijke keren bij zijn ex-vrouw langsging, netjes vergezeld van 7 automatische geweren
--stop--
de onderzoeksrechter liet hem echter gaan
--stop--
want het was niet duidelijk wat hij met die wapens van plan was
--stop--
volgens mij wil die onderzoeksrechter in één moeite ook het probeem van de overbevolking aanpakken ...
--stop--
nog een probleem dat in ons landje krachtdadig aangepakt wordt:
--stop--
armoede
--stop--
zeker die van Ronald Janssen, je weet wel, die brave leraar die als hobby al eens een buurjongen neerknalt en tussendoor een meisje verkracht ...
--stop--
hij krijgt nog steeds zijn loon uitbetaald
--stop--
2000 Euro in de maand
--stop--
hopelijk komen ze niet op het idee om hem in juli en augustus 2 maand verlof te geven ...
--stop--
je weet maar nooit!
--stop--
nog een probleem dat onze politici aanpakken
--stop--
dat van de loze politieke beloftes
--stop--
want hoe ging het vroeger?
--stop--
elke partij had een partijprogramma
--stop--
en wanneer enkele partijen in een coalitie gingen dan kwam een soort light-versie hiervan in een regeerakkoord
--stop--
probleem is dat een regeerakkoord in ons land zelden tot daden leidt
--stop--
enkele politici beginnen echter door te hebben dat de burger, in het vakjargon beter bekend als 'de kiezer', zo stilaan doorheeft dat er weliswaar heel wat blabla verkocht wordt
--stop--
telkens weer zonder boemboem
--stop--
en dus proberen alle partijen voor de komende verkiezingen iets nieuw uit:
--stop--
naar de stembus gaan zonder partijprogramma!
--stop--
want er is geen tijd genoeg om er één te bedenken ...
--stop--
zelden ben ik zo monumentaal zonder woorden gevallen ...
--stop--
ik ben dan ook heel blij dat enkele mensen in ons land nog zo hard hun best doen om me te doen lachen
--stop--
bijvoorbeeld die advokaat die deze week de vrijspraak voor zijn cliënt, een exhibitionist, vroeg
--stop--
reden?
--stop--
hou jullie vast ...
--stop--
de meisjes aan wie de langgefrakte zonderling zijn klokkenspiel liet zien is klein geschapen, en dus kunnen de dames niet veel gezien hebben ...
--stop--
kijk zo iemand mogen ze van mij gerust premier maken ...
--stop--
iemand die met een ernstig gezicht de grootste waanzin komt vertellen en er zelf nog in gelooft ook
--stop--
hmmmmm ...
--stop--
als ik het zo bekijk ...
--stop--
misschien is Di Rupo dan toch geen slechte keuze ...
--full stop--

12:48 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17/05/2010

De politie is je onzichtbare vriend

En we zijn dus terug thuisgeraakt.
Kondigde ik vorige week nog een sportief weekeinde aan, dan was de werkelijkheid toch een pak anders. Een wel heel pijnlijke rug zorgde ervoor dat ik me eerder gedeisd heb gehouden: donderdag werd er nog gelopen, daarna vooral gerust, op een fietstochtje naar Eindhoven en terug na.

Vandaag is het al een heel pak beter, kan zelfs gaan werken, maar voor de veiligheid zal ik zeker en vast niet gaan lopen voor vrijdag, en misschien hou ik de benen zelfs nog een weekje extra stil; we zien wel.


Nu ik terug ben uit het mooie Nederland moet me toch ook nog iets van 't hart over onze noorderburen. Pas op, niets mis met de mensen daar hé, want zoals mag blijken uit mijn veelvuldige contacten en innige banden met heel wat leden uit het Ollands Looplegioen heb ik heel wat sympathie voor de Oranjehemden, maar als land hebben ze me het voorbije weekeinde wel een beetje teleurgesteld.

Sta me toe om even 2 voorvalletjes aan te halen:

Voorval 1: we zijn in Eindhoven, vlak aan de ingang van shoppingcentrum Heuvelland (where else als je met de vrouwen gaat meefietsen??). Op een naburig plein liggen een fiets of 7 op een hoopje, vlak naast een vuilnisbak. Waarschijnlijk keken we op een vrij atypische manier naar de berg rijwielen, want een inheemse dame maakt er ons attent op dat de vuilophaaldienst één keer per week de vuilbakken komt ruimen en bij die gelegenheid ook de fietsen meeneemt. Fietsen die meer dan waarschijnlijk gestolen zijn en onklaar gemaakt werden (verbogen wielen, afgerukte kettingen, doorgesneden remkabels, dat soort) uit puur vandalistische overwegingen. De dame in kwestie vertelde erbij dat ze vroeger regelmatig de politie belde maar nooit de euforie heeft mogen proeven van het zien ener blauw zwaailicht in de buurt van haar domicilie. Straffer nog, ooit werd ook haar fiets gestolen, maar reeds één dag na de feiten zag ze een buurman ermee rijden. Ze heeft de politie ook hierover aangesproken, maar nooit werd de moeite genomen om de buurman eerst aan een rectaal drugsonderzoek te onderwerpen om hem vervolgens met dezelfde handschoenen aan de tand te voelen. Niet alleen laat dit een vieze nasmaak na, maar het dwingt ook tot bekentenissen.
Maar niets dus ...

Voorval 2: toen we op de dag van ons vertrek onze auto terug gingen inladen zagen we dat er van een andere wagen met Belgische kentekenplaat een zijruit was ingeslagen. Binnenin ook geen fraai zicht, want de ingebouwde gps was met manifest gebrek aan respect voor het interieur uit z'n console was gerukt. Ik was nog druk bezig om mijn welbekende blik vol ongeloof te oefenen, toen de onfortuinlijke eigenaars van de wagen aankwamen. Geoefend luisteraar als ik ben (dat wordt je automatisch na je huwelijk en een zaaddonatie waaruit 2 dochters konden ontspruiten) aanhoorde ik hun verhaal en ook hier iets wat ik persoonlijk eigenlijk ongelooflijk vind: niet alleen is de politie in Nederland totaal niet bereid om ter plekke de diefstal vast te stellen (dat doen ze bij ons ook al lang niet meer), maar tevens ben je met je verhaal niet eens welkom op het politiekantoor! Als je wil mag je een online aangifte doen, dat is 't zowat.


Kijk, ik ga me niet moeien met staatsstructuren en het omgaan met criminaliteit in andere landen vooraleer ik de problemen in eigen land heb opgelost (als onze ministers die zever mogen vertellen, dan ik ook!), maar wat mij betreft moeten ze in Nederland niet komen zagen dat zeer rechtsdenkende partijen steeds weer op eloctorale winst kunnen rekenen, want als je de band tussen ordehandhaving en de burgers volledig doorknipt, dan vraag je erom. Ik ben niet direct voorstander van een politiemaatschappij, maar als je ziet dat we een ganse dag in Eindhoven hebben rondgestruind en niet één keer een blauw gekostumeerd en van kepie voorziene agent hebben gezien, dan denk ik dat ze ook in Nederland met een structureel probleem zitten.


Toen we zaterdag in Geldrop een winkel bezochten die uitgebaat werd door zo'n typische lekkere Nederlandse praatvaar kwam het onderwerp al gauw op de huidige malaise binnen de Belgische politiek. Uiteindelijk vroeg de man of ik niet liever zou hebben dat Vlaanderen en Nederland terug verenigd zouden worden. Tot vorige week zou ik hier volmondig 'ja' op geantwoord hebben, nu hield ik 't bij een aarzelend 'bwah, ik weet het niet ...'.

oranje_engel_159553hOf mijn voorliefde voor Nederland en de Nederlanders nu bekoeld is? Helemaal niet ... binnen enkele weken roep en tier ik volop 'Hup, Holland, Hup!' en ben zelfs bereid om uitsluitend wortels te eten wanneer ik naar het voetbal in Zuid Afrika kijk (ze hebben nu eenmaal goeie argumenten om zichzelf te verkopen), maar mijn geïdealiseerde voorstelling van het land heeft toch wel een fikse knauw gekregen! (Heb ik trouwens al toegegeven een rabiate gedoogbeleidhater te zijn? ;-) )

13:17 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

12/05/2010

Rare week

Vanochtend belde ik met een firma die zonnepanelen verkoopt. Of er eens iemand zou kunnen langskomen om een klappeke te doen. Nooit in mijn betoog heb ik de woorden 'onmiddelijk', 'direct' of 'Aufmachen, schnell!!' gebruikt, maar toch verontschuldigde de brave dame aan de andere kant van de lijn (hoewel, ik belde met m'n gsm ...) zich dat ze pas volgende week iemand konden afvaardigen, want, en ik citeer, "'t is deze week toch een rare week hé meneer".

Raar?
Ik zal eens zeggen wat ik raar vind:

Een continent in crisis en zonder geld dat ineens 750 miljard Euro op tafel smijt, dat vind ik raar;
Het Verenigd Koninkrijk dat binnen de 2 dagen na de verkiezingen al een regering heeft, dat vind ik (zeker als je de situatie in ons landje kent) raar;
Een godsdienst die haar vrouwelijke volgelingen in een gordijn wikkelt omdat de mannen zichzzelf toch o zo moeilijk kunnen beheersen, dat vind ik raar;
Georges Leekens die op één seizoen bij slechts 3 ploegen zijn handtekening heeft gezet, dat vind ik raar ...

Maar een week waar dankzij een brug 4 dagen niet aan 't werk moet gedacht worden, dat vind ik persoonlijk zalig!

carltonEn om 't helemaal zalig te maken gaan we met z'n allen (blijf maar zitten, ik spreek hier louter in de context van mijn gezin) een weekendje naar Nederland. Meer bepaald naar Mierlo, en als er groepies zijn die nog meer details willen: naar het Carlton hotel. Wat daar zo speciaal aan is? Het hele hotel staat in het teken van sport! We zijn er ook vorig jaar al geweest en het is daar écht de max voor wie graag al eens wat sportief doet.
't Enige wat ze niet hebben zijn heuvels, en alsof Mario het wist heeft hij uiteraard een heuveltraining op het programma gezet voor zaterdag. Bij deze: als er iemand bekend is met de streek rond Mierlo en er een leuk heuveltje van zo'n 100 meter lang kan aanduiden ... uw reactie zal als een geschenk van de goden ontvangen worden!

Voor de Telex-fans: geen paniek ... aanstaande vrijdag zal er een nieuwe editie gepost worden.
Voor de Telex-haters: paniek ... aanstaande vrijdag zal er een nieuwe editie gepost worden.

12:32 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

11/05/2010

De bedenker

Kennen jullie het programma 'De Bedenkers' nog?
Zelf heb ik er nooit naar gekeken. Of toch, één keertje, aflevering 1 van het 2de seizoen. Dat is die aflevering waarin ze eigenlijk de grootste mislukkelingen uit de voorrondes de revue laten passeren, een soort 'Idool 2010' onder het uitvindersgild zeg maar.

Omdat ik het programma nooit écht gezien heb kan ik me alleen maar de typisch Belgische laureaten die ook in andere media het voorplan hebben gehaald voor de geest halen: speculoospasta (iets om te eten op basis van een koekje ... typischer Belgisch bestaat niet!), sliplift (onze bevoling vergrijst zienderogen, dus ook hier: heel authentiek), een uitvinding om snel een koerswiel te vervangen (wij zijn een volk van fietsers, dus ook hier blijven we dicht bij de haard) en de papermate, een mandje om snel en feilloos papier samen te binden. Ook dit laatste is sprekend voor ons landje, want wij zijn geboren afvalsorteerders, wat gezien het hoge gehalte aan kaf onder het politieke koren niet mer dan normaal is.

Maar, nogmaals, ik besteed mijn weinige tijd als televisiekijker niet aan dit soort programma's. Anderzijds, moest er dit jaar nog een volgende editie komen, ik zou me inschrijven, want ... hou jullie vast ... ook Marathon Geert is een bedenker!
Inderdaad ja, afgelopen weekend heb ik iets uitgevonden. Voortaan mogen jullie me op gelijke hoogte van Edison, Michelangelo, Einstein en Maarten Ixer (of wie heeft er anders de mixer uitgevonden?) zetten, want, jawel, ik heb iets bedacht!

Wat dan wel? Wel, aangezien hardlopen tegenwoordig de hobby is die het meeste van m'n vrije tijd opslokt, heeft 't iets met deze mooie sport te maken. Ik heb namelijk het hardlopersrietje uitgevonden!
Inderdaad ja, het hardlopersrietje!
Gedaan met de donkere tijden waarin je bij elke bevoorrading tijd verliest omdat je moet stilstaan om het aangereikte waterbekertje te ledigen, gedaan met barbaarse slokops die in een poging om het plastieken kroesje in één teug te ledigen niet alleen zichzelf maar ook de nabij gesitueerde lopers meer bevochtigen dan de eigen keel, gedaan het gekluns met allerlei niet werkende fenomenen zoals sponsjes en dopjes allerhande ... hier is het hardlopersrietje!

rietjeVoor diegenen die denken dat ik hier weeral aan 't zwanzen ben ... afgelopen zaterdag had ik inderdaad 2 rietjes middendoor geknipt, om eens te proberen of dit niet handig zou zijn om op die manier het klassieke bevoorradingsbekertje te kunnen leegdrinken zonder de helft op straat te kieperen of me hopeloos te verslikken. Ooit hebben ze in de marathon van Rotterdam eens getest met een grillig uitgesneden sponsje in een bekertje, maar dat vond ik toch ook geen doen, vandaar.

Het resultaat? Wel, ik moet toegeven dat ik nog even terug aan de tekentafel zal moeten zitten, want toen ik rond kilometer 4 het eerste bekertje aangereikt kreeg en een rietje wilde nemen kon ik alleen maar vaststellen dat ik ze alle 4 al verloren was.

Maar hey, dachten jullie dat Edison zijn eerste lamp licht gaf? En heeft hij opgegeven?? 'k Dacht van niet hé!

10:17 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

09/05/2010

Halve Marathon Veltem

Gisteren, zaterdag, liep ik de Halve Marathon Ivo Van Damme in Veltem. Na Utrecht en Mechelen de 3de wedstrijd in goed 5 weken tijd; voor mij is dat wanstaltig veel.

Eigenlijk heb ik totaal niet toegeleefd naar deze wedstrijd, maar omdat ik soms al wel eens durf klagen over het gebrek aan valabele wedstrijden in mijn streek vond ik mezelf moreel verplicht om deze wedstrijd te lopen. 's Morgens heb ik nog op een voetbaltornooi 5 wedstrijden (van telkens maar een kwartiertje hé ... ik ben De Bleeckere niet) als scheidsrechter in goede banen proberen te leiden (man man man ... het was een tornooi voor senior elftallen maar ik zie een pak meer discipline bij mijn duiveltjes hoor!), wat schril afsteekt bij mijn haast heremiete voorbereiding van wedstrijden waar ik met voorbedachte rade wil gaan knallen.

Het voordeel evenwel is dat je op die manier zonder zorgen, stress of andere psychisch belemmerende factoren aan de start verschijnt. Temeer daar ik geen rekening had gehouden met wegomleggingen allerhande (wegenwerken want 't zijn bijna verkiezingen en afgesloten straten want, ah ja, er wordt een loopwedstrijd georganiseerd). Enfin, langs Berlijn kan je ook naar Amsterdam rijden en uiteindelijk ben ik via een overdaad aan kilometers en een hopelos foutieve parkeerplaats op 6 minuten voor de start ingeschreven geraakt. Ik kreeg nummer 150 (van in totaal 153) opgespeld en nestelde me netjes vooraan in het startvak.
Mijn plan? Wel, eigenlijk had ik er geen. Originele bedoeling was om het tempo, nodig voor 1u30', eens te testen. Dat is namelijk het doel dat ik me gesteld heb voor de volgende halve marathon, ergens in juni.

Ooit heeft iemand me gezegd dat een marathon eigenlijk makkelijk is: je loopt 10 kilometer aan een tempo dat je moeiteloos aankan, en daarna doe je er zo nog eens 3. De laatste 2 kilometer toon je wat karakter en that's it. Volgens die logica is een halve marathon dus eigenlijk iets van 2 keer niets.
In Veltem gaat het als volgt: je hebt een inloopstrook van 90 meter, en daarna loop je 3 keer eenzelfde ronde van 7 kilometer lang.
Het moet gezegd worden: het parcours was prachtig ... een mix van asfalt en verharde aardewegen, op één plek zelfs een kasseiweg, evenwel steeds goed beloopbaar en volledig verkeersvrij.
Drie dezelfde toertjes hebben enkele grote voordelen: ten eerste kan je zo makkelijk je race indelen (de derde ronde weet je perfect waar je bent en hoe lang het nog is) én je komt 3 keer door de dorpskern, waar uiteindelijk toch het meeste publiek staat en de ambiance het grootst is.

Voor mij is het ook eenvoudig om m'n race aldus in 3 delen te beschrijven:

  • deel 1: behouden van start gegaan, me goed voelen in het tempo en toch een eerste kilometer afklokken in 3:54 ... tot voor kort leek dit me niet mogelijk maar nu was het bijna een evidentie. Ik heb me nog wat verder ingehouden en kreeg al gauw een klein groepje in m'n slipstream. De groep liet me rond kilometer 4 achter. Ik kon nog goed volgen als het écht moest maar ik bleef gewoon m'n tempo lopen. Na 29 minuten zat ronde 1 er reeds op.
  • deel 2: donderdag liep ik nog 15 kilometer aan 4:30/k en kreeg naar 't einde toe last van krampen in de kuiten. Dit indachtig liep ik in de 2de ronde écht met de handrem op. Althans, zo voelde het aan. Volgens m'n tijdsopname was er slecht 1 minuut verschil met ronde 1.
  • deel 3: eigenlijk was ronde 3 één groot feest. Logisch, als je weet dat ik al bij ingang van het laatste toertje wist dat m'n PR zéker ging verbeterd worden, dat ik meer dan waarschijnlijk onder de 1u30 zou blijven en er werd rondgeroepen dat ik in 25ste positie lag. Mooi om te consolideren, dacht ik bij mezelf, en nog steeds zonder écht door te duwen draaide ik m'n kilometers lekker ontspannen af in tijden rond de 4:10.

Uiteindelijk pikte ik in de laatste ronde nog 2 lopers op, zodat ik als 23ste in 1u27'59" werd afgeklokt. Dit is een verbetering van m'n PR met 4 minuten en 12 seconden. Akkoord, dit zegt meer over m'n eerdere prestaties dan over de race van gisteren, maar toch ...
Tevreden? Zal wel zijn!

lentejogging 2010-448De 4de race van het jaar bracht dus het 3de PR mee, en het is nu al de 2de keer dat ik zonder stress of vooropgesteld doel makkelijk een besttijd kon verbeteren. Misschien is het best dat ik de volgende marathon gewoonweg niet voorbereid?

19:23 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

07/05/2010

Telex van de Week (72)

telex--start--
Rik Torfs gaat bij de volgende verkiezingen op de CD&V-lijst staan
--stop--
en Siegfried Bracke bij de NV-a
--stop--
komt er nog bij dat Elio di Rupo in pole position ligt om premier te worden
--stop--
zien jullie ook de tendens?
--stop--
volgens mij is het boerka-verbod slechts een eerste stap
--stop--
de verplichting op een strikje zou wel eens de volgende kunnen zijn ...
--stop--
het valt wel op dat heel wat partijen op korte termijn toch met een groot arsenaal aan nieuwelingen op de proppen komen
--stop--
wel interessant dat we ze nu al leren kennen
--stop--
zo weten we nu al wie binnenkort gaat meedoen in de verschillende spelletjesshows op tv
--stop--
maar ik ben vooral bang voor de reputatie van ons land in 't buitenland
--stop--
we hebben nu al de naam om een natie van pedofielen te zijn
--stop--
dat is toch een beeld dat je niet wil bevestigd zien door de keuze van je premier??
--stop--
nu, over pedofilie gesproken ...
--stop--
deze week werd in ons land een imam opgepakt wegens het teveel overtuigen van kinderen
--stop--
zie je wel dat integratie werkt?
--stop--
alvast één allochtoon die onze gewoonten overneemt
--stop--
laat ons liever nog wat verder praten over afgebleekte knaagdieren ...
--stop--
want niet alleen in de politiek verkopen ze oude wijn in nieuwe zakken onder de noemer 'wit konijn'
--stop--
ook onze goeie ouwe voetbalbond, nooit verlegen om een grapje, doet mee aan de tendens
--stop--
daar noemt het wit konijn Georges Leekens
--stop--
mensen met een goed geheugen en bewezen staat van dienst tijdens wereldoorlog part 2: de terugwedstrijd, kennen hem nog wel:
--stop--
de man die altijd beweerde goed te weten waar hij mee bezig was
--stop--
om vervolgens slechts nipt te verliezen van voetbalgrootmachten als Egypte
--stop--
hij heeft in die periode zelfs een verdienstelijk gelijkspel behaald tegen voetbalreus Luxemburg
--stop--
hoe het ook zij
--stop--
de voornaamste eis van onze voetbalbonzen was niet dat de nieuwe trainer een onnavolgbaar voetbalverstand moest hebben
--stop--
nope, vereiste nummer één van de voetbalbond was dat er een voltijds bondscoach moest komen
--stop--
geen duobaan à la Advocaat meer
--stop--
nu is dat moeilijk met Leekens
--stop--
niet alleen heeft hij nog een contract met Kortrijk tot 2013
--stop--
hij had ook al getekend bij Lokeren
--stop--
van alle handtekeningen van bekende mensen is die van Georges Leekens op e-Bay het minste waard
--stop--
want iedereen heeft die al
--stop--
valt jullie ook op dat in de Telexen ofwel Belgische politici worden opgevoerd
--stop--
ofwel Belgische voetbalgrootheden
--stop--
maar wanneer we het over 't buitenland hebben komen we steeds weer uit bij dorpsidioten
--stop--
straf dat die 3 categoriëen zo makkelijk met mekaar in verband kunnen gebracht worden
--stop--
een voorbeeld:
--stop--
in Duitsland is tijdens de afgelopen week een postbode met zijn kat getrouwd
--stop--
so what?
--stop--
wij hebben een (bijna ex-)premier die een relatie met een geit heeft!
--stop--
zie je wel ...
--stop--
ik vertel iets over een dorpsgek in 't buitenland en ik kom uiteindelijk bij een Belgische politicus uit ...
--stop--
laten we het nog eens proberen:
--stop--
in Rusland heeft een piloot zijn vliegtuig aan de grond gezet om de weg te gaan vragen
--stop--
zijn gps was namelijk stuk
--stop--
moeten jullie bij dit verhaal ook ze vreselijk hard aan De Crem denken?
--stop--
pas op, ik wil niet verkondigen dat het in het buitenland krioelt van de idioten op het niveau van onze politici ...
--stop--
soms worden in het buitenland ook nuttige zaken uitgevonden
--stop--
zoals in Nederland
--stop--
waar ze met groot succes de acnélamp hebben getest
--stop--
ik dacht eerst aan een lamp die de verkoop van Biactol zou doen kelderen
--stop--
maar dat is het niet
--stop--
een acnélamp is een lamp die een roze licht verspreidt
--stop--
en door die roze teint wordt de acné van jongeren extra geaccentueerd
--stop--
want daar gaat het om:
--stop--
de acnélamp is een middel tegen hangjongeren
--stop--
ik dacht dat de mosquito een succes was, maar blijkbaar dus niet
--stop--
hoe het ook zij
--stop--
als 't werkt is 't goed
--stop--
spontaan begin ik bij dit soort uitvindingen te denken aan verdere ontwikkelingen en toepassingen om ook andere problemen op te lossen
--stop--
bijvoorbeeld een borstenlamp
--stop--
door haar licht worden borsten kleiner gemaakt
--stop--
ideaal tegen straatprostitutie
--stop--
of een bisschoplamp
--stop--
die ervoor zorgt dat iedereen er ouder gaat uitzien
--stop--
ideaal tegen pedofielen
--stop--
zelf zou ik graag een idiotenlamp willen uitvinden
--stop--
in het licht van zo'n lamp ziet dan plotseling iedereen er uit alsof ie slim is
--stop--
zou leuk zijn voor onze politici ...
--full stop--

13:02 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06/05/2010

Pamperdoos

Toen ik gisteren thuiskwam van alweer een dagtaak die niet direct bracht wat ik ervan verwachtte maar even goed op het einde van de maand zal meetellen voor de berekening van mijn loon, zag ik, vlak naast de achterdeur, een pamperdoos staan. Je kent ze wel, een doos in opvallende kleuren die het heil van droge babybillekes bezingt door het tonen van de meest blije baby aller tijden.

Jullie denken misschien dat het aanschouwen van pamperdoos aan de achterdeur een belachelijk fait divers is waar je geen blogbericht mag een verspillen. Wel, in dat geval behoren jullie tot de deelverzameling 'normalen'.
Aan de andere kant heb je echter ook de 'omgekeerd normalen', want alles dient in evenwicht te zijn, en tot deze niet benijdenswaardige groep behoor ik. Omgekeerd normalen zijn, zoals ik het bekijk, mensen die gewoon lijken te functioneren in onze almaar ingewikkelder wordende maatschappij maar binnenin een onontwarbaar kluwen zijn van de meest irrelevante gedachten en waanideëen die heel eenvoudig door zelfs de meest banale zaken worden losgelaten. Banale zaken zoals daar zijn: een pamperdoos aan de achterdeur.

Luister, denk even met me mee: een pamperdoos, dat kan toch maar 2 zaken betekenen?
1) een bijna aflopende dracht van de vrouw des huizes;
2) een verhuis

pamperLogisch hé? Geval 1: want pampers mogen dan wel genomineerd zijn voor uitvinding van de vorige eeuw, hun nut beperkt zich louter en alleen tot ... eueueuh ... pamperen hé!? Geval 2: geef toe: pampers are the new bananendozen!
In beide gevallen denk ik dan van 'tof, maar waarom zeggen ze mij nikske??' Vooral in het eerste geval voelde ik me wel een beetje tekort gedaan op het vlak van informatie, maar kom ... iedereen vergeet wel eens iets hé?
Pas op, als jullie denken dat ik in zulke gevallen panikeer, dan hebben jullie het volledig mis. Oh ja, ik kijk wel met een beetje meer argwaan naar verborgen zenuwtikjes in het gelaat van mijn echtgenote (zou ze bijvoorbeeld spontaan schichtig omkijken en in haar neus optrekken wanneer ik achter haar plotseling een schreiende baby zou nabootsen?), wik met heel wat meer aandacht dan normaal haar woorden (wat bedoelt ze met 'we' gaan binnenkort op weekend) of zal met sluw samengestelde vragen proberen om haar uit haar tent te lokken (zeg schat, zet ik nu 4 of 5 borden op tafel?), maar of je nu aan mij gaat merken dat ik met iets in mijn hoofd zit? Nee, dat niet.

Uiteindelijk escaleert zoiets steeds weer in mijn gereserveerdheid die het pleit verliest van mijn nieuwsgierigheid. Meestal duurt dit proces zo'n minuut of 10. Zo ook gisteren.
Wat bleek? Geen zwangerschap (oef, 't was die keer dus tóch niet voor echt) en geen verhuis (oef, geen bijkomende karweitjes voor mij). Vrouwlief had gewoon boodschappen gedaan. En dat mag, uiteraard mag dat. Ach, ik heb me weer zorgen gemaakt voor niets.
Geloof me: het leven is niet gemakkelijk voor omgekeerd normalen!

10:56 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04/05/2010

Tussen de oren

De eerste week na de marathon van Utrecht vertelde m'n schema me dat ik niet hoefde te lopen. Maar goed ook, want het lichaam kon een beetje rust goed gebruiken na de lange en slopende trainingsarbeid van de voorgaande weken, maar ook mentaal zat het na een teleurstellende prestatie niet helemaal moustache.
Zelfs een hoopgevende prestatie op de 10 km van Mechelen veranderde niets: ook in week 2 en 3 na Utrecht vond ik nauwelijks genoeg stamina tussen kruin en het uiterste puntje op de nagel van m'n grote teen om het hart onder de riem te snoeren, de moed bij mekaar te rapen en de arendsblik scherp te stellen voor alweer een initensieve training.

Ja hoor, ik heb in die 2 weken wel gelopen. Maar niet meer dan 3 keer per week, en nauwelijks langer dan 10 - 12 kilometer per keer.
Meer ging niet. Fysiek wel, mentaal niet. Zo simpel als wat.

Sinds begin vorige week heb ik de draad van het schema weer opgenomen. Mario heeft alles netjes in m'n virtuele brievenbus gestoken, met een handig copy/paste gebaar en wat digitale poeha toverde ik het om naar een template die voor mij 't overzichtelijkst is én zich makkelijk laat afprinten en ziedaar: de snelle kilometers vliegen terug als niets uit de schoenen, de hartslagen worden moeiteloos gerespecteerd en de duurlopen vergen geen speciale voorbereiding meer.
En dit allemaal gewoon omdat mijn schema netjes afgeprint in de keuken hangt en als een oplettende schoonmoeder over m'n ijver en vlijt waakt. Pas op, eigenlijk is zeggen dat 't moeiteloos gaat schielijk overdreven, want op vrijdag hadden we nog een klein feestje op de voetbal, waarna ik nog 7 kwartier lang mocht gaan lopen, zaterdag had m'n ploeg de hele dag een tornooi, waarna ik moe van het rechtstaan (de rug, weet je wel) en doorweekt van de regen nog anderhalf uur lang het asfalt kon gaan verslijten. De makkelijkste oplossing zou zijn van voor één keertje over te slaan, want de volgende marathon is nog 24 weken weg, en één keertje, dat kan toch geen kwaad, en net nù geven ze toch wel die film die ik reeds lang graag eens zou zien of ... enfin, ik bedoel maar: er zijn meer excuses om niet te gaan lopen dan stokken achter de deur om het wél te doen.
hardlopen_cartoonGelukkig heb ik een subtiele echtgenote die op het strategisch perfecte ogenblik heel zacht kan vragen wanneer ik nu precies dacht te vertrekken want je ziet er vandaag weer zo lui uit (daar krijg ik het dan van op m'n zenuwen en dan wil ik me weer bewijzen hé ...) én, al even gelukkig, hangt 't schema me uitdagend aan te kijken.

Moraal van het verhaal: we zijn weer helemaal één met de loopschoenen. Eindhoven, here we come! In de aanloop naar deze marathon staan nog 3 wedstrijden gepland: dit weekend een halve marathon, later nog een halve én een 10 mijl. Meer info volgt.

Zie ik het terug zitten? JA!
Ga ik in de komende weken nog PR's lopen? ABSOLUUT! 
Duik ik in Eindhoven onder de 3u10? GEEN MENS DIE DAAR AAN TWIJFELT!
(Is er een risico dat ik ook in Eindhoven vierkant op m'n grote bek val? Hmmmmmmm ... )

08:14 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

03/05/2010

Broodwinpapa

Wat is het leven tegenwoordig toch makkelijk hé ...

Vroeger, toen het woord rimpel me enkel nog maar deed denken aan een lichte oneffenheid op een wateroppervlak, moest je alles nog zelf ontdekken. Heden ten dage kan je je geen dilemma meer voor de geest halen of er bestaat wel een vragenlijstje voor waardoor je middels het naar eer en geweten invullen van 20 persoonlijke vragen het enige juiste antwoord te weten komt.

Normaal gezien steek ik er geen minuut van mijn kostbare tijd in, maar vorige week heb ik me toch eens aan zo een lijstje gewaagd. Het ging er over wat voort soort papa je bent en de organisatie ervan lag in handen van een Vlaamse kwaliteitskrant. De vragen waren helemaal niet doorzichtig hoor ... ik heb lang moeten nadenken om met 'ja' of 'nee' te antwoorden op de vraag 'Je bent vooral bezig met jezelf, je werk en je vrije tijd. Als je thuis bent, wil je dat de kinderen stil zijn: je hebt het al zwaar genoeg'.

Enfin, hoe het ook zij, blijkbaar ben ik voor 33% broodwinpapa (denkt vooral aan werken om zijn gezin zo veel mogelijk te kunnen bieden maar is dan ook nooit thuis), 25% pretpapa (haalt plezier uit zijn kinderen ... ze moeten me wel ne keer uitleggen hoe ik dat kan doen wanneer ik toch nooit thuis ben), 17% flexipapa (is de grootste supporter van zijn kinderen ... van op afstand dan, want ik ben nooit thuis), 17% fikspapa (zorgt ervoor dat alles vlot verloopt ... via de gsm misschien? videoconferencing? ...) en 8% kompaspapa (zet de bakens uit ... ah ja, daarom ben ik nooit thuis hé: ik moest de bakens nog gaan uitzetten). Oh ja, er bestaat spookblijkbaar ook nog zoiets als een spookpapa; dit zijn de papa's die geen geduld hebben met hun kinderen en hun kroost liever kwijt dan rijk zijn. Gelukkig scoorde ik op dit onderdeel een schamele 0%. Blijkbaar ben ik zelfs niet genoeg thuis om te spoken ...

Voor de nieuwsgierige dady's die zichzelf eens op de rooster willen leggen, gewoon effe hier klikken.

Volgende week staat er in de Joepie een vragenlijstje om te kunnen achterhalen of de jongens in je klas je écht leuk vinden ... ik kan haast niet wachten!

08:34 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

29/04/2010

Nachtgeluiden

Zoals zovelen onder ons ben ik genoodzaakt om meestal 's avonds te trainen. Omdat ik de rusttijden van mijn spijsverteringsstelsel zo veel mogelijk probeer te respecteren én omdat ik af en toe ook nog wel iets anders doe dan alleen maar werken, eten en hardlopen (het leven is meer dan afwassen alleen, weet u wel) valt mijn training dikwijls samen met een tijdstip waarop de donkerte van de nacht zo diep is dat het onmogelijk wordt om met het blote oog te onderscheiden of het de echo van je eigen voetstappen is die je hoort, dan wel het synchrone geklak van een hele horde naakte negers die je al de hele tijd achtervolgen. Hihi ... stel je voor dat je je omdraait en die beginnen allemaal tegelijk te lachen ... dat wordt schrikken & een overbelichte foto ... :-)

Bon, ik loop dus dikwijls in de schemerzone tussen late avond en vroegnacht, laat het ons daar op houden.
Wat me steeds weer opvalt zijn de geluiden die je op die uren hoort. Overdag worden bescheiden natuurgeluiden gecamoufleerd door het geraas van het verkeer, een stofwolk ontwijkende Boeing of een voor zijn eerste getunede wagen sparende adolescent die alvast onderstreept dat hij de eerste stappen richting Johnny-dom zet middels de plaatsing van een veel te scherp afgestelde draagbare muziekinstallatie op de bagagedrager van zijn fiets.
Echter, wanneer de bierdrinkende en chipsknabbelende Belg, euh ... sorry ... ik leef nog in het verleden ... opnieuw: Wanneer de bierdrinkende en chipsknabbelende Vlaming zijn wagen gestald en VTM gevonden heeft, hoort de hardloper een heel andere wereld: een verschrikte vogel die zijn nostalgische droom over de tijd toen zijn eitand nog onder de kalk zat verstoord ziet door het gehijg van de voorbij stomende atleet, een kat die haar jacht op de dromende vogel even stopzet en wegduikt in het struikgewas (I know what ruisde door the struikgewas last summer) omdat ze niet goed kan inschatten wat de afgetrainde sporter van plan is, een plotseling uit de bosjes opduikend lief klein konijntje met een vliegje op zijn neus dat nachtmerries over een barbeque met zichzelf in een cruciale en lookboter overgoten hoofdrol bewaarheid ziet in de woest kijkende ogen van het mensenkind dat zijn richting uit komt ... allemaal hebben ze hun typische geluiden, en vrijwel allemaal zijn het geluiden die me op mijn gemak stellen.
Ik geef wel ruiterlijk toe dat ik ook wel eens opschrik, maar dat lijkt me vrij normaal voor een loper die op de meeste van zijn trainingen het welbekende dierenpark Planckendael passeert. Ik kan jullie verzekeren: wanneer meneer De Leeuw (enige gelijkenis in naam of wezen met bestaande rockzangers uit Nederland zijn strikt toevallig) briesend zijn hart uitstort bij mijnheer Kraanvogel wanneer mevrouw De Leeuwin weer eens hoofdpijn heeft en daarom liever alleen op een rotsblok gaat liggen ... mijn hartslagmeter weet niet wat hij ziet! Het zal wat worden wanneer er binnenkort ook olifanten gestationeerd zullen worden in Planckendael.

Reeds vele malen heb ik tijdens het aanhoren van die geluiden nagedacht over hoe ik hierover eens een blogje zou kunnen schrijven. Dikwijls kom ik zo al lopend tot mooie vergelijkingen en stilistische literaire hoogstandjes, die ik spijtig genoeg al even dikwijls compleet uit mijn geheugen wis bij het beëindigen van m'n training. Maar deze week is anders. Niet dat er andere geluiden waren, of meer, of luidere. Niets van dat, maar het leek wel alsof de geluiden me opzochten. I
k kan het echt niet anders uitdrukken.

Neem nu maandag ... op weg voor een rustige 12 kilometer loslopen werd ik in de donkere uren niet minder dan 4 (!) keer opgeschrikt door een kat die het nodig vond om al briesend en met gekromde rug vanuit het ruige niets voor mijn voeten te springen om vervolgens tot het inzicht te komen dat ik net iets groter ben en bijgevolg in een andere gewichtscategorie uitkom om aldus het hazepad te kiezen. Over hazen en konijnen gesproken: tijdens diezelfde 12 kilometertocht had ik tot 2 maal toe een Close encounter of the furry kind with long ears met een wel heel sociaal ingesteld knaagdier.
Reken daar nog eens het traditionele geklepper van een ooievaar of 2, het geschal van een loopse zwaan en de gebruikelijke dierenparkgeluiden bij, en je zal begrijpen dat ik die avond tot de slotsom ben gekomen dat
a) Beethoven een hardloper was
b) hij de inspiratie voor symfonie 1 tot en met 8 kreeg tijdens een nachtelijke oefenstonde
c) zijn doofheid te wijten is aan té veel pluimvee op zijn looproute.

Alsof het niet genoeg was heb ik op dinsdag iets heel bizar meegemaakt, ook al te relateren aan het onderwerp vandaag.
Laat het me even kaderen: dinsdag, zo rond valavond, vertrok ik voor een tochtje van 20 kilometer aan een behoorlijk tempo. Om een idee te geven van het tempo: uiteindelijk liep ik net geen 21 kilometer in 1u41'. Geen tempo om stijl van achterover te vallen, maar zeer behoorlijk voor een dinsdagavondtraining. Het is eveneens een tempo waar ik geconcentreerd mee moet omgaan, omdat het voor mij de scheidingslijn vormt tussen 2 verschillende snelheidsbelevingen, zodat er bij het verslappen van de aandacht risico bestaat dat ik ofwel te traag, ofwel hopeloos te snel het landschap doorklief.
Nu, 21 kilometer geeft al eens wat vrijheid om je horizon te verleggen, en zo kwam het dat ik uiteindelijk in Bonheiden belande. Een korte blik op m'n Garmin vertelde me dat ik nog genoeg kilometers te gaan had om via het mooie slingerende pad doorheen de Muizenhoek huiswaarts te keren. Niet alleen is deze weg de habitat van een heel bekende blogger, het is tevens een pad dat zich gezapig genesteld heeft in een mooi natuurgebied. Aan het begin van deze weg, meer bepaald aan je rechterzijde wanneer je richting Muizen loopt (en wie zou er ooit in een andere richting dan die van Muizen willen lopen??), ligt een weide. Niet direct uniek, ik weet het, maar het is een stukje grasland waarin 2 prachtige paarden wonen. Het zijn zo van die paarden die ik onmiddelijk associeer met indianenpaarden, hoe noem je ze ... zo van die Looza met appelsmaak: Appaloosa-paarden. Je kent ze wel: vooraan veelal donkerbruin, achteraan wit met bruine vlekken ... als je een pot choco op een wit blad laat vallen kan je het zo een beetje visualiseren. Als de choco op is kan je uiteraard ook gewoon naar de onderstaande foto kijken.

paardWelnu, dat soort krijgerpaard staat dus in een wei tussen Muizen en Bonheiden, vlak naast één van mijn favoriete loopplekjes.
Vraag me niet waarom, maar ik heb zo de gewoonte om al eens naar een dier te knikken. Gewoon, uit respect en dierlievendheid. Ik zal ze niet uitnodigen om een kopje thee te komen drinken en ook wanneer ik eens over bepaalde spirituele onderwerpen wil elaboreren staan ze niet bovenaan mijn lijstje met favoriete gesprekspartners, maar dat wil niet zeggen dat ik niet een bepaalde beleefdheid aan de dag leg bij het kruisen van een paard, koe, poitou-ezel, lethermegeit of iets dergelijks. Ik hou wel bepaalde normen inzake grootte en gewicht aan, want anders kruipt er teveel tijd in mijn training wanneer ik een mierennest of bijenkorf ontwaar, tot daar de beleefdheid.
Een Appaloosa-paard vind ik evenwel zo een indrukwekkend wezen, dat ik al eens m'n hand opsteek bij het passeren van de eerder vernoemde weide. Steevast staat het grootste exemplaar van beide paarden aan de rand van zijn territorium naar me te kijken, en dus lijkt een handgebaar me niet meer dan normaal. Pas op, stel jullie niet teveel voor bij dat gezwaai hé: ik doe dit niet uitbundig en vaak zelfs nauwelijks merkbaar, maar toch, hij (ik denk toch dat hij daar iets hangen heeft en 't zou me verbazen moest 't een gsm zijn ...) en ik weten het, en da's genoeg.
Nooit is het echter voorgevallen dat het paard me terug heeft gegroet. Nooit een knik van herkenning, geen enkele keer een gehinnik van onversneden blijheid en een poot wordt al helemaal niet gehoffen.
Tot dinsdag.

Wat denken jullie dat er is gebeurd? Ik bedoel, uit het lijstje dat ik al heb opgenoemd (knikje, hinnikje, pootje opheffen), wat denken jullie dat het paard deed?
Knik met het hoofd? Nee!
Gehinnik? Nope!!
Poot omhoog en high five? Komaan zeg, dat gelooft toch niemand!!

Awel, wat ik jullie ga vertellen klinkt nog véél ongeloofwaardiger, maar ik zweer bij al wat me lief is dat het waar is: het paard sprak me aan.
Echt waar, ik kwam daar aangelopen, maakte een sumiere handbeweging ter begroeting, en het paard begon te spreken.
Heel duidelijk hoorde ik hoe de fiere hengst het volgende zei: "Maar ja, gij zijt ne brave zulle!"
Je had m'n gezicht moeten zien, ik bedoel maar: je zou voor minder hé ...

Wat moest ik nu doen? Stoppen en m'n training afbreken? No way! Doorlopen en doen alsof er niets gebeurd is? Dat doe je ook niet hé, als welopgevoede burger. Ik hield het op een beetje vertraging en proberen oogcontact te maken, je weet nooit wat zo een dier nog allemaal te vertellen heeft.
En ja hoor, ik kwam ter hoogte van het paard, en het zei "Jaja, goe zulle". Ik vertraagde nog een beetje meer, en was nu net voorbij het wonderlijke raspaard. Om uiteindelijk de oplossing van het misterie te zien: verscholen achter het imposante paardenlijf stond de eigenaar het dier amicale schouderklopjes te geven, onderwijl allerlei liefs zeggend.

Gelukkig had ik eerst de man gezien en niet zijn fiets, want wie weet wat mijn fantasie me anders allemaal had wijsgemaakt ...

11:30 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

26/04/2010

Wereldrecord

Het moge ondertussen wel duidelijk zijn: Marathon Geert heeft al bewezen om op verscheidene afstanden tijden te kunnen lopen die het midden houden tussen 'verdienstelijk' en 'ga naar huis, joeng', en de ijver, het geloof en de wil om zowat elk PR op z'n huidig lijstje te breken is meer dan latent aanwezig, maar toch dient ootmoedig het hoofd gebogen te worden bij de groten en, vooral, de snellen der Aarde, want: Marathon Geert zal nooit een wereldrecord breken.

Waar? Niet waar!
Mijn oudste dochter (terloops: de communie is goed verlopen en er zijn geen zedenfeiten in de kerkelijke perimeter waargenomen ... oef!) heeft enige tijd geleden een Guinness Book of Records gevraagd en, zoals dat zo vaak gaat bij de opgroeiende jeugd, gekregen.
Ik zou nooit zulk een naslagwerk voor mezelf kopen, maar als het op een armlengte van mijn zetel zonder aanwijsbare reden rondslingerd, dan durf ik daar wel eens in bladeren. Sommige zaken zijn enorm interessant, maar behoeven geen boek. Als ik bijvoorbeeld wil weten wat het wereldrecord verspringen (ik dacht aan de secondewijzer van mijn horloge, want die verspringt elke seconde, maar 'k heb 't precies niet goed door), het snelste zoogdier op de wereld (ik dacht aan mijn echtgenote die keer dat ik voor de grap op haar verjaardag belde om te zeggen dat ik te veel werk had en niet naar huis zou komen, maar naar 't schijnt is Bolt ook niet slecht) of wat de beste prestatie ooit inzake lucht bakken is, dan kan ik die middels een korte doch duidelijk geformuleerde zoekopdracht op internet vinden. Nu ja, het record lucht bakken hoef ik niet op te zoeken, want niet alleen weet iedereen dat ik niet Repelsteeltje heet, iedereen weet eveneens dat Didier Reynders in die discipline ongenaakbaar is, maar laat ons niet te veel afwijken van de kern van mijn betoog.
Het gaat dus over dat Guinness-boek. Wat ik er leuk aan vind is dat je er honderd-en-één, btw exclusief, manieren in kan vinden waarop mensen met te veel tijd en te weinig doelen in hun leven zichzelf proberen te onderscheiden van de rest van hun soortgenoten.
Ik bedoel maar, de kleinste, de grootste of de oudste zijn, daar kies je niet voor doch is het op zich merkwaardig, maar het wereldrecord paalzitten willen verbreken, het wereldrecord hotdogs eten pogen scherper te stellen of je volledig verliezen in het verder dan ooit werpen van een computerscherm ... de zin ontgaat me soms toch. Het verbaasd me tevens telkens weer hoe gedetailleerd de voorwaarden van die records zijn ... de paal die je moet helpen om het WR paalzitten te breken is aan heel wat onderhevig wil je je poging laten homologeren, de monitor die je verder wil slingeren dan a monitor ever has been mag niet zomaar eender welke monitor zijn en als je via het bakken van een zeker aantal pannekoeken vermeld wil worden dan wordt waarschijnlijk zelfs de kip die de eieren, nodig voor je bakbeslag, legt eerst uitvoerig gescreend en indien nodig aan de leugendetector gelegd.
(volledig naast de kwestie, ik weet 't, maar dat zou toch wat zijn hé ... een kip aan de leugendetector ... "En mevrouw de kip, wat zeg jij als je een ei legt?" ... "Tok!" ... "OK, u bent werkelijk een kip! Dank u voor dit gesprek.")

Ik bedoel maar, wereldrecords grootste paëlla bakken, meeste aantal personen bij elkaar brengen voor een kussengevecht of meeste scubaduikers die elkaar subwaterig een tong draaien ... zolang je een beetje schaamtegevoel ontbeert is succes gegarandeerd.

Ik dacht dat hardlopen in het algemeen en marathonlopen in het bijzonder aan deze toch wel heel bijzondere vorm van maatschappelijke beleving zou ontsnappen. Zoals zo vaak bij dingen waar ik wel in geloof zonder ooit naar de waarheid op zoek te zijn gegaan heb ik ongelijk.
Een goed voorbeeld: de afgelopen marathon van Londen. Je zou denken dat je er 2 kansen hebt om er een wereldrecord te vestigen: ééntje bij de mannen, en ééntje bij de vrouwen. Dat ze dit vermenigvuldigen met het aantal leeftijdscategoriën, daar wil ik ook nog inkomen. Een 60-jarige knakkerd die olijk joggend 42,2 kilometer kan finishen in 2u30, die verdient ons aller eeuwig respect. Maar dat er officieel geregistreerde wereldrecords bestaan voor, en het is zo gek dat jullie (hoop ik toch) ervan overtuigd zijn dat ik dit niet verzin, 'snelst lopende deelnemer verkleed als Leprechaun', 'snelste vrouw verkleed als superhero' of 'langste sjaal gebreid tijdens het lopen van een marathon' ... ik weet het niet ...
Het is zelfs zo dat de afgelopen versie van de Londense marathon zélf 2 records heeft gevestigd: het meeste aantal deelnemers die een wereldrecord wilden breken (75), en het meest aantal categoriën waarvoor kandidaat-recordhouders zich hebben ingeschreven (27).

Ach, we zullen er maar mee lachen. Dikwijls zijn de acties goed bedoeld en kaderen ze in publiciteit en/of geldelijke opbrengsten verzorgen voor één of ander goed doel, en ik moet eveneens toegeven dat ik alleen maar sympathie kan hebben voor zonder twijfel heerlijk gestoorde mensen als Tom Solomon, een dokter uit Liverpool die graag een centje zou verdienen voor een project rond encephalytis (weet niet juist wat het is, waarschijnlijk een soort hepatitis met een vleugje eucalyptus ...). Nu, deze brave man wil zijn goed doel onder de aandacht brengen door het wereldrecord 'snelste dokter', momenteel op 4u30 (hmmmmmm ... had ik vroeger maar beter mijn best gedaan in de kleuterschool ...), scherper te stellen.

Hoe ver wil je uiteindelijk als organisatie gaan hé, want als er een WR bestaat voor de snelste dokter, moet dit ook kunnen voor snelste electricien, snelste hondenkapster, snelste pedofiele priester, snelste heidekneuter, snelste tuinkabouter met kruiwagentje, snelste tuinkabouter zonder kruiwagentje, snelste politicus die ooit BHV heeft gesplitst, enfin ... alles waar je 'snelste' voor kan zetten moet dan een evenwaardig plaatsje onder de zon krijgen. Tot zover het kleine beetje sozialismus in mij. Maar, beste vrienden, neem gewoon even de tijd om naar het hieronder bijgevoegde filmpje te kijken ...
Geef toe, zou je ooit boos kunnen zijn op die man?




En dan ga ik nu vlug trainen ... want volgend jaar hoop ik de snelste 'crazy IT'er named Geert with 2 different coloured socks and multiple brown stripes in his underpants who's running backwards while singing kabouter Plop songs in reversed mode and Ninja Turtle stickers on his knees' te worden. Yeah!

13:56 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende