De Vlaming kijkt per week gemiddeld 16,5 uur televisie.
Dit komt neer op 2 uur en 41 minuten per dag. Het lijkt misschien niet veel, maar als je even een kleine rekensom durft te maken vind ik deze statistiek wansmakelijk grotesk: 1 dag = 24 uur, min 8 uur werken / blijft 16 uur, min 7 uur slapen / blijft 9 uur, min 2 uur eten (klaarmaken, opeten, herkauwen, ...) / blijft 7 uur, min 2 uur onderweg (naar 't werk, van 't werk, naar de winkel, naar de wc, ...) / blijft 5 uur, en dan breng ik geen enkel klusje van huishoudelijke dan wel enige andere aard of vrijetijdsbesteding in rekening. Je komt dus op meer dan 50% van de tijd die je naar believen mag invullen die gemiddeld naar die stomme kijkkast gaat ...
Laat het wel wezen: het is niet zo dat de kwaliteit van het gemiddelde televisieprogramma zo hoog ligt dat je er de wereld van vergeet hé, al hoop ik dat ik trouwe kijkers van 'Mijn restaurant', 'De Pfaffs', 'Paris Hilton BFF' en andere futiele gedrochten niet al te fel op zere tenen heb getrapt. En dan maar klagen dat de homo modernica een al maar vettere pens (neenee, dit is geen typfout en de 'i' op mijn toetsenbord werkt nog perfect, dank u!) kweekt.

Diezelfde statistieken leren trouwens ook dat gemiddeld minder dan 3 uur per week aan sporten en boeken lezen besteed wordt ... nooit tevoren voelde ik me zo wereldvreemd dan bij het nalezen van deze cijfertjes ...

Eventjes nog over naar het goede nieuws van de dag: 12 jaar geleden had ik net gedaan met het opkuisen van Tania's eerste waterbreuk! Met andere woorden: mijn oudste spruit is vanochtend om 6u18 precies 12 jaar geworden ... proficiat Lenne!

09-02-2010, 08:50:36 Geert


Reacties (9)

Siberische winters, polaire winden of het ijskoude noorderlicht dat zich in de ijzige lucht boort kunnen me zelden deren, net zoals Afrikaanse temperaturen, woeste zandstormen of heldhaftige hogedrukfronten met ook maar enige kans op succes een poging kunnen ondernemen om mijn immuniteitssysteem te ondermijnen.
Maar zoals het er tegenwoordig aan toegaat, dat is er over: de ene dag een vrieskou die je zelfs gehuld in een dubbel fleecedeken uit je vel doet rillen, de volgende dag bereikt het in de tuin gestockeerde brandhout bij de minste aanraking met de zon bijna spontaan zijn ontbrandingstemperatuur. En vice versa.
Welnu, die veel te snelle opeenvolging van tegengestelde klimaatsituaties zijn een ware aanslag op deze jongen: vorige week heb ik meer gesnift en gesnoten dan je van een gemiddelde overemotionele treurwilg zou verwachten.

Ook mijn trainingen hebben hieronder (een beetje) geleden: woensdag was ik echt niet in staat om mijn schematisch voorspelde oefenstonde af te werken, en dus wer die naar donderdag verplaatst. Geen probleem, want met het vervangen van de vrijdagse rustdag door de hierdoor afgelaste training stond ik alweer quit. Zaterdag was 't echter alweer van dat: toen ik mezelf in mijn winterthights hees begon de wereld om me heen meer te tollen dan door een normale aardomwenteling verklaard kan worden. Wijselijk verving ik mijn hardloopplunje door een lekker warme pyjama en kroop onder de wol. De zware training van zaterdag werd dan maar op zondag afgewerkt, en dus kan ik straks nog een lange duurloop uit m'n sleffen gaan toveren.
Op die manier blijf je echter wel steeds achter de feiten aanlopen, temeer ik op het weerbericht hoor dat ze ook voor deze week weer winterse neerslag, vrieskou en ander ontij voorspellen.

Ach wat, zolang we over een loopneus en enkele minder sterke weersverwachtingen kunnen klagen zal 't nog wel allemaal meevallen zeker?

08-02-2010, 08:13:22 Geert


Reacties (12)

--start--
de misdaadcijfers in Brussel liggen tegenwoordig hoger dan die van New York
--stop--
ik zeg dat niet, de statistieken zeggen dat
--stop--
maar geen nood, onze politici gaan actie ondernemen!
--stop--
als ik zoiets hoor dan hou ik mijn hart al vast
--stop--
(en begin ik alvast te noteren voor mijn Telex ...)
--stop--
zeker wanneer minister van justitie Stefaan De Clerck zich gaat moeien
--stop--
zijn plan: zero tolerance!
--stop--
YEAH!!
--stop--
maar ... de politie zegt 500 manschappen te kort te zitten om dit plan ten uitvoer te brengen
--stop--
en de rechtbanken beschikken ook niet over genoeg rechters
--stop--
maar geen probleem ... Stefaan weet raad!
--stop--
niet dat er extra volk zal worden aangenomen
--stop--
nee nee, veel beter:
--stop--
we gaan de zero tolerance enkel in 1 wijk invoeren
--stop--
YEAH!
--stop--
wat moet ik daar nu weer onder verstaan?
--stop--
dat je best je drugshandeltje 2 straten opschuift??
--stop--
misschien gaan we die zero tolerance wel wijk per wijk opschuiven
--stop--
tot al die bandieten en drugsbaronnen in Oostende zitten
--stop--
en dan drijven we ze de zee in
--stop--
is dat het plan!?
--stop--
YEAH!
--stop--
maar kom, uiteindelijk kan ik minister De Clerck nog best pruimen hoor
--stop--
hij blijft tenminste grappig om naar te luisteren
--stop--
erger wordt 't wanneer zelfs linkse rakkers zoals de socialisten en de groenen verkondigen alle heil in zero tolerance te zien
--stop--
wat stellen die zich daar bij voor?
--stop--
een gokje: de socialisten veroordelen je voor het minste delict tot een uurtje in dezelfde kamer met Michel Dardenne
--stop--
als die 2 keer in je gezicht ademt is je lever naar de haaien!
--stop--
en de groenen kietelen met een vers geplukte biologisch geteelde strohalm onder de oksels van eenieder die zich met mensensmokkel ledig houdt
--stop--
DAT zal die Albanezen wel afschrikken!
--stop--
YEAH!
--stop--
er was nog meer verontrustend nieuws deze week
--stop--
blijkt dat er in België elke week 3 bejaarden vermist raken
--stop--
wablief?
--stop--
ik ga ervan uit dat het elke week om dezelfde bejaarden gaat hé ...
--stop--
stel je anders even voor:
--stop--
3 bejaarden per week
--stop--
dat zijn er 156 per jaar
--stop--
of 1560 op 10 jaar tijd
--stop--
na een tijdje moet dat toch opvallen?
--stop--
zo een gigantische troep oude mensen die doelloos over straat lopen
--stop--
pas op, geen conclusies trekken indien u zich nu in de Brusselse Wetstraat bevindt hé ...
--stop--
als je daar zo een meute ziet wil dat gewoon maar zeggen dat er zo dadelijk een ministerraad gaat beginnen
--stop--
of hebben die ergens een geheime plek?
--stop--
zo een soort open plaats in 't bos die alleen oude mensen kunnen vinden
--stop--
en waar een ruimteschip ze komt ophalen en meeneemt naar een planeet waar ze geautomatiseerde rollators hebben?
--stop--
nu zegt men dat het vooral over dementerende bejaarden zou gaan
--stop--
maar dat kan toch niet??
--stop--
als je niet meer weet waar je vandaan komt of waar je naar toe gaat ...
--stop--
hoe kan je dan verloren lopen??
--stop--
het probleem blijkt echter erg genoeg te zijn om naar een oplossing te zoeken
--stop--
en te vinden!
--stop--
met name: een chip
--stop--
wees gerust oma ... het gaat niet over chips
--stop--
je zal dus niet riskeren om in een flippo te stikken
--stop--
maar een electronische chip die in je kleding zal genaaid worden
--stop--
en dat gaat helpen ...
--stop--
en wat als je een andere jas aantrekt?
--stop--
of, 2 keer per jaar, een andere onderbroek??
--stop--
is het misschien niet beter om één van de tanden in het valse gebit electronisch uit te rusten?
--stop--
en kleur die dan blauw of zo, dan is 't duidelijk voor iedereen
--stop--
trouwens, op die manier kan je dan meteen ook zien of er zich een vermiste bejaarde in je buurt bevindt
--stop--
gewoon op je gsm ...
--stop--
'connection with blue tooth established'
--stop--
YEAH!
--stop--
stoppen doe ik met een vleugje goed nieuws
--stop--
want in Brussel opent dit weekeinde een tentoonstelling waarin onder meer een 20 meter lange uitvergrote versie van een dikke darm voor didactische doeleinden bezocht kan worden
--stop--
een hele vooruitgang (no pun intended)!
--stop--
geef toe: tot voor kort kon je een levensgrote voorstelling van een dikke darm alleen maar in 't parlement zien!
--stop--
YEAH!
--full stop--

05-02-2010, 08:31:40 Geert


Reacties (5)

Of je nu marathons loopt, tuinkabouters verzamelt of, zo blijkt spijtig genoeg maar al te vaak, de juiste genen hebt om serieverkrachter te worden, je hobby valt niet altijd van je gezicht af te lezen.
Zo komt het dat ik nog vrij regelmatig verbazende (gelukkig spreekwoordelijke) blikken op me geworpen krijg wanneer ik nederig toegeef dat het lopen van bij wijlen meedogenloze afstanden tot mijn meest favoriete vrijtetijdsverdrijven mag gerekend worden. Meestal zijn die blikken afkomstig van mensen die zich in mijn verre kennissenkring bevinden: collega's, toevallige passanten op mijn warrige levenslijn, enfin ... dat soort ...

Vroeger kreeg ik dan allerlei evidente vragen zoals 'En hoe veel train je daar dan voor?', 'Wauw, en hoe lang doe je daar dan over?' of 'Ne marathon, is dat niet zoiets als 30 kilometer lopen?'.
Sedert kort is daar nog een standaard vraag bijgekomen: 'Amaai, doe jij dan zo'n dinges gelijk die marathonman in Gent?'

Ik weet da'k mij met mijn berichtje van vandaag niet bijster populair ga maken, maar ik heb eigenlijk wel een probleem met het gestunt(el) van Stefaan Engels.
Ten eerste banaliseert hij door zijn gedrag een beetje de marathon, en ten tweede is het inderdaad niet mogelijk om elke dag een marathon te lopen.
Ik verklaar mij nader:

• Banaliseren, want hij legt de lat in het onderbewustzijn voor heel wat personen een pak lager, waardoor de eerste de beste pannekoek denkt dat hij met een minimum aan voorbereiding een deftige marathon kan lopen. En dan achteraf komen klagen dat er meer doden vallen tijdens marathonwedstrijden;
• niet mogelijk om elke dag een marathon te lopen, want het is nu eenmaal zo dat er niet elke dag een marathon georganiseerd wordt. Moest hij nu zeggen dat hij één jaar lang elke dag 42,2 kilometer zou lopen, dan zou 'k 't kunnen begrijpen, maar da's dus voor mij niet hetzelfde hé ...

Pas op hé, ik heb geen probleem met de man persoonlijk, ik ken hem trouwens niet, maar als je hoort dat hij eigenlijk heel wat schulden heeft, er ooit zelfs in geslaagd is om geleend goed te verkopen om eigen aflossingen na te kunnen komen, tja ...

Nee, ik heb het niet met zijn actie, echt niet. Trouwens, ik dacht eerst dat 't voor een goed doel zou zijn ... kan er mij iemand eens precies uitleggen wat dit goede doel dan wel zou zijn en waar het opgehaalde geld naar toe gaat? Ik heb gezocht op zijn webstek, maar buiten het steuen van de marathonman zelf heb ik niet direct iets gevonden ...

Oh ja, en ook dit zal wel liggen aan de bizarre manier waarop ik in mekaar steek, maar als je van de daken schreewt dat je 365 dagen na mekaar de marathonafstand gaat afleggen en je reeds in je 3de week moet opgeven, tja, dan maak je jezelf toch oeverloos belachelijk!?
Geef mij dan maar Richard Bottram: die had een duidelijke missie, een goede aanleiding en voor zover ik weet geen persoonlijke put te vullen ...

04-02-2010, 11:18:42 Geert


Reacties (11)

Ahum ... mag ik even uw aandacht?

Wablieft? Ja natuurlijk, doe maar gerust ... ik wacht wel even ...

pompom

pompompom

pompompompompelmoes ...

OK?
Alles in orde?
Alles goed afgekuist??
Netjes doorgetrokken en 't licht uitgedaan???
Ja, dat begrijp ik, maar in dat geval kan alleen luchtverfrisser je helpen ...

Kom, genoeg over uw stoelgang, ik had hier graag ook nog iets verteld. Eigenlijk had ik graag iets gevraagd, want ik zit met een dilemma, en dan meer bepaald eentje waar mijn lezers me mee misschien wel mee kunnen helpen, vandaar mijn oproep.
Het is namelijk zo dat ik in de mogelijkheid verkeer om aan uitzonderlijk goede voorwaarden een loopband te kopen, meer bepaald een LT2000 van het merk X-Trend. Goede voorwaarden, want een 30% korting op de katalogusprijs, maar toch nog steeds een voor mijn budget aardige investering. Pas op, het gaat om een nieuw toestel hé, en vrijdag ga ik er even wat op testen. Ik ga er overigens van uit dat ik geen opmerkingen zal hebben: er is een USB ingang en 2 luidsprekers, de motor geeft 2PK continue en je kan tot 18 per uur gaan, allez lopen, de maximale hellingsgraad komt op 15% en het toestel heeft op 11 airbags na zowat alle veiligheids- en comfortinstallaties die je in een moderne wagen mag verwachten aan boord. De dame op de foto wordt naar verluid niet bijgeleverd, wat komende vrijdag uiteraard voor stof tot discussie zal zorgen.

Nu komt mijn vraag: wie van jullie heeft er een loopband en vinden jullie het nog steeds een zinvolle investering? Gefundeerde reacties van de anti-treadmillloge zijn uiteraard ook steeds welkom.

Alvast bedankt!

03-02-2010, 11:14:26 Geert


Reacties (16)

 Zoals in zovele schema's staat ook bij mij de langste duurloop van de week op zondag gepland. Het is een dag waarop de meesten niet hoeven te werken, het geeft je de gelegenheid om een luie namiddag in een sportieve hoogmis om te toveren, je hebt de luxe om goed uitgerust en in ideale mentale conditie vrij van muizenissen en professionele beslommeringen aan je training te beginnen, kortom: de zondag en de LSD (neeje, niet diene LSD ...) zijn voor elkaar geboren.

Tot dusver de theorie, want omdat ik om 11 uur in de kerk verwacht werd voor een misviering in de aanloop naar ons Lenne haar plechtige communie of, indien u deze term prefereert, haar heilig vormsel, en omdat ik daarna met Tania naar Wonen 2010 in de Mechelse Nekkerhallen zou gaan want onze verbouwingen die we voor deze zomer plannen verdienen een zorgvuldig uitgekiende planning en terdege uitgevoerd prijsvergelijk, en omdat we 's avonds nog meeëters van het soort dat niet met Biactol weg te wassen valt over de vloer zouden krijgen zou het moeilijk worden om zonder bloedverlies of het nemen van krijgsgevangenen mijn traditionele lange duurloop in te plannen.

Na heel wat gewik en geweeg, het opstellen van een heuse SWOT-analyse en het in kaart brengen van de nadelige gevolgen per openblijvende optie heb ik ervoor gekozen om de wekker te motiveren om zijn zachte gezang reeds om 7 uur des ochtends ten berde te brengen, vervolgens een licht doch verantwoord voedzaam ontbijt door te spoelen met vers geperst sinaasappelsap, dit alles gevolgd door een helende rust ter bevordering van de spijsvertering en daarna vol overgave 16 kilometerkes onder begeleiding van fluitende vogeltjes op het asfalt te leggen.
Het was half negen toen ik dus aan mijn LSD begon. De sneeuw van zaterdag was grotendeels gesmolten en omgetoverd tot waarachtige ijsvlakten waar voorzichtig lopen geboden was.

Pas op, gewoonlijk loop ik maar wat aan tijdens mijn duurloop: uiteindelijk geeft dit soort training je vanwege de lengte een vrijheid om een serieuze bocht door de wijde wereld te nemen, maar gisteren had ik een missie.
Tania had me namelijk een opdracht gegeven! Het zit zo: vandaag zou ze in haar klas de leerlingen een oefening geven in schaalberekening. Als praktijkvoorbeeld had ze graag een kaartje van Mechelen afgeprint, maar hoe grondig ze ook het internet afzocht, nergens vond ze een mooi kaartje van deze oude hoofdstad der Nederlanden waarop een schaal stond afgebeeld. Nu is Tania een vrouw met een hoog MacGyver-gehalte: een vrouw, dus ze is bijna per definitie zo koppig dat zelfs een oude steenezel er soms koppijn van krijgt, en een MacGyver, dus ze geef haar een naald, 2 meter garen en een uitgelopen batterij en zij ontwerpt slechts bijgestaan door een getemperd kelderlichtje in een handomdraai een gemotoriseerd toestel dat moeiteloos zelfs het achterste korstje uit je neus pulkt.
Dit alles vertaald naar gisteren: ze moest en ze zou dus een kaartje van Mechelen gebruiken, haar naald was mijn Garmin, de 2 meter garen was ik, en laat de uitgelopen batterij dan maar mijn drankgordel zijn, anders klopt 't verhaal niet meer.

Ik zou dus met mijn Garmin de exacte afstand tussen de Brusselpoort en de Grote Markt gaan afmeten. Lopen in een stad die ik niet zo graag, maar als het een middel kan zijn om de hogere doelen te helpen, dan maak ik al wel eens een uitzondering.

Voor de geïnteresseerden: te beginnen aan de verkeerslichten van de Brusselpoort tot aan het standbeeld van Margareta van Oostenrijk, dat niet meer pal in het midden van de Grote Markt staat maar een zo mogelijk nog meer fotogeniekere plaats kreeg toegewezen tussen de Sint Romboutskathedraal en 't klakkenhuizeke, mat ik precies 770 meter.

Mijn training verliep trouwens uitstekend, zelfs het stukje dwars door de Mechelse binnenstad (zie foto onderaan voor de complete ronde)!
En nu komt de link naar mijn titeltje van vandaag: toen ik in de Hoogstraat richting Grote Markt liep, werd ik gepasseerd door een terreinwagen. De wagen vertraagde even, en het raampje aan de passagierskant ging naar beneden. Blijkt dat de chauffeur een oude kennis van me is, zelf trouwens een meer dan verdienstelijk loper, en bij gebrek aan tijd om een deftige conversatie bij diner en kaarslicht te voeren hield hij het bij een simpele oneliner om mijn aandacht te trekken: 'Hey, wat een schoon billen!'.
Nu komt de clou: op dat moment liep ik een meisje, ik schat haar zo een jaar of 25, voorbij. Nou ja, een meisje, zeg maar een gerust een hele 'meis' (of hoe noem je de meer uitgedeinde versie van een meisje??). Ook zij hoorde de reeds aangehaalde ludieke zin die naar mijn hoofd werd geslingerd, en het kan misschien mijn verbeelding zijn, maar het leek alsof ze haar weg een heel pak lichtvoetiger verder ging zetten.
Hoe groot was haar ontgoocheling toen ze doorhad dat het billencompliment niet gericht was aan haar volumineuze bovenbenen maar wel aan het voortploeterende dijbeenspel van die pipo met fluo mutske die haar voorbij kwam lopen.

Tja ...

Anyway, hieronder het kaartje van mijn LSD van gisteren. Onbedoeld, maar als ik het plaatje bekijkt lijkt het erop alsof ik in de rubriek GPS-writing gepoogd heb om de grens van België na te bootsen ...

01-02-2010, 13:22:06 Geert


Reacties (7)

--start--
KLM en Air France hebben beslist om voortaan dikke mensen te verplichten om ofwel met paard en kar te reizen
--stop--
of anders moeten ze 2 stoelen op het vliegtuig reserveren
--stop--
officiële reden is dat die mensen te veel plaats innemen
--stop--
als blijk van goede wil krijgen ze 25% korting op hun 2de stoel
--stop--
dat is wat men noemt een vetboekkorting!
--stop--
als de vlucht niet is uitverkocht, dan krijgen ze het geld voor de 2de plaats terug
--stop--
wat is dat nu weer voor gezever?
--stop--
kijk ... hoe kan je zien of een vliegtuig volgeboekt is of niet?
--stop--
heel eenvoudig:
--stop--
is het vliegtuig niet volgeboekt, dan zijn er nog stoelen vrij
--stop--
is het vliegtuig wél volgeboekt, dan zijn alle stoelen bezet
--stop--
neem nu dat je 10 volumineuze passagiers op je vlucht hebt
--stop--
dan wil dit zeggen dat je 10 onbezette stoelen hebt, juist?
--stop--
hoor je me komen?
--stop--
wat wil dat zeggen, dat je 10 onbezette stoelen hebt??
--stop--
inderdaad ja, dat de vlucht niet is uitverkocht!
--stop--
met dit soort Belgische compromissen breng je je eigen geloofwaardigheid alleen maar in 't gedrang
--stop--
zelfs onze koning heeft dat nu ingezien
--stop--
in zijn nieuwjaarstoespraak gaf hij een opsomming van wat ons Belgen misschien niet de dapperste maar dan toch de meest unieke aller Galliërs maakt
--stop--
zo roemde hij ons talent om steeds tot compromissen te komen
--stop--
is 't niet daardoor dat ons land onbestuurbaar is geworden??
--stop--
of nog:
--stop--
ons talent om alles te relativeren en overal de humor in te zien
--stop--
als je eens goed kijkt naar wie er in onze regeringen zit ...
--stop--
een mens zou van minder beginnen relativeren
--stop--
of in de lach schieten
--stop--
nochtans heeft naar mijn mening de Peruviaanse regering ook een geweldig gevoel voor humor
--stop--
met hun wateroverlast in Machu Picchu ...
--stop--
duizenden toeristen zitten door zware stormen en ongeziene regenval namelijk vast in deze voormalige Incastad
--stop--
(awel, Pierre, je wilde een avontuurlijke reis voor uw pensioen? Komt nu niet zagen hé ...)
--stop--
en wat zegt de regering?
--stop--
dat ze niet moeten panikeren, want er is water genoeg voor iedereen
--stop--
priceless!
--stop--
wij zouden tenminste nog onze koning ter plaatse sturen
--stop--
want dat doen wij altijd hé ...
--stop--
als je op een gegeven ochtend wakker wordt, en je ziet net de koning passeren, dan kan dit maar 2 zaken betekenen:
--stop--
ofwel woon je naast het paleis
--stop--
ofwel is je buurman ontploft!
--stop--
nu, onze koning roemde in zijn nieuwjaarstoespraak ook het creatieve in zijn onderdanen
--stop--
en daar heeft hij wel een punt
--stop--
neem nu de werkgelegenheid in ons land
--stop--
Opel Antwerpen sluit weldra, er zouden 60.000 mensen hun werk verliezen in 2010, ...
--stop--
en toch ben ik ervan overtuigd dat de werkloosheidsgraad van de Belgen niet zal verhogen
--stop--
de reden?
--stop--
de creativiteit van onze regering!
--stop--
ik verdenk hen ervan dat ze achter de schermen reeds lang een soort Marshallplan tegen de werkloosheid klaar heeft
--stop--
straffer nog, ze zijn reeds begonnen met de uitvoering van dit plan
--stop--
hoe?
--stop--
commissarissen!
--stop--
ik leg het even uit ...
--stop--
er mag tegenwoordig niets gebeuren of onze regering stelt er een commissaris voor aan
--stop--
enkele voorbeelden:
--stop--
medio vorig jaar werd veel ophef gemaakt over een nakende grieppandemie
--stop--
onze regering stelt meteen een griepcommissaris aan
--stop--
enkele weken geleden dreigden heel wat gemeenten zonder strooizout te vallen
--stop--
reactie van onze leiders:
--stop--
ze stelden meteen een zoutcommissaris aan
--stop--
ik krijg stilaan de indruk dat van elke idioot die door langdurige werkloosheid bedreigd wordt een commissaris gemaakt wordt
--stop--
mij zou het niet verbazen wanneer de eerste de beste sukkelaar die in Luik zijn job verliest tot gascommissaris benoemd zal worden
--stop--
bijnaam: kabouter Plof
--stop--
ach wat, de politiek heeft altijd al een dubbele agenda gehad ...
--stop--
neem nu de groenen
--stop--
zij hebben deze week Fatima Bali uit de partij gezet
--stop--
officieel omdat ze niet wou aftreden, hoewel dit bij haar benoeming als districtsschepen in Borgerhout reeds was overeengekomen
--stop--
deze overeenkomst werd zelfs op papier gezet en getekend door Fatima
--stop--
niet waar, zegt zij: haar handtekening zou vervalst zijn
--stop--
wel waar, zegt de partijraad van Groen!: zij zouden nooit aan schriftvervalsing doen ...
--stop--
ik wil me niet bemoeien met hun interne keuken, maar in 2006 een document opstellen en dit vervolgens te antidateren naar een datum ergens in 2010 ...
--stop--
is dat dan geen schriftvervalsing??
--stop--
nee, volgens mij is er een andere reden voor het ontslag van Bali
--stop--
je moet haar foto maar eens goed bekijken ...
--stop--
volgens mij zou zij 75% extra moeten betalen op 't vliegtuig ...
--stop--
en dus kost ze meer voor de partij!
--stop--
en zij is geen alleenstaand geval hé
--stop--
kijk maar eens naar wie er recent allemaal van het politieke toneel is verdwenen
--stop--
Mieke Vogels, Margriet Hermans, ...
--stop--
open-VLD heeft toch ook maar lekker Bart Somers afgezet als partijvoorzitter
--stop--
Geert Lambert is enkel kunnen blijven omdat hij op 6 maanden tijd 50 kilo is afgevallen
--stop--
nog even wat sportnieuws
--stop--
Club Brugge moet aan de FIFA een boete van € 15.000 betalen
--stop--
omdat een idioot een muntstuk van 1 Euro op het terrein heeft gegooid
--stop--
naar 't schijnt is dat al de derde keer, vandaar de hoge straf
--stop--
dus als je wil dat een concurrerende ploeg failliet gaat, ga er dan eens voor supporteren
--stop--
maar vergeet niet om een zak met kleingeld mee te nemen
--stop--
nu ja, het is eens iets anders ...
--stop--
een relletje in 't voetbal waar Standard niet bij betrokken is
--stop--
ook niet moeilijk ...
--stop--
1 Euro is namelijk veel geld voor een Standard-supporter
--full stop--

29-01-2010, 09:20:20 Geert


Reacties (6)

Eergisterenavond bleven de kids bij de oma slapen, en dus hadden mijnheer en mevrouw Marathon Geert nog eens de tijd om arm in arm naar de cinema te gaan.
Niet direct met een plan, want we wisten langs geen kanten welke films momenteel gedraaid worden. Na het bekijken van alle affiches en de bijhorende korte in houd viel mijn keuze op 'Sherlock Holmes', terwijl Tania het liefst van al Melo Cakes (negerinnetetten mag je niet meer zeggen!) zou gaan knabbelen bij 'John Rabe'. Geen probleem, want wij zijn Vlamingen en dus waarachtige meesters in het zoeken van compromissen. Zo kwam het dat Tania als compromis 'Men who stare at goates' voorstelde, terwijl mijn alternatief 'Holmes Sherlock' werd.
Mijn vrouwke doorzag echter de list (dedzju toch) en zo kwam het dat we uiteindelijk 'Millennium 2: de vrouw die met vuur speelde' gingen zien.

Op 't eerste zicht een rare keuze voor ons, want we hadden de eerste Millennium-film nog niet gezien, maar we kenden beide de boeken, en aangezien deel 1 en 2 op de personages niets met elkaar te maken hebben kochten we onze tickets, slaagden er ook nog eens in om in de juiste zaal gaan te zitten én het pak Melo Cakes (negerinnezoenen mag je niet meer zeggen!) zonder bodembezoedeling of overdreven gestoor van de andere kijkers open te krijgen. Enfin, het stond in de sterren geschreven dat de avond een succes zou worden.

En ja, ik moet zeggen: samen met 'Ingrid 1', 'Heute Neuchten mit Sonia 2' en 'Hicke kan ni Flicken 3' is 'Millennium 2' zowat de beste Zweedse film die ik al gezien heb. Het verhaal is knap, dat wist ik al uit het boek, de karakters messcherp weergegeven en mijn diepe bewondering gaat uit naar de dames en heren die verantwoordelijk zijn voor de casting van de film: 100% gelijk aan hoe ik het in m'n verbeelding zag bij het lezen van de boeken!
Gelukkig heeft men de filmrechten in Zweden kunnen houden. Stel je voor dat Hollywood deze boeken had verfilmd: met alle respect, maar Brad Pitt in de rol van Kalle Blomkvist, Angelina Jolie in de rol van Lisbeth Salander en Lassie in de rol van hun hond (ok, iin het boek komt geen hond voor, maar sinds wanneer trekt Hollywood zich daar iets van aan??) zou niet half zo geloofwaardig zijn en alleen maar een toegevoegde waarde bieden bij de bedscènes (go, Lassie, go ....). Nee, de Zweedse producenten hebben gekozen voor echte personen: een pokdalig gezichtje hier, een buikje daar ... de acteurs zijn stuk voor stuk mensen die je zo op 't straat zou kunnen tegenkomen.

Het gebeurt niet dikwijls dat ik onder de indruk ben een film, en al helemaal niet wanneer het de verfilming van een boek dat ik met heel veel plezier heb gelezen betreft (producties die niet stroken met mijn verbeelding sabel ik terecht meedogenloos neer met woorden die erger zijn dan die van de ergste recencent!), maar nu al staat vast dat ik binnen een maand, bij de première van Millennium 3, vooraan in de rij zal staan!

28-01-2010, 08:27:19 Geert


Reacties (12)

Het lijkt wel alsof ze bij TAP, de Portugese vliegtuigmaatschappij mijn blogje van gisteren hebben gelezen, want tijdens de terugvlucht hebben ze echt geprobeerd om me in de watten te leggen: vriendelijk boordpersoneel, ditmaal werd geen ronkende ouderling maar wel een minzame en innemende grijzende dame naast me geposteerd, ja, zelfs over het cakeje mag ik niet klagen, hoewel het op het eerste zicht leek alsof er een sponsje op het neergeklapte tafeltje voor me werd gedeponeerd. Net toen ik wilde vragen welk venstertje ze het liefst door mij gekuist zagen worden aanschouwde ik mijn buurvrouw die met heel veel smaak haar waarschijnlijk in één van de betere orthodontische ateliers van Portugal vervaardigde tanden in het weekdierachtige baksel zette.
Ook maar even proberen, dacht ik bij mezelf, en voorwaar, ondanks het uitzicht van een schierlijk overleden diepzeebewoner zou het gebak qua smaak gerust in een Weens theehuis opgediend mogen worden. Overigens was de dame die naast me zat een onvervalste ode aan het damesgilde der rijpere Portugese vrouwen: de warmte in de vliegtuigcabine kon haar niet verleiden om zelfs het bovenste knopje van het strak zittende hemd voor ook maar één millimeter te lossen, ze hield haar hoofd de gehele vlucht lang in een statige hoek van 48 graden, waardoor de blik steevast in ideale omstandigheden onverstoorbaar recht vooruit gepriemd bleef en het boek dat ze uit haar tas nam was uiteraard, hoe kan het ook anders, van Gabriel García Marquéz.
Zelf heb ik tijdens deze vlucht de laatste leeshand gelegd aan 'Hotel New Hampshire' van John Irving, reeds lang mijn favoriete auteur.
Enige minpunt aan de terugreis was de keuze van het toestel zelf, want geef toe, er zijn op ergonomisch vlak comfortabelere opties dan het gebruik van een Embraer ERJ145 voor een 2,5 uur durende vlucht: je stapt op via een 4 treden tellend trapje, je bereikt je toegewezen zitplaats door ofwel de kromming van de vliegtuigromp mee te volgen ofwel met een buil, de beenruimte werd berekend op de lengte van een cavia met groeistoornis (hoewel ik moet toegeven dat de stoelen bij SN tegenwoordig zo mogelijk nóg dichter bij elkaar staan) en het gevoel bij het instappen is toch niet direct één van ontegensprekelijke veiligheid. Niet dat ik een bangerik ben wanneer het op vliegen aankomt, ik zou anders wel een serieus probleem hebben tijdens de uitoefening van mijn job, maar een vliegtuig waar Tia Hellebaut zonder opwarming los over kan springen, waarbij de lasnaad zelfs door een vingerloze blinde kan gevonden worden en waar je bij het binnenkomen begroet wordt door een man in lange zwarte tweedjas inclusief één gouden streep op de epaulette die je met een doodgraversgezicht welkom heet terwijl buiten 3 mecaniciens je bekijken met een blik alsof ze je nooit meer terug verwachten geeft je geen boost aan ongezien vertrouwen. Misschien hangt het nieuws van het zopas in de Middellandse Zee neergestorte vliegtuig van Ethiopian Airlines nog te veel tussen m'n oren, dat kan natuurlijk ook.
Maar kom, verder niets dan hulde aan TAP.

Weet je, één van de zaken in mijn beroepsbestaan waar ik maar niet gewend aan raak is het gevoel van 's ochtends nog even snel de benen te strekken onder het rijkelijke ochtendbuffet van een mooi hotel, 's middags de broodjes te kruisen met enkele lokale mensen die het heerlijk vinden om hun zopas met veel zweet in de avondles verworven kennis van het Engels met mij te oefenen om ten slotte 's avonds aan de eigen keukentafel een heerlijk avondmaal voorgeschoteld te krijgen alvorens je op je eigen televisietoestel nog vlug even naar De slimste mens kijkt om vervolgens in je eigen bed naast je eigen vrouw (tenminste, als alles goed is gegaan ;-) ) te gaan liggen, en dit een keer of 20 per jaar ... da's eigenlijk toch maf hé!?
Pas op, voor een goed begrip, met 'een keer of 20' heb ik het wel degelijk over het gehele dagverloop zoals hierboven beschreven, en niet louter op het feit alsof ik mezelf slechts 20 keer per jaar als een gewillige brok vlees in de schoot mijner eega zou werpen; laat dat alsjeblief duidelijk zijn!

Nog één klein voorstelletje om het leven van ons allemaal een beetje aangenamer en vooral positiever van aard te maken. Het is een voorstel dat zich plotseling in de achterkamer van mijn brein nestelde toen ik in Porto aan de gate stond, klaar om in te checken. Zoals op de meeste luchthavens hebben ze daar namelijk LCD schermen aan elke gate hangen. Schermen waarop je allerlei informatie in verband met je vlucht kan vinden, zodat je voor jezelf nog eens kan nagaan of je wel op de juiste plaats aan het wachten bent op wat komen gaat, maar dikwijls ook informatie in verband met je reisbestemming. Zo kon ik zien dat het op dat moment in Brussel zonnig was (tenzij het lachende zonnetje eigenlijk gewoon een smiley was, getekend door een vergevorderde Parkinson-patiënt, maar laat ons daar nu even niet van uitgaan) en, -4 graden Celcius. Om de 5 seconden werd dit laatste echter vervangen door 25 graden Fahrenheit.
Geef toe, als je ergens staat waar het op dat moment een lustige 15 graden is, en je krijgt te horen dat je zeer binnenkort naar de 25 graden mag vertrekken, dat werkt toch een pak motiverender dan wanneer men het verdict van -4 graden voor je projecteerd hé!?

Vandaar mijn voorstel: kunnen we in ons Belgenlandje niet gewoon overstappen op een temperatuursnotering in graden Fahrenheit?
En, wat zeggen jullie? Is 't goe??

27-01-2010, 08:47:45 Geert


Reacties (11)

Het valt me op dat hoe langer ik leef, hoe minder ik overweg kan met de kleine kanten van de mensheid.

Gisterenochtend ontmoette ik op de luchthaven toevallig een collega. Toffe gast, aangenaam gezelschap en, altijd een pluspunt, ook een loper. Hij wachtte op een vlucht richting Barcelona, ik was op zoek naar een paar vleugels dat me tot in Porto zou dragen.
We waren echter niet alleen: mijn goede collega was in het gezelschap van 4 andere collega's. Geen van hen had ik ooit gezien, zo gaat dat soms in een groot bedrijf.
Eén van deze mensen werd me in het bijzonder voorgesteld, niet in het minst omdat het ook een marathonloper was. Dit geeft steeds stof tot praten, en al gauw raakten we in gesprek over de marathons die we elk al gelopen hebben. De man bleek zelfs een vrij goed loper te zijn, met een marathon PR van 3u07, gelopen in Amsterdam.
Leuk? Tof? Boeiend? Niks van! Zelden heb ik een gesprek gevoerd met iemand die zo verwaand en vol is van zichzelf dan gisterenochtend op steenworp van het Zaventemse tarmac. In normale omstandigheden zou ik die blaaskaak laten voor wat hij is, maar uit respect voor mijn collega (de goeie) bleef ik staan, onderwijl de dag waarop mijn ouders me de regels van het goed fatsoen hebben bijgebracht verwensend.
Soms zou ik toch zo graag een eikel of, zoals ze bij ons zeggen, een tettekop willen zijn die zich niets van zijn omgeving aantrekt; het had me gisteren alvast een beetje tijd en een hoop ergernis bespaard!

Weet je, zoiets blijft bij mij vrij lang tussen de oren hangen. Als ik zo iemand op mijn nuchtere maag krijg, dan maalt die ontmoeting minstens een dag lang door mijn hoofd, telkens weer nieuwe conversatiewendingen bedenkend waarin ik die persoon op zijn plaats zet. Maar meestal ben ik zo niet. Je zou het dikwijls niet zeggen, maar ik ben te bedeesd om 'en plein publique' een scene te maken en de aandacht naar me toe te trekken.
Nog een nadeel van dit soort close encounters of the idiot kind is dat de eerstvolgende druppel niet alleen de emmer laat overlopen, maar meestal ook het potje doet overkoken, de beren los laat en het slechte in mezelf naar boven brengt.

En was er gisteren zo een druppel?
Natuurlijk, er is altijd wel een druppel!

De druppel zat gisteren naast mij in het vliegtuig. Het leek me nochtans een minzame oudere man. OK, gedurende vrijwel de hele vlucht noemde ik hem in gedachten het buitenboordmotortje, omdat zijn monotoon gesnurk deed denken aan een vleesgeworden hulpmotor van het TAP-toestel. Daar val ik echter niet over: een meewerkende huig is niet iedereen gegeven, en daarbij, het viel nog mee, want 2 rijen voor ons zat een man die qua anatomie nog het dichtst in de buurt komt van een sneeuwman waarbij de makers niet op een kruiwagen sneeuw meer of minder gekeken hadden. Laat het me zo zeggen: was het een KLM-vlucht geweest, hij had waarschijnlijk een 2de ticket met 25% korting moeten nemen ...
Ik weet het, die mens kan daar misschien niet aan doen, maar dat hij met de regelmaat van een zopas gesmeerd Zwitsers klokje een perfecte impressie gaf van het doodsgereutel van een gefileerde trompetzwaan was er toch iets over. Echt, zo een hoest heb ik nog nooit gehoord!
Maar kom, dat zijn niet de zaken die m'n zenuwen op de proef stellen. Het ambeteert een beetje, meer niet.

Waar ik het wél van op m'n heupen krijg is wat er meestal plaats vindt in de seconden nadat het landingsgestel kennis heeft gemaakt met de landingsbaan. Neem er mijn woord op, het gebeurt altijd: hoewel het lichtje van de 'fasten seatbelts' brandt en de purser van dienst ook nog eens woordelijk de boodschap meegeeft om nog even te blijven zitten tot wanneer het vliegtuig tot volledige stilstand is gekomen, is het uitklappen van de wielen voor de meest mensen het teken om als een waanzinnige wakker te schieten, het leesboek dicht te klappen of de kauwgom door te spoelen (schrappen wat niet past), recht te springen en bezeten door weet ik veel welke demonen allemaal het wereldrecord 'bezit nemen van de eigen handbagage' te verbeteren. Het grenst soms aan het ongelooflijke en ik kan me er verschrikkelijk over opwinden, maar mijn buur voor één vlucht deed er gisteren nog een schepje bovenop. persoonlijk heb ik de gewoonte om, wanneer de landingsstorm losbarst en de meute zich op de bagagecompartimenten stort, te blijven zitten. Het buitenoordmotortje gisteren zag het echter anders. Hij had een stoel aan de raamkant, ik aan het gangpad. Met andere woorden: om zich in de bagagedebatten te mengen moest hij wel voorbij mij. 
Voorbij mij? Over mij, ja!
Hij vroeg me eerst met zachte aandrang of hij mocht passeren. Met evenveel aanmatiging in m'n stem antwoordde ik dat hij toch moest wachten tot aan de gate, tenzij hij z'n parachute al om had. Niet dat ik van slechte wil ben, maar de ruimte in de buik van een vliegtuig verhinderd het nemen van een normale draaicirkel, zeker wanneer er naast je een bende uitgelaten infanteristen staat te drummen om als eerste naar buiten te stormen.
De man die even tevoren nog zachte dromen in goede banen leidde was echter niet uit z'n lood te slaan en begon zowaar over me heen te klimmen! Heb je ooit?? OVER mij KLIMMEN!!!
Was zijn ronkende geluid daarnet nog dat van een rustige diesel, mijn reactie had meer de verwoestende kracht van een frisse winterlawine. Nog een geluk dat de betere seismografen tegenwoordig in Haïti staan opgesteld, anders werd ik zeker opgemeten ...
Ja, ik heb me laten gaan. Ja, hij is terug gaan zitten. En ja, hij heeft net als ik nog exact 9 minuten aan de bagageband moeten wachten alvorens z'n valies aan kwam rollen.

Gelukkig is er ook nog de goede kant van het leven. Ik kan jullie verzekeren: er zijn niet veel mensen binnen Toyota die het zich kunnen permiteren om in Wenen een impressie van Brüno te geven, in Keulen John 'I mentioned the war but I think I got away with it' Cleese te citeren, in Madrid het typetje Manuel 'I know nooooooothing' een tribune te geven of, zoals gisteren en vandaag in Porto de lokale bevolking in het Engels met een Portugees accent zo zwaar als een zak cement te woord te staan.
Zolang ik dit kan doen, neem ik er de bagagewolven vanhet luchtruim nog wel even bij ... ik moet gewoon leren om de wereld in te delen in the good, the bad en (hoe noemt die tettekop nu ook alweer? ... ah ja ...) the ugly.

26-01-2010, 11:24:07 Geert


Reacties (6)

Terug naar Lier, het moet immers niet altijd Oegstgeest zijn ...
De auto blijft vandaag echter op de oprit staan; er zit al genoeg CO2 in de lucht. Laat het ons vandaag dus maar houden op een virtueel bezoek aan Lier.

De officiële uitslag staat online, en blijkt dat de vinger waarmee ik gisteren m'n Garmin gestart en gestopt heb perfect gesynchroniseerd was met die van de verantwoordelijke der tijdsopname: 39'34" staat in de statistieken, wat goed was voor plaats 33 op een totaal van 324 deelnemers.
Vandaag voel ik wel aan m'n benen dat ik gisteren niet een gewone training heb afgewerkt, maar het valt al bij al nog mee: wat stijf in de hamstrings en rug, verder hou ik er niets dan een goed gevoel aan over.
Dat er nog rek op zit is me wel duidelijk, zo heb ik gisteren in de laatste honderden meters geen eindsprint ingezet en mijn wedstrijdindeling was niet echt aanvallend te noemen: liever dan het risico te lopen om me op te branden heb ik op geen moment een tandje bij gestoken om een groepje voor mij in te halen. Anderzijds liep ik voor mijn doen vreselijk egaal: kilometer 8 werd de snelste met 3'44", kilometer 9 de traagste met 4'02". Het tempo zat eigenlijk de hele wedstrijd lang goed, en dat is toch ontegensprekelijk een verdienste van het Mario-schema, waar een groot deel van de versnellingen eigenlijk gestoeld zijn op het principe om aan dit tempo te gewennen, zonder dat je er eigenlijk moe van wordt.

In mijn wedstrijdverslag van gisteren heb ik het niet vermeld, maar gisteren ben ik er toch in geslaagd om in een klein opstootje betrokken te raken. Nu ja, opstootje ... bij de (enige) bevoorrading op kilometer 5 liep er een man vlak voor mij. Op ongeveer 100 meter voor de drankpost vertraagde hij even en hield uiterst rechts aan, de kant waar je geacht werd je drankbekertje aan te nemen. Nu heb ik nooit de gewoonte gehad om wezenlijk te vertragen bij een drankpost, integendeel, en dus stak ik de man zo'n 50 meter verder voorbij. Blijkbaar was hij van 't soort dat dit niet apprecieert, want toen ik naast hem kwam versnelde hij. Hij bleef wel uiterst rechts lopen, en toen ik een bekertje aannam en m'n greep half miste kreeg hij wat water over zich heen. Niet meer dan enkele druppels, maar toch.
Ik verontschuldigde me nog, hij koos ervoor om een gebaar te maken alsof ik een half zwembad over hem uit had gekiepert, onderwijl me toeroepend dat ik achter hem had moeten blijven. Tja, aangezien mijn mond oneindig male groter is dan mijn verstand kon ik het niet nalaten om hem te antwoorden dat als hij niet van plan is om drinken aan te pakken (wat hij dus niet heeft gedaan ...) hij beter langs de andere kant van de weg zou lopen.
Overtuigd heb ik hem niet, denk ik. Ik hoorde hem nog hijgend pogingen doen om bij me te blijven maar dat is 'm duidelijk niet gelukt. Na het uitlopen (ik liep 2 rondjes rond de atletiekbaan) zag ik hem arriveren. Ik zocht meteen oogcontact en met een handgebaar deed ik alsof ik aan het zwemmen was. Ludiek bedoeld hoor, maar hij zag de humor er niet van in, gaf me een 'evil eye' en moest ik een facebook-account hebben, ik denk niet dat hij m'n vriendje zou willen zijn ;-)
Nu ja, dat soort mensen hou ik zelf ook liever buiten m'n kennissenkring.

Het leven gaat verder, en hoe het voor Marathon Geert verder gaat na Lier, dat kunnen jullie vanaf morgen terug hier lezen. Tot dan!

24-01-2010, 12:00:04 Geert


Reacties (11)

23-01-2010, 17:22:51 Geert


Reacties (18)

--start--
in Haïti hebben ze niet echt geluk ...
--stop--
eerst die zware aardbeving
--stop--
en nu nog eens De Gucht op bezoek!
--stop--
hoeveel pech kan een land verwerken hé??
--stop--
toen woensdag de eerste berichten kwamen van de naschok wist ik 't:
--stop--
het vliegtuig van Karel was geland in Port-au-Prince!
--stop--
maar onze vriend De Gucht is altijd klaar om de mensen te helpen
--stop--
is nooit te beroerd om ook zelf de handen uit de mouwen te steken!
--stop--
zo was ik werkelijk ontroerd bij het zien van de tv-reportage over zijn bezoek aan het ingestorte VN-gebouw
--stop--
een plaatselijke hulpverlener vertelde het verhaal van de vele slachtoffers en het onbekend hoge aantal doden die nog onder het puin liggen
--stop--
plotseling klaarde het gezicht van onze Europese commisaris voor ontwikkelingssamenwerking op
--stop--
want hij had een oplossing!
--stop--
hij stelde voor om 1 minuut stilte te houden
--stop--
terwijl op de achtergrond de buldozers lustig verder raasden ...
--stop--
je kon zo zien dat de brave man die Kareltje moest begeleiden dat hij nog nooit van zo dichtbij met zoveel stupiditeit geconfronteerd werd
--stop--
da's nu net 't voordeel aan Belg zijn ...
--stop--
wij zijn daar al aan gewoon!
--stop--
neem nu onze nieuwe beroemdheid voor één dag
--stop--
de heer Adelbert Naaktgeboren
--stop--
moest ik persoonlijk met zo een naam geboren worden, al dan niet met kleren aan, dan zou ik er eerder alles aan doen om die uit de kranten te houden ...
--stop--
ik bedoel, met zo'n naam kan je slechts 2 kanten uit
--stop--
ofwel wordt je een devote pater met uitgesproken standpunten tegen homo's, condooms en abortus
--stop--
of anders ga je in de sexindustrie
--stop--
een middenweg is er volgens mij niet
--stop--
maar wat doet Adelbertje?
--stop--
hij bekeert zich tot de islam en tekent een lidkaart bij Al Qaida
--stop--
volgens mij hebben ze die gast omgekocht met een hoofddoek
--stop--
't lijkt niet veel, maar ja ... als je naakt geboren bent ...
--stop--
anderzijds, voor de katholieke kerk is hij geen groot verlies
--stop--
want een devote pater met uitgesproken standpunten tegen homo's, condooms en abortus ...
--stop--
... die hadden ze al
--stop--
straffer nog, ze hebben 'm deze week aartsbisschop van België gemaakt
--stop--
persoonlijk snap ik al de commotie rond monseigneur Léonard niet goed
--stop--
bij zijn benoeming waren de biechtstoelen te klein
--stop--
want hij was veel te conservatief!
--stop--
en wat verwachten de mensen dan van een aartsbisschop?
--stop--
dat hij zich gewillig bukt voor homo's, abortus de uitvinding van de eeuw vindt en elke morgen 2 condooms in zijn muësli draait?
--stop--
ze zouden zich beter zorgen maken over andere zaken
--stop--
bijvoorbeeld bij de opvolging
--stop--
want zeg nu zelf ...
--stop--
hoe komt 't dat je kardinaal Danneels op pensioen stuurt om hem te vervangen door een 70-jarige opvolger?
--stop--
kom niet klagen wanneer hij binnen 2 jaar dood valt hé
--stop--
da's dan niet omdat hij zich dood heeft gewerkt
--stop--
da's gewoon de natuur die z'n werk doet
--stop--
ik zou me ook zorgen maken over wat Danneels wist te antwoorden op de vraag wat hij tijdens z'n pensioen allemaal wil gaan doen
--stop--
antwoord: bidden, de bijbel lezen en vogelen!
--stop--
ok, ok ... ik geef toe: letterlijk verklaarde hij dat hij vogeltjes wil gaan bestuderen, maar toch ...
--stop--
nog meer nieuws uit Rooms-Katholieke hoek:
--stop--
Mehmet Ali Adja is terug vrij
--stop--
je zou 't niet zeggen met zo'n naam, maar Mehmet is wel degelijk een goeie katholiek
--stop--
in 't verleden heeft hij wel een paar foutjes gemaakt
--stop--
zoals een moordpoging op de toenmalige paus Johannes Paulus II
--stop--
in de gevangenis heeft meneer Adja zich echter bekeerd, ontving bezoek én vergiffenis van de paus en kreeg in de jaren '90 gratie van de Italiaanse overheid
--stop--
dolblij huppelde hij terug naar z'n moederland, maar hij echtr direct weer voor 10 jaar achter de tralies ging
--stop--
wegens een eerder 'foutje' waarvoor hij al wel veroordeeld was maar nog niet de straf voor had uitgezeten
--stop--
nu is hij dus écht vrij
--stop--
nu mag je van die man zeggen wat je wil, hij heeft wél plannen!
--stop--
eerst en vooral wil hij terug naar Italië, daar een vrouw zoeken (indien niet ernstig en niet Italiaans, gelieve u te onthouden) en vervolgens de Poolse nationaliteit aanvragen
--stop--
verder wil hij de bijbel herschrijven, want daar staan volgens hem heel wat fouten in, en tegen betaling van een kleine 2 miljoen Euro is hij bereid om een tipje van de sluier in verband met het einde van de wereld op te lichten, want daar weet hij alles over
--stop--
het is geen toeval dat een vervoeging van 'oplichten' in mijn vorige zin stond
--stop--
anderzijds, je kan moeilijk zeggen dat hij geen plannen heeft
--stop--
of niets wil doen
--stop--
wie er nog heel veel wil doen is onze jeugd
--stop--
wat de nieuwe generatie allemaal kan ...
--stop--
ze kunnen bellen, sms'en, muziek luisteren, tv kijken én gamen
--stop--
allemaal tegelijk!
--stop--
nu is er een onderzoek geweest naar hoe het toch mogelijk is dat ze dit allemaal kunnen
--stop--
blijkt dat ze 't toch niet kunnen
--stop--
want ze doen alles oppervlakkig
--stop--
weten niets van de film die ze net gezien hebben, herinneren zich nauwelijks welke muziek ze net gehoord hebben, waarover het laatste telefoongesprek ging en hoe ze op het computerspel van daarnet hebben gescoord
--stop--
en daar moeten ze dus onderzoek naar doen ...
--stop--
naar mijn mening hadden ze beter het geld voor dat onderzoek naar Haïti gestuurd
--stop--
wij hebben al gegeven
--stop--
maar naar 't schijnt was 't niet goed genoeg
--stop--
en dus komt Karel De Gucht naar alle waarschijnlijkheid terug naar België
--stop--
spijtig ...
--full stop--

22-01-2010, 11:15:15 Geert


Reacties (5)

De trouwe klanten van mijn blog zullen weeral denken dat ik met de titel van dit blogje voor goedkoop succes ga. Niets is echter minder waar; de toevallige bezoekers die slechts op deze pagina terecht zijn gekomen dankzij een nogal dubieuze zoekopdracht in Google dien ik dus meteen te ontgoo(g)chelen: vandaag gaat het eigenlijk over boetedoening.

Boetedoening?
Inderdaad ja, want de directe aanleiding van dit bericht is het aanstellen van de nieuwe aartsbisschop van België, Monseigneur Léonard. De eerwaarde heer Léonard is immers een nogal gecontesteerd persoon, vooral vanwege zijn volgens velen nogal aanstootgevende verklaringen. Maar, nu hij in een  nieuwe functie is getreden trekt hij voorzichtig een boetekleed aan en zegt spijt te hebben om in het verleden zovele mensen voor de borst te hebben gestoten met bepaalde boude uitspraken.

Welnu, ik vind dat schoon, echt waar. OK, die mens heeft ooit gezegd dat homo's eigenlijk zo zot als een achterdeur zijn, dat stamceltherapie bij wet verboden moest worden en dat vrijen met condooms zorgt voor veel te veel plastic in de wereld en dus onderhevig zou moeten zijn aan een strenge eco-taks. Hij neemt niets van die woorden terug, maar zegt wel dat hij zich beter wat genuanceerder had uitgelaten.

En dit doet mij dus nadenken hé ... heb ik nooit geen zaken gezegd of geschreven waar ik weliswaar nog steeds achter sta maar waarover ik beter mijn (virtuele) tong 3 keer had omgedraaid alvorens het debat op te starten?
Napluizen van m'n eigen blog leert me dat ik inderdaad al heel wat belachelijks heb geschreven over serieuze onderwerpen, en dat spijt me.
Echt waar ... ik ben er het hart van in!
Tijd dus voor een drastische ommekeer: vandaag (en waarschijnlijk vandaag alleen ;-) ) zal ik eens serieus praten over een belachelijk onderwerp.

Het onderwerp?
Lees de titel maar eens ... inderdaad: tetten!
Serieus genoeg? 'k Denk 't wel hé ...
Let wel, we blijven wel ernstig hé!!

Serieus, eigenlijk was ik nogal geschokt bij het aanhoren van een radioreportage waarin uitgebreid onderzocht werd waarom vrouwen tot een borstvergroting overgaan en wat dit zoal kost.

Niet zozeer de kostprijs van de operatie of de verschillende motivaties van de geïntervieuwde dames zorgden bij mij voor verwondering, maar wel de manier waarop de verschillende -hoe noem je zoiets- 'esthetische instituten' met de materie omgaan deden me nadenken.
Het klonk net alsof je bij een slager binnenstapt om 150gr kippewit te bestellen ...
Zo wordt er geschermd met termen en acties die regelrecht uit de autoverkoop lijken te komen!

Een kleine bloemlezing:

Korting: 't moet nogal een shock zijn wanneer je binnengaat voor een borstvergroting en vlak voor de narcose te horen krijgt dat je een fikse korting krijgt omdat je voor 1 februari beslist hebt ... 'Maar ik had méér gevr ... zzzzzzzzzzzz ...'
Extra's: wat zouden ze in Gods naam hiermee bedoelen? Een tepeltje extra? Een cuppeke erbij?? Lijkt me sterk dat je met een A-cup de beenhouwerij binnengaat omdat je een kleine upgrade richting B-cup voor je verjaardag had gevraagd en er anderhalf uur later uitkomt met een buste-inhoud waar Dolly Parton spontaan anderhalve octaaf hoger van gaat zingen ...
'Mag 't iets meer zijn, mevrouw?' krijgt ineens wel een gans andere betekenis ...
Garantie: garantie op wat? Doorroesten? Lekken? Is er zoiets als een normale depreciatie na 5 jaar, en zo ja, is die langs links gelijk aan die van de rechterkant?
Nazorg: kijk, klantentevredenheid moet zeer belangrijk zijn, daar ben ik mee akkoord. Maar stel dat mijn echtgenote een borstvergroting zou overwegen (laat ons hopen van niet hé; we kunnen nu goed samen door één deur ...), en er 6 maanden na datum een medisch geschoolde pipo met grijpgrage handen aan mijn voordeur staat die zegt van de divisie after sales te zijn, dan mag hij zich verwachten aan een welgemeende voordeur op z'n kanis!


Eigenlijk ben ik van mening dat ze al dat borstvergroot, lipopgevul en neusgecorrigeer enkel zouden mogen toelaten wanneer er een ernstige plastische reden voor zou zijn ... bvb. enkel een borstvergroting bij een amputatie, een lipvulling bij meningsverschil met de Dobbermann van de buren of een neuscorrectie wanneer je Michael Jackson noemt ... zoiets ...

Zie je wel dat ik ook serieus kan zijn? Hadden jullie niet verwacht hé!?

Als uitsmijter heb ik nog een kleine vraag, maar pas op, ik vraag jullie enkel om ernstig en in eer en geweten te antwoorden ... het gaat immers om een serieuze vraag die me al 2 nachten lang uit m'n slaap houdt ...
Ahum, hier komt ie:

Wanneer een smurf van z'n fiets valt en zich bezeert, krijgt hij nadien dan ook een blauwe plek?
Dank u!

21-01-2010, 09:15:21 Geert


Reacties (10)

Deze week train ik eigenlijk niet zoveel. Niet dat mijn motivatie helemaal zoek is, mijn beide benen werden geamputeerd om me vanonder het beton in Port-au-Prince te redden of een nakende blessure de eerste pijnprikkels begint rind te sturen, verre van ... de coach heeft voor deze week alleen maar 3 korte trainingen (dinsdag, woensdag en donderdag), 1 wedstrijd (zaterdag) en een uitloopsessie (zondag) geprogrammeerd. Als jullie dus klachten over of morele bezwaren tegen mijn verminderde trainingsarbeid zouden hebben, gelieve deze dan over te maken aan de verantwoordelijke instanties. Dank u!

En toch zorgde deze week voor een primeur, dit reeds bij de eerste training! Gisteren heb ik namelijk voor de eerste keer op een Finse piste gelopen. Uiteraard kende ik al wel het principe van dit soort ondergrond, maar nooit eerder was ik in de gelegenheid om er een training op af te werken.
Sinds enkele weken is er echter in het Bloso-domein van Hofstade een nieuwe Finse piste geopend, en dan nog 'aan de goeie kant' van het domein. Hiermee bedoel ik dat de piste werd ingeplant vlak naast de ingang die zich in vogelvlucht het dichtst tegen mijn achterdeur bevindt. Niet onbelangrijk bij een park met meer ingangen dan er mattekes in een moskee zijn. Om met exacte cijfers te komen: als ik op de kop 3,5 kilometer loop dan sta ik aan het begin van de piste. Een dikke 3 kilometer, da's dus de ideale opwarming om aan een reeks van 10 keer 300 meter versnellingen te beginnen.
Maar daar wrong dus duidelijk het schoentje: een Finse piste zal zeker wel z'n nut en voordeel hebben, een ideale biotoop om een snelle training in te kweken is het niet. Vooreerst de ondergrond: vers gemalen boomschors. Vers is ie zeker: de piste in Hofstade is niet alleen nagelnieuw, het ruikt heerlijk zoals alleen vers versneden hout kan ruiken en een overvloed aan verweesd achtergebleven boomstronken doet me vermoeden dat de ecologische voetafdruk van het gebruikte boomschors zeker niet door overdadig transport negatief beïnvloed werd.
Zacht en weldoend voor gewrichten, naar 't schijnt.
Maar tevens haal je niks aan energie uit de afsprong van je voet, een wezenlijk verschil met een traditionele atletiekpiste en zelfs met doodgewoon asfalt. Concreet voor mijn training van gisteren betekende dit dat de training die normaal in mijn agenda omschreven staat als 'een beetje werken, maar niets onoverkomelijks' plotseling veranderde in een 'godverdoemme, 'k ben hier aan 't afzien!'; ik moest serieus uit m'n pijp komen (beter dan omgekeerd) om het beoogde tempo aan te houden. 
Ja, ik weet 't ... doorwinterde loopfanaten zullen bij het lezen van dit berichtje opzichtelijk met de ogen rollen en zich vol ongeloof overgeven tot dooddoeners zoals 'dat weet toch iedereen', 'en wat had je dan verwacht?' of 'ge zijt een kieke!', maar mijn bedoeling was om eens te bekijken of deze Finse piste geen alternatief zou kunnen zijn voor de atletiekpiste van Bonheiden, want om op deze laatste locatie te gaan trainen moet ik minstens mijn fiets van stal halen en in geval van acute tijdnood zelfs de wagen opstarten.

Het is niet verkeerd om te stellen dat mijn experiment gisteren mislukt is. Niet erg: we hebben weer iets geleerd én desalniettemin werd de training toch mooi binnen de vastgestelde tempo's afgewerkt.

Uiteindelijk is zo'n Finse piste leuk om aan duurlooptempo op te lopen, maar daarvoor is het parcours met z'n net geen 1.000 meter dan weer te kort. Ik zal er af en toe bij een toevallige passage nog wel een paar keer over lopen, dat wel, maar m'n versnellingen? Die blijven in Bonheiden!

20-01-2010, 09:08:35 Geert


Reacties (11)

En zo zijn we dan in de eerste wedstrijdweek van 2010 aangekomen. Komende zaterdag zal ik m'n huidige vormpeil demonstreren ter gelegenheid van de Lierse natuurlopen.
Nu ja, demonstreren ... mijn verwachtingen liggen niet zo hoog. Ten eerste hoort deze wedstrijd niet meteen tot mijn favorieten, want het parcours is vrij eentonig en ten tijde van mijn vorige passage aldaar (toen een 10 mijl) bleek dat de organisatie het niet zo nauw neemt met een exacte afstandsopmeting. Je loopt er tevens voor het grootste deel langs de Nete, wat al wel eens voor een serieuze tegenwind kan zorgen en dus een snelle tijd in de weg staat.
Ook moet je een kat een kat durven noemen: mijn vormpeil is momenteel niet om over naar huis te schrijven; zo sterk als ik me in de aanloop naar Linschoten voelde, zo onzeker voelen mijn benen nu. Het zal wel wat met de piekmomenten in het trainingsschema te maken hebben, ook een lichte irritatie van de luchtwegen speelt me parten: keel dichtgeslibt en mijn neus is momenteel het lichaamsdeel dat het meest loopt.

Moest de stelling dat bij het niezen zelfs je hersenen even stoppen met functioneren waar zijn, dan ben ik de afgelopen 24 uur al zeker driekwart van de tijd hersendood geweest!
Klagen doen we echter niet: de training is dan wel trager verlopen dan ik van een LSD mag verwachten, ze werd wel netjes afgewerkt en uiteindelijk is Lier geen doel maar een test.

We zullen wel zien wat het zaterdag allemaal gaat geven, meer dan zijn best kan een mens niet doen. Zijn er nog bloggers die zaterdag naar Lier afzakken?

18-01-2010, 08:05:12 Geert


Reacties (12)

Gisteren voor het eerst sinds mensheugnis (bekijk 't zo: alhoewel de meningen vaak verdeeld zijn ben ik een mens én m'n geheugen is korter dan een verknipte lintmeter) kon er terug gelopen worden op ijsvrije Vlaamse wegen.
Laat het nou toeval zijn dat er ook nog eens versnellingen op het programma stonden ... soms klopt het allemaal zó goed dat er van toeval haast geen sprake meer kan zijn. Om niet te veel uit te wijden en het niet in detail over afstanden, tijden en tempo's te hebben gewoon maar dit: al wat ik moest lopen werd gelopen, en alles zelfs netjes binnen de vooropgestelde tempo's. OK, altijd wel een beetje te snel, maar binnen de perken, en dus mag de missie als geslaagd beschouwd worden. Enkel de 4de en laatste reeks versnellingen gingen wat moeizaam, deels omdat ik begon te voelen dat mijn training een beetje te ver van de laatste maaltijd verwijderd gelopen werd en er aldus niet genoeg energie voorhanden was om zelfs maar figuurlijke bergen te verzetten, deels ook omdat ik mijn traject zo fijn had uitgekiend dat de finale van mijn training pal de wind op de neus had. Voor wie regelmatig langs een kanaal loopt weet dan wat dit wil zeggen: ettelijke Beauforts die je niet goed gezind zijn en je moet niet veel verbeelding hebben om te denken dat er een bootje naast je komt peddelen, bestuurd door een kapitein Haddock look alike die je een 'alle zoetwaterpiraten nog aan toe, ik denk dat we in een storm terecht komen maatje!' toeschreeuwt.

Ach ja, vandaag een doodgewone rustige 14 kilometertjes voor de boeg. Er staat een aangenaam winterzonnetje aan de hemel, het is droog, de wind houdt zich koest en er staat vandaag verder niets op de planning.
Op sommige dagen moet een mens niet eens de lotto winnen om gelukkig te zijn ...

17-01-2010, 13:06:34 Geert


Reacties (9)

--start--
vorige week deed ik nog een oproep aan de heren politici om mijn Telexen ook in 2010 te spijzen
--stop--
en ik moet toegeven: er wordt naar me geluisterd!
--stop--
een eerste speciale vermelding is er uiteraard voor Michel Dardenne
--stop--
de Franstalige minister van pensioenen die met een stuk in de kraag in schabouwelijk Nederlands bij de senaat zijn zeg kwam doen
--stop--
goed voor weer heel wat hits op Youtube!
--stop--
het straffe vind ik evenwel dat er tijdens die bewuste zitting geen enkele reactie van de tribune kwam
--stop--
waarschijnlijk hadden de heren en dames senatoren het te druk met sms'en
--stop--
of e-mailen
--stop--
of surfen
--stop--
of de gazet te lezen
--stop--
want dat is dus hun voornaamste bezigheid hé ...
--stop--
Jan Peumans, senaatsvoorzitter krijgt het hier ook van op zijn heupen
--stop--
in plaats van te debateren en te luisteren naar elkaars voorstellen laaft een doorsnee senator zich liever aan de media
--stop--
Peumans vergeleek zijn senaat zelfs met een kleuterklas
--stop--
uiteraard meteen reactie
--stop--
't is te zeggen, niet direct
--stop--
want toen hadden ze 't nog niet gehoord
--stop--
maar 's anderendaags, toen 't in de krant stond en de senatoren het dus konden lezen
--stop--
iedereen op de banken
--stop--
verkozenen van LDD zwaaiden zelfs uitdagend met hun GSM naar de heer Peumans
--stop--
toch straf hé: met peutergedrag willen bewijzen dat je geen kleuter bent ...
--stop--
maar we zaten bij Michel Dardenne
--stop--
volgens mij is hij de man die nog het meest getroffen zal worden door de blokkade van de Inbev-brouwerijen
--stop--
ook de reactie van Elio Di Rupo, voorzitter van de PS, gehoord?
--stop--
hij vertelde doodleuk dat Dardenne altijd zo is ...
--stop--
prosit!
--stop--
even ook wat tijd voor een andere ramp
--stop--
want de Aarde heeft gebeefd in Haïti en er zouden wel eens enorm veel slachtoffers kunnen zijn
--stop--
straf om de geologen nu bezig te horen ...
--stop--
want zij hebben dit zien aankomen hoor ...
--stop--
reeds 2 jaar geleden hebben zij iedereen verwittigd dat dit kon gebeuren
--stop--
alleen wisten ze niet wanneer
--stop--
ja, zo kan ik het ook ...
--stop--
als je maar lang genoeg regen voorspelt dan krijg je wel ne keer gelijk hé ...
--stop--
maar kom, de wereld heeft weer een reden om z'n goed hart te laten zien
--stop--
Lance Armstrong, Angelina Jolie, George Clooney en tal van andere beroemdheden hebben al geld gestort
--stop--
ook heel wat landen sturen geld en noodhulp
--stop--
de Verenigde Staten sturen bvb soldaten
--stop--
da's uit gewoonte, denk ik
--stop--
eender waar ter wereld er eens een huis kapot gaat gaat het Amerikaanse leger zich moeien
--stop--
België doet ook een geste
--stop--
jawel, wij sturen Luc Beaucourt
--stop--
hopelijk krijgt hij daar geen BMW om zich mee te verplaatsen
--stop--
er zijn zo al slachtoffers genoeg!!
--stop--
ook Nederland zal wel iets doen zeker!?
--stop--
alleen weet ik nog niet wat
--stop--
als ik een tip mag geven:
--stop--
stuur Balkenende!
--stop--
met een beetje geluk en een kleine naschok ben je er zo van af ...
--full stop--

15-01-2010, 09:13:58 Geert


Reacties (8)

 Wanneer ik ga lopen durven mijn gedachten al wel eens weggeleid worden door het mooie landschap, vrolijk fluitende vogeltjes of gewoon een vorm die ik in een wolk meen te herkennen en die me meeneemt naar een volledig in mijn fantasie opgebouwde wereld. Wanneer ik terug in de onmetelijke hardheid van dit bestaan geworpen word, bijvoorbeeld door een luidkeels 'opzij' van een fietser wiens weg ik schokschouderend blokkeer en uit mezelf nooit zou opmerken, heb is steeds weer op zijn minst 3 verhalen bij die elk op zich de vruchtbare grond zouden kunnen vormen voor alweer een blogje dat in mijn eigen traditie over alles en niets tegelijkertijd gaan.
Pas op, ik gebruik met opzet de voorwaardelijke wijs, want tegen de tijd dat ik thuis ben en mezelf in de buurt van een computer heb gezet ben ik al die verhalen alweer vergeten. Het is zoals een droom die je in de laatste fase van je slaap nog zo akelig echt leek dat de ondergeplaste pyama bijna als een logisch gevolg aanvaard kan worden, maar die je tegen het ontwaken aan volledig vergeten bent.

Tja, ik moet leren leven met mijn fantasie die de grootste fantasten van onze jaartelling ver achter zich laat maar neerwaarts gecorrigeerd wordt door mijn geheugen dat zich op het niveau bevindt van een regenworm die net bloederig uit elkaar gerukt werd, even zijn 2 hoofden schudt en netjes in 2 verschillende richtingen verder gaat met zijn leven.

Op die manier kwam ik gisterenavond thuis van m'n training met een openbarend verhaal over strooizout in mijn hoofd. Voor een goed begrip: ik bedoel dat ik een verhaal over strooizout had bedacht, niet dat ik met die roze smurrie in mijn hoofd zou zitten hé ...
Het was iets over hoe dom het is om zout te strooien wanneer het gesneeuwd heeft, dat het slecht is voor het milieu en de vogeltjes, dat het eigenlijk heel gevarlijk is, zeker op banen die voorzien zijn van fluisterasfalt, dat ze nergens in Scandinavië zout strooien of 't moest op hun frieten zijn en ga zo maar door. Ook het belachelijke feit dat we na onze griepcommisaris nu met een zoutcommisaris zijn opgescheept en dat het me een gevoel geeft dat ons land probeert om de toenemende werkloosheid het hoofd te bieden met het benoemen van commisarissen allerhande.
Enfin, het zou een literair stijlvol en met gulle letterpracht getooid verhaal worden. Maar ik ben het vergeten. Alles zomaar weg. Een courtage van het hoofd; alle gedachtengoed met het grof huisvuil op straat gezet en voor immer verloren gegaan voor het nageslacht.

Gelukkig is er iets waar ik wél talent voor heb. Het is iets wat op deze pagina's al regelmatig zijn beslag heeft gekend en ik verdenk zowat driekwart van mijn lezers van regelrechte voyeurs en ramptoeristen te zijn, want het is de tentoonspreiding van dat talent dat me de meeste reacties oplevert. Ik heb het uiteraard weer eens over mijn geweldige feeling om mezelf oeverloos voor schut te zetten.
En waarom heb ik het daar weer eens over? Awel, omdat ik gisterenavond bij het avondeten weeral eens een demonstratie heb weggegeven.
Inderdaad ja ... bij het avondeten; je moet 't maar doen hé!?


Het verhaal in een notendop:

Gisterenavond vertrok ik onmiddelijk na het thuiskomen van m'n werk voor een training die ongeveer een uurtje zou duren. Nog voor het eten, want we zouden 's avonds naar de première van de theatershow van Pat Donnez en Gerry De Bie gaan kijken, en dan heb ik niet de tijd om op het beëindigen van het verteringsproces te wachten om m'n geliefde sport ten uitvoer te brengen.
Nadeel van deze gewijzigde dagindeling is dat ik na het lopen alleen m'n avondmaal dien te verorberen; ik kan moeilijk van moeder de vrouw en de kids verwachten dat ze zich oefenen in het op de kin kloppen terwijl daddy z'n beentjes gaat strekken. Nu ja, zolang het niet te veel voorvalt heb ik daar geen probleem mee en het is zelfs zo dat ik lichtjes afgekoeld 'warm eten' doorgaans lekkerder vind dan een stoofpot die net onder het kookpunt geserveerd wordt.

Thuisgekomen na een alweer perfect opgeleverde training zag ik op tafel 2 potten staan: één wok met een voorwaar heerlijk uitziende hutsepot van allerlei ingrediënten die door mij als overheerlijk aanzien worden, en een inox kookpot met wat op het eerste zicht een tomatensoep leek.
Wel stond er geen soepbord op tafel, maar een man die ooit nog zijn dienstplicht in de vervaarlijke Belgische strijdmacht heeft uitgediend maalt hier niet om en dus nam ik een soeplepel en begon rechtstreeks uit de kookpot te eten. Had ik nog enkele oprispingen de vrije loop gelaten, ik kon zo meespelen in een scène van De helaasheid der dingen.
Lekker was het wel. Wat ik at kon nog het best omschreven worden als een ietwat overdreven gebonden tomatensoep met iets pittigs erin. Iets met een licht pikante nasmaak, ik kan het misschien het best omschrijven als iets wat je in een Mexicaanse keuken zou verwachten. Zoals gezegd, overheerlijk van smaak, en dus complimenteerde ik Tania, die net de keuken binnenkwam, met de hoogst uitzonderlijke maar zeer lekkere smaak van haar nieuwste soep.

Je had haar gezicht moeten zien ... bleek dat ik ze helemaal geen soep had gemaakt; ik was met veel smaak de saus (een tomatensaus op bais van gember) aan het verorberen.

Zo zie je maar: zelfs wanneer ik absoluut niet meer weet waarover ik ging schrijven word ik gered door ... wel, door mezelf hé ...


Mag ik jullie allemaal nog een fantastische verderzetting van deze dag alsmede straks een overheerlijke maaltijd toewensen?
Let wel, bij de minste twijfel: vraag uitleg aan de kok ...

14-01-2010, 13:17:33 Geert


Reacties (10)

Vorig jaar zijn er in ons land ongeveer 40.000 werklozen bijgekomen. Voor dit jaar voorspellen de (ei)leiders van ons land een bijkomend banenverlies van nog eens 60.000 eenheden.

Hoe men zoiets op voorhand weet? Je ne sais pas! Ik vermoed dat ze rekenen op nog eens 40.000, daarom zeggen dat ze er 60.000 verwachten en als dan uiteindelijk de teller op 50.000 blijft staan kunnen ze rond de 10de januari van 't volgende jaar in het bijzijn van de camera's breedlachend elkaar feliciteren met het puike werk en de 'toch wel zeer goed meevallende cijfers'.
Zoals gisteren, toen iedereen die in de regering z'n brood moet verdienen de tijd van z'n leven had, minister Reynders voorop. Immers, het begrotingstekort voor 2009 bedroeg 'slechts' 20 miljard Euro. Relatief gezien komt dit neer op 6% van het Belgische BNP.
Woehoe! Feest!!
Ah ja, want ze hadden op meer gerekend.

Komaan zeg. Ik zie het mij thuis nog niet uitleggen: 'Lieve schat, gaan we straks uit eten, want we hebben iets te vieren! Jawel!! Dit jaar hebben we 6% meer opgedaan dan de som van wat we hebben gekocht en verdiend. Wij zijn goed bezig! Ik denk zelfs dat wanneer we dit jaar nog onze kinderen verkopen het tekort voor volgend jaar kleiner zal zijn ...'
Iets zegt me dat mijn vrouw er niet mee zou kunnen lachen ...

Terug naar de werkloosheidscijfers. 60 000 Erbij dus. Nu, het lijkt wel een self fulfilling prophecy te worden, want in de eerste week van 2010 alleen al werden reeds een 800-tal jobs verbeurd verklaard door diverse werkgevers.
Zo kom je er dus snel hé. Ik weet dat de officiële RVA-statistieken iets anders laten zien (14%), maar in werkelijkheid ligt de werkloosheid in België momenteel op 35%!

Ah ja, er is ook goed nieuws: reeds enkele maanden geleden wist onze regering te vermelden dat de crisis voorbij is. Concrete cijfers ter ondersteuning van deze boude bewering konden niet aangeleverd worden, maar je mag hen op hun woord geloven ...

Of ik mensen begrijp die in hun achterhoofd plannen laten sluimeren die ooit zullen uitmonden in het gooien van een molotov-cocktail zo ergens halverwege de Wetstraat?
Ergens wel, ja.
Indien je aansteker leeg is mag je me steeds contacteren ...

13-01-2010, 08:21:44 Geert


Reacties (5)

Veel praat ja ... gisteren nog liggen zeveren dat hardlopers sterke mannen en koene vrouwen zijn, want ze hebben geen schrik van wat sneeuw, meneer. Ze lopen door de zwaarste sneeuwstorm heen, meneer. En ook met 7 beaufort pal op de neus en smeltwater in de ogen kunnen ze er nog mee lachen, meneer.
Maar heb ik zelf gelopen tijdens het weekeinde? Wel, om even een politiek antwoord te gebruiken: ja en nee.

Normaal gezien stond er op zaterdag een wedstrijd op de planning en op zondag dan een uitloopsessie. Maar vanwege de aangekondigde sneeuwellende had ik niet veel zin om nodeloos het huis te verlaten. Want in dergelijk onguur weer de baan op gaan is vragen om ongelukken, net als in die omstandigheden jezelf op een korte afstand de pleuris uit het lijf lopen vragen is om blessures.
En dus liet ik voor een keertje de planning voor wat ze was en plande 2 trainingen, beide netjes geupload in Garmin. Op zaterdag zou ik 10k lopen, voor de kenners van het Mario-proza: 10 keer 1k, waarbij elke kilometer gevolgd wordt door 2 keer 20sec versnellen en 40sec wandelen. Des zondags zou er dan een duurloopje van 14 kilometer volgen.

Zo gebeurde het dat ik zaterdagmiddag, niet in het minst onder de indruk van de winterse capriolen, mezelf in thermische en windafstotende lagen huldde en de loopschoenen op witte bodem zette.
Het mocht reeds blijken uit mijn eigen schrijfseltje van gisteren: het was zalig. Zachtjes knisperende sneeuw onder de zolen, weliswaar wat wind die de sneeuw in onvoorspelbare bochten tot tegen je kop zwierde maar zonder dat het ook maar één seconde storend werkte op gemoed of geestelijke huishouding, enfin ... het zou een loopje worden om in de boekskes te zetten. Vanuit mijn huis gemeten brengt één kilometer je via de terreinen van de plaatselijke voetbalclub precies op de vaartdijk. Daar vang je wel wat meer wind, maar het is er voor het grootste deel verkeersvrij en je krijgt een adembenemend mooi winterlandschap als decor, zomaar gratis en voor niks.

Eén kilometer, dat wil dus ook zeggen tijd voor de eerste versnelling. 20 secondjes wat versnellen. Uiteraard niet aan dezelfde snelheid dan wanneer het wegdek er perfect bij zou liggen; gewoon wat rollen met de benen en wat spelen met de hartslag. Ik denk dat ik zo ongeveer 3 komma 48 seconden van die eerste versnelling heb volgemaakt. Toen was 't gedaan. Over. En ook uit. Schluss!
Wat was er gebeurd? Wel, ik moet mijn voet (weet niet of het de linker dan wel de rechter was, maar zeker niet de middelste) op een onderhuids sluimerende ijsplek hebben gezet, maakte een capriool die ergens het midden hield tussen het improvisioneren van een Deense windmolen in stormweer tijdens een examen plastische kleinkunst en een last-minute sollicitatie voor de nieuwe discipline 'kunstschaatsen voor mindervaliden' tijdens de Olympische winterspelen in Vancouver, kon slechts geholpen door heel wat geluk en statistisch gezien onmogelijk balanceerwerk rechthouden en kwam tot stilstand.
Was me dat even schrikken!

Na de omgeving te hebben afgespeurd op de aanwezigheid van toevallige getuigen die dan later op café mijn goede reputatie van stabiele sportman zouden kunnen bespotten en onderuit halen besloot ik om verder maar gewoon te doen en de training te beschouwen als ware het een normale duurloop. Je zal zien, bij dit soort verhalen is er altijd een maar. Mijn 'maar' bestond eruit dat ik nog amper kon ademhalen. Diep inhaleren van de zware winterlucht was al helemaal niet mogelijk, maar zelfs een miniem waarneembare poging tot ademen was reeds pijnlijk. Telkens ik het probeerde trok er een hevige pijnscheut van net onder mijn borstkas lateraal tot achteraan mijn rug. Verder lopen zou niet echt gezellig worden, dat had ik meteen door. Met angstvallig voorzichtige stappen keerde ik dan maar terug thuiswaarts. Voorbij de tennisclub liep ik wel met fier opgeheven hoofd en gespeeld lichtverende pas, want aan de buitenkomende jeugd wilde ik wel de schijn als zou ik een wintertrotserende bink zijn hoog houden. Thuis kon ik echter wel huilen van de pijn.
Eventjes op de zetel gaan liggen leek even een goed idee, tenminste, tot op het moment dat ik terug wilde opstaan. Gewoonweg niet mogelijk!!

Vermoedlijke diagnose: een serieuze verrekking. Vermoedelijk, want een dokter heb ik niet bezocht. Op zondag viel het namelijk al een heel pak beter mee, maar tot op de dag van vandaag blijf ik achter de beslissing staan om die dag de kat de boom in te jagen zodat ik ze eruit kon kijken. Enfin, ik bedoel maar dat ik een extra rustdagje op de planning zette.
Gisteren dan maar terug de draad van het gewone schema opgepikt, en het ging terug. Enkel wanneer ik de wereld die zich voorbij de 38°-grens rechts achter me wil bekijken voel ik nog de gevolgen van mijn bijna-tuimelperte op zaterdag.
Ik kom er nog goed van af!

12-01-2010, 10:35:28 Geert


Reacties (8)

In mijn constante streven naar de verhoging van mijn kijkcijfers ga ik vandaag eens proberen om de toevallige voorbijganger, de man of vrouw die gericht op zoek was naar interessante informatie en slechts door een compleet verkeerde manipulatie binnen zijn of haar zoekmachine op mijn blog is terecht gekomen, aan mijn schrijfsels te binden.

Hoe gaan we dat doen? Wel, door helemaal terug naar de roots te gaan! Niet meer, niet minder.
Geef toe, jij als verstokte blogger die zijn training post als een 'Vandaag heerlijk gelopen: eerst een 2k opwarmen aan 130bpm waarna een 10 x 300m in Z3 met telkens wat dribbelen in Znul, om vervolgens uit te lopen aan weer 130bpm'-omschrijft en daarbij denkt dat een huisvrouw uit Lochristi die zich in Google verkeerd heeft uitgedrukt gaat weten waar het over gaat, zou toch beter moeten weten.
We kunnen onszelf toch wel een beetje meer open stellen voor dat deel van de wereldbevolking die niet opstaat, leeft en gaat slapen met hardlopen on my mind.

Vandaar dus mijn initiatief op deze koude maandagochtend.

Vooreerst, welkom. Ja, ik meen het: welkom op mijn blog en bedankt dat u vandaag heeft gekozen om hier even te komen kijken. Ook wanneer u er niet voor gekozen heeft maar door Google, Yahoo, MSN of god weet welke zoekrobot op het verkeerde been bent gezet heet ik u van harte welkom.
Bent u hier reeds geweest, zoek uw vertrouwe plaats op en doe alsof u thuis bent. Is het uw eerste keer hier, ook dan: zet u gerust even neer, drink iets, en zo u honger heeft mag u zelfs iets eten, want dit is een niet-rokersblog en u zal bij uw herkauwende werkzaamheden dan ook niet gestoord worden door rook of hinderende geuren allerhande.

Zo ... comfortabel? Op uw gemak? Goed zo!

Ook voor de laatkomers: welkom. Ja, ik wacht wel even tot u uw jas hebt weggehangen. Er is nog een plaatsje daar achteraan. Inderdaad, vlak achter die ravissante brunette en pal naast de oogverblindende blondine die je reeds met een uitnodigend handgebaar wenkt. Zoals u ziet: Marathon Geert verzorgt zijn bezoekers!

Bon, nu iedereen gezeten is en de blondines zijn uitgewenkt ga ik over tot mijn eerste hoofdstuk Hardlopers for Dummies. Vertalingen onder de noemer Courir vite avec Brad Pitt en Hardlaufer sind kein Zaufer zijn in de maak, dus als u het vandaag niet goed begrijpt kan u in de toekomst nog eens terug komen kijken.

We beginnen met een kleine introductie: wat is nu precies een hardloper?

Wel, kijk eens goed naar buiten. Ahum, meneer ... ja, u daar ... mag ik u vragen om het kenningsmakingsgesprek met de reeds vermelde blondharige schone in uw vrije tijd verder te zetten en nu even aandachtig mee te werken?
Dank u!
Kijken ... naar buiten dus.
Wanneer u goed kijkt naar het wondermooi witte (niet blonde! Hou er even uw aandacht bij, alstublief zeg!!) landschap dat zich voor uw oog tentoon spreidt, dan zal u zonder enige twijfel zien dat niet alles wit is. Ziet u daar in de verte dat rode vlak? Wel, dat is het dak van een huis waar de verwarming reeds enige sneeuw van de dakpannen heeft geweerd.
Ziet u tevens het zwarte lint daar links van u? Nog een beetje meer naar links ... ja: daar. Ziet u het? Goed zo. Wel, dat is een weg alwaar de gemeentelijke strooidiensten weer goed in de weer zijn geweest met hun laatste restjes strooizout.
En daar, die gele vlek ... ziet u die? Zonder enige twijfel! Welnu, hiervoor heb ik 2 mogelijke verklaringen.
Ofwel markeert die vlek de plaats waar deze ochtend vroeg een hond een sterk staaltje van terreinafbakening heeft afgeleverd. In dat geval, laten liggen! Niet aankomen en vooral niet van eten; je weet nooit waar onze vriend de caniër gisterenavond nog aan gelebberd heeft.
In het andere geval zal je wel opmerken dat de vlek zich voortbeweegt. Inderdaad ja, het gaat hier om een hardloper die zich in fluohesje een weg baant door de sneeuw. Indien dit zo is, niet aankomen en eveneens niet van eten, maar oefen jezelf gerust in het uiten van bemoedigende woordjes, want sneeuw of geen sneeuw, wind of geen wind, de ware hardloper is er ook tijdens het afgelopen weekeinde op uit getrokken om zijn kilometers te presteren. Want helden, dat zijn het! Bikkels, dat zijn het! Schitterende heren en majestueuze dames, dat zijn het! Mannen met karakter, vrouwen met een extra verzet, dat zijn het!


Enfin, al wat ik vandaag eigenlijk wilde zeggen: hebben jullie ook zo genoten van jullie loopje gisteren en/of eergisteren? Zalig hé!?


Mag ik jullie ook morgen weer tot een bezoekje uitnodigen? Graag, want ook nu weer was u een schitterend publiek!


(geachte heer daar achteraan, u mag nu gerust uw werkzaamheden aan uw met lichtgepigmenteerde haartooi omgeven buurvrouw verder zetten. Mag ik wel vragen om bij het verlaten van de kamer uw jas niet te vergeten? Succes!!)

11-01-2010, 09:49:12 Geert


Reacties (13)