25/10/2012
Marathon Zwolle, deel 1
Het lijkt me dat het lopen van een marathon –nummer 8 op mijn palmares dat hopelijk nog niet in de voltooid verleden tijd geschreven staat- een geldig excuus is om nog eens een verhaal aan mijn slechts op kunstmatige wijze in het leven gehouden blog toe te voegen.
Ik zou uiteraard kunnen zeggen dat ik op algemeen verzoek van mijn lezerslegioen terug de digitale pen opneem, maar zowel ‘algemeen’ als de keuze voor het in dit geval haast als telwoord gebruikte ‘legioen’ zou getuigen van pocherij, wereldvreemdheid en ongeoorloofd m’as-tu-vu’isme van het ergste soort.
Pas op, het is niet zo dat ik geen verhalen meer te vertellen heb, want omdat ik steevast in een ten opzichte van de wereld rondom mij verkeerde richting draai kom ik altijd weer in situaties terecht waarbij mijn gedachten het midden houden tussen ‘Uiteraard heb ik dit voor’ en het ook al wel eens door Balotelli gebruikte ‘Why me?’.
Zo ook tijdens de aanloop naar de Marathon van Zwolle; vandaag mag je hier een verhaal verwachten over mijn ervaringen met het openbaar vervoer tussen Mechelen en Zwolle.
Bon, beginnen bij het begin lijkt me niet bijster origineel, en dus vang ik maar aan bij de start … let’s go!
De mentale afsluiting in de aanloop naar de marathon begon voor mij de dag voor de wedstrijd, zaterdag, rond 8u15. Dit was het tijdstip waarop mijn schoonmoeder me thuis kwam oppikken om me naar het station in Mechelen te brengen. Op het pendelmenu stond een treinrit naar Zwolle met overstap in Rotterdam. Niet ver, maar het blijft buitenland, en telkens wanneer ik een grensovergang op m’n traject tref gebeuren er rare zaken, dus waarom zou het deze keer anders zijn?
Het eerste bedrijf van de treinreis in 2 delen begint wanneer de conducteur, een imposante verschijning van om en bij de 140 kilogram (kepie niet meegerekend) die wanneer hij in zijn huidige gedaante ooit zou overwegen om aan een marathon deel te nemen waarschijnlijk met op zijn minst 3 hartfalingen te maken krijgt alvorens hij het eerste bevoorradingspunt bereikt heeft, nam m’n online bestelde en netjes op de huisprinter afgedrukte ticket aan, bekeek me als een zwaargewicht bokser die even overweegt om een sparringpartner uit een veel lagere gewichtsklasse ritueel te vierendelen en zette zich neer op één van de vrije stoelen in de voor stille mensen voorbehouden coupé waarin ik me genesteld had.
Hij zuchtte, ik bewonderde in gepaste stilte de kwaliteit en onmiskenbare draagkracht van het treinmeubilair.
Hij bekeek me, ik concentreerde me op een onbestemd punt op de wand van de coupé en probeerde me te herinneren hoe je door zelfmeditatie je ademhaling op een lagere frequentie kan krijgen.
Hij zwaaide met mijn ticket, ik probeerde me krampachtig te herinneren hoe de 2de zin in The times they are a-changin’ nu ook al weer ging –ah ja: ‘And admit that the waters around you have grown’ … shit, nu moet ik ook nog naar het toilet …
Tenslotte vroeg hij me waarom ik op 29 september een trein neem met een ticket voor 30 september.
Tja, hoe zou ik me hier kunnen uitlullen? In m’n gedachten probeerde ik me voor te stellen hoe Spiderman dit zou oplossen, maar het leek me geen goed idee om in een rood-blauw pakje van 2 maten te klein (dat zou trouwens teveel op m’n blaas gedrukt hebben … bedankt, Bob Dylan!) langs het plafond het treinstel te verlaten, en dus vertelde ik hem naar waarheid dat ik me blijkbaar van datum vergist heb.
Op mijn vraag of het eigenlijk een probleem was mat hij zich de stem aan van een Duitse leider uit het midden van de vorige eeuw, 6 letters en de 3de is een ‘t’, en negeerde volledig de betekenis van het pictogram dat gebruikers van de afgezonderde ruimte waarin we ons bevonden aanmaande om de stilte te bewaren om me diets te maken dat ik me in stricto senseo (dat is latijn voor ‘in strikte zin’, maar dan gesponsord door een koffiemerk’) aan zwartrijden bezondigde en het dus eigenlijk wel degelijk een probleem is. Maar geen nood, de brave man mocht dan wel de fysiek hebben van een carnivore catcher, hij had een goede inborst en geloofde oprecht in mijn verhaal. Dit bevestigde hij overigens door op z’n terminal aan te duiden dat het wat hem betrof om een ‘inbreuk zonder ernstige verstoring’ ging. Yeah, right.
Enfin, ik kwam ervan af met een tweede keer een ticketje te betalen, evenwel deze keer eentje met de juiste datum.
Mag ik overigens de Nederlandse Spoorwegmaatschappij een welgemeend compliment geven met de klokvastheid waarop hun treinen rijden (ik vermoed dat dit me een paar reacties gaat kosten …)? In Rotterdam had ik een voorziene overstaptijd van om en bij de 20 minuten, en aangezien mijn eerste ritje keurig op tijd aankwam, kon ik me de luxe veroorloven om even in de rij aan het infoloket aan te schuiven om te vragen op welk spoor de trein naar Zwolle zou aankomen. De dame aan dat loket kon me zonder met de ogen te knipperen vertellen dat dit op spoor 14b zou zijn over welgeteld 15 minuten. Zonder op een tabel van welke soort dan ook te kijken én zonder een klok te consulteren! Voor iemand zoals mezelf, waarvoor het hoogst haalbare bestaat uit het vlekkeloos memoriseren van mijn geboortedatum en het van buiten leren van het eigen gsm-nummer en dit laatste dan ook alleen maar wanneer alle omgevingsfactoren op ideale en vooraf ingestudeerde wijze met elkaar samenwerken, blijft dit toch iets verwonderlijk.
Wel één kleine opmerking naar de organisatie van het spoorwegennet in Nederland: wanneer je een perron indeelt in zones, zoals bvb 14 en 14A, en je geeft aan dat een bepaalde trein op een van tevoren gedefinieerd uur zijn passagiers zal opwachten in de welomlijnde zone 14A, zorg er dan ook voor dat het treinstel zich parkeert in die zone, en niet aan het bordje ‘14’, want die zaterdag kostte me dit bijna een aansluiting …
Verder niets dan lof, ook over de busmaatschappij in Zwolle, die me naadloos tot op 500 meter van de hotelingang wist af te leveren.
Ziezo, we zijn aan het einde gekomen van dit eerste deel over de heropening van mijn hardloopblogbestaan. Hopelijk mag ik U één dezer wederom begroeten, wanneer ik de laatste uren voor de Marathon van Zwolle en uiteraard de wedstrijd zelf op deze pagina’s weer tot leven wek.
Alvast bedankt voor uw bezoek en laat gerust een reactie na; positieve opmerkingen strelen m’n ijdelheid en met negatieve kritieken hou ik zeker rekening. Huwelijksaanzoeken daarentegen neem ik niet ernstig.
18:23 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (5) | Email dit | 
Facebook |
15/03/2012
Ik weet het ook niet altijd, meisje ...
‘Ik weet het niet.’
Simpel antwoord op een pertinente vraag, gesteld door een bezorgde vader aan zijn opgroeiende dochter.
Hij, gepokt en gemazeld door het leven en ondanks heel wat slechte beslissingen en betreurenswaardige wendingen in zijn bestaan toch nog - per ongeluk?- goed terecht gekomen op zowel professioneel als persoonlijk vlak.
Zij, op een leeftijd waar gierende en machtsgeile hormonen het makkelijk winnen in hun eeuwige strijd met de starre en beredeneerde hersencellen waarbij je het ‘besef dat je nu op een kruispunt in je leven staat waar de beslissing die je neemt je verdere levensloop gaat bepalen en zelfs het nemen van geen beslissing een keuze met grote gevolgen kan zijn’ geen schijn van kans maakt en in de boekhouding van je geluk in de kolom van collateral damage kan bijgeschreven worden.
‘Ik weet het niet.’
De vraag, gesteld op een moment dat de vader zich door de omstandigheden van het moment zorgen maakt over de toekomst van zijn eerstgeborene. Zal ze, zoals ze ooit eens heeft gezegd, de basis kunnen leggen om binnen enkele jaren een met vrucht te beëindigen studie voor dierenarts aan te vatten? Of wordt het een cum laude in rechten, iets wat ze later ter verbetering van haar dierenartsendroom heeft geopperd? Wordt het misschien toch een overwinning op punten als hoogopgeleide econoom?
Het antwoord, kinderlijk eenvoudig, eerlijk, ongefilterd. Waarom zou ze zich druk maken? Als latijn je niet meer kan boeien, talen wel leuk zijn behalve wanneer er uit pedagogische hoek verwacht wordt dat je er ook thuis nog iets voor moet doen, economie meer cijfers dan letters zijn, wetenschappen uitgevonden zijn om haar te pesten en zelden de verheerlijking van de mens, laat staan haar eigen zelve, te dienen, kunsten iets voor kunstenaars is en kunstenaars thuishoren in een museum en musea saai zijn en dus kunsten per definitie ook, waarom zou je dan met een antwoord op de proppen moeten komen?
Hij: ‘Je moet ondertussen toch wel weten welke richting je met je leven uit wil? Zeg eens, wat wil je later eigenlijk worden?’
Zij: ‘Ik weet het niet.’
Ik, de ‘hij’, geef haar, de ‘zij’ geen ongelijk.
Weet ik zelf eigenlijk wel wat ik wil worden? Ik bedoel, ik weet wel wat ik wilde worden … soldaat, want dat is een avontuurlijk leven - maar al dat zand zonder fluor tussen je eten is niet zo goed voor je tandflora … of nee: dokter, want verpleegsters dragen per definitie witte kledij die op mooie regendagen doorzichtig wordt en mijn handschrift verleent zich van nature uitermate tot het schrijven van cryptische doedels die in de handen van de juiste apothekersassistente tot leesbare producten worden omgetoverd - maar handschrift is niet alles in het leven en verpleegsters vallen enkel voor verstandige dokters … of nee: piloot, want stewardessen dragen weliswaar geen witte doorkijkbloeses maar strakke pakken zijn ook niet mis en keikoele kostuums zijn écht helemaal mijn ding - maar als zelfs een heteluchtoven met meer dan 2 knopjes al een onoverkomelijk probleem vormt voor mijn door beperkingen vormgegeven brein, wat ga ik dan in ’s hemelsnaam in een cockpit zoeken … of nee: ach, wat baat het dat ik doorga in het opsommen van al mijn huizenhoge nee’s die mijn nietige en louter op ontspoorde fantasie berustende ja’s meedogenloos verpletteren.
Wie wilde er vroeger secretaresse worden, en hoeveel zijn er nu? Wie wilde er vroeger vuinisman worden en wie rijdt er tegenwoordig elke week door onze straat?? Wie o wie kreeg als kind een natte droom bij het fantaseren over een carrière in het gevangeniswezen maar kan desalniettemin uit hoofde van zijn beroep elke dag weer het kwaad in de ogen kijken?
We werden allemaal profvoetballer of piloot, dat wel ja, maar dus toch niet iedereen, en tegenwoordig mag je al blij zijn dat je gewoon een bezoldigde plaats in onze maatschappij hebt weten te bemachtigen.
Ik heb vroeger nooit veel gespijbeld (er was altijd veel te veel plezier op de school zelf te beleven ;-) ), maar wanneer er informaticalessen op het menu stonden dan blonk ik toch eerder uit in afwezigheid dan in het zodanig programmeren van het kleine robotje dat hij zelfstandig van de linker- naar de rechterkant van je scherm kon manoeuvreren.
En wat ben ik geworden? Informaticus!
En wil ik dat eigenlijk wel blijven doen? ‘Ik weet het niet!’ Echt niet ...
Na een carrière van ondertussen reeds bijna 22 jaar weet ik het nog steeds niet; kan ik het dan een meisje van amper 14 jaar kwalijk nemen dat ook zij het antwoord niet (of nog niet?) weet?
Relativeren is een overlevingsstrategie, en dus hoop ik vandaag alleen maar dat ze niet vooraan in de verkeerde bus gaat zitten, want dat ze later misschien secretaresse, vuilnisvrouw of penitentiair beambte wordt, daar kan ik mee leven, maar niet meer terugkomen uit ski-verlof? … ik mag er niet aan denken…
Mijn deelneming aan de betrokken families, vrienden en collega’s van de slachtoffers van dat vreselijke ongeluk in Zwitserland.
23:27 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (5) | Email dit | Facebook |
07/03/2012
Rood licht
Je zal me nooit horen beweren dat het opvoeden van kinderen een makkelijke taak is, wel integendeel: zelf heb ik met 2 opgroeiende dochters, ééntje in het midden van de periode waarin hormonen ontluiken en elkaar bevechten voor een plaatsje aan het raam en een andere die zich weldra zal klaar maken om eveneens die uitdagende periode in te duiken, meer dan m’n handen vol en elke grijze haarstengel uit m’n wolkendek heeft zo z’n eigen verhaal over hoe het kwam dat de strijd tegen de gestage uittocht van het pigment verloren werd.
Ach, het maakt deel uit van het leven en het zal zo wel zijn nut hebben, al is het maar om een voedingsbodem te kunnen geven aan een goede verkoop van literaire werken geschreven door scherpzinnige of op z’n minst literair begaafde kinderpsychologen, een categorie die in de schaduw van de almaar groter wordende schare schrijver-koks deftig aan de weg timmert.
Beklagen doe ik me echter niet, want m’n beide oogappels verdienen elk op hun eigen manier wel een mooi plekje onder de zon en overdreven baldadig of sociaal storend gedrag is ons vooralsnog bespaard gebleven. Sof ar, so good!
Ben ik daarom dé perfecte papa? Hoe graag ik deze vraag ook absoluut positief zou willen beantwoorden, ik moet spijtig genoeg negatief antwoorden en nederig blijven. Maar: ik doe m’n best.
De opvoeding die we onze kinderen meegeven is principieel en, als ik zo om me heen kijk, eerder ouderwets, maar we staan er beide volledig achter en ik denk nog steeds –eigenlijk steeds meer- dat het de juiste weg is. Toegegeven, vooral onze oudste spruit, ondertussen eigenlijk al een serieuze bloemkool, durft al wel eens laten vallen dat ze enorm strenge ouders heeft (en ze heeft daarin vast en zeker gelijk), maar ik ben zelf ook niet direct losjes opgevoed en het is pas nu, zoveel jaren na datum dat ik inzie dat dit een noodzakelijk middel was dat hogere doelen met succes heeft gediend.
Streng maar rechtvaardig, zeg maar, hoewel dit laatste niet steeds zo wordt waargenomen … tja …
Opvoeden zou echter een pak makkelijker zijn wanneer de mensen rondom ons zich eens een beetje beter zouden inspannen om samen mee het goede voorbeeld te geven.
Een voorbeeldje: sinds ik terug in het centrum van Brussel werk neem ik elke ochtend de trein naar het werk. Om van het Brusselse noordstation tot aan m’n professionele habitat te raken, heb ik een 6 à 7 minuten stappen tot een goed einde te brengen, een onderneming die me ongeveer halfweg noopt tot het oversteken van een zebrapad met lichten. Eigenlijk zijn het 3 opeenvolgende zebrapaden met evenveel voetgangerslichten, elk met een eigen tussenberm. Wanneer het verkeerslichtmannetje (ach, hoe zeer hou ik van de vooral in Berlijn in gebruik zijnde uitdrukking ‘Ampelmänchen’) rood van kleur is, wel … dan wacht ik.
Ook wanneer er geen auto is.
Zo heb ik het mijn kinderen aangeleerd: licht = rood = stoppen en wachten. Licht = groen = kijk toch nog maar eens voor zekerheid -want er zijn meer idioten met een rijbewijs dan dat er de laatste 15 jaar mensen Clouseau in het Sportpaleis aan ’t werk hebben gezien- vooraleer je oversteekt en ga dan maar.
Omdat ik een grondige hekel heb aan de in klerikale kringen en bij het hoger management van de socialistische partij in gang zijnde regel ‘doe volgens mijn woorden, niet volgens mijn daden’ pas ik zelf ook deze overteekregel toe.
Wel, sinds een week of 2 hou ik voor de aardigheid de statistieken bij van hoeveel mensen er in hartje Brussel rekening houden met de stemmingswisseling van het sympathieke ventje op de verkeerslichten. Ik kan u verzekeren: de resultaten zijn onthutsend: van de enclave pendelaars die elke ochtend door de zilveren treinslang op het perron uitgebraakt wordt en dezelfde richting als uw dienaar uitgaan, gaan gemiddeld 26 (!) mensen het zebrapad op niettegenstaande een negatief advies van de verkeersregelaar.
Om een idee te geven van de machtsverhoudingen in oversteekland: op die 2 weken tijd heb ik slechts één (1!) keer het gezelschap gekregen van één (1!!) persoon die samen met mij een eindeloze 9 seconden gewacht heeft op het eerstvolgende groene signaal. Al de andere keren stond ik alleen in het gezelschap van mijn principes op wacht.
Ik weet het, dit alles klinkt onnozel en banaal, maar het is maar een voorbeeld van hoe onze maatschappij langzaam wegglijdt in het drijfzand van anarchie en egoïstische wetteloosheid. Hoe wil je ooit onze kinderen leren dat bepaalde regels onzinnig kunnen overkomen (waarom zou ik wachten bij een rood licht terwijl er geen auto aankomt?) maar noodzakelijk zijn om een samenleving zowel op globaal als op gezinsniveau op een veilige en duurzame manier draaiende te houden? Een kind volgt nu eenmaal veeleer het voorbeeld van een volwassene dan dat het luistert naar diens woorden, hoe zou je zelf zijn? Hoe zouden die gemiddeld 26 personen reageren wanneer ze de tijding krijgen dat hun eigen kind daar een wagen werd gegrepen terwijl het nog snel een weg overstak, niettegenstaande het voetgangerslicht rood was / het de moeite niet nam om die toch niet zo onoverbrugbare 7 meter naar de eerstvolgende veilige oversteekplaats af te leggen / zonder kijken naar de overkant rende / …? Het zal dan wel weel de schuld van die ander zijn, en dikwijls is dat ook zo, maar soms ook niet.
Zou ik langs deze weg iedereen mogen vragen om mee te werken aan het opvoeden van de volgende generatie door het geven van het goede voorbeeld? Het is de enige manier (we zouden ook kunnen wachten tot onze politieke leiders hun verantwoordelijkheid zouden opnemen, maar ik denk dat eerder een in Afghanistan geboren mentaal gehandicapte pygmee president van Amerika zal worden dan dat dit gebeurt …) om de ongevalstatistieken (die dit jaar sterk gestegen zijn!) in positieve zin te beïnvloeden.
Ik dank U!
22:29 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (4) | Email dit | Facebook |
03/03/2012
Telex van de Week (92)
--start-- de Belgische inzending 'Rundskop' heeft de Oscar voor beste buitenlandse film net niet
gewonnen --stop-- dus blijft de enige Oscar die ons land kreeg die voor Worst Case Scenario: --stop-- Dexia! --stop-- of beter: Belfius! --stop-- uiteindelijk is dit toch wel goed nieuws voor de Belgische belastingbetaler --stop-- want de staatsbank Dexia maakte nog steeds een wekelijks verlies van 20 miljoen Euro --stop-- en nu dus niet meer ... --stop-- wat een nieuwe naam allemaal al niet kan doen! --stop-- nu, let op, dit is wel het enige positieve economische nieuws dat er de laatste tijd te rapen valt ... --stop-- verder is 't één en al kommer en kwel --stop-- om een voorbeeld te noemen: --stop-- sinds de dood van eerst Amy Winehouse en nu ook nog Whitney Houston staat de drugsindustrie aan de rand
van de afgrond ... --stop-- kan moeilijk anders wanneer je op een paar maand tijd zowat de helft van je afzetgebied ziet verdwijnen --stop-- ook de sportwereld krijgt 't moeilijk en ziet met Bobby Brown -de ex van la Whitney- één van haar meest
getalenteerde boksers verdwijnen --stop-- tja, nu hij niet meer op z'n ex kan oefenen ... --stop-- eigenlijk vind ik heel die heisa rond haar dood overigens nogal overdreven ... --stop-- "zo jong ..." --stop-- komaan zeg; als je 20 jaar aan een stuk nagenoeg continue stoned en dronken rondloopt, dan vind ik het
behalen van de gezegende leeftijd van 49 eigenlijk nogal een succes --stop-- hilarisch eigenlijk hoe de politie in de Verenigde Staten het onderzoek naar haar overlijden voert ... --stop-- kijk, ze is gestorven in een badkuip, maar ze is zeker niet verdronken ... --stop-- want haar haar was nog droog! --stop-- ok, zover ben ik nog mee ... --stop-- maar, nog volgens de politie van Beverly Hills, wat dan wel de doodsoorzaak zou kunnen zijn, ... tja, dat weten
ze niet ... --stop-- Whitney is daar over de oceaan blijkbaar niet de enige met een drugsprobleem ... --stop-- nu ja, de politie in Amerika heeft blijkbaar nog weinig gemeen met de roemruchte corpsen die we in diverse
politieseries op onze tv voorgeschoteld krijgen ... --stop-- zo las ik deze ochtend nog een bericht over het onderzoek naar een (b)anaal ongeluk in Hobe Sound, Florida --stop-- waar? --stop-- inderdaad, dat dacht ik ook ... --stop-- banaal ongeluk dus: een man rijdt met zijn wagen een andere wagen langs achteren aan ... --stop-- een kop-staart botsing, zoals ze zeggen --stop-- ook wel 'los in z'n gat' genoemd ... --stop-- nu, de politie komt ter plaatse, en stelt vast dat de aanrijder gedronken heeft --stop-- en ineens ook genoeg, want z'n promille vertoonde een waarde die 5 keer hoger lag dan wat ginds maximaal
toegelaten is ... --stop-- hoe de politie dit heeft vastgesteld? --stop-- door naar z'n ogen te kijken! --stop-- die waren namelijk, en ik citeer 'rooddoorlopen en wazig' --stop-- knap hé: je kijkt naar iemand z'n ogen en je kan meteen ook zien hoeveel hij gedronken heeft! --stop-- pas op, het is nog niet gedaan ... --stop-- na 'nader onderzoek' heeft de politie eveneens ontdekt dat de brave man tevens een dildo in z'n aars had
zitten ... --stop-- wat mij vooral interesseert ... --stop-- hoe heeft de politie dàt ontdekt? --stop-- ook door in z'n ogen te kijken?? --stop-- "Excuseer meneer, uw ogen zijn rooddoorlopen en glazig, wilt u zich even uitkleden alstublieft?"?? --stop-- nee, geef mij dan maar onze eigen politiediensten ... --stop-- die zijn heel wat efficiënter en doortastender in hun methodes! --stop-- ook hier een voorbeeld: --stop-- de kasteelmoord! --stop-- kijk, in het begin was er gewoon een plasje bloed op de drempel van een kasteel en een kasteelbewoner die al
langer dreigde met emigratie naar Australië die niet op tijd thuis komt --stop-- moest ik zoiets gaan onderzoeken, ik zou beginnen zoeken in Australië ... --stop-- maar nee, onze speurneuzen wisten 't meteen: moord! --stop-- geen lijk, geen motief, nauwelijks verdachten ... --stop-- allez, geen verdachten ... er werden wel 5 Tsjetsjenen opgepakt die in het bezit waren van bivakmutsen,
inbrekersmateriaal en een gedetailleerd plan van het kasteel ... --stop-- maar deze werden uiteraard vrijgelaten bij gebrek aan bewijzen ... --stop-- (ben ik de enige die hier vragen bij heeft??) --stop-- desalniettemin: moord! --stop-- uiteindelijk kregen onze ordehandhavers wel gelijk, want ondertussen is er wel degelijk een lijk gevonden,
een karrevracht aan motieven, een hele rits verdachten ... --stop-- voeg er nog advokaat Vermassen bij en gegarandeerd wordt dit verhaal volgend jaar al verfilmd --stop-- wedden dat we binnen 2 jaar wél een Oscar krijgen? --stop-- ach, als ik het zo hoor lopen er toch heel wat mensen rond die er beter niet zouden zijn ... --stop-- en hoe zou je dit het beste kunnen voorkomen? --stop-- inderdaad ja, door het promoten van het condoom! --stop-- (hopelijk volgt de paus mijn blog niet of ik kan het binnenkort bij Sint Pieter gaan uitleggen ...) --stop-- en het treft dat ik nu toevallig dit onderwerp aansnij, want wat las ik deze week in de krant? --stop-- een onderzoek naar het condoomgebruik! --stop-- wat blijkt? --stop-- wel, van alles, en ik moet zeggen dat ik op z'n zachtst gezegd nogal verbouwereerd ben over de resultaten --stop-- resultaten die ik jullie overigens niet wil weerhouden ... --stop-- zo blijkt dat '17 à 51 % het condoom pas te laat omdoet' en '13,6 tot 44,7 % het te vroeg wegneemt' --stop-- kijk, ik vind dat er nogal een groot verschil zit tussen de onder- en bovenwaarden van voornoemde stellingen ... --stop-- maar dan nog ... --stop-- ik heb persoonlijk niet zo heel veel ervaring met het gebruik van rubber in welke kleur of smaak dan ook ... --stop-- dus zou iemand me alsjeblief eens kunnen uitleggen hoe je een condoom te laat aanbrengt? --stop-- "Ooooooh schat, dit was geweldig, nu nog vlug een condoom omdoen en we zijn weeral safe?" --stop-- of te vroeg wegnemen? --stop-- "Schat, laat ons even wat vrijen ... eerst nog vlug de condoom die ik vlak na het ontbijt heb aangetrokken
(je weet immers nooit wat er allemaal in je corn flakes zit) nog verwijderen se ..." --stop-- nee, ik snap het niet zo goed, vrees ik --stop-- nog een statistiek: 11 procent van de rubberschieters gebruikt een schaar om de verpakking te openen,
terwijl 45,7% geen ruimte voor de zaadlozing laat --stop-- met een beetje geluk behoren die 11% van gaatjesknippers tot de 45,7% vacuumtrekkers, zodat het probleem
beperkt blijft tot een goeie 34,7 procent --stop-- nog een laatste: 30% procent van de condoomgebruikers gebruikt dit kleinood binnenste buiten --stop-- en dan? --stop-- achterstevoren gebruiken, dàt zou ik pas straf vinden! --stop-- nu, ik wil wel even vermelden dat dit onderzoek in de Verenigde Staten werd gehouden --stop-- je weet wel, het land waar brave burgers met een dildo in hun reet wat pinten gaan pakken en dan rustig effe
met de wagen gaan rondtoeren ... --stop-- dus je mag dit niet veralgemenen --stop-- want toegegeven, de condoomindustrie heeft een hart voor haar klanten --stop-- (hoewel ze zich inzet om de reproductie ervan zoveel mogelijk te voorkomen ...) --stop-- met name het merk Durex brengt zo binnenkort een nieuw rubber jasje op de markt --stop-- de CSD500 --stop-- op zich niet zo speciaal, ware het niet dat het nieuwe kleinood (jaja, ik spreek voor mezelf ...) een vloeistof aan
de binnenkant heeft --stop-- en deze vloeistof zou de duur en hevigheid van de erectie in gunstige zin beïnvloeden --stop-- maar -nu komt het- dit lustige vocht bevat als hoofdbestanddeel: --stop-- nitroglycerine! --stop-- als je dus binnenkort een knal hoort bij de buren ... --stop-- mijn gedachten gaan nu al uit naar die 30% Amerikanen die hun condoom binnenste buiten draagt ... --stop-- binnenkort te lezen op een ongevalaangifte in de States: --stop-- "I thought he came, but he went!" --stop-- of nog: --stop-- "Mammie, waar is pappie?" --stop-- "Ach lieverd, die is buiten gevlogen ..." --full stop--
btw ... mijn excuses voor het te kleine lettertype ... SkynetBlogs is niet leer wat het geweest is ... grrrrrr ...
15:44 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (3) | Email dit | Facebook |
13/02/2012
Wedstrijden?
Ik krijg weer meer en meer uitnodigingen om nog eens een wedstrijdje te lopen.
Ook zijn er heel wat mensen die me de laatste tijd vragen waar en wanneer ik me nog eens in het strijdgewoel van een startvak ga begeven. Het lijkt erop dat mijn rentrée op loopschoenen stilaan bekend geworden is, maar ik zou toch nog enig voorbehoud willen aantekenen.
Eerst en vooral is er het feit dat ik ten volle besef dat ik écht 100% moet zijn om aan een wedstrijd deel te nemen. Ik heb al wel eens geprobeerd om ter voorbereiding van een marathon een race to lopen 'op hartslag', 'met de rem op', 'om te testen', en met nog een hele rits aan andere zelfbeschermende maatregelen in de rugzak, maar zoiets lukt me enkel tot op het moment dat ik een loper voor me zie lopen. Met andere woorden, eens het startschot in de lucht hangt is 't naar de Fillistijnen en loop ik voor wat ik waard ben.
Dat die waarde al eens een pak lager ligt dan wat ik wensen zou, dat is iets anders, maar de grinta blijft steeds onverwoestbaar aan de mondhoeken kleven.
Ten tweede is er ook nog het feit dat ik eigenlijk op dit moment in de opbouw naar de start van een voorbereiding zit, waarmee ik wil zeggen dat de weg nog lang is.
Pas op, ik ben blij dat ik terug loop, en ik ben zelfs gematigd tevreden met m'n trainingen. Op dit moment heb ik niet direct een volledig strak omlijnde planning op papier staan, maar ik heb wel in m'n hoofd hoe ik m'n huidig vormpeil wat wil opkrikken, en zowel de langere duurtrainingen (eergisteren 21k net onder de 1u50, hartslag super onder controle), de tempolopen (gisteren een tempowisselloop met telkens stukken van 3k aan 4'30" ... njet problèm!) als de versnellingen (vorige week 3 keer 1k @ 3'45" middenin een duurloopje ... alles okidoki!!) lopen vlot en worden goed gerecupereerd.
Slotsom: ik sta ongeveer waar ik anderhalve maand geleden hoopte te staan, maar een wedstrijd -en zeker een marathon!- zijn voorlopig niet aan de orde.
Allez, 't is te zeggen ... het zou wel eens kunnen dat ik begin volgende maand (shit -oei ... vergeef me ... eueueuh ... putain!- da's al binnen een goeie 2 weken ... kust nu m'n ... - ai; weeral bijna ... eueueuh ... vierhoofdige dijbeenspier-) even een klein gastoptreden geef in het Slechte Vrienden team van goede vriend Steven (ik weet het, ik weet het ... het klinkt tegenstrijdig ...) tijdes de winterduathlon van Putte, maar de 2 loopstukjes die ik daar voor m'n rekening zou moeten nemen zijn nog eens geen 5k lang, dus dat zal wel gaan ... hoop ik!
Enfin, om maar te zeggen aan Sandy en de Oppermier van de Galibier dat ik wel degelijk zeer goed naar m'n lichaam luister (wablief? wat zeg je? nóg meer lopen?? maar ja zulle, m'n zoetje, als gij da graag hebt dan doen we dat hé ... -zie je wel ;-)- ) en steeds een goed en welgemeend doktersadvies opvolg (aan mijn huisarts: het spijt me écht van die ontvoering van je 2 kinderen en het martelen van je favoriete huisdier, maar uiteindelijk ben ik blij dat het allemaal is goedgekomen en je voor mij het licht op groen hebt willen zetten ...).
En marathons? Ach ... wie weet ... some day, (not necessarily) over the ocean ...
Ah ja, Wim, op dit moment loop ik wel degelijk nagenoeg volledig pijnvrij hoor. De ontsteking probeer ik wat af te remmen door regelmatige ijskoeling, het dragen van compressiekousen tijdens en recuperatiekousen na de training, het overdadig smeren van een lidocaïnezalf, versterkende oefeningen, maar zoals steeds met chronische aandoeningen is dit alles geen garantie op een volledige overwinning van de kwaal. Amputatie tot net boven de knie zou dit wel zijn, maar ik vrees dat deze maatregel nefast is voor m'n startsnelheid, dus ik stel dat nog even uit ;-)
Aan iedereen die een paar loopschoenen in de kast heeft staan wens ik een prettige werkweek en een prachtige winterloopkilometers toe; aan de anderen enkel dat eerste, én een goed lief, want ook dat kan je warm houden...
10:16 Gepost door Geert in Planning | Permalink | Commentaren (2) | Email dit | Facebook |
10/02/2012
Telex van de Week (91)
--start--
de wereld draait rustig door en het leven gaat z'n gewone gangetje
--stop--
hoewel ik enkele dagen geleden toch serieus schrok
--stop--
toen ik het bericht hoorde over die potvis in Heist
--stop--
"Potvis spoelt aan op het strand en sterft", stond in de krant
--stop--
en ik dacht meteen 'God nee, Lesley-An Poppe ... dood ... dit kan toch niet waar zijn ...
--stop--
maar het ging dus over een échte potvis
--stop--
pas op, ik vind het nog steeds spijtig nieuws hé ...
--stop--
een prachtexemplaar van één der grootste zoogdieren in de wereld dat sterft ...
--stop--
allez, 't is te zeggen ...
--stop--
één der grootste zoogdieren ...
--stop--
op Maggie De Block na dan hé!
--stop--
en Daisy Van Cauwenbergh tussen 2 liposucties door ...
--stop--
aan de andere kant is het niet zo verwonderlijk
--stop--
als er nu één dier is dat volgens mij binnen de kortste keren gaat uitsterven ...
--stop--
uiteindelijk worden er toch geen kleine potvisjes geboren hé??
--stop--
technisch onmogelijk
--stop--
tenzij de naam potvis toch niets te maken zou hebben met de seksuele voorkeuren van deze edele diersoort ...
--stop--
ik zal het maar eerst eens moeten opzoeken alvorens ik er vedere uitspraken over doe ...
--stop--
maar de wereld draait dus rustig door en het leven gaat z'n gewone gangetje
--stop--
trouwens, nu we het toch over potvissen hebben ...
--stop--
Lesley-An Poppe gaat naakt poseren voor Playboy!
--stop--
wauw ...
--stop--
ik weet niet precies in welk nummer haar foto's zullen verschijnen
--stop--
maar ik denk dat dit wel makkelijk herkenbaar zal zijn ...
--stop--
het wordt zonder twijfel een extra dik nummer!
--stop--
in afwachting van de publicatie draait de wereld echter rustig door en gaat het leven z'n gewone gangetje
--stop--
en geweldig nieuws viel deze week te rapen in Nederland
--stop--
want de Elfstedentocht ... jawel ...
--stop--
gaat door!
--stop--
maar dus niet dit jaar
--stop--
het is toch wel fascinerend om te zien hoe elk jaar weer na 3 opeenvolgende koude dagen verschillende Friese dorpen hun ouderlingen erop uit sturen om op de meest ondenkbare plaatsen de dikte van het ijs te gaan meten
--stop--
volgens mij is dit een manier om de vergrijzing van de bevolking tegen te gaan ...
--stop--
"Nou Aaldrik, dus jij zeg me dat het buiten stenen vriest én dat het ijs op het Kleindiep nabij Dokkum waarschijnlijk nog niet dik genoeg is? ... Opaaaaaaaa, hey Opa ... ga jij eens effie met een stokkie in het ijs roeren en kom maar terug wanneer je er niet doorzakt ..."
--stop--
en als hij terugkomt?
--stop--
tja, dan giet et oan hé ...
--stop--
naar 't schijnt worden er in Friesland al sinds 1997 nog nauwelijks pensioenen uitgekeerd ...
--stop--
desalniettemin draait de wereld rustig door en gaat het leven z'n gewone gangetje