29/08/2016

Boerkini

Is 'boerkini' ooit al woord van het jaar geweest?
Indien niet, dan weet ik wie er in 2016 wel eens met de gouden medaille zou kunnen gaan lopen, want hoewel al meer dan 10 jaar oud (ik zag het voor het eerst aan een zwembad in Egypte, gedragen door een dame die haar waterafstotende gewaad droeg voor zowel het waden in het water als het waggelen richting buffet met watermeloen en walnoten), het is nog nooit zo gemediatiseerd als in deze bange dagen van aanslagen en andere terroristische spielerei.

Niet nieBoerkini-geweigerd-in-Marokko-e1409132380325.jpguw, maar blijkbaar is het pas nu aanstootgevend genoeg geworden om alvast in sommige Franse badplaatsen met een verbod getrakteerd te worden.
'Eindelijk!', aldus sommigen.
'Een schande!', aldus anderen.
Om meteen heel duidelijk te zijn: ik sluit me aan bij die eerste kreet. Voorwaar, ik ben een voorstander van het verbod op de boerkini. Alvorens me in een bepaalde hoek van een zeker gezindte te plaatsen vraag ik echter op deze pagina het recht om deze mening toe te lichten. Het is met name niet zo dat het me één moer, hoe klein van formaat ook, kan schelen wat dames wensen te dragen bij eender welke activiteit. Een boerkini dragen op een warme zomerdag zonder wind lijkt mij persoonlijk niet meteen de best geventileerde keuze op het gebied van strandkledij, maar hey, zolang ik het niet moet dragen doen ze maar. Maar net in dit laatste schuilt het addertje onder het strand: hoe goed gaan onze vrouwen zich in hun bikinivel nog voelen wanneer ze op het strand van Oostende omgeven worden door boerkini's, als waren ze naaktlopers in een tentenkamp?
Hoe vrijgevochten gaat een lokale dolle mina nog door het leven wanneer ze stringgewijs een poging onderneemt om haar zongebruinde kleur evenredig over haar ganse weelderige lijf probeert te verdelen maar daarvoor bliksemende blikken, graaiende grijppoten en balorige beledigingen van zogeheten nieuwe Belgen moet trotseren?

Voor mij persoonlijk komt het zelfs neer op een déjà vu: toen ik vele jaren geleden mijn eerste aansluitingskaart bij een voetbalclub tekende (om dit gebeuren historisch te situeren: het was vorig eeuw, ballen werden nog gemaakt van echt leder en voetbalschoenen waren zwart met miniem aangebrachte witte accenten) deden nog niet zo veel allochtone leeftijdgenoten mee aan het edele balspel. Een lokaal jeugdteam telde toen hooguit één speler van vreemde origine, veelal uit het noorden van Afrika, in haar rangen. Los van de voetbaltechnische kwaliteiten van deze 'vreemde vogel' viel me toen vooral een zekere gêne op bij deze exoten binnen de ploeg. Dat uitte zich vooral in het doucheritueel, wat in die tijden overigens verplicht was voor iedereen: wij douchten zoals thuis, dus full monty, terwijl een Marokkaanse ploegmakker zijn onderbroek aanhield. We stelden ons daar echter niet al te veel vragen bij, vooral omdat die speler ook altijd wachtte zodat hij zich als allerlaatste kon gaan wassen.
Enkele jaren later was dit beeld niet zo sterk gewijzigd: er speelden wel merkelijk meer Afrikaanse voetballers in de lokale jeugdteams en ook zij hielden allemaal netjes bedekkend ondergoed aan tijdens de wasbeurt. Wel wachtten ze niet meer tot de laatste. Uiteraard niets mis mee.
Toen ik enkele jaren geleden als jeugdtrainer een team dat voor meer dan 50% uit allochtonen onder mijn hoede had was er wél van alles mis. Allochtone spelers douchten nog steeds met onderbroek, maar in plaats van voor de rest net als iedereen te doen werden onze inheemse spelertjes uitgelachen omdat ze zich volledig naakt wasten.
Gevolg: onze kinderen begonnen zich te generen en douchten zich ofwel niet meer op de club, ofwel begonnen ze zich meer en meer ook van ondergoed te voorzien.

Het is dit beeld dat ik niet kan loslaten wanneer ik vandaag in een krant lees dat wij tolerant moeten omgaan met het gegeven van, onder meer, de boerkini.

Argumenten pro boerkini vind ik overigens erg zwak. Zo spreekt men over de emancipatie van moslima's. Komaan, laat me nu niet lachen: hoe kan je jezelf nu geëmancipeerd noemen wanneer je als een mak lammetje eeuwenoude kledingvoorschriften naloopt die werden opgesteld in een religieus boek dat door een clubje oude mannen werd geschreven met als enige doel hun eigen morele machtspositie langer houdbaar te maken?

Het stuit me verder tegen de borst dat onze media onder het mom van de vrije meningsuiting haar neutraliteit volledig laat varen. In mijn lijfkrant stond zo in de weekendeditie een reportage van een journaliste die zich als westerlinge met een boerkini op een Vlaamse kuststrook begaf, om dan te komen vertellen hoe ze de blikken in haar rug voelde priemen. Het is dezelfde krant die enkele weken geleden enkele Facebookers confronteerde met hun racistische uitspraken vanachter het klavier. Zeker niet onterecht, maar waarom doet diezelfde krant dit niet met moslims die extremistische boodschappen over het wereldwijde web strooien? Waarom worden moorddadige liederen spuiende zoontjes van haatdragende imams met rust gelaten? Hoe komt het dat we nooit eens iets lezen over ISIS-sympathisanten met Belgisch paspoort die op hun plaats gezet worden?
Het zou voor een welgekomen evenwicht in de berichtgeving zorgen...

17:06 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01/07/2016

Telex van de Week (99)

telex--start--
wetenschappers proberen ons wijs te maken dat we onderweg zijn naar een mini-ijstijd
--stop--
volgens mij zijn we echter serieus op weg naar een mini-zondvloed
--stop--
maar daar wilde ik het vandaag niet over hebben
--stop--
dus leg nog even jullie snorkel weg en doe gewoon!
--stop--
want met al de aanslagen die we momenteel te verduren krijgen hebben onze politici voor de bevolking maar één goede raad:
--stop--
blijf gewoon doen!
--stop--
ok, er worden op elke straathoek wel een koppel militairen gezet, maar daar mag je niet al te veel op letten
--stop--
je ziet ze ook niet hé, in dat camouflagepak
--stop--
in sommige steden gaan ze nog verder en camoufleren ze die jongens met een zak van de Rituals
--stop--
maar dus niet op letten
--stop--
en vooral: doe gewoon!
--stop--
ok, je mag tegenwoordig nergens meer binnen met een handtas groter dan een speldekop
--stop--
maar toch: doe gewoon!
--stop--
of nog beter: bouw een feestje
--stop--
bij Open-VLD nemen ze dit nogal letterlijk
--stop--
daar laten ze hun feestjes sponsoren door bouwvakkers
--stop--
en dat dit feestje georganiseerd werd door Geert Versnick, provinciaal gedeputeerde voor ruimtelijke planning, dat is puur toeval
--stop--
en zeker geen belangenvermenging
--stop--
ah nee: we BOUWEN toch een feestje, nietwaar?
--stop--
net zoals de Rode Duivels in Frankrijk
--stop--
met die jongens doe je ook beter gewoon
--stop--
in hun realiteit is dat: zeg dat ze heel goed bezig zijn
--stop--
want wanneer je kritiek hebt, dan organiseren ze meteen een persconferentie
--stop--
om te zeggen dat het niet eerlijk is (hoor ik daar Calimereo?) wanneer je zegt dat ze niet goed spelen, want als ze dat lezen dan ... gaan ze misschien slecht gaan spelen
--stop--
hmmmmmm ...
--stop--
gewoon doen dus
--stop--
de enige die ik in dit land de afgelopen week 'normaal' heb zien doen was Daniël Termont
--stop--
de Gentse burgemeester die genoemd werd in de affaire rond het faillissement van de Optima-bank
--stop--
compleeeeeeet onterecht
--stop--
er werd zelfs gezegd dat hij aanwezig was op privé-feestjes (zie je wel: gewoon doen, feestje bouwen ... dàt is pas de daad bij het woord voegen) van Jeroen Piqueur
--stop--
maar dat kon niet
--stop--
want Termont kende naar eigen zeggen Piqueur van haar noch pluim
--stop--
en is nog nooit op een boot geweest
--stop--
al helemaal niet op het luxejacht van Piqueur
--stop--
wel bizar, want er doken al snel foto's op van Termont
--stop--
op een boot
--stop--
naast Piqueur
--stop--
waarop Termont gewoon een paar details in zijn verhaal aanpaste ...
--stop--
'ah, die Piqueur ... ja, dié ken ik wel'
--stop--
'dus een boot is zo iets wat op het water drijft? Ja, dàn ben ik er wel op geweest'
--stop--
'maar ik heb niet met Piqueur gesproken hoor ...'
--stop--
vooralsnog zijn er geen foto's opgedoken waarop Termont aan het praten was, dus zijn verhaal kan wel kloppen
--stop--
zucht
--stop--
maar bon, een politicus die zichzelf zo in bochten wringt ...
--stop--
dàt noem ik pas gewoon doen.
--stop--
en dat ga ik vanavond ook doen
--stop--
door me vanaf 21u rustig in de zetel te zetten om te kunnen genieten van een mooi wedstrijdje voetbal
--stop--
en ook al verliest België van Wales
--stop--
mij zal je geen kritiek op onze nationale trots horen geven
--stop--
er worden al genoeg persconferenties gegeven!
--full stop--

08:11 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24/06/2016

Telex van de Week (98)

telex--start--
Het zijn moeilijke tijden voor ons land
--stop--
het gaat niet goed met de economie
--stop--
en dan vraagt één van onze voornaamste handelspartners binnen Europa nog de scheiding van tafel en bed aan
--stop--
we krijgen de werkloosheid maar niet onder controle
--stop--
pensioenen zijn slechts een fractie van wat ze bvb. in Frankrijk zijn
--stop--
(ter info: dat is dat land waar ze al eens durven staken omdat de pensioenen te laag zijn)
--stop--
en we staken meer dan ons lief is
--stop--
zo ook weer vandaag
--stop--
nu is het weer de beurt aan de socialistische bonden die willen protesteren tegen de versoepeling van de 38-uren week
--stop--
want vandaag werken ze maximaal 38 uur
--stop--
plus gemiddeld 5 overuren ...
--stop--
en dus kan het niet dat ze ineens morgen, om maar iets te noemen, 40 uur per week moeten gaan werken
--stop--
huh?
--stop--
maar bon, ons land staat financieel onder enorme druk
--stop--
ik spreek wel degelijk over het land hé ...
--stop--
niet de burgers zelf
--stop--
die leven nog steeds boven hun stand
--stop--
maar ons dierbaar België, dat heilig land der vaderen, waar ons hart en ziel aan gewijd is ...
--stop--
(je zou het niet zeggen, maar dit is de tekst die onze rode duivels voor elke wedstrijd zouden moeten lippen ...
--stop--
... terwijl ik som het gevoel heb dat ze meer 'yo, kick that fatty ass, fothermucker' dubben op het ritme van de laatste 50 Cent-schijf...)
--stop--
maar we hadden het over de financiële zorgen van ons land
--stop--
we moeten dus besparen
--stop--
en we gaan dat doen!
--stop--
maar eerst nog een kleine uitgave
--stop--
met name een goeie 15 miljard voor nieuwe F16's
--stop--
maar als die betaald zijn, dan gaan we besparen!
--stop--
allez, toch nadat we die 400 miljoen betaald hebben voor het nieuwe voetbalstadion in Brussel
--stop--
want daarna gaan we besparen
--stop--
beter dat dan nieuwe belastingen te heffen
--stop--
want dat doen we niet
--stop--
wat we wel gaan doen is het energiefactuur nog maar eens verhogen
--stop--
vooral voor diegenen die milieubewust omgaan met energie en aldus weinig verbruiken
--stop--
want dat zijn asociale parasieten: bijna niks verbruiken en er ook nog eens bijna niets voor betalen ...
--stop--
schandalig!
--stop--
dit is echter geen nieuwe belasting
--stop--
want we noemen het 'heffing'
--stop--
nu pas op, mij hoor je niet zeggen dat besparingen alleen ons gaan redden hé ...
--stop--
kijk maar naar Griekenland
--stop--
soms kan teveel besparen een averechts effect hebben
--stop--
zoals bij die Vlaamse drugsbende die gewoon via de post drugs richting de Verenigde Staten verstuurde
--stop--
eigenlijk een knap systeem:
--stop--
ze maakten wat facturen en enveloppes na van kleine zelfstandigen in de regio
--stop--
stopten die vol met drugs
--stop--
en stuurden die op naar een bestemmeling in de States
--stop--
maar door overdreven besparingen langs hun kant ging het mis
--stop--
want de enveloppes kwamen terug bij de nietsvermoedende zogenaamde afzenders
--stop--
reden:
--stop--
heel wat enveloppes waren onvoldoende gefrankeerd!
--stop--
het zou me niets verbazen moest Vandenboscche hier voor iets tussen zitten ...
--full stop--


09:17 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23/06/2016

Brexit

Ik geef toe: hoewel ik me geen trots eigenaar van een Brits paspoort mag noemen vind ik het hele geleuter rond de mogelijke Brexit best wel spannend.
Zowiezo vind ik referenda al een heel leuk gegeven: je stelt de bevolking een ja/nee-vraag en geeft dan ook, volledig tegen de Belgische natuur in, slechts twee antwoordmogelijkheden: 'ja' of, je kan het zo gek niet bedenken, 'nee'. Pas op, je kan hier ook mee overdrijven, zoals in Zwitserland, waar ze het nog zouden aandurven om een referendum te organiseren rond de vraag of Emmenthaler kazen meer of minder dan 100 gaatjes per vierkante decimeter zouden moeten hebben, maar in het algemeen ben ik zeer zeker een voorstander van deze toch wel meest uitgesproken vorm van democratie.
Niet dat ik het direct toepasbaar vind in België, want tegen de tijd dat wij hier een einde maken aan het krakeel over welke taal in welke gemeente als eerste moet vermeld worden, een beslissing hebben kunnen nemen over de juiste achtergrondkleur van de stembusformulieren (moeten we voorzien, want de Pentium II-computers die we voor onze verkiezingen even terug uit het museum halen vallen toch alle 5 minuten in panne) en het er over eens raken hoe we de vraag precies gaan stellen bestaat Europa al lang niet meer.


Maar kom, Brexit dus. Wel, ik heb uit pure interesse heel wat van de gevoerde debatten gevolgd. Eén ding viel me daarbij enorm op: het gebrek aan onderbouwde argumenten.
Ongelooflijk, maar het 'stay' dan wel het 'leave' kamp gebruikten exact dezelfde argumenten, en geen van beide heeft nog maar de moeite genomen om eens te bekijken of de stellingen die ze zo hartstochtelijk verdedigen kan kloppen of niet.

 

Een voorbeeld: de voorstanders van een Brexit beweren dat het Verenigd Koninkrijk er economisch enorm op zou vooruitgaan wanneer hun land zich van Europa zou losmaken. Wat daarna volgt is meestal een poging om het wereldrecord gespeculeer een serieus pak scherper te stellen, maar onomstootbaar bewijs, nee ... dat is te veel gevraagd.
Andersom orakelden de tegenstanders van het Brexit-verhaal dat hun land pas economische manegeur en rozenschijn (mijn Engels is niet zo goed ...) zou kennen wanneer ze bij de Europese Unie zouden blijven. Maar ook hier: veel geblaat, maar nog niet genoeg wol om een gat in een kous mee te kunnen maken.

Het bovenstaande paragraafje kan je overigens net zo goed op eender welk ander argument dat even aan de oppervlakte is komen zwemmen toepassen.
En dat dat taaltje: elkaar uitmaken voor nazi, rotte vis (hoewel de edelste der gevlekte diersoorten wordt dit niet steeds ter aanmoediging gebruikt ...) en landverrader. Ontluisterend dat de heren politici na het spuien van zovele verwensingen plotseling schrokken dat hun woorden ernstig genomen werden (da's dan weer het voordeel in België: bij ons denken de politiekers al lang niet meer dat ze nog au sérieux genomen worden!).

En ook wij doen lustig mee: gisterenavond stelden enkele coryfeeën van onze Vlaamse politieke kaste dat een eventuele Brexit meer dan 6 miljard Euro aan minder inkomsten zou kunnen kosten aan Vlaanderen?
Ook hier: geen enkel zinnig argument werd aangevoerd, behalve het feit dat die 6 miljard slaat op de export die onze regio jaarlijks richting dat eiland met die rijke voetbalploegen verscheept. Alsof het VK vanaf morgen geen invoer meer nodig hebben, moesten ze besluiten om de Europese deur dicht te trekken.

Enfin, ik ben eens benieuwd. Voor wat het waard is: moest ik stemgerechtigd zijn, ik stemde voor een Brexit. En een Belxit. En een Portuxit, Spaxit, Franxit, Nederxit, Luxemxit en ga zo maar door. Ik ben nu eenmaal niet zo Europa-minded.

Good luck, Britain!

union_jack_1.jpg

13:45 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03/06/2016

Telex van de Week (97)

telex--start--
"Een boom heeft altijd al de functie gehad om gekapt te worden!"
--stop--
pas op, dat zijn niet mijn woorden hé ...
--stop--
nee, het zijn de woorden van Joke Schauvliege
--stop--
en zij is niemand minder dan de Vlaamse minister van omgeving, landbouw en natuur
--stop--
met zo iemand die verantwoordelijk is voor het natuurbeheer in Vlaanderen hebben de bossen geen vijanden meer nodig om tegen 2050 uitgeroeid te raken!
--stop--
echt, ik begrijp deze wereld niet meer
--stop--
"Een loon van 1,2 miljoen dollar is een regelrechte belediging!"
--stop--
pas op, dat zijn niet mijn woorden hé ...
--stop--
nee, het zijn de woorden van Gianni Infantino
--stop--
en hij is niemand minder dan de nieuwe FIFA-voorzitter
--stop--
hij volgde Sepp Blatter op met als voornaamste opdracht de FIFA te zuiveren van corruptie en smeergeld
--stop--
met zo iemand aan het roer van de 's werelds grootste sportbond heb je zelfs geen vrienden meer nodig om aan vriendjespolitiek te doen!
--stop--
echt, ik begrijp deze wereld niet meer
--stop--
"De Belg leeft nog altijd serieus boven zijn stand!"
--stop--
pas op, dat zijn niet mijn woorden hé ...
--stop--
nee, het zijn de woorden van Kris Peeters
--stop--
en hij is niemand minder dan de Belgische vice-premier en minister van Werk en Economie
--stop--
hij verklaarde deze nonsens om aan de bevolking uit te leggen dat de verkiezingsbelofte die stelde dat er geen belastingsverhogingen zouden komen alleen maar als grap bedoeld was
--stop--
met zo iemand als verkozene van het volk mee aan het roer van zowat het meest belaste land ter wereld hebben we geen struikrovers meer nodig om ons bestolen te voelen
--stop--
echt, ik begrijp deze wereld niet meer
--stop--
"De Belgische voetbalbond denkt alleen maar aan geld en zit niets in met haar supporters!"
--stop--
pas op, dat zijn niet mijn woorden hé ...
--stop--
nee, het zijn de woorden van Marc Wilmots
--stop--
en hij is niemand minder dan de bondscoach van de Rode Duivels
--stop--
dat zijn spelers een premie hebben onderhandeld waardoor het voor de voetbalbond alleen kiezen wordt tussen het faillissement of de verhoging van de toegangskaartjes vergeet hij echter wel te vermelden
--stop--
met zo iemand als sportief verantwoordelijke van onze nationale voetbalploeg hebben we op het EK zelfs geen tegenstander nodig om ons belachelijk te maken
--stop--
echt, ik begrijp deze wereld niet meer
--stop--
"Te veel richtingen doen niet wat ze beloven!"
--stop--
pas op, dat zijn niet mijn woorden hé ...
--stop--
nee, het zijn de woorden van Hilde Crevits
--stop--
en zij is niemand minder dan de Vlaams minister van onderwijs
--stop--
eindelijk iemand die ik WEL kan begrijpen!
--stop--
daarom heb ik haar beslissing even geanaliseerd zodat ik ze zelf even zou kunnen toelichten.
--stop--
en ik kwam tot de conclusie dat je de af te schaffen studiekeuzes kan onderverdelen in 2 soorten:
--stop--
de eerste soort is die van de totaal zinloze richtingen
--stop--
enkele voorbeelden:
--stop--
ballet (dat kan je in je vrije tijd doen), paardrijden en -verzorging (die beesten kunnen dat zelf goed genoeg), topsportinitiatie (we sturen toch maar de helft van de atleten die zich kunnen kwalificeren voor de OS naar Rio), etalage en standendecoratie (zouden die de Kamasutra als handboek hebben?) en grafische communicatie (praat eens gewoon hé seg)
--stop--
een tweede categorie is die van de vaardigheden die onze regering niet heeft, maar toch goed zou kunnen gebruiken
--stop--
enkele voorbeelden:
--stop--
handel (nu moeten we altijd een prins of een koning op een handelsmissie sturen), chemie (daar ontbreekt het onze regering al lang aan), onthaal en public relations (als je kijkt naar het resultaat van de laatste reclamecampagnes om mensen naar ons land te lokken ...), duurzaam wonen (dan gaan de kosten naar beneden zodat we weer wat meer boven onze stand kunnen gaan leven) en organisatiehulp (daar wil ik het zelfs niet over hebben)
--stop--
ik geef de minister dus overschot van gelijk
--stop--
...als die studierichtingen niet doen wat ze beloven, dan moeten ze maar afgeschaft worden!
--stop--
als we die lijn nu eens zouden doortrekken ...
--stop--
ocharme de regering ...
--full stop--

15:25 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01/06/2016

K.V. Switzer

Deze ochtend was ik nietsvermoedend aan het wandelen toen ik plots een artikeltje op de NOS-site tegenkwam.
Het ging over de enige echte 'marathon-woman' Kathrine Switzer. Voor wie voorbereid deze blogpost wil lezen geef ik hier even het url van het bewuste artikeltje weer: 'het url van het bewuste artikeltje'


In 1967 zou ze graag deelnemen aan de marathon van Boston. De toenmalige wedstrijdleiding stond echter geen deelname van vrouwen toe. Koppig als ze is (volgens mij zijn oestrogeen en progesteron zoiets als een tweecomponentenlijm: onschuldig wanneer je ze netjes gescheiden houdt, maar steek ze bijeen en schud er een keer of 10 deftig mee en het maakt plekken die er nooit meer uit gaan) schreef ze zich toch in onder haar initialen 'K.V. Switzer'. Ze kreeg een startnummer van de nietsvermoedende organisatie en kwam met een frisse coiffure en glimmend gelakte nagels aan de startlijn.
Dit was echter niet naar de zin van één van de race directors, en toen hij haar op nogal agressieve manier sommeerde om uit de race te stappen ontstond er bijna een gevecht in regel.
Bon, Kathrine liep de wedstrijd uit in 4u20' maar, nog belangrijker, ze bleek een pionier en symbool te worden voor de gelijke behandeling van vrouwen in de atletiek.
Allez, tot op zekere hoogte dan toch, want als ik eens het prijzengeld tussen mannen en vrouwen vergelijk, dan denk ik dat 'gelijke behandeling' een zeer rekbaar begrip is, maar laat ons dat voor het gemak nu eventjes vergeten.

Wat mij vooral opvalt is dat het gaat over het Amerika van 1967.
1967, dat is al een stuk in de 2de helft van de 20ste eeuw hé. Er waren al atoombommen, ijzeren gordijnen en sociale uitkeringen. We spreken dus niet over duistere middeleeuwen of de moeilijke overgangsjaren van het pleistoceen in het mioceen.
Amerika, dat is een land dat zichzelf als progressief op Wikipedia wil laten omschrijven hé. Het was dus niet in Zuid-Korea, Oost-Timour of Kamtsjaka (bestaat dat nu eigenlijk écht of is dit alleen iets om dyslectici af te schrikken om ooit Risk te spelen?).

Het jaar 1967, dat is 3 jaar voor mijn geboorte. Tevens 1 jaar voordat Martin Luther King werd doodgeschoten, gewoon omdat negers in die tijd niet mochten dromen, of zoiets.
Mensen die in 1967 pakweg 21 jaar waren, die blazen dit jaar 70 kaarsjes uit. Dat is een generatie die nog sterk aanwezig is in onze maatschappij, in het België van binnen een jaar of 5 nog bijlange niet de pensioenleeftijd bereikt zal hebben én op verschillende niveaus nog politiek actief is. Hoeft het ons te verbazen dat ook vandaag nog 16-jarige meisjes door peletons van gemiddeld een man of dertig in Brazilië als vogelvrij gezien worden, hoeven we ervan te schrikken dat in Indië een vrouw gelijkgeschakeld wordt met een wegwerpproduct en moeten we blijven toezien hoe malafide paljassenbendes zoals Boko Haram (niet te verwarren met de zopas in Cincinnati vermoorde gorilla; dat was Haramboko en die was een pak slimmer dan de gemiddelde fundamentalist) en het IS dames via advertenties te koop aanbieden?

Op momenten als deze verbaas ik me soms over hoe klein de stappen zijn die onze maatschappij heeft afgelegd tussen de eerste geschreven bronnen en de verkiezing van Michel I.

0415_marathon-switzer.jpg

12:49 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30/05/2016

Joke is een geitenneukster!

Als voorgerecht even dit: ik ben geen fan van de heer Erdogan.
Mijn mening over deze Turkse potentaat luidt als volgt: het is een moderne dictator, zo eentje die het politiek correcte begrip democratie perfect weet te misbruiken tot meerdere eer, glorie en financieel geluk van zichzelf. Dat hij daarvoor ondertussen ook nog eens z'n eigen onderdanen én de ganse Europese goegemeente, Merkel op kop, misbruikt en gijzelt neemt hij er gaarne bij.

Heb ik nu gezegd dat de Turkse premier een onmens is? Helemaal niet. Ik ken hem niet persoonlijk en baseer mijn oordeel louter en alleen op wat ik lees en zie in de pers. En hoewel onze vrije berichtgeving niet altijd even vrij is dan we zelf willen geloven blijven er steeds toch onomstootbare feiten die me helpen bij het vormen van mijn mening.
Nu, voor het neerpennen van deze eerste paragraaf kan je in Turkije een gevangenisstraf krijgen. In Nederland niet, maar daar riskeer je dan weer dat je appartement overhoop gehaald wordt.
Laat het ons erop houden dat Erdogan niet direct mijn 'man of the year' is. Mijn mening, en ik beroep me op de vrije meningsuiting die, ondanks heel wat tegenstroming in de onderbuik van onze maatschappij, nog altijd van kracht is in onze Westerse maatschappij. Je zal me echter nooit horen zeggen dat Erdogan een geitenneuker is. Dit heeft namelijk niets met vrije meningsuiting te maken. Een geitenneuker is in mijn ogen iemand die onschuldige bebaarde dieren langs achteren besluipt met als enige bedoeling deze arme viervoeters onverhoeds op anale wijze penetratiegewijs de ogen te openen. Hiervoor is vooralsnog geen bewijs. Ook heeft de heer Erdogan nooit in een interview te kennen gegeven een betaalaccount op goatfuckers.com te hebben.
Hetzelfde zou ik kunnen zeggen over de beschuldiging van Böhmermann (mijn mening? Die gast is langs geen kanten grappig!) als zou Erdogan praktiserend pedofiel zijn. Je kan iemand onnozel, belachelijk of idioot vinden, maar wanneer je iemand geitenneuker, pedofiel of verkrachter noemt ga je het boekje van de vrije meningsuiting te buiten en verdien je, in mijn ogen, bij ontstentenis van aangeleverd bewijs, gestraft te worden. Punt!

Zou ik persoonlijk, het bovenstaande indachtig, eigenlijk iemand geitenneuker kunnen noemen?

Goh, moeilijk te zeggen. Wanneer ik er even over nadenk, dan zou die persoon al heel erg ver moeten gaan. Ik ben iemand die makkelijk en zonder scrupules iemand verbaal met de grond gelijk kan maken, maar pure onversneden beledigingen vind ik eigenlijk minderwaardig en blijk gevend van emotionele en/of verstandelijke onmacht.
Ik gebruik pas een klassieke belediging wanneer het te beledigen onderwerp zich wat mij betreft zodanig verwerpelijk opstelt dat ik het niet waard vind om een eerbiedwaardig arsenaal aan verbale atoomraketten in stelling te brengen. Die iemand zou zich zodanig haaks op mijn principes moeten opstellen dat ik er niet mee zou kunnen leven, zou zich op dermate denigrerende wijze moeten uitlaten over zaken waarin ik heilig geloof dat ik elk woord als een persoonlijke aanslag op mezelf en de mijnen zou opnemen, zou zich op onuitsprekelijk domme en ongefundeerde manier in de schijnwerpers moeten plaatsen met een daad of mening dat mijn natuurlijke gereserveerdheid het onderspit moet delven tegen een brandende haat waardoor ik plots een fervent voorstander van de bloedwraak zou kunnen worden.

Vind ik Erdogan een geitenneuker? Nee, ik vind dat niet.
Maar Joke Schauvlieghe, jij bent een geitenneukster! Je hebt gewoon geluk dat ik niet kan dichten...

Voor wie haar onvoorstelbaar idiote uitspraken (mijn mening hé ..) nog niet heeft kunnen lezen: door hier te klikken kan je het onderwerp van mijn afschuw in al haar belachelijkheid bewonderen.

Joke.jpg

11:03 Gepost door Geert in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27/05/2016

Telex van de Week (96)

telex--start--
ons land is in gevaar
--stop--
hele horden bloeddorstige vreemdelingen komen gewapend met bommengordels en koppesnellersmessen via onze nationale luchthaven het land in
--stop--
gelukkig waakt onze douane!
--stop--
... onder het waakzaam oog van diensthoofd Annick
--stop--
OK, toegegeven, ze is getrouwd met een veroordeeld drugsmokkelaar
--stop--
en bij een huiszoeking werden 'bezwarende douanedocumenten' gevonden in haar nachtkastje
--stop--
maar het voornaamste blijft natuurlijk dat de veiligheid van ons land in goede handen is!
--stop--
en toch is ons land in gevaar
--stop--
hele horden bloeddorstige arbeiders getooid in rode en groene plastic vertrappelen onze hoofdstad en zaaien verdeeldheid en rijden per trein aan halve prijs door het ganse land
--stop--
gelukkig waakt onze politie!
--stop--
... onder het waakzaam oog van hoofdcommissaris Pierre Vandersmissen
--stop--
OK, toegegeven, het valt al wel eens voor dat deze fervente voorstander van dialoog en verzoening zijn argumenten kracht bijzet door een vleugje traangas te verspreiden
--stop--
maar het voornaamste blijft natuurlijk dat de veiligheid van ons land in goede handen is!
--stop--
en toch is ons land in gevaar
--stop--
hele horden wild in het rond gestrooide kubieke meters beton vallen ons laatste stukje groen aan en dreigen het ganse milieu te verslinden in hun nooit stillende expansieve honger
--stop--
gelukkig waakt ons Vlaams ministerie van Omgeving!
--stop--
... onder het waakzaam oog van minister Joke Schauvliege
--stop--
OK, toegegeven, ondanks het feit dat ze erkent dat voortdoen op deze manier geen optie is plant ze pas maatregelen vanaf 2050 (hoelang duurt een politieke ambtstermijn eigenlijk?) in.
--stop--
maar het voornaamste blijft natuurlijk dat de veiligheid van ons land in goede handen is!
--stop--
en toch is ons land in gevaar
--stop--
hele horden internationaal geroemde voetballers vallen geblesseerd uit en zouden er wel eens kunnen voor zorgen dat een reeds op voorhand gepland feestje ter ere van de zo goed als zeker gewonnen Europese voetbaltitel niet door gaat
--stop--
gelukkig waakt onze voetvalbond!
--stop--
... onder het waakzaam oog van bondscoach Marc Wilmots
--stop--
OK, toegegeven, hij heeft ooit al eens gezegd dat trainen op stilstaande fases voor niets nodig is en heeft meer maten en gewichten dan dat er fitte centrale verdedigers zijn
--stop--
maar het voornaamste blijft natuurlijk dat de veiligheid van ons land in goede handen is!
--stop--
en toch is ons land in gevaar
--stop--
hele horden gepensioneerde werkmensen stormen met nooit aflatende financiële eisen geblinddoekt op onze sociale zekerheid af
--stop--
gelukkig waakt onze federale regering!
--stop--
... onder het waakzaam oog van mini-ster Kris Peeters
--stop--
OK, toegegeven, nadat de pensioenleeftijd 'voor iedereen' werd opgetrokken naar een grens die stilaan dichter tegen de 80 jaar dan tegen de 50 komt te liggen (wat nodig is om ervoor te zorgen dat we niet langer zo schabouwelijk boven onze stand leven) voegde onze regering vrijwel meteen de nuance toe dat dit niet geldig zou zijn voor wat zijzelf als zware beroepen bestempelde waarna zowat elke stiel, gaande van 'A'annemer tot 'Z'uivelfabrikant, de stempel van zwaar beroep meekreeg
--stop--
*zucht*
--stop--
ach, ik troost me met de gedachte dat niet alleen ons land in gevaar is
--stop--
om maar iets te noemen: ik denk dat ook het Europese voetbalkampioenschap in Frankrijk in gevaar is
--stop--
zeker wanneer ik kijk naar wat er vorig weekend gebeurde tijdens de finale van de Franse voetbalbeker
--stop--
wat uiteindelijk een test moest worden voor de veiligheidsmaatregelen die binnen goed 2 weken tijdens het EK zelf gehandhaafd zullen worden
--stop--
alle supporters werden naar binnen gesluisd door slechts 4 (!) ingangen zodat ze één voor één gefouilleerd konden worden
--stop--
gevolg: voetzoekers en vuurpijlen op het veld, een tribune die in brand werd gestoken en relletjes tussen beide supportersclans die eigenlijk te dicht bij mekaar stonden
--stop--
ik kijk nu al uit naar de finale Duitsland - Engeland!
--final stop--

09:56 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26/05/2016

Post-marathon blues

Aan het begin van dit jaar stelde ik mezelf twee loopdoelen.
Ten eerste: een nieuw PR op de marathon met minstens 2 minuten.
Ten tweede: een nieuw PR op een andere afstand, maakt niet uit dewelke en tegen welke tijd.

Voorlopig is de oogst heel goed: ik liep nog maar één echte wedstrijd, ik vergeet voor het gemak nu even m'n haaswerk tijdens de voorbije 10 miles van Antwerpen, en die zorgde meteen voor een check achter doelstelling nummer 1. In de nasleep van die marathon had ik nog enkele wedstrijden met stip genoteerd, vooral met het zicht op het verbeteren van mijn PR op de 10 kilometer in Knokke. Ook in Kortrijk zou ik een startnummer opeisen en in gedachten schreef ik me al meermaals in voor de Great Breweries Marathon, deze laatste echter puur voor de ervaring.

Ik moet eerlijk zijn: na mijn succesvolle passage door Düsseldorf kwam ik de eerste week nog niet aan een recuperatietraining toe. Waarom niet? Volgens mij door een mengeling van berusting, euforie, mentale vermoeidheid en pure luilakkerij. In elk geval, ik kon het niet opbrengen om de veters van m'n loopschoenen vast te maken, laat staan om ze in een tempo dat toch op z'n minst een lichte looppas laat vermoeden voort te bewegen.

De week nadien liep ik een beetje, maar helemaal niet zoveel als eerst voorzien en al zeker niet genoeg om de goede vorm te onderhouden en om te zetten in een snelle tijd op een korte afstand.
Gelukkig hadden we 3 weken na de marathon een citytrip naar Barcelona gepland, want voor mij is dat een trigger om eens nieuwe looproutes te gaan exploreren, vooral om mijn persoonlijke heatmap op Strava van een nieuw streepje blauw te voorzien.

Ondertussen zou ik in week 2 van mijn nieuw schema moeten zitten. Let wel, ik zit wel degelijk in die 2de week, en de trainingen die voor me op papier uitgetekend zijn worden netjes gelopen. Alleen valt het vertrekken me telkens zwaar. Eens onderweg gaat het wel, maar om nu te zeggen dat de loopgoesting grote natte vlekken achterlaat op de gewijde stenen waar ik m'n loopsloefkes neerplets ... nee, dat niet.

Nu weet ik wel waar het schoentje wringt hoor: ik kan nu eenmaal niets zonder concreet doel.
Nee, ik loop niet omdat het gezond is. Dat lopen gezond is, dat is niet meer dan een aangename nevenwerking.
Nee, ik loop niet omdat je ervan vermagerd. Dat mijn lichaamsrondingen vooralsnog binnen beheerbare omspanningen blijven is mooi meegenomen maar geen doel op zich.
Nee, ik loop niet omdat ik ervan geniet. Dat ik kan genieten van het lopen is een secundair nevenproduct, meer niet.

Ik loop louter en alleen om in een wedstrijd beter te kunnen doen dan de vorige keer. Onversneden haantjesgedrag, ik geef dat toe, maar aangezien ik mezelf niet gemaakt heb roep ik gaarne verzachtende omstandigheden in. Met de jaren heeft mijn karakter al heel wat van zijn scherpe randjes overboord gegooid, maar die competitiedrift, daar raak ik maar niet van verlost.

Om iets te doen aan mijn post-marathon blues moet ik dus op zoek naar een nieuwe doelstelling. OK, bij deze:
- 9 oktober 2016
- marathon van Eindhoven
- aankomen in 3u03'

De kans is groot dat ik los op m'n ba**es ga, maar ik voel nu al terug de grinta langs diverse openingen in m'n lichaam stromen. Ben ik even blij dat ik net rechtstond.

Met sportieve groeten,
Uw genegen correspondent.

 Marathon-Eindhoven.gif

13:05 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13/05/2016

Telex van de Week (95)

telex

--start--
een groot man is hij die z'n fouten kan
toegeven
--stop--
ik geloof daar sterk in
--stop--
en daarom zeg ik: Vincent Kompany is een
groot man!
--stop--
want zelfs de kapitein van onze nationale trots maakt af
en toe weleens een foutje
--stop--
zoals na de laatste wedstrijd in de voorrondes voor het
EK 2016
--stop--
België plaatst zich na een overwinning op het Jodendom
--stop--
waarna een significant deel van de moslims in Brussel
beginnen dansen ...
--stop--
how ... wacht ...
--stop--
ik verwar weer een paar zaken ... mijn excuses
--stop--
België plaatst zich na een overwinning op Israël
--stop--
waarna een onbekend aantal landgenoten spontaan beginnen
vieren
--stop--
terwijl Nederland na een nederlaag tegen Tsjechië
uitgeschakeld is
--stop--
in plaats van zich uit te laten over het Belgische succes
herhaalt onze skipper in zijn eerste interview na de
wedstrijd enkele keren dat hij blij is met de nederlaag
van Oranje
--stop--
fout, natuurlijk
--stop--
want je moet je naaste buren liefhebben
--stop--
Vincent geeft echter nu zijn fout toe
--stop--
en niet alleen dat, hij toont ook dat hij het meent
--stop--
door solidair te zijn met zijn Nederlandse collega's
--stop--
en ook niet naar het EK te gaan
--stop--
chapeau!
--stop--
nu heeft hij hier echter ongewild wel een polemiek mee
opgestart
--stop--
want wie moet er in zijn plaats gaan?
--stop--
als ik een tip zou mogen geven aan Wilmots ...
--stop--
ik zou een militair nemen
--stop--
die gasten zijn het gewoon om overal te depaneren
--stop--
nu we in deze tijden van angst en terreur vast moeten
stellen dat onze politiemacht niet in staat is om op
elke straathoek van elk middelgroot dorp in België 2
werknemers te plaatsen doen heel wat steden een beroep
op het leger
--stop--
soms doen ze zelfs dienst als personal shopper
--stop--
is er een staking van cipiers ...
--stop--
geen probleem: het leger neemt wel over
--stop--
ik krijg soms de indruk dat het leger nog het enige
orgaan in dit land is dat onze ooit zo fiere natie
(dat was in 1986, toen we 4de werden op het WK voetbal)
recht houdt
--stop--
nu, uiteindelijk valt het nog wel mee ...
--stop--
van de 30.000 Belgische soldaten worden er maar een
goeie 2.000 ingezet als moderne straathoekwerker
--stop--
en toch ...
--stop--
wanneer de VS militaire grondtroepen aan België vraagt
dan antwoorden we bijna altijd dat we niet genoeg
soldaten hebben
--stop--
wat doen die andere 28.000 gecamoufleerde rakkers dan?
--stop--
reken even mee ...
--stop--
dus 30.000 militairen
--stop--
waarvan gemiddeld 1 op de 3 ziek is
--stop--
blijven over: 20.000
--stop--
25%(!) is officier
--stop--
dus maar 15.000 waar je iets mee kan aanvangen
--stop--
2.000 worden ingezet voor permanente bewaking
--stop--
dus nog 13.000
--stop--
waarvan 1.500 medisch personeel
--stop--
dus nog 11.500
--stop--
nog eens 10.000 bij lucht- en zeemacht
--stop--
11.500 - 10.000 = 1.500
--stop--
nog een 1.300 om de administratie te doen, de patatten
te jassen, de generaals te entertainen, enfin ... niet
inzetbare eenheden
--stop--
toen waren ze nog met 200
--stop--
en weten jullie welk korps er exact 200 man sterk is?
--stop--
de koninklijke muziekkapel!
--stop--
misschien sturen we die best naar Syrië
--stop--
ik zie het al voor mij:
--stop--
de Belgische blaaskapel die op de tonen van 10.000
luchtballonnen de vijand onverhoeds aanvalt
--stop--
waardoor een significant deel van de Vlaamse
Syrië-strijders spontaan begint te dansen
--stop--
en dus strafbaar zijn!
--stop--
binnen een maand is het daar opgelost ...
--stop--
misschien kan Vincent Kompany dan fier de Belgische
driekleur op de hoogste toren van Aleppo gaan hijsen
--stop--
... hij heeft tegen dan toch niets anders te doen.
--full stop--

 

12:49 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29/04/2016

Telex van de Week (94)

telex

--start--
Ik zou willen starten met te zeggen dat ik
Erdogan een fantastisch staatsleider vind
met een zeer groot empatisch vermogen en
een ongezien respect voor de rechten
van de mens
--stop--
en dan nu over naar de orde van de dag
--stop--
na onderzoek is gebleken dat misdadigers die in België van
een werkloosheidsuitkering genieten gewoon worden doorbetaald
door de RVA
--stop-- een kleine nuance is hier op zijn plaats --stop-- het gaat wel degelijk over misdadigers die in de cel zitten! --stop--
misdadigers die in de regering zitten kennen dit voorrecht niet
--stop--
die kunnen alleen maar vroeger op pensioen
--stop--
er zijn zo wel meer nieuwe sociale wetmatigheden die niet op
onze edele verkozenen van toepassing zijn
--stop--
zo leven ze zeker niet boven hun stand
--stop--
en dus hoeven ze niet in te leveren
--stop--
ze vervuilen ook niet het milieu
--stop--
en dus hoeven ze ook hun wagenpark niet aan te passen
--stop--
wat krijgen we binnenkort nog allemaal te slikken?
--stop--
dat Maggie De Block niet dik is?
--stop--
en dus niet op dieet moet
--stop--
dat Jan Hesp (sorry, maar als Vlaamgezind minister vind ik
dat hij een naam heeft die voor verbetering vatbaar is) alleen
maar intelligente uitspraken doet?
--stop--
zodat hij mag blijven praten?
--stop--
of dat onze ministers niet vatbaar zijn voor radioactiviteit ...
--stop--
zodat ze geen jodiumpillen moeten slikken
--stop--
wat wél al bewezen is, is dat ze niet vatbaar zijn voor kritiek
--stop--
in tegenstelling tot Erdogan
--stop--
heb ik overigens al gezegd dat ik Erdogan een fantastisch
staatsleider vind met een zeer groot empatisch vermogen en een
ongezien respect voor de rechten van de mens?
--stop--
maar we zaten dus bij onze politici
--stop--
welnu, soms heb ik het gevoel dat onze Belgische Voetbalbond
ook geleid wordt door politici
--stop--
wat resulteerde in een drastische competitiehervorming
--stop--
dit moet leiden tot sterkere competities
--stop--
en meer duidelijkheid
--stop--
zoals in Turkije, waar er dankzij Erdogan heel wat
duidelijkheid heerst
--stop--
heb ik overigens al gezegd dat ik Erdogan een fantastisch
staatsleider vind met een zeer groot empatisch vermogen en
een ongezien respect voor de rechten van de mens?
--stop--
ik wijk weer af, mijn excuses ...
--stop--
de voetbalbond...
--stop--
die willen dus meer duidelijkheid in onze voetbalafdelingen
brengen
--stop--
zo komt er een strikte afscheiding tussen prof-
en amateurvoetbal
--stop--
en kan je vanaf volgend seizoen in ons land alleen nog maar
profclub zijn wanneer je in één van de 2 profdivisies speelt
--stop--
dus in eerste of in tweede klasse
--stop--
de eerste klasse die noemen we vanaf volgend seizoen
'eerste klasse'
--stop--
A
--stop--
en de tweede klasse, die noemen we dan ... 'eerste klasse'
--stop--
B
--stop--
voor de duidelijkheid hé ...
--stop--
zoiets zouden ze in Turkije nooit doen!
--stop--
maar ja, daar hebben ze met Erdogan dan ook een fantastisch
staatsleider met een zeer groot empatisch vermogen en een
ongezien respect voor de rechten van de mens
--stop--
afgeweken? Ah ja, sorry .. we gaan verder waar we
gebleven waren
--stop--
nu reeds is duidelijk wie er in de eerste klasse ...
--stop--
...A...
--stop--
zal spelen
--stop--
dat worden de 16 ploegen die er nu in speelden
--stop--
uitgezonderd het laatst geëindigde OH Leuven
--stop--
allez, tenzij hun klacht tegen Moeskroen gegrond verklaard wordt
--stop--
uitspraak wordt verwacht ergens binnen een jaar of 2, schat ik ...
--stop--
maar wanneer de degradatie bevestigd wordt dan vervangt de
kampioen uit de huidige 2de klasse, dus de toekomstige
1ste klasse ...
--stop--
... B ...
--stop--
het gedegradeerde Leuven
--stop--
in eerste klasse...
--stop--
...A...
--stop--
de kampioen uit 2de klasse, die is nog niet bekend
--stop--
het zag er lang naar uit dat dit RFC Antwerp zou worden
--stop--
maar sinds vorig weekend staat plots Eupen op de eerste plaats
--stop--
tot maandag
--stop--
want toen besliste de voetbalbond na een klacht van WS Woluwe
tegen Seraing dat Woluwe 2 punten erbij krijgt
--stop--
waardoor ze plotseling op de eerste plaats stonden
--stop--
met nog 1 speeldag te gaan
--stop--
sinds gisteren staat echter Eupen terug eerste
--stop--
omdat ze klacht hebben ingediend tegen de beslissing van de
Belgische Voetbalbond
--stop--
ze hebben evenveel punten als Antwerp
--stop--
pikant detail: op de laatste speeldag spelen Antwerp en Eupen
tegen elkaar
--stop--
de winnaar van die wedstrijd is kampioen
--stop--
toch tenminste voor een paar dagen
--stop--
ik zou pleiten voor een Belgische oplossing
--stop--
en voor de wedstrijd tussen Eupen en Antwerp 10 punten geven
aan de winnaar
--stop--
de wedstrijd wordt toch pas morgenavond gespeeld ...
--stop--
tijd genoeg dus voor onze voetbalbond om dit nog te organiseren
--stop--
dan is er tenminste duidelijkheid
--stop--
tenzij Woluwe daar klacht tegen indient, natuurlijk
--stop--
maar Erdogan zou zoiets nooit laten gebeuren
--stop--
hij is dan ook een fantastisch staatsleider met een zeer groot
empatisch vermogen en een ongezien respect voor de rechten
van de mens
--stop--
ziezo, dat was het dan alweer voor deze week
--stop--
eerlijk gezegd ...
--stop--
ik denk dat ik de Telex van deze week goed heb aangepakt ...
--stop--
en dat mijn woning straks niet overhoop zal worden gehaald
omdat ik hier ongepaste uitspraken heb gedaan
--stop--
allez, toch niet over Erdogan ...
--stop--
...een fantastisch staatsleider met een zeer groot empatisch
vermogen en een ongezien respect voor de rechten van de mens
--stop--
overigens heel vertederend om te zien hoe familiair hij met
jonge geitjes omgaat...
--full stop--

11:07 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25/04/2016

Marathon Düsseldorf

Ik schrijf niet zo graag wedstrijdverslagen.
Ten eerste kent iedereen al het resultaat, en dat is zoals kijken naar een voetbalwedstrijd wanneer je al de eindscore kent. Of naar de live-uitzending van Eurosong.

Anderzijds doet het deugd om in het kader van de langzaam wegdeinende adrenaline nog even de laatste vleugjes frustratie dan wel euforie van je weg te schrijven.

Maar laat ons beginnen bij het begin, da's altijd het makkelijkst en chronologisch het meest correct. Vergeet ik toch iets, dan kan ik nog altijd een prequel schrijven, tegenwoordig nogal populair.
Het begin dus: reeds op vrijdag gingen we de lucht opsnuiven in de mooie Rijnstad Düsseldorf, zodat ik weg van alle drukte m'n startnummer voor m'n 11de marathon zou kunnen ophalen. Bijkomend voordeel is dat ik op die manier 2 volle dagen zou hebben om m'n zenuwen te leren beheersen. Niet dat me dat ooit lukt, maar een goed gedacht is veel waard.
Ik ben nu eenmaal altijd zenuwachtig voor een marathon, zelfs in die mate dat ik nooit aan een start zou kunnen verschijnen moest de uitvinder van Immodium indertijd beslist hebben om in plaats van een antimestmiddel te ontwikkelen zich te gaan bezig houden met, om maar iets te noemen, het perfectioneren van de konische vorm van tandenstokers.

Nochtans was er vooraf niet veel reden om te beginnen twijfelen. Zeker, de voorbereiding was niet 100% geweest, want een 6-tal weken voor de marathon heb ik een weekje training gemist door een sterke griepaanval, maar dat was nog net ver genoeg van de wedstrijddag verwijderd om er écht zorgen over te maken, 3 weken voor de marathon was ik nog een weekje gaan skiëen, maar ik heb mijn trainingen perfect kunnen afwerken op de loopband van het hotel en het aangekondigde weer zag er met hagel, sneeuw, regen en hevige rukwinden niet echt goed uit, maar de ochtend van de wedstrijd kon ik alleen maar een open hemel, zuurstofrijke lucht en amper een briesje die naam waardig ontwaren.

Plan en doel waren heel eenvoudig: op de haast biljartvlakke omloop moest en zou m'n staande PR van 3u10'50" verbeterd worden, en wel met minstens 1'50. 3u09' was dus het doel en vertrekken deed ik op een tempo van 4'27"/km, wat indien volgehouden zou neerkomen om 3u08'. Om een paar bevoorradingen te kunnen overslaan had ik Tania gevraagd om flesjes aan te geven op 12,5, 25,5 en 33 km.
Al zeg ik het zelf, m'n eerste kwart wedstrijd liep ik erg slim: een dame die ongeveer mijn gewenste tempo liep kon op mijn bewondering en, vooral, navolging rekenen. Ik moet haar dankbaar zijn, want gewoonlijk start ik als een halve zool, bouw nog voor het halfmarathon-punt een indrukwekkende voorsprong op m'n schema uit en geef dit dan in de laatste 5 kilometer dubbel en dik terug af. De dame in kwestie zal voor mij altijd een nobele onbekende blijven, maar ik moet haar dankbaar zijn voor het strakke doch haalbare begintempo tijdens de eerste 12 km. Jammer genoeg zakte haar tempo een beetje terug vanaf km 13, maar ik kon van groepje naar groepje opschuiven, en aan de 2de bevoorrading zat ik ongeveer anderhalve minuut voor op m'n schema voor 3u08' waardoor ik stilaan begon te hopen op een tijd rond de 3u07'. Op km 30 had ik nog steeds een opvallend fris gevoel. Het voelde haast alsof ik een gewone rustige duurloop aan het lopen was, hoewel ik net m'n snelste km (4'09") achter de rug had. Op dat moment liep ik voor een eindetijd van 3u06', wat zou willen zzeggen dat ik een klein klopje van de hamer nog zou kunnen overleven.
Bevoorrading 3, op 33km plaatste me echter met de voetjes terug op de grond: ik gaf nog niets toe op m'n schema, maar de hartslag kwam voor het eerst boven de 150 en tempo houden werd moeilijker. Op dat moment zijn het echter de kleine details die je er kunnen doorsleuren, en gisteren waren die details in overvloed aanwezig: een kleine aanmoediging van de familie, volgehouden geschreeuw en geklap van het talrijk opgekomen publiek, ik liep nog steeds heel wat lopers voorbij terwijl ik zelf niet meer werd voorbijgestoken, Japanse supporters die hysterisch op mijn Japanse groet reageerden, enfin ... heel wat lichtpuntjes bevonden zich op ijn pad richting finish. Een beetje verder was de wind wel serieus aangewakkerd en had ik net m'n 2de hagelbui overleefd (de weerman had dus toch niet overdreven), maar op 6 kilometer van het einde en ongever 3' bonus op m'n schema kan ik dat wel hebben.
Op kilometers 40 en 41 passeerde ik het hotel waar we verbleven; ik bevond me dus op bekend terrein. Daags voordien was ik al op loopschoenen de laatste km's gaan verkennen, en dus wist ik goed wat me te wachten stond.
Ik had zelfs een plan: ongeveer 500m voor de finish lag er een kleine maar redelijk steile afdaling naar de Rijnoever, en daar zou ik m'n verschroeiende demarrage plaatsen: nog een laatste keer aanzetten, de dame die misschien nog net voor me liep een kus op de wang veinzen maar op het laatste moment speels in haar neus bijten, de afgetrainde man die net daarvoor liep achteloos achterlatend als stond hij aan de grond genageld en met een snelheid van minstens 25 per uur als een bezetene op de finish afstormen.
Dat was het plan.
De werkelijkheid was wel wat minder, en dan niet alleen omdat er geen dame voor me liep. Een afgetrainde man wel, maar hem inhalen zat er niet direct in. De afdaling werd geen sein om de eindspurt in te zetten, maar eerder om wat af te remmen zodat ik niet in vrije val over het kleine muurtje dat m'n droge ik nog net afscheidde van de natte Rijn zou tuimelen. Ik probeerde nog alles uit de kast te halen, en dat lukte wel, alleen zat er heel wat minder in die kast dan verwacht.
Desalniettemin eindigde ik op een zelf geklokte eindtijd van 3u04'58". De brutotijd op de klok gaf iets tussen de 3u05'10 en 3u05'15" aan. Het is nog even wachten op de publicatie van de officiële eindtijden, maar vast staat dat ik m'n persoonlijke besttijd met meer dan 5' verbeterd heb.

Uiteraard ben ik best wel fier op dit record, maar ik ben voor deze prestatie toch ook schatplichtig aan heel wat mensen, niet in het minst aan mijn gezin dat me al die weken is blijven steunen en motiveren, tot aan de finish toe. Ook mijn ouders, de mensen die me op deze wereld hebben gezet zonder de juiste genen om ooit te kunnen deelnemen aan de Olympische Spelen maar wel mét het doorzettingsvermogen om mijn beperkte gabarit toch uit te persen tot een niet onaardige eindtijd, waren er weer bij en hebben me erg hard gesteund. Verder een welgemeende dankjewel aan iedereen die de voorbije weken één of meerdere kilometers met me hebben meegelopen, aldus de monotonie vrolijk doorbrekend én aan alle Düsseldorfers die hun vrije zondag hebben opgeofferd om idiote langlopers zoals mezelf aan te moedigen.

Een volgende doelstelling heb ik nog niet, maar één ding is zeker: dit smaakt naar meer!

15:09 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22/04/2016

Telex van de Week (93)

telex

--start--
België hangt voor een significant deel
van de energievoorziening af van haar
kerncentrales --stop-- allez, ik zeg dat gewoon maar hé --stop-- niet dat daar een PV van bestaat --stop-- of bewijs --stop-- want elke keer dat er weer eens een kerncentrale uitvalt
of stopgezet wordt dan probeer ik toch angstvallig eens

om mijn nachtlampje aan te doen --stop--
en weet je wat?
--stop--
dat werkt altijd
--stop--
ik denk dat ik het woord 'significant' gewoon niet goed
begrijp
--stop--
gelukkig ben ik niet alleen
--stop--
nog een woord dat ik niet begrijp:
--stop--
'galant'
--stop--
ik denk daarbij altijd aan nobele ridders en zo
--stop--
blijkt het toch wel een synoniem voor dyslexie te zijn, zeker?
--stop--
meer bepaald die ene vorm waarbij je een tekst krijgt, hem
bespreekt met je kabinetsmedewerkers en daarna vergeet dat je
hem ooit gezien hebt
--stop--
na wat aandringen herinner je hoogstens nog een summiere
samenvatting van de tekst
--stop--
weet je, wanneer je de Belgische politiek zo vanop een afstand
bekijkt
--stop--
dan wordt het toch wat makkelijker om de buitenlandse politiek
wat meer te relativeren
--stop--
neem nu Brazilië
--stop--
bij ons vinden we nauwelijks capabele vrouwen om minister te
worden
--stop--
in Brazilië hebben ze zelfs een vrouw die president geworden is
--stop--
maar lang gaat dat niet meer duren
--stop--
want alvast het parlement is voor haar afzetting
--stop--
even kaderen: Brazilië is wel een groot land, maar ze hebben daar
maar één (1!!) parlement
--stop--
hoe inefficiënt is dat?
--stop--
maar bon, ze zijn dus voor haar afzetting. Waarom?
--stop--
wel, omdat ze haar begroting door de sjoemelsoftware van haar
Volkswagen heeft gedraaid om de begroting te doen kloppen
--stop--
tiens, en ik die dacht dat zoiets standaard procedure was
--stop--
om maar te zeggen hoe geindoctrineerd je raakt wanneer je
in ons landje woont...
--stop--
je zou voor minder een bedrijf in Panama oprichten
--stop--
iets wat blijkbaar gevoelig ligt
--stop--
maar niet gevoelig genoeg om er een onderzoekscommissie voor
op te richten
--stop--
nu ja, stel dat er tóch een commissie zou komen
--stop--
die dan in Brussel zou vergaderen ...
--stop--
hoe groot is de kans dat er een minister uit België zou op af
komen?
--stop--
maar we wijken af ...
--stop--
ik ging het hebben over onze kerncentrales
--stop--
we hebben al scheurtjes gehad (onze kerncentrales doen me op
die manier aan onze Rode Duivels denken)
--stop--
'foutindicaties' in de stalen wanden van de reactorkuip
(krijgen jullie ook angstaanvallen wanneer je dit achteloos
vermeld hoort in een artikeltje op pagina 7 van het plaatselijke
dorpsgazetje?),
--stop--
de stroom is al eens uitgevallen in één van onze kerncentrales
(ik dacht dat dit een grap was)
--stop--
een lek in het backup-systeem (allez, ze pakken dan toch backups)
--stop--
we hebben ook al een brand gehad in Tihange (BBQ'ke?)
--stop--
en nu ligt Tihange 2 weeral plat
--stop--
niet dat er een probleem is hoor ...
--stop--
dat is er immers nooit met onze kerncentrales
--stop--
maar voor de veiligheid moeten er een paar onderdelen vervangen
worden
--stop--
en het blijkt heel erg moeilijk te zijn om de wisselstukken
geleverd te krijgen
--stop--
wie heeft die gedrochten eigenlijk gebouwd?
--stop--
Fyra?
--stop--
in elk geval, stel dat ik een moslimfundementalist zijn
--stop--
of nee, tegenwoordig noemt dat anders ... opnieuw:
--stop--
stel dat ik een in de gevangenis geradicaliseerde jongere
met uitreisvisa naar Syrië en koppensnellerij op het CV
zou zijn
--stop--
en ik zou in België een aanslag plannen
--stop--
ik zou zeker geen kerncentrale viseren
--stop--
verloren moeite
--stop--
die vallen vanzelf wel uit mekaar!
--full stop--

09:17 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20/04/2016

Statistieken

Statistieken zijn zo mijn ding niet.

Het boeit me bijvoorbeeld langs geen kanten of er nu meer meisjes dan jongens onder de 7 jaar oud de pil gebruiken, het kan me geen fluit schelen in welk land het hoogste aantal personen om het leven komen door te stoppen met ademen en sta me toe om verveeld het hoofd af te wenden wanneer het televisienieuws het weer eens heeft over de dalende trent in longontstekingen bij winterzwaffelaars.

Zijn er uitzonderingen?
Jawel, er zijn steeds uitzonderingen, al ware het maar omdat er altijd wel ene is die de regels niet volgt.
(disclaimer: de bovenstaande zin dient enkel ter vervollediging van dit bericht en mag in geen geval beschouwd worden als schuldbekentenis van mijnentwege.)

Zo las ik enkele jaren geleden over een statistiek die ons leerde dat in Groot Brittannië de gemidelde borstomvang bij vrouwen het hoogste in de wereld mag genoemd worden. Tja, wat wil je wanneer je land zo noemt? Immigreren ga ik er niet voor doen, maar je stapt toch al direct een pak beter gezind op de Eurostar, de volgende keer je in Londen moet zijn ...

Ook verschenen in mijn lijfkrant, onder de kop 'Vlaming vrijt gemiddeld minder dan 2 keer per week': allerlei gegevens over het intieme leven mijner streekgenoten.
Blijkbaar hebben 97.400 mensen deelgenomen aan deze enquête, wat meteen toch al een mooi algemeen overzicht zou moeten opleveren. Ter verduidelijking: ik behoor niet tot de groep uit het bedklappers die op de vragen heeft geantwoord; wanneer ik rustig kuierend op een winkelzondag een vragenlijst over de status van mijn huiswerk onder de neus geduwd zou krijgen kan dit hoogstens maar een statistische +1 voor de rubriek 'zinvol straatgeweld op een zondag' opleveren, vandaar.
Niet getreurd, gelukkig heeft men dus een voldoend aantal loslippige broeders en zusters gevonden zodat we toch nog iets te weten konden komen, met name het volgende:

- gemiddeld vrijt een Vlaamse man 1,4 keer per week
- een Vlaamse vrouw daarentegen vrijt gemiddeld 1,3 keer per week

Kijk, dàt zijn nu eens getallen waar ik graag mee werk zie ...
Ten eerste zie ik altijd graag kommagetallen in een statistiek staan, want ik heb de wildste fantasieën over hoe een vrijpartij van 0,4 keer er exact zou moeten uitzien, maar vooral zou ik wel eens willen weten waar dit verschil eigenlijk vandaan komt...

statistieken-binaire-opties.jpgBon, ik zal wel niet slim genoeg zijn om dit allemaal te begrijpen.
Wat ik wél weet is dat het er statistisch allemaal goed uit ziet voor zondag: ten opzichte van mijn PR-marathon, gelopen in Keulen, weeg ik nu 2kg minder, loop ik op mijn duurlopen gemiddeld 4" per kilometer sneller en heb ik een rustigere laatste week. We zullen zondag eens zien wat er van een statistiek overblijft na 42.195 meter labeur.

Vamos!

 

08:01 Gepost door Geert in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19/04/2016

Winterslaap

Dames en heren,

ik trap wederom een open deur in, maar er zijn geen seizoenen meer. Laat dit enige flauw excuus zijn waarom deze blog een winterslaap van meer dan 3 jaar (!) heeft gehouden.

Drie jaar, seg! Mijn laatste berichtje dateert inderdaad al van in oktober 2012. Het ging toen om het eerste deel van mijn verslag van de marathon van Zwolle die ik een 3-tal weken tevoren gelopen had. In een slechte tijd, overigens. Nu, er waren wel wat verzachtende omstandigheden: een verstoorde voorbereiding, heel wat wind tijdens de wedstrijd waardoor zelfs klasbakken als Ronald hun vooropgestelde doel (als ik het me goed herinner ging hij toen voor een tijd onder de 3 uur) niet gehaald hebben, maar toch...

Deel 1 van het verslag dus. Er is nooit een deel 2 gekomen. Waarom niet? Tja, geen tijd zeker. Jullie weten wel hoe dat gaat, niet?
Nu, als ik zie hoeveel blogs van toen er ondertussen verdwenen zijn of op z'n minst niet meer van updates voorzien worden, dan ben ik eerder een regelvolger dan een uitzonderingmaker, maar laat ook dat geen excuus zijn.

Is er ondertussen veel veranderd? Bwah, eigenlijk niet.
Ik ben verhuisd. Naar een nieuwe woning? Met tuin. En zon (toch een dag of 5 per jaar).
En ... hond! Na 20 jaar gezaag, geklaag en tranengeplens heb ik Tania overstag doen gaan. Een Beauceron, 6 maand oud ondertussen, wanneer hij zin heeft luisterend naar de naam Bowie (inderdaad, genoemd naar ...). Hij zal zeker nog wel de revue passeren op deze pagina's.

Voor het overige pas ik nog steeds in hetzelfde keurslijf van meer dan 3 jaar terug. Ik loop nog. Zeker en vast; het eerste wat ik op dit blog heb aangepast zijn de data die jullie in de koloms rechts van dit bericht kunnen lezen, en dan vooral de rubrieken 'gelopen marathons' (waren er 8, zijn er nu 10 en nummer 11 volgt nu zondag), Geert Running Tour en PR's, hoewel in deze laatste niet veel nieuws te rapen valt.
Drie nieuwe PR's heb ik laten optekenen sinds 2012: op de 5 kilometer (omdat ik tot anderhalf jaar geleden nog nooit die afstand in wedstrijdverband gelopen heb), de 15 kilometer (was per ongeluk) en op de marathon.
Deze laatste zou ik graag nu zondag nog een beetje naar beneden brengen, want ik reis naar Düsseldorf met ambitie, waarover later meer.

 

Beste vrienden, lezers, toevallige passanten of onversneden sensatiezoekers, sta me toe om het vandaag bij dit aarzelende 'hereerste' bericht te houden. Ik beloof om terug meer gebruik te maken van dit medium om mijn zielsroerselen wanneer nodig te delen, want dat heb ik af en toe wel degelijk gemist; ik ben nu eenmaal iemand die van zich moet kunnen afschrijven om bepaalde zaken te verwerken.
Pas op, zoals vanouds kan ik niet beloven dat je hier altijd terecht zal kunnen voor loopnieuws, maar dat moeten jullie er dan maar bij nemen.
Oh ja, en voor de oude klanten: verwacht ook een comeback van de 'Telex van de Week'.

 

12:49 Gepost door Geert in Planning | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25/10/2012

Marathon Zwolle, deel 1

Het lijkt me dat het lopen van een marathon –nummer 8 op mijn palmares dat hopelijk nog niet in de voltooid verleden tijd geschreven staat- een geldig excuus is om nog eens een verhaal aan mijn slechts op kunstmatige wijze in het leven gehouden blog toe te voegen.

 

Ik zou uiteraard kunnen zeggen dat ik op algemeen verzoek van mijn lezerslegioen terug de digitale pen opneem, maar zowel ‘algemeen’ als de keuze voor het in dit geval haast als telwoord gebruikte ‘legioen’ zou getuigen van pocherij, wereldvreemdheid en ongeoorloofd m’as-tu-vu’isme van het ergste soort.


Pas op, het is niet zo dat ik geen verhalen meer te vertellen heb, want omdat ik steevast in een ten opzichte van de wereld rondom mij verkeerde richting draai kom ik altijd weer in situaties terecht waarbij mijn gedachten het midden houden tussen ‘Uiteraard heb ik dit voor’ en het ook al wel eens door Balotelli gebruikte ‘Why me?’.
Zo ook tijdens de aanloop naar de Marathon van Zwolle; vandaag mag je hier een verhaal verwachten over mijn ervaringen met het openbaar vervoer tussen Mechelen en Zwolle.
Bon, beginnen bij het begin lijkt me niet bijster origineel, en dus vang ik maar aan bij de start … let’s go!

De mentale afsluiting in de aanloop naar de marathon begon voor mij de dag voor de wedstrijd, zaterdag, rond 8u15. Dit was het tijdstip waarop mijn schoonmoeder me thuis kwam oppikken om me naar het station in Mechelen te brengen. Op het pendelmenu stond een treinrit naar Zwolle met overstap in Rotterdam. Niet ver, maar het blijft buitenland, en telkens wanneer ik een grensovergang op m’n traject tref gebeuren er rare zaken, dus waarom zou het deze keer anders zijn?
Het eerste bedrijf van de treinreis in 2 delen begint wanneer de conducteur, een imposante verschijning van om en bij de 140 kilogram (kepie niet meegerekend) die wanneer hij in zijn huidige gedaante ooit zou overwegen om aan een marathon deel te nemen waarschijnlijk met op zijn minst 3 hartfalingen te maken krijgt alvorens hij het eerste bevoorradingspunt bereikt heeft, nam m’n online bestelde en netjes op de huisprinter afgedrukte ticket aan, bekeek me als een zwaargewicht bokser die even overweegt om een sparringpartner uit een veel lagere gewichtsklasse ritueel te vierendelen en zette zich neer op één van de vrije stoelen in de voor stille mensen voorbehouden coupé waarin ik me genesteld had.

Hij zuchtte, ik bewonderde in gepaste stilte de kwaliteit en onmiskenbare draagkracht van het treinmeubilair.
Hij bekeek me, ik concentreerde me op een onbestemd punt op de wand van de coupé en probeerde me te herinneren hoe je door zelfmeditatie je ademhaling op een lagere frequentie kan krijgen.
Hij zwaaide met mijn ticket, ik probeerde me krampachtig te herinneren hoe de 2de zin in The times they are a-changin’ nu ook al weer ging –ah ja: ‘And admit that the waters around you have grown’ … shit, nu moet ik ook nog naar het toilet …

Tenslotte vroeg hij me waarom ik op 29 september een trein neem met een ticket voor 30 september.
Tja, hoe zou ik me hier kunnen uitlullen? In m’n gedachten probeerde ik me voor te stellen hoe Spiderman dit zou oplossen, maar het leek me geen goed idee om in een rood-blauw pakje van 2 maten te klein (dat zou trouwens teveel op m’n blaas gedrukt hebben … bedankt, Bob Dylan!) langs het plafond het treinstel te verlaten, en dus vertelde ik hem naar waarheid dat ik me blijkbaar van datum vergist heb.
Op mijn vraag of het eigenlijk een probleem was mat hij zich de stem aan van een Duitse leider uit het midden van de vorige eeuw, 6 letters en de 3de is een ‘t’, en negeerde volledig de betekenis van het pictogram dat gebruikers van de afgezonderde ruimte waarin we ons bevonden aanmaande om de stilte te bewaren om me diets te maken dat ik me in stricto senseo (dat is latijn voor ‘in strikte zin’, maar dan gesponsord door een koffiemerk’) aan zwartrijden bezondigde en het dus eigenlijk wel degelijk een probleem is. Maar geen nood, de brave man mocht dan wel de fysiek hebben van een carnivore catcher, hij had een goede inborst en geloofde oprecht in mijn verhaal. Dit bevestigde hij overigens door op z’n terminal aan te duiden dat het wat hem betrof om een ‘inbreuk zonder ernstige verstoring’ ging. Yeah, right.
Enfin, ik kwam ervan af met een tweede keer een ticketje te betalen, evenwel deze keer eentje met de juiste datum.

Mag ik overigens de Nederlandse Spoorwegmaatschappij een welgemeend compliment geven met de klokvastheid waarop hun treinen rijden (ik vermoed dat dit me een paar reacties gaat kosten …)? In Rotterdam had ik een voorziene overstaptijd van om en bij de 20 minuten, en aangezien mijn eerste ritje keurig op tijd aankwam, kon ik me de luxe veroorloven om even in de rij aan het infoloket aan te schuiven om te vragen op welk spoor de trein naar Zwolle zou aankomen. De dame aan dat loket kon me zonder met de ogen te knipperen vertellen dat dit op spoor 14b zou zijn over welgeteld 15 minuten. Zonder op een tabel van welke soort dan ook te kijken én zonder een klok te consulteren! Voor iemand zoals mezelf, waarvoor het hoogst haalbare bestaat uit het vlekkeloos memoriseren van mijn geboortedatum en het van buiten leren van het eigen gsm-nummer en dit laatste dan ook alleen maar wanneer alle omgevingsfactoren op ideale en vooraf ingestudeerde wijze met elkaar  samenwerken, blijft dit toch iets verwonderlijk.
Wel één kleine opmerking naar de organisatie van het spoorwegennet in Nederland: wanneer je een perron indeelt in zones, zoals bvb 14 en 14A, en je geeft aan dat een bepaalde trein op een van tevoren gedefinieerd uur zijn passagiers zal opwachten in de welomlijnde zone 14A, zorg er dan ook voor dat het treinstel zich parkeert in die zone, en niet aan het bordje ‘14’, want die  zaterdag kostte me dit bijna een aansluiting …
Verder niets dan lof, ook over de busmaatschappij in Zwolle, die me naadloos tot op 500 meter van de hotelingang wist af te leveren.

Ziezo, we zijn aan het einde gekomen van dit eerste deel over de heropening van mijn hardloopblogbestaan. Hopelijk mag ik U één dezer wederom begroeten, wanneer ik de laatste uren voor de Marathon van Zwolle en uiteraard de wedstrijd zelf op deze pagina’s weer tot leven wek.
Alvast bedankt voor uw bezoek en laat gerust een reactie na; positieve opmerkingen strelen m’n ijdelheid en met negatieve kritieken hou ik zeker rekening. Huwelijksaanzoeken daarentegen neem ik niet ernstig.

18:23 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

15/03/2012

Ik weet het ook niet altijd, meisje ...

 

Ik weet het niet.
Simpel antwoord op een pertinente vraag, gesteld door een bezorgde vader aan zijn opgroeiende dochter.
Hij, gepokt en gemazeld door het leven en ondanks heel wat slechte beslissingen en betreurenswaardige wendingen in zijn bestaan toch nog - per ongeluk?- goed terecht gekomen op zowel professioneel als persoonlijk vlak.
Zij, op een leeftijd waar gierende en machtsgeile hormonen het makkelijk winnen in hun eeuwige strijd met de starre en beredeneerde hersencellen waarbij je het ‘besef dat je nu op een kruispunt in je leven staat waar de beslissing die je neemt je verdere levensloop gaat bepalen en zelfs het nemen van geen beslissing een keuze met grote gevolgen kan zijn’ geen schijn van kans maakt en in de boekhouding van je geluk in de kolom van collateral damage kan bijgeschreven worden.

Ik weet het niet.
De vraag, gesteld op een moment dat de vader zich door de omstandigheden van het moment zorgen maakt over de toekomst van zijn eerstgeborene. Zal ze, zoals ze ooit eens heeft gezegd, de basis kunnen leggen om binnen enkele jaren een met vrucht te beëindigen studie voor dierenarts aan te vatten? Of wordt het een cum laude in rechten, iets wat ze later ter verbetering van haar dierenartsendroom heeft geopperd? Wordt het misschien toch een overwinning op punten als hoogopgeleide econoom?
Het antwoord, kinderlijk eenvoudig, eerlijk, ongefilterd. Waarom zou ze zich druk maken? Als latijn je niet meer kan boeien, talen wel leuk zijn behalve wanneer er uit pedagogische hoek verwacht wordt dat je er ook thuis nog iets voor moet doen, economie meer cijfers dan letters zijn, wetenschappen uitgevonden zijn om haar te pesten en zelden de verheerlijking van de mens, laat staan haar eigen zelve, te dienen, kunsten iets voor kunstenaars is en kunstenaars thuishoren in een museum en musea saai zijn en dus kunsten per definitie ook, waarom zou je dan met een antwoord op de proppen moeten komen?

Hij: ‘Je moet ondertussen toch wel weten welke richting je met je leven uit wil? Zeg eens, wat wil je later eigenlijk worden?
Zij: ‘Ik weet het niet.

Ik, de ‘hij’, geef haar, de ‘zij’ geen ongelijk.
Weet ik zelf eigenlijk wel wat ik wil worden? Ik bedoel, ik weet wel wat ik wilde worden … soldaat, want dat is een avontuurlijk leven - maar al dat zand zonder fluor tussen je eten is niet zo goed voor je tandflora … of nee: dokter, want verpleegsters dragen per definitie witte kledij die op mooie regendagen doorzichtig wordt en mijn handschrift verleent zich van nature uitermate tot het schrijven van cryptische doedels die in de handen van de juiste apothekersassistente tot leesbare producten worden omgetoverd - maar handschrift is niet alles in het leven en verpleegsters vallen enkel voor verstandige dokters … of nee: piloot, want stewardessen dragen weliswaar geen witte doorkijkbloeses maar strakke pakken zijn ook niet mis en keikoele kostuums zijn écht helemaal mijn ding - maar als zelfs een heteluchtoven met meer dan 2 knopjes al een onoverkomelijk probleem vormt voor mijn door beperkingen vormgegeven brein, wat ga ik dan in ’s hemelsnaam in een cockpit zoeken … of nee: ach, wat baat het dat ik doorga in het opsommen van al mijn huizenhoge nee’s die mijn nietige en louter op ontspoorde fantasie berustende ja’s meedogenloos verpletteren.
Wie wilde er vroeger secretaresse worden, en hoeveel zijn er nu? Wie wilde er vroeger vuinisman worden en wie rijdt er tegenwoordig elke week door onze straat?? Wie o wie kreeg als kind een natte droom bij het fantaseren over een carrière in het gevangeniswezen maar kan desalniettemin uit hoofde van zijn beroep elke dag weer het kwaad in de ogen kijken?

We werden allemaal profvoetballer of piloot, dat wel ja, maar dus toch niet iedereen, en tegenwoordig mag je al blij zijn dat je gewoon een bezoldigde plaats in onze maatschappij hebt weten te bemachtigen.

Ik heb vroeger nooit veel gespijbeld (er was altijd veel te veel plezier op de school zelf te beleven ;-) ), maar wanneer er informaticalessen op het menu stonden dan blonk ik toch eerder uit in afwezigheid dan in het zodanig programmeren van het kleine robotje dat hij zelfstandig van de linker- naar de rechterkant van je scherm kon manoeuvreren.
En wat ben ik geworden? Informaticus!
En wil ik dat eigenlijk wel blijven doen? ‘Ik weet het niet!’ Echt niet ...

Na een carrière van ondertussen reeds bijna 22 jaar weet ik het nog steeds niet; kan ik het dan een meisje van amper 14 jaar kwalijk nemen dat ook zij het antwoord niet (of nog niet?) weet?
Relativeren is een overlevingsstrategie, en dus hoop ik vandaag alleen maar dat ze niet vooraan in de verkeerde bus gaat zitten, want dat ze later misschien secretaresse, vuilnisvrouw of penitentiair beambte wordt, daar kan ik mee leven, maar niet meer terugkomen uit ski-verlof? … ik mag er niet aan denken…

rouw.jpgMijn deelneming aan de betrokken families, vrienden en collega’s van de slachtoffers van dat vreselijke ongeluk in Zwitserland.

 

23:27 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07/03/2012

Rood licht

 

Je zal me nooit horen beweren dat het opvoeden van kinderen een makkelijke taak is, wel integendeel: zelf heb ik met 2 opgroeiende dochters, ééntje in het midden van de periode waarin hormonen ontluiken en elkaar bevechten voor een plaatsje aan het raam en een andere die zich weldra zal klaar maken om eveneens die uitdagende periode in te duiken, meer dan m’n handen vol en elke grijze haarstengel uit m’n wolkendek heeft zo z’n eigen verhaal over hoe het kwam dat de strijd tegen de gestage uittocht van het pigment verloren werd.
Ach, het maakt deel uit van het leven en het zal zo wel zijn nut hebben, al is het maar om een voedingsbodem te kunnen geven aan een goede verkoop van literaire werken geschreven door scherpzinnige of op z’n minst literair begaafde kinderpsychologen, een categorie die in de schaduw van de almaar groter wordende schare schrijver-koks deftig aan de weg timmert.

Beklagen doe ik me echter niet, want m’n beide oogappels verdienen elk op hun eigen manier wel een mooi plekje onder de zon en overdreven baldadig of sociaal storend gedrag is ons vooralsnog bespaard gebleven. Sof ar, so good!

Ben ik daarom dé perfecte papa? Hoe graag ik deze vraag ook absoluut positief zou willen beantwoorden, ik moet spijtig genoeg negatief antwoorden en nederig blijven. Maar: ik doe m’n best.
De opvoeding die we onze kinderen meegeven is principieel en, als ik zo om me heen kijk, eerder ouderwets, maar we staan er beide volledig achter en ik denk nog steeds –eigenlijk steeds meer- dat het de juiste weg is. Toegegeven, vooral onze oudste spruit, ondertussen eigenlijk al een serieuze bloemkool, durft al wel eens laten vallen dat ze enorm strenge ouders heeft (en ze heeft daarin vast en zeker gelijk), maar ik ben zelf ook niet direct losjes opgevoed en het is pas nu, zoveel jaren na datum dat ik inzie dat dit een noodzakelijk middel was dat hogere doelen met succes heeft gediend.
Streng maar rechtvaardig, zeg maar, hoewel dit laatste niet steeds zo wordt waargenomen … tja …

Opvoeden zou echter een pak makkelijker zijn wanneer de mensen rondom ons zich eens een beetje beter zouden inspannen om samen mee het goede voorbeeld te geven.
Een voorbeeldje: sinds ik terug in het centrum van Brussel werk neem ik elke ochtend de trein naar het werk. Om van het Brusselse noordstation tot aan m’n professionele habitat te raken, heb ik een 6 à 7 minuten stappen tot een goed einde te brengen, een onderneming die me ongeveer halfweg noopt tot het oversteken van een zebrapad met lichten. Eigenlijk zijn het 3 opeenvolgende zebrapaden met evenveel voetgangerslichten, elk met een eigen tussenberm. Wanneer het verkeerslichtmannetje (ach, hoe zeer hou ik van de vooral in Berlijn in gebruik zijnde uitdrukking ‘Ampelmänchen’) rood van kleur is, wel … dan wacht ik.
Ook wanneer er geen auto is.
Zo heb ik het mijn kinderen aangeleerd: licht = rood = stoppen en wachten. Licht = groen = kijk toch nog maar eens voor zekerheid -want er zijn meer idioten met een rijbewijs dan dat er de laatste 15 jaar mensen Clouseau in het Sportpaleis aan ’t werk hebben gezien- vooraleer je oversteekt en ga dan maar.
Omdat ik een grondige hekel heb aan de in klerikale kringen en bij het hoger management van de socialistische partij in gang zijnde regel ‘doe volgens mijn woorden, niet volgens mijn daden’ pas ik zelf ook deze overteekregel toe.
Wel, sinds een week of 2 hou ik voor de aardigheid de statistieken bij van hoeveel mensen er in hartje Brussel rekening houden met de stemmingswisseling van het sympathieke ventje op de verkeerslichten. Ik kan u verzekeren: de resultaten zijn onthutsend: van de enclave pendelaars die elke ochtend door de zilveren treinslang op het perron uitgebraakt wordt en dezelfde richting als uw dienaar uitgaan, gaan gemiddeld 26 (!) mensen het zebrapad op niettegenstaande een negatief advies van de verkeersregelaar.
Om een idee te geven van de machtsverhoudingen in oversteekland: op die 2 weken tijd heb ik slechts één (1!) keer het gezelschap gekregen van één (1!!) persoon die samen met mij een eindeloze 9 seconden gewacht heeft op het eerstvolgende groene signaal. Al de andere keren stond ik alleen in het gezelschap van mijn principes op wacht.

Ik weet het, dit alles klinkt onnozel en banaal, maar het is maar een voorbeeld van hoe onze maatschappij langzaam wegglijdt in het drijfzand van anarchie en egoïstische wetteloosheid. Hoe wil je ooit onze kinderen leren dat bepaalde regels onzinnig kunnen overkomen (waarom zou ik wachten bij een rood licht terwijl er geen auto aankomt?) maar noodzakelijk zijn om een samenleving zowel op globaal als op gezinsniveau op een veilige en duurzame manier draaiende te houden? Een kind volgt nu eenmaal veeleer het voorbeeld van een volwassene dan dat het luistert naar diens woorden, hoe zou je zelf zijn? Hoe zouden die gemiddeld 26 personen reageren wanneer ze de tijding krijgen dat hun eigen kind daar een wagen werd gegrepen terwijl het nog snel een weg overstak, niettegenstaande het voetgangerslicht rood was / het de moeite niet nam om die toch niet zo onoverbrugbare 7 meter naar de eerstvolgende veilige oversteekplaats af te leggen / zonder kijken naar de overkant rende / …? Het zal dan wel weel de schuld van die ander zijn, en dikwijls is dat ook zo, maar soms ook niet.

Zou ik langs deze weg iedereen mogen vragen om mee te werken aan het opvoeden van de volgende generatie door het geven van het goede voorbeeld? Het is de enige manier (we zouden ook kunnen wachten tot onze politieke leiders hun verantwoordelijkheid zouden opnemen, maar ik denk dat eerder een in Afghanistan geboren mentaal gehandicapte pygmee president van Amerika zal worden dan dat dit gebeurt …) om de ongevalstatistieken (die dit jaar sterk gestegen zijn!) in positieve zin te beïnvloeden.

Ik dank U!

 

22:29 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

03/03/2012

Telex van de Week (92)

telex

--start--
de Belgische inzending 'Rundskop' heeft de Oscar voor beste buitenlandse film net niet 
gewonnen --stop-- dus blijft de enige Oscar die ons land kreeg die voor Worst Case Scenario: --stop-- Dexia! --stop-- of beter: Belfius! --stop-- uiteindelijk is dit toch wel goed nieuws voor de Belgische belastingbetaler --stop-- want de staatsbank Dexia maakte nog steeds een wekelijks verlies van 20 miljoen Euro --stop-- en nu dus niet meer ... --stop-- wat een nieuwe naam allemaal al niet kan doen! --stop-- nu, let op, dit is wel het enige positieve economische nieuws dat er de laatste tijd te rapen valt ... --stop-- verder is 't één en al kommer en kwel --stop-- om een voorbeeld te noemen: --stop-- sinds de dood van eerst Amy Winehouse en nu ook nog Whitney Houston staat de drugsindustrie aan de rand
van de afgrond ... --stop-- kan moeilijk anders wanneer je op een paar maand tijd zowat de helft van je afzetgebied ziet verdwijnen --stop-- ook de sportwereld krijgt 't moeilijk en ziet met Bobby Brown -de ex van la Whitney- één van haar meest
getalenteerde boksers verdwijnen --stop-- tja, nu hij niet meer op z'n ex kan oefenen ... --stop-- eigenlijk vind ik heel die heisa rond haar dood overigens nogal overdreven ... --stop-- "zo jong ..." --stop-- komaan zeg; als je 20 jaar aan een stuk nagenoeg continue stoned en dronken rondloopt, dan vind ik het
behalen van de gezegende leeftijd van 49 eigenlijk nogal een succes --stop-- hilarisch eigenlijk hoe de politie in de Verenigde Staten het onderzoek naar haar overlijden voert ... --stop-- kijk, ze is gestorven in een badkuip, maar ze is zeker niet verdronken ... --stop-- want haar haar was nog droog! --stop-- ok, zover ben ik nog mee ... --stop-- maar, nog volgens de politie van Beverly Hills, wat dan wel de doodsoorzaak zou kunnen zijn, ... tja, dat weten
ze niet ... --stop-- Whitney is daar over de oceaan blijkbaar niet de enige met een drugsprobleem ... --stop-- nu ja, de politie in Amerika heeft blijkbaar nog weinig gemeen met de roemruchte corpsen die we in diverse
politieseries op onze tv voorgeschoteld krijgen ... --stop-- zo las ik deze ochtend nog een bericht over het onderzoek naar een (b)anaal ongeluk in Hobe Sound, Florida --stop-- waar? --stop-- inderdaad, dat dacht ik ook ... --stop-- banaal ongeluk dus: een man rijdt met zijn wagen een andere wagen langs achteren aan ... --stop-- een kop-staart botsing, zoals ze zeggen --stop-- ook wel 'los in z'n gat' genoemd ... --stop-- nu, de politie komt ter plaatse, en stelt vast dat de aanrijder gedronken heeft --stop-- en ineens ook genoeg, want z'n promille vertoonde een waarde die 5 keer hoger lag dan wat ginds maximaal
toegelaten is ... --stop-- hoe de politie dit heeft vastgesteld? --stop-- door naar z'n ogen te kijken! --stop-- die waren namelijk, en ik citeer 'rooddoorlopen en wazig' --stop-- knap hé: je kijkt naar iemand z'n ogen en je kan meteen ook zien hoeveel hij gedronken heeft! --stop-- pas op, het is nog niet gedaan ... --stop-- na 'nader onderzoek' heeft de politie eveneens ontdekt dat de brave man tevens een dildo in z'n aars had
zitten ... --stop-- wat mij vooral interesseert ... --stop-- hoe heeft de politie dàt ontdekt? --stop-- ook door in z'n ogen te kijken?? --stop-- "Excuseer meneer, uw ogen zijn rooddoorlopen en glazig, wilt u zich even uitkleden alstublieft?"?? --stop-- nee, geef mij dan maar onze eigen politiediensten ... --stop-- die zijn heel wat efficiënter en doortastender in hun methodes! --stop-- ook hier een voorbeeld: --stop-- de kasteelmoord! --stop-- kijk, in het begin was er gewoon een plasje bloed op de drempel van een kasteel en een kasteelbewoner die al
langer dreigde met emigratie naar Australië die niet op tijd thuis komt --stop-- moest ik zoiets gaan onderzoeken, ik zou beginnen zoeken in Australië ... --stop-- maar nee, onze speurneuzen wisten 't meteen: moord! --stop-- geen lijk, geen motief, nauwelijks verdachten ... --stop-- allez, geen verdachten ... er werden wel 5 Tsjetsjenen opgepakt die in het bezit waren van bivakmutsen,
inbrekersmateriaal en een gedetailleerd plan van het kasteel ... --stop-- maar deze werden uiteraard vrijgelaten bij gebrek aan bewijzen ... --stop-- (ben ik de enige die hier vragen bij heeft??) --stop-- desalniettemin: moord! --stop-- uiteindelijk kregen onze ordehandhavers wel gelijk, want ondertussen is er wel degelijk een lijk gevonden,
een karrevracht aan motieven, een hele rits verdachten ... --stop-- voeg er nog advokaat Vermassen bij en gegarandeerd wordt dit verhaal volgend jaar al verfilmd --stop-- wedden dat we binnen 2 jaar wél een Oscar krijgen? --stop-- ach, als ik het zo hoor lopen er toch heel wat mensen rond die er beter niet zouden zijn ... --stop-- en hoe zou je dit het beste kunnen voorkomen? --stop-- inderdaad ja, door het promoten van het condoom! --stop-- (hopelijk volgt de paus mijn blog niet of ik kan het binnenkort bij Sint Pieter gaan uitleggen ...) --stop-- en het treft dat ik nu toevallig dit onderwerp aansnij, want wat las ik deze week in de krant? --stop-- een onderzoek naar het condoomgebruik! --stop-- wat blijkt? --stop-- wel, van alles, en ik moet zeggen dat ik op z'n zachtst gezegd nogal verbouwereerd ben over de resultaten --stop-- resultaten die ik jullie overigens niet wil weerhouden ... --stop-- zo blijkt dat '17 à 51 % het condoom pas te laat omdoet' en '13,6 tot 44,7 % het te vroeg wegneemt' --stop-- kijk, ik vind dat er nogal een groot verschil zit tussen de onder- en bovenwaarden van voornoemde stellingen ... --stop-- maar dan nog ... --stop-- ik heb persoonlijk niet zo heel veel ervaring met het gebruik van rubber in welke kleur of smaak dan ook ... --stop-- dus zou iemand me alsjeblief eens kunnen uitleggen hoe je een condoom te laat aanbrengt? --stop-- "Ooooooh schat, dit was geweldig, nu nog vlug een condoom omdoen en we zijn weeral safe?" --stop-- of te vroeg wegnemen? --stop-- "Schat, laat ons even wat vrijen ... eerst nog vlug de condoom die ik vlak na het ontbijt heb aangetrokken
(je weet immers nooit wat er allemaal in je corn flakes zit) nog verwijderen se ..." --stop-- nee, ik snap het niet zo goed, vrees ik --stop-- nog een statistiek: 11 procent van de rubberschieters gebruikt een schaar om de verpakking te openen,
terwijl 45,7% geen ruimte voor de zaadlozing laat --stop-- met een beetje geluk behoren die 11% van gaatjesknippers tot de 45,7% vacuumtrekkers, zodat het probleem
beperkt blijft tot een goeie 34,7 procent --stop-- nog een laatste: 30% procent van de condoomgebruikers gebruikt dit kleinood binnenste buiten --stop-- en dan? --stop-- achterstevoren gebruiken, dàt zou ik pas straf vinden! --stop-- nu, ik wil wel even vermelden dat dit onderzoek in de Verenigde Staten werd gehouden --stop-- je weet wel, het land waar brave burgers met een dildo in hun reet wat pinten gaan pakken en dan rustig effe
met de wagen gaan rondtoeren ... --stop-- dus je mag dit niet veralgemenen --stop-- want toegegeven, de condoomindustrie heeft een hart voor haar klanten --stop-- (hoewel ze zich inzet om de reproductie ervan zoveel mogelijk te voorkomen ...) --stop-- met name het merk Durex brengt zo binnenkort een nieuw rubber jasje op de markt --stop-- de CSD500 --stop-- op zich niet zo speciaal, ware het niet dat het nieuwe kleinood (jaja, ik spreek voor mezelf ...) een vloeistof aan
de binnenkant heeft --stop-- en deze vloeistof zou de duur en hevigheid van de erectie in gunstige zin beïnvloeden --stop-- maar -nu komt het- dit lustige vocht bevat als hoofdbestanddeel: --stop-- nitroglycerine! --stop-- als je dus binnenkort een knal hoort bij de buren ... --stop-- mijn gedachten gaan nu al uit naar die 30% Amerikanen die hun condoom binnenste buiten draagt ... --stop-- binnenkort te lezen op een ongevalaangifte in de States: --stop-- "I thought he came, but he went!" --stop-- of nog: --stop-- "Mammie, waar is pappie?" --stop-- "Ach lieverd, die is buiten gevlogen ..." --full stop--

btw ... mijn excuses voor het te kleine lettertype ... SkynetBlogs is niet leer wat het geweest is ... grrrrrr ...

15:44 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13/02/2012

Wedstrijden?

Ik krijg weer meer en meer uitnodigingen om nog eens een wedstrijdje te lopen.
Ook zijn er heel wat mensen die me de laatste tijd vragen waar en wanneer ik me nog eens in het strijdgewoel van een startvak ga begeven. Het lijkt erop dat mijn rentrée op loopschoenen stilaan bekend geworden is, maar ik zou toch nog enig voorbehoud willen aantekenen.

Eerst en vooral is er het feit dat ik ten volle besef dat ik écht 100% moet zijn om aan een wedstrijd deel te nemen. Ik heb al wel eens geprobeerd om ter voorbereiding van een marathon een race to lopen 'op hartslag', 'met de rem op', 'om te testen', en met nog een hele rits aan andere zelfbeschermende maatregelen in de rugzak, maar zoiets lukt me enkel tot op het moment dat ik een loper voor me zie lopen. Met andere woorden, eens het startschot in de lucht hangt is 't naar de Fillistijnen en loop ik voor wat ik waard ben.
Dat die waarde al eens een pak lager ligt dan wat ik wensen zou, dat is iets anders, maar de grinta blijft steeds onverwoestbaar aan de mondhoeken kleven.

Ten tweede is er ook nog het feit dat ik eigenlijk op dit moment in de opbouw naar de start van een voorbereiding zit, waarmee ik wil zeggen dat de weg nog lang is.
Pas op, ik ben blij dat ik terug loop, en ik ben zelfs gematigd tevreden met m'n trainingen. Op dit moment heb ik niet direct een volledig strak omlijnde planning op papier staan, maar ik heb wel in m'n hoofd hoe ik m'n huidig vormpeil wat wil opkrikken, en zowel de langere duurtrainingen (eergisteren 21k net onder de 1u50, hartslag super onder controle), de tempolopen (gisteren een tempowisselloop met telkens stukken van 3k aan 4'30" ... njet problèm!) als de versnellingen (vorige week 3 keer 1k @ 3'45" middenin een duurloopje ... alles okidoki!!) lopen vlot en worden goed gerecupereerd.

Slotsom: ik sta ongeveer waar ik anderhalve maand geleden hoopte te staan, maar een wedstrijd -en zeker een marathon!- zijn voorlopig niet aan de orde.
Allez, 't is te zeggen ... het zou wel eens kunnen dat ik begin volgende maand (shit -oei ... vergeef me ... eueueuh ... putain!- da's al binnen een goeie 2 weken ... kust nu m'n ... - ai; weeral bijna ... eueueuh ... vierhoofdige dijbeenspier-) even een klein gastoptreden geef in het Slechte Vrienden team van goede vriend Steven (ik weet het, ik weet het ... het klinkt tegenstrijdig ...) tijdes de winterduathlon van Putte, maar de 2 loopstukjes die ik daar voor m'n rekening zou moeten nemen zijn nog eens geen 5k lang, dus dat zal wel gaan ... hoop ik!

Enfin, om maar te zeggen aan Sandy en de Oppermier van de Galibier dat ik wel degelijk zeer goed naar m'n lichaam luister (wablief? wat zeg je? nóg meer lopen?? maar ja zulle, m'n zoetje, als gij da graag hebt dan doen we dat hé ... -zie je wel ;-)- ) en steeds een goed en welgemeend doktersadvies opvolg (aan mijn huisarts: het spijt me écht van die ontvoering van je 2 kinderen en het martelen van je favoriete huisdier, maar uiteindelijk ben ik blij dat het allemaal is goedgekomen en je voor mij het licht op groen hebt willen zetten ...).

En marathons? Ach ... wie weet ... some day, (not necessarily) over the ocean ...

Ah ja, Wim, op dit moment loop ik wel degelijk nagenoeg volledig pijnvrij hoor. De ontsteking probeer ik wat af te remmen door regelmatige ijskoeling, het dragen van compressiekousen tijdens en recuperatiekousen na de training, het overdadig smeren van een lidocaïnezalf, versterkende oefeningen, maar zoals steeds met chronische aandoeningen is dit alles geen garantie op een volledige overwinning van de kwaal. Amputatie tot net boven de knie zou dit wel zijn, maar ik vrees dat deze maatregel nefast is voor m'n startsnelheid, dus ik stel dat nog even uit ;-)

Aan iedereen die een paar loopschoenen in de kast heeft staan wens ik een prettige werkweek en een prachtige winterloopkilometers toe; aan de anderen enkel dat eerste, én een goed lief, want ook dat kan je warm houden...

10:16 Gepost door Geert in Planning | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10/02/2012

Telex van de Week (91)

telex--start--
de wereld draait rustig door en het leven gaat z'n gewone gangetje
--stop--
hoewel ik enkele dagen geleden toch serieus schrok
--stop--
toen ik het bericht hoorde over die potvis in Heist
--stop--
"Potvis spoelt aan op het strand en sterft", stond in de krant
--stop--
en ik dacht meteen 'God nee, Lesley-An Poppe ... dood ... dit kan toch niet waar zijn ...
--stop--
maar het ging dus over een échte potvis
--stop--
pas op, ik vind het nog steeds spijtig nieuws hé ...
--stop--
een prachtexemplaar van één der grootste zoogdieren in de wereld dat sterft ...
--stop--
allez, 't is te zeggen ...
--stop--
één der grootste zoogdieren ...
--stop--
op Maggie De Block na dan hé!
--stop--
en Daisy Van Cauwenbergh tussen 2 liposucties door ...
--stop--
aan de andere kant is het niet zo verwonderlijk
--stop--
als er nu één dier is dat volgens mij binnen de kortste keren gaat uitsterven ...
--stop--
uiteindelijk worden er toch geen kleine potvisjes geboren hé??
--stop--
technisch onmogelijk
--stop--
tenzij de naam potvis toch niets te maken zou hebben met de seksuele voorkeuren van deze edele diersoort ...
--stop--
ik zal het maar eerst eens moeten opzoeken alvorens ik er vedere uitspraken over doe ...
--stop--
maar de wereld draait dus rustig door en het leven gaat z'n gewone gangetje
--stop--
trouwens, nu we het toch over potvissen hebben ...
--stop--
Lesley-An Poppe gaat naakt poseren voor Playboy!
--stop--
wauw ...
--stop--
ik weet niet precies in welk nummer haar foto's zullen verschijnen
--stop--
maar ik denk dat dit wel makkelijk herkenbaar zal zijn ...
--stop--
het wordt zonder twijfel een extra dik nummer!
--stop--
in afwachting van de publicatie draait de wereld echter rustig door en gaat het leven z'n gewone gangetje
--stop--
en geweldig nieuws viel deze week te rapen in Nederland
--stop--
want de Elfstedentocht ... jawel ...
--stop--
gaat door!
--stop--
maar dus niet dit jaar
--stop--
het is toch wel fascinerend om te zien hoe elk jaar weer na 3 opeenvolgende koude dagen verschillende Friese dorpen hun ouderlingen erop uit sturen om op de meest ondenkbare plaatsen de dikte van het ijs te gaan meten
--stop--
volgens mij is dit een manier om de vergrijzing van de bevolking tegen te gaan ...
--stop--
"Nou Aaldrik, dus jij zeg me dat het buiten stenen vriest én dat het ijs op het Kleindiep nabij Dokkum waarschijnlijk nog niet dik genoeg is? ... Opaaaaaaaa, hey Opa ... ga jij eens effie met een stokkie in het ijs roeren en kom maar terug wanneer je er niet doorzakt ..."
--stop--
en als hij terugkomt?
--stop--
tja, dan giet et oan hé ...
--stop--
naar 't schijnt worden er in Friesland al sinds 1997 nog nauwelijks pensioenen uitgekeerd ...
--stop--
desalniettemin draait de wereld rustig door en gaat het leven z'n gewone gangetje
--stop--
hadden we het niet over pensioenen?
--stop--
yep, we hadden het over pensioenen!
--stop--
in België tegenwoordig het onderwerp van menig discussie
--stop--
wat ik niet goed begrijp ...
--stop--
kijk, dan hebben we uiteindelijk na lang wachten een regering
--stop--
en dan nog een regering die een beslissing neemt
--stop--
- alvast een wezenlijk verschil met de vorige -
--stop--
dan is 't weer niet goed!
--stop--
ok, zeggen dat de bevolking gemiddeld een pak langer moet gaan werken is niet direct iets is wat je doet wanneer je een top 3-plaats in de volgende Humo's poppoll voor ogen hebt
--stop--
maar om daar nu een half land voor plat te leggen ...
--stop--
ik heb er wel een probleem mee dat onze regering nu al, na slechts één miserabel stakingske, terugkrabbelt
--stop--
want bijvoorbeeld de politie zou dus al een uitzondering worden
--stop--
waardoor uiteraard de brandweer op straat wil komen omdat zij ook een uitzondering willen zijn en dus niet langer hoeven te werken
--stop--
eerlijk gezegd, ik begrijp die beslissing ook niet zo goed ...
--stop--
dus volgens onze regering is het onmenselijk en zelfs haast barbaars om een 56-jarige met een lichtgevende banaan in de vrieskou op een kruispunt het verkeer te laten regelen
--stop--
maar een 60-plusser met een emmer water een brandend gebouw insturen, dat is dan weer geen probleem??
--stop--
wat is de theorie hierachter?
--stop--
"maar enfin, zo een beetje warmte, dat is toch goed voor die oude gewrichten!?"
--stop--
??
--stop--
is 't dat?
--stop--
wat mij betreft mogen de agenten blij zijn dat ze op gevorderde leeftijd nog het verkeer mogen regelen ...
--stop--
in Friesland moet je vanaf die leeftijd met een stokje in een pel ijs van nauwelijks enkele centimeter dik gaan roeren en kijken of je er doorzakt of niet...
--stop--
dàt is pas onmenselijk!
--stop--
nee echt, ik hou m'n hart vast voor de volgende beslissingen van onze regering
--stop--
ik durf in mijn Telex van deze week zelfs geen grappig bedoelde suggesties te maken ...
--stop--
het risico is volgens mij namelijk te groot dat dit ooit eens tot in de Wetstraat geraakt ...
--stop--
en dat daar iemand -ik zeg niet wie want de mensen lachen zo al genoeg met Vincent Van Quickenborne- zit die tijdens het lezen van de meest idiote en verstgezochte mijner voorstellen even bedachtzaam in z'n haren krabt
--stop--
een klein bolletje neusprut met chirurgische precisie uit z'n reukorgaan pulkt (ik weet niet waarom, maar iets zegt me dat hij die altijd weer probeert in de koffie van De Wever te mikken ...)
--stop--
en bij zichzelf denkt 'Hé maar DAT is nog eens een goed idee'
--stop--
pas op, ik kan me vergissen ...
--stop--
maar het risico is gewoon té groot
--stop--
en ik heb veel liever dat de wereld rustig door draait en het leventje z'n gewone gangetje blijft gaan
--stop--
en daarbij, het moet maar eens gedaan zijn met dat lachen over onze Belgische regeringsvorming ...
--stop--
uiteindelijk heeft dat nu ook weer niet zoooooo lang geduurd hé ...
--stop--
als ik bekijk hoe lang het duurt alvorens het TAS een beslissing heeft genomen over de kwaliteit van het rundsvlees dat Contador al eens placht te eten ...
--stop--
schandalig!
--stop--
zijn urinestaal is verdampt tegen de tijd dat ze het potje opendraaien ...
--stop--
het voordeel voor El Pistolero is dat z'n straf gedaan is tegen dat er een uitspraak wordt gedaan ...
--stop--
maar nog het strafst van al ...
--stop--
uiteindelijk valt dit nog mee, naar de normen van het TAS
--stop--
want wat hebben ze ook nog deze week beslist?
--stop--
dat Ulrich ook schuldig is aan dopinggebruik!
--stop--
en dus is hij meteen ook z'n derde plaats in de Ronde van Frankrijk van 2005 (!) kwijt
--stop--
de kans is groot dat wanneer het TAS ooit nog eens een uitspraak doet, er geen nieuwe winnaar voor de geschorste uitslagen kan gevonden worden ...
--stop--
omdat de atleet die toenertijd 2de werd, en nu dus de overwinning kan claimen ondertussen overleden is ...
--stop--
om het leven gekomen bij een ongeluk ...
--stop--
in 1998 ...
--stop--
in Friesland ...
--stop--
door het ijs gezakt!
--stop--
sindsdien is de wereld echter doorgegaan met draaien en het leven gaat nog steeds z'n gewone gangetje ...
--full stop--

12:05 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07/02/2012

Mis 2011

Ja, ook in 2011 ben ik al wel eens naar de kerk geweest.
Een gedetailleerd overzicht van deze bezoekjes, alsmede een netjes uitgetypt en gereviseerd verslag van wat er al eens tijdens een eventueel (ik laat dit met graagte in het midden) biechtgesprek naar boven is gekomen moet je echter niet meteen op deze pagina's verwachten. Waarmee ik maar wil zeggen: het gaat hier niet over ...

Miss 2011? Ten eerste is dat met een dubbele 's' (nietwaar, Adolf?) en ten tweede kom ik met mijn osseknieën en ongeschoren benen niet direct in aanmerking voor zulk een titel, tenzij men alsnog een verkiezing voor Miss Baksel in het leven zou roepen. Om maar te zeggen: ook hierover geen woord op mijn blog.

Waar ik het wel even over wil hebben is waar het vorig jaar allemaal mis is gegaan, meer bepaald met mijn loopprestaties.
Het begon nochtans allemaal zorgeloos; kommer en kwel leken netjes opgeborgen in een zware kist van kryptoniet. Marathons stonden netjes ingepland, de tainingen verliepen voorspoedig, de weergoden waren me gunstig gezind ... niets deed vermoeden dat ik half februari zowat mijn laatste loopkilometers van 2011 aan het lopen was toen plotseling de kuitspieren beslisten om van 'parkeren' een hogere kunst te maken en alle verdere medewerking aan de activiteit die wij, hardlopers, met heel veel liefde en passie onze sport noemen.
Gevolg: revalidatie tot in augustus. Niks lopen, gedaan voorbereiding, schluss over en uit!

In augustus, na mijn verlof, mocht ik terug de baan of, zo u wil, de hort op. Zonder planning evenwel, want na al dat gerevalideer wilde ik niet verder springen dan mijn neus lang is.
Een keer of 3 een klein toertje rustig gelopen en, lap, daar stonden we weer. Dit keer met beide knieën in panne. De dokter dacht eerst aan overbelasting, maar gezien de geringe loopactiviteit tijdens de voorgaande maanden kon ik me daar niet direct mee verzoenen. Dus eventjes naar een specialist met, zo hoop je toch altijd maar, een beetje kennis van zaken.
Verdict: chronische ontsteking van de patellapees. Er bestaat een mooie latijnse naam voor dit euvel, maar die ben ik eventjes kwijt. Het komt er gewoon op neer dat de voornoemde kniepees een beetje ontstoken is, waardoor ze dikker wordt. Door deze verdikking ontstaat er mer wrijving met de knieschaaf waardoor er een klein laagje kalk op het gewricht gevormd wordt. Door deze extra laag kalk ontstaat er wer meer wrijving, wat er voor zorgt dat de pees meer ontsteekt. Meer ontsteken = dikker = meer wrijving = meer kalk = meer wrijving = meer ontsteking = je snapt 't wel, denk ik ...
Blijkbaar is dit iets waar ik eigenlijk al langer moet mee lopen. Volgens de specialist zelfs al sinds ik een jaar of 16 was. Het kan wel zijn dat hij gelijk heeft, want ik heb eigenlijk altijd al gevoelige knieën gehad, maar nooit gevoelig genoeg om te stoppen met sporten. Vorig jaar was de pijn echter niet meer te harden en bleef er geen andere keuze meer dan tijdelijk te stoppen met lopen.
De verschillende medisch geschoolde heren die ik in de 2de helft van 2011 bezocht raadden me zelfs af om het hardlopen ooit nog terug op te nemen ... waar hebben we dat ooit nog gehoord??

Ach ja ... kijk, het is niet dat ik niet wil stoppen met lopen hé ... ik fiets ook wel graag en fitness vind ik ook wel leuk, en schaken, dammen, met de kaarten spelen, en in de neus peuteren ... dat kan ik als de beste. Er zijn dus wel degelijk zeer hoogstaande alternatieven voorhanden, en ... ach, komaan, ik ban aan 't zeveren ... als een dokter graag zou hebben dat ik stop met lopen dan mot hij maar z'n verantwoordelijkheid nemen, en in dezelfde moeite ook zijn zaag om m'n 2 benen te amputeren.
Zoals mijn huisarts het eind december verwoordde:
"Kijk, eigenlijk zou je beter wat meer fietsen en niet echt meer lopen, maar als je dat graag doet begrijp ik wel dat dit een beetje moeilijk ligt ..."
Zeer duidelijke woorden, die door de vertaalsoftware die ik standaard in mijn brein meedraag als volgt werd geïnterpreteerd:
"Welnu brave jongen, ik zie geen enkele medische reden meer om niet meer te lopen. Ga, of beter nog, loop heen in vrede ..."

Kijk, dàt vind ik nu nog eens een dokter zie ...

Ik hoop op een beter 2012!

11:13 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

30/01/2012

Telex van de Week (90) -reprise

telex--start--
persoonlijk dacht ik dat het voorjaar van 2012 vrij saai zou worden ...

--stop--
de Rode Duivels spelen nergens een groot voetbalkampioenschap
--stop--
dit keer omdat er geen is
--stop--
maar zie ... er is toch een Belg aan de slag op het hoogste niveau:
--stop--
Eric Gerets, als bondscoach van Marokko
--stop--
ondertussen heeft hij z'n eerste wedstrijd al verloren ...
--stop--
typisch Belgisch!
--stop--
verder had ik ook nooit gedacht dat we nu al een regering zouden hebben
--stop--
want het heeft wel wat geduurd
--stop--
maar zie daar: we hebben een regering
--stop--
waar ik in den beginne ook niet zo wild van was
--stop--
want bijvoorbeeld geen Bert Anciaux
--stop--
... toch altijd goed voor een emotioneel momentje links en een traantje rechts
--stop--
echter niet getreurd: Philippe Muyters heeft bij z'n eerste optreden in 2012 ook al 3 microfoons ondergesnotterd
--stop--
verder dacht ik dat onze regering ook een paar stand up comedians zou missen
--stop--
genre De Gucht
--stop--
altijd goed voor heerlijke tv
--stop--
ook hier was ik mis:
--stop--
VT4 had reeds 'The Block'
--stop--
de regering nu ook:
--stop--
Maggie De Block!
--stop--
en Maggie heeft haar entree niet gemist hoor
--stop--
op de eerste officiële foto van de nieuwe regering stond ze vooraan, op de eerste rij ...
--stop--
en zag je niemand anders staan
--stop--
straffer nog: ook het gebouw dat de achtergrond moest vormen was niet te zien
--stop--
laat jullie echter niet afschrikken door de enorme presence van de allereerste Belgische staatssecretaris die naar een bouillonblokje is vernoemd ...
--stop--
want ze heeft een gouden hart en een geweldig gevoel voor humor!
--stop--
zo vertelde ze gezwind in haar eerste officiële inerview dat ze snel komaf wilde maken met -en ik citeer- "gangbangs van minderjarigen"
--stop--
dan heb je eens jongeren met een sociaal geëngageerde hobby die hen van de straat houdt
--stop--is 't weer niet goed--stop--nu, om volledig correct te zijn, ons Maggieblok met fijne kruiden verstaat onder 'gangbang' iets helemaal anders dan wat de modale bordeelbezoeker eronder zou verstaan ...--stop--
voor ons Maggie is het niet meer maar zeker ook niet minder dan jongeren die op straat (niet in de gang!) andere mensen op hun muil slaan
--stop--
ze vormen dus een 'gang' met als enige verheven doel anderen een 'bang' te verkopen
--stop--
beste mensen, zoiets maken ze bij ons dus staatssecretaris
--stop--
je zou beginnen denken dat men heeft gepoogd om een hele korf borderliners, randdebielen en neuspeuteraars (de meeste van onze professionele politici kunnen zich volgens mij op weinig meer talenten beroepen dan dit laatste) bij mekaar te krijgen om aldus een Italiaanse premier met pedofiele trekjes als 'normaal' te kunnen verkopen
--stop--
zo iets van 'Kijk daar, die met zijn strikje ... vergeleken met de rest ziet die er toch nog vrij normaal uit!?'
--stop--
nu heb ik zo mijn gedacht over mensen met een strikje in het algemeen
--stop--
zeker over hen die zo een kleinood als normaal kledingstuk beschouwen én daarbij nog een vreselijk slechte imitatie van de grimassen van een geconstipeerde Bugs Bunny nadoen telkenmale ze een glimlach tentoon willen spreiden in het bijzonder
--stop--
maar daarover gaat het hier even niet
--stop--
het ging hier over soep ...
--stop--
... met MaggieBLOCKskes
--stop--
want uiteindelijk is niet zo dom als ze in haar interviews laat uitschijnen
--stop--
neem nu haar woordgrapje met die gangbangs ...
--stop--
toch heel slim van haar om een referentie naar het Engels te leggen hé ...
--stop--
zo weten we meteen dat ze niet zomaar een domme blok beton is, maar eigenlijk over flink wat talenkennis beschikt
--stop--
voor wie denkt dat een basiskennis van de taal van Shakespeare aan iedereen in ons landje gegeven is refereer ik toch wel even naar het schabouwelijke Engels van onze Europese president Herman From Ramp-ai
--stop--
én naar de onuitputtelijke bron aan versprekingen waaraan Willy Claes zich in die 2 weken dat hij Mister NATO was zich bleef laven
--stop--
"I stink we'll have en answar by Agusta" - den diene, ja ...
--stop--
nee, Maggie is beter dan dat!
--stop--
gang = bende en bang = boenk eroep, maar dan in proper Inglis! (dit laatste zet ik er gewoon zo op voor 't geval Willy Claes toch mijn blog zou volgen ... iedereen heeft het recht om te begrijpen waar het hier over gaat hé ...)
--stop--
een minder begaafd politicus (met uitzondering van DSK, want als er nu ééne gast is die precies weet wat 'gangbang' wil zeggen ...) zou al gauw iets zeggen in de trant van 'Het moet nu maar eens gedaan zijn met mensen die altijd maar schrik hebben in een gang ...'
--stop--
trouwens, nu we het er toch over hebben ...
--stop--
er is één ding wat me opvalt in verband met 'gangvrees':
--stop--
het is bij mijn weten de enige fobie waarvoor er geen uit het Grieks of Latijns afstammende benaming bestaat!
--stop--
terwijl je voor andere, zo mogelijk nog meer onzinnige, angsten dit wél hebt ...
--stop--
bijvoorbeeld:
--stop--
angst voor lange woorden:
--stop--
noemen we hippopotomonstrosesquipedaliafobie
--stop--
gegarandeerd dat wanneer de dokter deze diagnose stelt, en hij het bij het rechte eind heeft, dat 't kot te klein is ...
--stop--
of nog een:
--stop--
ablutofobie ...
--stop--
dat is de angst om je te wassen.
--stop--
voorwaar één van de smerigste fobies die er is ...
--stop--
of agateofobie ...
--stop--
dat is dan weer angst voor krankzinnigheid ...
--stop--
om zot van te worden!
--stop--
écht, de lijst van fobies is onmetelijk lang ...
--stop--
en toch ontbreken er volgens mij nog een paar ...
--stop--
zoals daar zijn
--stop--
Muytersfobie: angst voor sociale media
--stop--
CostaConcordiafobie: angst om met een boot op een rots te varen en in een reddingssloep met de kapitein te gaan zitten
--stop--
komt naar 't schijnt wel eens voor bij Roemeense escorte dames
--stop--
werkfobie: is de angst om op maandagen te ontdekken dat zowel je rode, groene als blauwe vuilniszakken allemaal op zijn zodat je niet op 't straat kan komen om paletten in brand te steken, snelwegen te blokkeren en belachelijke leuzes te scanderen
--stop--
stopfobie ...
--stop--
de angst van het woordje stop ...
--stop--
aaaaaaaaaaaaaaaah ...
--full stop--

20:10 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23/01/2012

Avondloper

Ik ben een avondloper.

Niet dat het aantal feromonen dat per uitgevoerde looppas wordt opgewekt meetbaar hoger ligt dan op vroegere uren, een uiterst zeldzame vorm van lichtallergie me parten speelt of ik een soort ‘noenfobie’ heb ontwikkeld waarbij alleen al het vernoemen van het middaguur tot panische angsten leidt zodat hardlopen om en bij de middag tot een onuitvoerbare taak verheven wordt, maar het is nu eenmaal zo dat ik door het uitblijven van de verlossende Lotto-winst in een dusdanig financieel ongunstige situatie verwikkeld ben dat ik wel verplicht ben om er een voltijdse dagtaak op na te houden.

Tijdens de weekends tracht ik wel overdag te lopen, maar voor weektrainingen kan ik de avond niet vermijden. Dikwijls is het zelfs al zowat nacht wanneer ik de kans zie eindelijk mijn loopschoeisel om te binden en de diepe donkere duisternis in te duiken.

 

In het begin lag me dat niet zo goed; het is een tijdstip waarop de meeste mensen ontspannen voor de beeldbuis zitten/hangen/liggen, een spelletje spelen, hun okselholtes scheren, … enfin, ze doen iets wat het leven ontspannen of op z’n minst een beetje gladder maakt. Het is ook een tijdstip waarop ik geen nieuwe wegen durf te exploreren, want in het donker verdwalen is nóg minder gezellig dan op klaarlichte dag verloren te lopen en daarbij, stel je nu eens voor dat Erastosthenes zich indertijd heeft vergist en Columbus gewoon gezegd heeft dat de Aarde inderdaad rond is omdat hij een excuus zocht om thuis uit te leggen waar hij potverdekke al die tijd gezeten had … voor je het weet totter je blind van de wereld af hé!

Ach, zoals een bittere aspergescheut in een beschoten oorlogswinter kan smaken als een zoete wortel, zo heb ik me verzoend met het lopen in de nacht.
Misschien ligt de charme van lopen in het pikkedonker zelfs in de bezwaren die ik net heb opgesomd: ik hou me aan bekende wegen (hoewel ik ook daar al wel eens over een vluchtheuveltje op m’n gezicht durf te gaan – ‘k zal ’t zelf maar zeggen … ;-) ) en je weet je omringd door een stelletje onderuitgezakte gladgeschoren spelletjesfanaten, iets wat een - geef toe- superieur gevoel geeft.
Omdat ik kan lopen op een weg waarvan ik elk putje, losliggend steentje en - jawel- levensbedreigend vluchtheuveltje ken én omdat het zicht tot 5 Beaufort onder 0 herleid is kan ik al na een paar kilometer het gros van m’n zintuigen uitschakelen en ongebonden (wanneer ik de vluchtheuveltjes succesvol overleef zelfs ongeschonden) van het geplande loopje genieten. Een regenbui die anders als storend zou worden ervaren ga je verwelkomen als een welgekomen reisgezel op weg naar je volgende kilometer, een windstoot die in normale omstandigheden je tempo zou breken voelt nu aan als een kus in de nacht van een donkere schone, en de eenzame ster die aan het raam van het firmament haar gloed met 3 punten op de schaal van Richter verhoogt vertaal ik als de goedkeurende knipoog van een heengegane dierbare.

Misschien romantiseer ik het lopen tijdens de avonduren wel een beetje, ik geef het toe, maar wat wil je … ik ben nu eenmaal een avondloper.

15:17 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16/01/2012

Tijdreiziger

Ik geloof enorm sterk in de kracht van woorden.
Vergelijk het een beetje met mensen die constant iets zoeken achter de symboliek van getallen (ik denk dat er zo zelfs zijn die ook een blog hebben, nietwaar, mevrouw Beernaert? ;-) ), maar dan met letters.

Om een voorbeeldje te noemen, volgens mij is het niet toevallig dat er tussen de familienaam 'De Gucht' en het dialectisch aandoende woordje 'bucht', wat zoveel betekent als afval, slechts 1 lettertje verschil zit. Enfin, het is maar hoe je het bekijkt, maar ik zoek altijd meer achter dit soort zaken.

Sinds ik van job ben veranderd neem ik dagelijks de trein. Voor mij niet zo frustrerend dan voor heel wat andere houders van een NMBS-abonnement, want ik ben een gelukig en zeer tevreden gebruiker van de lijn Antwerpen-Brussel, zowat de meest bereden baan op 2 sporen die ons landje rijk is. Komende van een betrekking waar ik meer verplaatsingen per vliegtuig nam dan een Eskimo in z'n kajak kruipt lijkt dit misschien een normalisatie van het woon-werkverkeer, maar voor mij is dit een wereld die opnieuw voor me open gaat.
Ik zeg 'opnieuw', omdat ik tijdens mijn eerste 7 actieve jaren op de arbeidsmarkt ook al een trouw spoorgebruiker was, maar toch ... ik blijf het een ontdekking vinden.

Neem nu vorige week. Op de radio hoorde ik nog een item over het treinverkeer in het ochtendjournaal. Een korte bijdrage waarin onze nationale trots van de ijzeren weg alle lof over zichzelf sprak aangezien statistisch kon worden aangetoond dat zo goed als 9 treinen op 10 netjes op tijd reden. Keurig resultaat, zo lijkt me. Negentig procent is iets wat ik tijdens mijn schoolloopbaan slechts zelden heb mogen meemaken, dus ik kan wel de waarde van dit hoge getal inschatten.
Anderzijds lijkt 't me alsof ze hun best doen om die 10% aan te late treinen (ik neem aan dat het niet zo is dat 90% op tijd rijdt, 5% te laat is en 5% te vroeg vertrekt??) op mijn traject samen te brengen. Nog eens, ik klaag niet, want door de overvolle treinagenda tussen Antwerpen en Brussel sta je nooit lang te wachten op het volgende stel dat zich met piepende remmen aan je perron presenteert.
Dus, item op de radio: 90% van de treinen volgt de spelregels, 10% heeft een lidkaart van de PS en komt dus te laat of helemaal niet.
Sta ik daar vorige week op perron 11 van Brussel Noord, het hart bonzend in m'n borstkas, niet vanwege de schaarsgeklede vriendelijke (want ze wuiven allemaal, écht sympathieke meiskes!) dames die met gespreide knieën onder rood neonlicht in het stationskwartier hun kost proberen te verdienen, maar wel omdat ik door alweer een iets uitgelopen vergadering een verschroeiende sprint heb moeten plaatsen om tijdig in het station te raken.
Gelukkig staat m'n bureau op slechts een minuut of 6 wandelen van het noordstation verwijderd, wat al rennend makkelijk tot onder de 5 minuten kan worden gebracht. Zo kon ik om 16u38 vertrekken in de hoop nog net de trein van 16u42 te halen. Wat bleek? Ondanks mijn zeer verdienstelijke poging deze trein te halen, miste ik op een haar na de trein van 16u32, wat niet zo erg was, want ik kon nog netjes mijn hartslag terugbrengen tot een normaal niveau alvorens gezwind de trein van 16u37 te nemen.
Het doet me denken aan het grapje van 3 jongetjes die pochten om de snelheid waarmee hun papa zich kan verplaatsen, waarbij de eerste zegt dat zijn papa een Porsche heeft en op 1 uur van Brussel naar de zee kan rijden. De tweede wil net onderdoen en zegt dat z'n papa een Ferrari heeft en daarmee makkelijk op 2 uur tijd van Brussel tot in Berlijn kan rijden. De derde kucht eventjes, bekijkt z'n 2 vriendjes een beetje meewarrig, en zegt dat zijn vader pas écht straf is. Hij heeft namelijk een Lada van 25 jaar oud, maar werkt aan het ministerie, waardoor hij stopt met werken om 4 uur, en toch om half 4 al thuis is.
Wel, zo voel ik mij dus ook sinds ik de trein neem.

jet_train.jpgIs het toevallig dat er slechts zo weinig verschil zit tussen de woorden 'treinreiziger' en 'tijdreiziger'?
Nope!

08:42 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

13/01/2012

Telex van de Week (89)

 

telex--start--
Ik heb 't al gezegd - eigenlijk steek ik in de rubriek 'Telex van de Week- té veel tijd om er nog mee door te gaan
--stop--
Stel nu (gewoon om het bovenstaande te illustreren) dat ik deze week wél een Telex zou schrijven
--stop--
het zouden weeral overuren worden...
--stop--
te beginnen met 's mans favoriete onderwerp(en):
--stop--
borsten!
--stop--
naar aanleiding van de problemen met de lekkende PIP-implantaten (ceci n'est pas une pip, madame ...) stelt onze bevoegde minister, Laurette Onkelinx, dat er dringend werk moet worden gemaakt van, en ik citeer, een perfecte traceerbaarheid van borstimplantaten
--stop--
kijk ...
--stop--
ik ga mezelf geen specialist ter zake noemen ...
--stop--
maar geef me een jongedame met kunsmatig opgehoogde borststructuren en ik heb haar implantaten in no time getraceerd!
--stop--
en als er kan op lekkage is zal ik wel rubber ...
--stop--
... handschoenen gebruiken
--stop--
safety first!
--stop--
laat ons echter deze eerste Telex van het nieuwe jaar vooral positief en opbouwend houden
--stop--
en dus in de eerste plaats blij zijn dat we üverhaupt zoiets hebben als een bevoegd mininster
--stop--
hoewel ...
--stop--
ik blijf er in deze context toch een dubbel gevoel aan over houden
--stop--
'een dubbel gevoel' ... is het dat wat een neptiet met een mens doet??
--stop--
want volgens mij is het zo gegaan:
--stop--
dagen, weken, ja zelfs maanden heeft het geduurd alvorens ons land een nieuwe regering kreeg ...
--stop--
hele nachten lang werd er onderhandeld, tot zolang dat de laatste pizza in het landdoor de onderhandelaars werd besteld en vakkundig opgegeten
--stop--
ik durf vermoeden dat een heel deel van ons begrotingstekort te wijten is aan pizzarekeningen, maar bewijzen kan ik dit niet
--stop--
er is zelfs zoveel pizza gegeten dat er uiteindelijk voor een Italiaanse premier werd gekozen
--stop--
wat een giftige olijf allemaal kan doen hé ...
--stop--
want, geef toe ...
--stop--
een Italiaanse premier ...
--stop--
niet direct de meest integere keuze, me dunkt ...
--stop--
nu moeten ze gewoon nog een Griek als CEO voor de Dexia Holding zoeken en we zijn helemaal vertrokken ...
--stop--
en een Japanner als minister van kernenergie, ik zeg zo maar iets ...
--stop--
maar kom ...
--stop--
na honderden slapeloze nachten, duizenden onverteerde pizza's en miljoenen ontkurkte flesjes Spa blauw kwam er uiteindelijk witte rook uit de schoorsteen van de Wetstraat 16
--stop--
mogelijk dat de dag tevoren de schouwveger is langsgeweest
--stop--
maar laat ons er toch vooral van uitgaan dat er een akkoord werd bereikt
--stop--
en dus kwam op een gegeven ochtend, op een uur dat menig pizzabakker in het land glimlachend z'n kassa aan het tellen was,
--stop--
Lauretta Onkelinx thuis
--stop--
moe van het slaapgebrek, brakend van de giftige olijven en met door té veel Spa onder druk gezette en daarom dichtgeknepen billen thuis
--stop--
haar man was, zoals zovele voorgaande nachten, nog opgebleven
--stop--
haast waterend in haar onderbroek valt ze in zijn armen, momelend (of gorgelend, ik weet niet precies hoe dringend ze naar het toilet moest) dat er een akkoord is
--stop--
hij kust haar hartstochtelijk, nauwelijks beseffend dat de warme doch vochtige gloed die zich op dat moment over zijn tenen verspreidt volledig te wijten is aan de vele liters Spa uit de Wetstraat
--stop--
en vraagt haar of ze een ministerpost heeft gekregen
--stop--
voldaan en zichtbaar opgelucht door haar water dat nu over het parket een weg naar het laagstgelegen deel van de living zoekt knikt ze instemmend
--stop--
Hij zegt "O schat, dat is geweldig ... zeg me vlug ... waar zal jij je de komende 4 - allez, 2... - jaar mee bezig houden?"
--stop--
maar dan in 't Frans
--stop--
wat ongeveer moet geklonken hebben als:
--stop--
"OOOOOOOO (Walen overdrijven alijd met hun klinkers ...) trésor, nondemiljardedzju!!"
--stop--
want je mag niet vergeten dat ook hij moe is en tenslotte al 5 minuten met zijn blote voeten in de zeik staat
--stop--
haar antwoord:
--stop--
valse tetten!
--stop--
pffffffffff
--stop--
je zou van minder in de drank vluchten
--stop--
want dat is tegenwoordig de hype onder politici hé ...
--stop--
we hadden al de burgemeester van Moerbeke, Filip Maris
--stop--
een olijkerd die complet bezopen een gemeenteraad voorzat
--stop--
en ook de burgemeester van Sint Truiden, Ludwig Vandenhove, die kerstmis vierde door stomdronken van een stoel te totteren
--stop--
geen wonder dat 1 op 5 van de burgemeesters in ons land hun volledig mandaat niet kunnen uitzitten
--stop--
die job is gewoon véél te slecht voor je lever!
--stop--
en nu is er dus ook de Antwerpse schepen Ludo van Campenhout (nota bene bevoegd voor stadsontwikkeling - in Antwerpen is niet alleen de stadsring bochtig!) die 3 weken gaat afkicken op de Nederlandse Antillen
--stop--
volgens mij doen de kranten er beter aan om ons mee te delen welke politici geen persoonlijke bekenden van Johnny Walker zijn!
--stop--
want mij maak je niet wijs dat voornoemde zuipschuiten de enigen zijn hé ...
--stop--
je gaat me écht niet vertellen dat de pipo's die zichzelf 8% loonsopslag (per ongeluk, uiteraard ...) gaven allemaal nuchter zijn hé!?
--stop--
trouwens, Di Rupo zijn uitleg hierover was weer van een buitenaardse schoonheid ...
--stop--
aaaach, dat iiiiiiz gewooooon een verkissiiiiing
--stop--
je ziet 't ... Walen en klinkers ...
--stop--
want ja, zie je ...
--stop--
we bedoelden eigenlijk 5% loonsvermindering, maar minister Onkelinx moest dringend naar 't toilet, want die kan tegenwoordig toch zo moeilijk haar water ophouden
--stop--
en toen ze riep dat 't toiletpapier op was gaven we haar per ongeluk de papieren met de juiste cijfers
--stop--
volgens mij is 't zelfs zo dat de diagnose van de Argentijnse presidente Cristina Kirchner -schildklierkanker, zo werd gezegd- door Elio Di Rupo himself werd gemaakt
--stop--
niet dat volwassen vrouwen zijn specialiteit zijn, maar toch ...
--stop--
wat blijkt nu na de verwijdering van Cristina's schildklier?
--stop--
aaaach, dat iiiiiiz gewooooon een verkissiiiiing
--stop--
maar ze zal wél steunzolen moeten dragen!
--stop--
trouwens, in de media kan je nergens terugvinden wat haar dan wél mankeert
--stop--
als ik zou mogen gokken ...
--stop--
lekkende borsten!
--stop--
Laurette, kom van die WC af ...
--stop--
er is weer werk aan de winkel!
--full stop--

12:02 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11/01/2012

Het beste wat een croissant kan overkomen

Mensen die mijn blog diagonaal zouden lezen en er als rasechte psychologen conclusies over mijn welbehagen, angsten en persoonlijke passionele anachronysmen willen aan vastknopen zouden weleens tot de ongezouten conclusie kunnen komen dat mijn levenslijn zich uitsluitend heeft gewikkeld rond hardlopen en politiek.

Niets is echter minder waar. Hardlopen manifesteert zich weliswaar reeds enkele jaren als één der pijlers van mijn welbehagen, politiek is meer iets wat ik als amusant tijdsverdrijf beschouw. Wanneer je de prestaties van de laatste generaties aan politiek vernuft opmaakt lijkt het mij overigens haast onmogelijk om er meer over te vinden, maar bon, dit is dan weer mijn persoonlijke visie.

 

Wat ik zelf eigenlijk vrij opvallend vind is dat ik nauwelijks iets over literatuur schrijf, terwijl dit toch reeds sinds mijn prepuberale ontdekking van Thea Beckman (gelukkig kwam dit historisch gezien vele jaren voor mijn kennismaking met Mieke Maaike's obscene jeugd, zodat mijn jonge jongensdromen de politiek correcte onderwerpen ridders en kastelen meekregen, en niet de verwaterde aanwezigheid van vochtige grotten dienden toe te laten ...) een allesoverheersende hobby van me is.

Let wel, wanneer ik het over literatuur heb, dan bedoel ik dit dan ook in de meest brede zin van het woord, waarbij ik smakelijk kan lachen met een goede Brusselmans, heerlijk kan huiveren met een King, verwonderd kan achterblijven na het wegleggen van een Koontz, de wereld totaal anders bekijk telkens ik een nieuwe Irving (mijn favoriete auteur bij uitstek!) leer kennen, stikjaloers ben wanneer ik geconfronteerd word met het onovertroffen talent van Zafon en zelfs niet afgeschrikt ben wanneer men me een Joyce ter hand stelt.

Ik bedoel maar, als het gedrukt kan worden, dan kan ik het lezen. Uiteraard zijn er uitzonderingen op deze stelregel, en aldus zal men mij nooit betrappen met een Konsalik en vind ik Aspe een verspilling van gerecycleerd papier, maar over smaken en kleuren kan men niet twisten. Trouwens, zelfs wanneer een boek me niet meteen kan boeien (het lijkt wel een grapje van Houdini ;-) ), leg ik het niet meteen weg want ik ben van nature uit zo moorddadig nieuwsgierig dat ik altijd de pointe wil weten. Ook hierop kan ik evenwel een uitzondering opnoemen, en wel in de vorm van De Duivelsverzen van

Salman Rushdie, gewoon omdat dit boek, als men dit drukwerk zo al mag noemen, zowel verhaaltechnisch als inhoudelijk het niveau van een gemiddeld glas water niet overstijgt.

Moest die paljas van een Ajatollah er indertijd niet zoveel tamtam rond gemaakt hebben, de auteur -wiens naam zo geweldig veel fonetische gelijkenis met salmonella vertoont dat mijn geloof in het toeval een fatale knauw heeft gekregen- ware nooit verder

gekomen dan een totale oplage van een exemplaar of 7, 8 maximum. En dan alleen nog maar omdat hij een grote familie heeft!

Om maar te zeggen, ik vind dat niet direct een goed boek.

 

Waarom nu al dit geleuter over literatuur, al dan niet met een grote 'l/L'? Wel, omdat ik net een vrij atypisch boek gelezen heb. Een boek dat de meesten onder jullie niet zullen kennen. Ik zou zelfs meer durven zeggen: een boek waarvan jullie, adepten van de goede smaak, nooit de aanschaf zouden overwegen. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat u, als lid van de besloten kring mijner hooggeëerd lezerspubliek, dit boek meteen gratis ter beschikking van de eerstvolgende tombola van welke vereniging dan ook zouden stellen wanneer het bij toeval via een onbestemde actie, genre 'Deze week een gratis boek

bij aankoop van 2 potten overheerlijke Nutella!' of 'Boek nu uw vakantie in de zon en ontvang zonder verdere aankoopverplichting dit wonderlijke verhaal' in het bezit van dit semi-lijvige (360 bladzijden op de kop, epiloog inclusief) werk zouden komen.

Voorwaar, beste mensen, totaal onterecht!

Bij deze breek ik voorzichtig een lans (voorzichtig, want deze zegswijze staat of valt volledig met het breken van de lans; wanneer het dijbeen het eerder begeeft dan het spreekwoordelijke werpgerief zijn we nog verder van huis!) voor 'Het beste wat een croissant kan overkomen' van Pablo Tusset.

Toegegeven, de titel slaat op niets. Trouwens, het correcte antwoord is 'met roomboter besmeerd worden', iets wat al op pagina 1 uit de doeken gedaan wordt en verder in het verhaal niets ter zake doet.

Nu we toch bezig zijn zou ik nog een tweede iets willen toegeven: ook de cover van het boek trekt op geen fluit(instrument). Bekijk het plaatje onderaan maar eens: een knalgele achtergrond waarop een groteske croissant geplaatst wordt met daarop gezeten een

uit de context gerukte pin-up uit de jaren 50.

Toen ik op een recente uitverkoop van boeken (jawel lieve mensen: ik ben een prijsbewuste consument, dit vooral vanwege de economische realiteit waarin we leven) dit boek ontdekte lachte ik onderhuids iedereen die ook maar de aanschaf van deze

klepper zou overwegen vierkant uit. Allez, geef toe ... die titel, die cover ... wie koopt nu zoiets?

Ook de korte beschrijving op de achterflap maakte totaal geen indruk op me.

 

En dus …

En dus heb ik het boek maar gekocht. Immers, geef toe: een belachelijke kaft, nietszeggende korte inhoud en een titel waarvan je je haar in brand zou willen steken … 't klinkt bijna alsof ik het zelf geschreven heb!

Niets is echter minder waar: Het beste wat een croissant kan overkomen is een prachtig boek, hilarisch bij vlagen, ingetogen bij momenten, verrassend bij uitstek!

Dames en heren, lees de recensie die je kan lezen op deze link: http://www.deadline.nl/news/Het+beste+wat+een+croissant+k... , maar geloof me op mijn woord dat de persoon die de laster in het artikel heeft geschreven een totaal aliterair schepsel is dat nog nooit een boek van de binnenzijde heeft gezien ("Cultuur gaat ergens over en dit boek niet" ... jeezes; hoe bekrompen kan je zijn!? … en daarbij, wie het boek gelezen heeft en daarna de recensie bekijkt merkt dat de recensent ofwel het boek niet volledig heeft gelezen, ofwel het niet heeft begrepen, en meer dan waarschijnlijk een zeldzame combinatie van beide tentoon spreidt), verscheur in gedachte de webpagina (print het desnoods eerst uit moest deze virtuele manier om komaf te maken met online gezever té veel van je verbeelding vragen), geloof in mij (2000 jaar geleden was er eens de zoon van een middenstander die ook zo is begonnen) en lees het boek.

 

Ik dank u van harte voor uw aandacht.

 

08:48 Gepost door Geert in Literatuur | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06/01/2012

Weste Bensen!

Laat ons eens beginnen zoals alle normale mensen een nieuw jaar beginnen:
Gelukkig nieuwjaar!

Ziezo, dat is meteen ook weeral achter de rug.
Pas op, 't is niet dat ik het niet meen hoor, helemaal niet! Ik wens jullie allemaal van ganser harte een prachtig, vrolijk, zonnig (ook al weer geleden van in 1976 ...), gezond (dat vooral), sportief (uiteraard), deugddoend, hartverwarmend (stel dat de zon ook in 2012 weer grotendeels forfait geeft dan heb je dat dan toch al), culinair hoogstaand (nu Piet Huizenhoge Truut tot Ridder in de Diabetes is geslagen is dit nu reeds een bijna vaststaand feit), liefdevol maar vooral formidastisch (ik blijf ijveren om dit woord in de Van Dale te krijgen ... heb de buik vol van tentsletten en gezwaffel!) 2012 toe. Het is gewoon dat ik eigenlijk niet sterk ben in het uiten van wensen op het gepaste tijdstip.

Pas op, veelal is dit, zoals o zo vele zaken in deze wereld, volledig buiten mijn wil om, maar het valt te dikwijls voor om alles op het toeval te blijven steken.
Neem nu de afgelopen oudejaarsavond. Voor Marathon Geert is dit eigenlijk slechts een pseudo-speciale avond. Speciaal omdat we dit steeds in (hetzelfde) goede gezelschap vieren en er steevast een gezellige en lange avond van maken boordevol prachtig bruingebakken vlees, perfect gesneden groenten, sauzen waar de juiste cuisson zo van het dekseltje rolt, perfect à point gebakken brood, en -bovenal- spelletjes tot in de vroege uurtjes.
'Pseudo', omdat voor mij eigenlijk het samenzijn op deze avond centraal staat, en niet zozeer de overgang van oud naar nieuw. Het obligate onderbreken van de feestelijkheden om elkaar rond de hals te vliegen, de niet aanwezige naasten in prime time te bellen en de minder dichte verwanten van een sms'je te voorzien heeft bij mij eerder een storend dan wel een helend effect, zeg maar.
Maar kom, je zou het niet altijd zeggen wanneer je mijn conservatief geleuter aanhoort, maar ook ik ben een kind van mijn tijd en dus waag ik steeds weer een poging om me mits gebruik van modern communicatief oorlogsmateriaal te meten met de groten. Ach wat, hoewel het dit jaar, althans volgens de media, nu eens niet tot een lamlegging door overmatig gebruik van de verschillende draadloze netwerken binnen ons rechtsgebied kwam ben ik er weer niet in geslaagd om mijn gelukwensen naar mijn contacten door te sturen.
Een nietszeggend 'message not sent' was weerom mijn deel.


Bon, brèf ... gelukkig nieuwjaar langs deze weg dus!

Is het eerste blogje van het jaar geen geweldig podium tot het uiten van 's mans voornemens? Inderdaad ja, en dit zal dan ook mijn eerste bijdrage aan de blogwereld zijn in 2012!

Vooreerst even bekijken wat er van de voornemens voor 2011 geworden is. Heel kort samengevat: nikske!
Eind 2010 had ik ten kennen gegeven om mezelf meer op competitieniveau te tonen door meer wedstrijden te lopen. Heel concreet vertelde ik toen dat ik 5 marathons zou willen lopen, wat eigenlijk bijna een verdubbeling van mijn huidig aantal deelnames (7) zou betekenen. Exact 1 jaar later moet ik vaststellen dat ik in 2011 een totaal van 0 (voor de informatici: NULL!!) wedstrijden op mijn effectief mag bijschrijven.
De reden is niet direct ver te zoeken maar daarom niet minder frustrerend: blessures, nog maar eens.
Niets levensbedreigend hoor: eerst een weerbarstige kuitspier die steeds weer overbelast raakte, en daarna een stevige chronische ontsteking aan beide patellapezen (voor een goed begrip: ik heb het hier over de pezen, niet over de weekdieren!!). De kuit zou ondertussen terug volledig in de pas moeten lopen, maar de knieën ... ik weet het eigenlijk niet zo goed. Hierover later meer, nu dus naar de voornemens voor 2012.
Eigenlijk zou ik beter spreken over voornemen, in het enkelvoud, want voor dit jaar geen grote woorden over wedstrijden (zal ik er eigenlijk nog lopen? Op dit moment nog een open vraag ...), streeftijden en dergelijke meer.

Mogelijk geen wedstrijden meer dus, maar voor een competitiebeest zoals mezelf is dit eigenlijk een vrijwel onleefbaar feit, en dus moest ik op zoek gaan naar een uitdaging, een wedstrijd waardig.
Ah ja, belangrijk om weten is dat ik sinds enige tijd ook wat meer kilometers op de fiets doorbreng, omdat dit nu eenmaal iets is wat uithouding en longinhoud kan trainen wanneer medische redenen je van je geliefde loopschoeisel weghoudt.

De uitdaging voor 2012 dus ...
welnu, in 2012 zou ik graag hebben dat de som van mijn gelopen, gefietste en gezwommen kilometers meer is dan het dubbele van mijn aantal kilometers met de wagen.
Ik weet het, ik weet het, voor sommige mensen is dit een makkie, uiteraard vooral voor diegenen die wagenloos in het leven staan, maar ik vermoed er toch een hele kluif aan te hebben. Straffer nog, ik hou in ruime mate rekening met weeral een complete afgang (zonder referentie naar stoelgang onder welke vorm dan ook) aan het einde van het jaar.
Bedoeling is uiteindelijk om langs de ene zijde mijn aantal sportkilometers flink op te krikken en langs de andere zijde mijn aantal autokilometers zo veel mogelijk te beperken. Als je weet dat ik dit jaat 2 keer met de wagen op reis zal gaan (één keer naar Oostenrijk, en één keer -waarschijnlijk- naar Slovenië), zal vooral het aantal 'domestieke' verplaatsingen per wagen van doorslaggevend belang worden ... uiteraard te volgen op dit blog.

Oh ja, misschien nog een klein voornementje (je ziet 't: de nadruk ligt op 'klein'): ik zou graag ook terug wat meer posten op mijn blog. Als ik zo het aantal berichten uit 2011 bekijk zal dit laatste alvast niet zo moeilijk zijn.
Ik weet niet of ik nog een Telex zal schrijven, want dit is toch iets meer tijdsintensief dan een gewoon verhaaltje, maar we zien wel ...



In jeden Fall ... tot later!

Uw in 2011 niet zo trouwe dienaar,
Marathon Geert

18:36 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

28/10/2011

Telex van de Week (88)

Telex van de Week (88)

telex--start--
en waarom niet eens een 'blogcomeback' maken met een nieuwe Telex van de Week
--stop--
here we go!

--stop--
er was deze week heel wat te doen rond het nieuwe gerechtsgebouw in Hasselt

--stop--
blijkt dat het daar nu reeds vol loopt met krakers, drugsverslaafden en hoeren

--stop--
goed, dan kennen ze daar al de weg tegen dat hun zaak (ooit eens) zal voorkomen

--stop--
ik stel me enkel vragen over dat van die drugsverslaafden ...

--stop--
hebben ze het daarmee op personen die met de regelmaat van de klok roesopwekkende middelen gebruiken?

--stop--
of gaat het over het slag van mensen die met een witte pruik op de kop en een zwarte toga om de schouders van slag op slinger de meest bizarre uitspraken doen
?
--stop--
neem nu het ge
val van die Bulgaarse sudent die in de Brusselse metro eerst door een Afrikaanse bende in mekaar werd gerost en voor dood achtergelaten, en 5 minuten later, toen hij toch nog bleek te bewegen, door een groepje Marokkanen een beetje meer werd bijgewerkt om vervolgens 6 meter (!) lager op de metrosporen te belanden
--stop--

ok, hij had eigenlijk nog geluk dat enkele gewone pendelaars hem van de sporen hebben gesleurd

--stop--
want moest hij gevonden zijn door enkele jonge ambulanciers was hij waarschijnlijk nog verkracht geweest ook ...

--stop--
maar kom, beide feiten werden door het interne camerasysteem van de metro opgenomen
--stop--
en, hoogst uitzonderlijk in ons landje, de schuldigen werden geïdentificeerd

--stop--
straffer nog: ze werden zelfs voor de rechter gebracht

--stop--
niet in Hasselt, want de daklozen waren daar nog niet wakker en je kan toch niet zomaar zond verwittigen bij de mensen binnen vallen hé!?

--stop--
maar in Brussel

--stop--
uitspraak: onschuldig!
--stop--
reden?

--stop--
de beelden waren niet duidelijk genoeg

--stop--
ondanks het feit dat ze wel degelijk scherp waren en enkele jongeren bij hun vlucht zelfs nog regelrecht in de camera keken onderwijl hun mooiste glimlach aan de wereld tonend

--stop--
de beelden 'flou'?

--stop--
volgens mij is het gewoon die rechter die een beetje flou uit z'n ogen keek, ja!

--stop--
uiteindelijk krijgt één van de betichten een werkstraf omdat hij op het moment van zijn proces -waarvoor hij overigens verstek gaf ... een mens moet nu eenmaal zijn prioriteiten stellen- een handtassendiefstal pleegde
--stop--
ik weet niet of daar beelden van bestaan ...

--stop--
'k ben eens benieuwd wat ze gaan zeggen over die 84-jarige man die eerder deze week die jonge inbreker heeft neergestoken

--stop--
voor wie het niet gevolgd heeft:

--stop--
2 jonge delinquenten breken in bij een oude man, bedreigen hem met een schroevendraaier en verplichten hem z'n kluis open te maken

--stop--
de man heeft schrik (hoe zou je zelf zijn?) maar neemt toch onderweg naar z'n kluis een mes en weet één van z'n 2 voervallers in de hals te steken

--stop--
gevolg: de gangster loopt bloedend als een rund naar buiten maar sterft op straat

--stop--
zijn kompaan vlucht ook en heeft zich pas gisteren
aangegeven
--stop--
nu, beide jonge overvallers hebben al een ellenlange
waslijst aan veroordelingen voor inbraken, overvallen met geweld, drugsdelicten, ...
--stop--
enfin ... als 't in 't strafwetboek staat hebben ze het al gedaan ... dat soort volk
--stop--
schokkend vond ik dan ook de commentaar van zijn advokaat, deze ochtend in de krant:

--stop--
het gaat hier om moord, want de beide jongens waren hoegenaamd niet geweldadig ... ze hebben zelfs de oude man nog de trap op geholpen, want zijn kluisstaat op de eerste verdieping van het huis ...

--stop--
wablief?

--stop--
en waarschijnlijk hadden ze die schroevendraaier vast omdat ze ook alle vijzen die in huis los zouden staan wilden vastschroeven?

--stop--
pas op, gratis hé, want het zijn menslievende jongens ...

--stop--
nu ja schokkend ...
--stop--
'hilarisch' is misschien een beter woord ...

--stop--
een woord dat ik meer en meer van toepassing vind op het nieuws

--stop--
gewoon om in de dondere tijden van deze crisis de leute er in te houden moet je maar eens het volgende proberen:

--stop--
zorg dat je klaar wakker bent vlak voor een uitzending van het ochtendnieuws op de radio

--stop--
zet je aan tafel op een ergonomisch verantwoorde wijze, en neem er de krant van de dag voordien bij ...

--stop--
het volstaat om het radionieuws te vergelijken met de krantenkoppen van daags voordien om je te pletter te lachen en de dag goedgemutst aan te vatten!

--stop--
neem nu vanochtend:

--stop--
ik las in de krant van gisteren een artikel over de Dexia-crises

--stop--
blijkbaar had ons parlement de voorzitter van de Nationale Bank van België aan de tand gevoeld hierover

--stop--
maar de brave man beriep zich op het bankgeheim waaraan hij gebonden is en verklaarde enkel te willen praten voor een parlementaire onderzoekscommissie

--stop--
waarna de journalist besloot met de opmerking dat deze commissie er door deze getuigenis ZEKER zou komen

--stop--
maar vanochtend op het radionieuws hoorde ik hetvolgende bericht:

--stop--
er komt geen parlementaire onderzoekscommissie!

--stop--
kijk, met politici als de onze kan het niet anders dan dat de cliniclowns een overbodige beroepscategorie zijn!

--stop--
bijvoorbeeld Karel De Gucht - een vaste klant in deze rubriek-
--stop--
die stelde, ook al in de krant, een tijdje
geleden dat er te veel gehandicapten in ons land zijn
--stop--
toch ontwapenend hoe deze toppoliticus zichzelf in vraag durft te stellen, niet?

--stop--
nog een abbonnee van de Telex: Bert Anciaux

--stop--
over hem konden we deze week lezen dat hij gaat doctoreren

--stop--
dit is écht iets typisch voor Vlaamse politice van de SPa

--stop--
kijk, de normale volgorde is als volgt:

--stop--
je wordt geboren, gaat naar de kleuterklas, dan naar het lagere onderwijs, dan middelbaar, universiteit, dan ga je werken
en tenslotte ga je op pensioen
--stop--
bij de SPa denkt men daar anders over:

--stop--
ze hadden al iemand die vrijwel onmiddelijk na z'n lagere school een café opendeed en daarna burgemeester van Hasselt werd

--stop--
en ook al een import-politica die geboren werd, daarna haar diploma's verzon en dan ging werken

--stop--
ook een goeie: iemand die alle stappen netjes doorliep, tot aan het werken toe

--stop--
maar dan wat geld in brand stak en terug naar de universiteit ging

--stop--
ondertussen staat deze laatste trouwens terug op niveau kleuterklas

--stop--
en dan nu dus Bertje ...

--stop--
die was eigenlijk op pensioen, ging daarna werken, en nu dus doctoreren

--stop--
wedden dat hij binnen dit en een paar jaar op een zonovergoten 1 september terug aan de hand van mama naar de lagere school gaat?

--stop--
dat gaat nogal een gebleit geven aan die schoolpoort ...

--stop--
en bij deze wens ik jullie allemaal een geweldig weekeinde toe!

--full stop--

10:53 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

25/07/2011

Direct marketing

Ik heb dat wel graag, direct marketing. Wanneer de marketeer zijn huiswerk immers goed heeft gemaakt, dan weet je nog vooraleer je de enveloppe openscheurt dat de inhoud je zal interesseren. Ach, geef toe, we zijn allemaal een beetje narcist, en een briefje in de bus van Carl Hoefkens die je met de voornaam aanspreekt en je vraagt om een Club-abonnement te nemen, of Angelina Jolie die je hoogstpersoonlijk aan de borst drukt (aaaah ... soms wordt mijn al te levendige fantasie me even te veel ...) met de nederige vraag of je pleeeeease niet naar haar nieuwste film wil komen kijken (kan me niet schelen wat het verhaal is en of de karakters goed werden uitgewerkt: HIER die borst!) doen nét iets meer met een mens dan de nieuwste folder van de Hema of de laatste nieuwe promoties van eender welke beenhouwerij.

Evenwel lastiger heb ik het met die reclamecampagnes waarbij een reclamefolder als verkenner wordt uitgestuurd; in dat geval volgt op de ongevraagde brievenbuspenetratie een telefoontje. Het overkwam me onlangs nog, op initiatief van een niet nader te noemen automerk (maar ik zal een tip geven: Duitsland, 3 letters en ze komen alle 3 voor in het woord BoMaWorst). Je moet weten, ik heb al een auto. Niet alleen dat, maar de wagen waarin ik me verplaats is nog maar anderhalf jaar geleden geproduceerd en komt aldus nog niet in mijn begroting voor onder de post 'te vervangen'. In deze context worden folders die gedrukt werden met als enige doel het verheerlijken en aan de man brengen van automobielen vertikaal geklasseerd, meestal zelfs zonder het 'waanzinnige aanbod binnenin' of de 'Geert - ontdek nu vlug wat er onder deze motorkap zit'-belofte te openen. Gratis handdoeken, fleezes, multifunctionele neushaartrimmers of design ijskrabbertjes moeten ze me ook al niet beloven, want ik heb meestal toch de tijd niet om me snel naar de dichtsbijzijnde garage te reppen om nog net voor zover de voorraad strekt deze gratis unieke cadeaus in ontvangst te nemen, gratis receptie met hapjes en de kans op een testrit of niet. Uiteraard zou ik met graagte een uitzondering maken voor autoreclamemakers die beloftes maken waarin de borst van La Jolie (maakt niet uit of het nu de linker of de rechter is - een man moet al eens durven afstand te nemen van zijn politieke voorkeur) een centrale rol krijgt, maar vooralsnog heb ik dit toch wel prachtige aanbod niet mogen ontvangen. We blijven hopen!

Bon - waar waren we gebleven? Ah ja, bij die folder van -tuuuut- (nope, geen gratis reclame op mijn blog; als BMW wil dat ik hun naam hier zet, dan moeten ze er maar voor betalen). Wel, ik kieper die dus onverwijld (mijnheer Letherme, bij mij betekent dit dus wél direct!) bij het oud papier.
Twee weken geleden kreeg ik echter een opvolgingstelefoontje.
Of ik de folder van -tuuuuuuut- iets voordien goed had ontvangen? Nu, ik ben nog niet van m'n eerste leugentje gestorven, en dus kon ik onmiddelijk riposteren met het wel zeer duidelijke 'Jawel, dat heb ik goed ontvangen'.
En wat vindt u van de toch wel uitzonderlijke voorwaarden die binnenin zaten? Hmmmmm, hier moest ik wel een beetje oppassen, want stel nu dat ik té positief ben, dan moet ik waarschijnlijk na de volgende vraag al gaan zeggen waarom ik er uiteindelijk toch niet op inga, en wanneer ik té negatief ben, dan zou het wel eens kunnen dat ik een tête-à-tet met Angeline Jolie misloop, en dat zou toch wel zonde zijn hé!?

Enfin, ik bedoel maar, ze mogen mij sturen wat ze willen, maar ze moeten me achteraf niet meer lastigvallen met telefoontjes. Punt! Als het me écht zou interesseren, dan zal ik zélf wel bellen.

De laatste jaren is direct marketing eigenlijk alleen maar makkelijker geworden voor bedrijven: op het internet wemelt het van enquêtes, vragenlijsten en wedstrijdvragen waarbij je je voorkeur over wasproducten, vruchtensappen, tandpastas en intieme wasemulsies moet ingeven alvorens naar de schiftingsvraag over hoeveel leden van het consummentencorps zich deze keer weer hebben laten foppen doorverwezen te worden.

En toch wordt de bal al eens lelijk mis geslagen. Want, wat kreeg ik zonet in m'n mailbox? Een unieke kans om vrijwel gratis een luxe BH-set, inclusief slip of string, te testen.
Ze beloven me zelfs dat ik er mooier dan ooit tevoren zal gaan uitzien! Ik twijfel daar persoonlijk niet aan, maar dan nog blijf ik het belachelijk vinden dat ik daarvoor met een bustier zal moeten rondparaderen. 't Is het seizoen van de gay parades niet hé ...

Goh, deze keer hoop ik écht dat ze me tegen 't einde van de week gaan bellen om te vragen wat ik van deze toch wel fantastische actie vind ...

   

Laatste kans!
Test deze Luxe BH set incl. slip of string!
Let op: OP = OP. Reageer vandaag.



Wacht niet langer, reageer nu Geert!

08:56 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende