Geert loopt van stapel.

--start--
persoonlijk dacht ik dat het voorjaar van 2012 vrij saai zou worden ...
--stop--
de Rode Duivels spelen nergens een groot voetbalkampioenschap
--stop--
dit keer omdat er geen is
--stop--
maar zie ... er is toch een Belg aan de slag op het hoogste niveau:
--stop--
Eric Gerets, als bondscoach van Marokko
--stop--
ondertussen heeft hij z'n eerste wedstrijd al verloren ...
--stop--
typisch Belgisch!
--stop--
verder had ik ook nooit gedacht dat we nu al een regering zouden hebben
--stop--
want het heeft wel wat geduurd
--stop--
maar zie daar: we hebben een regering
--stop--
waar ik in den beginne ook niet zo wild van was
--stop--
want bijvoorbeeld geen Bert Anciaux
--stop--
... toch altijd goed voor een emotioneel momentje links en een traantje rechts
--stop--
echter niet getreurd: Philippe Muyters heeft bij z'n eerste optreden in 2012 ook al 3 microfoons ondergesnotterd
--stop--
verder dacht ik dat onze regering ook een paar stand up comedians zou missen
--stop--
genre De Gucht
--stop--
altijd goed voor heerlijke tv
--stop--
ook hier was ik mis:
--stop--
VT4 had reeds 'The Block'
--stop--
de regering nu ook:
--stop--
Maggie De Block!
--stop--
en Maggie heeft haar entree niet gemist hoor
--stop--
op de eerste officiële foto van de nieuwe regering stond ze vooraan, op de eerste rij ...
--stop--
en zag je niemand anders staan
--stop--
straffer nog: ook het gebouw dat de achtergrond moest vormen was niet te zien
--stop--
laat jullie echter niet afschrikken door de enorme presence van de allereerste Belgische staatssecretaris die naar een bouillonblokje is vernoemd ...
--stop--
want ze heeft een gouden hart en een geweldig gevoel voor humor!
--stop--
zo vertelde ze gezwind in haar eerste officiële inerview dat ze snel komaf wilde maken met -en ik citeer- "gangbangs van minderjarigen"
--stop--
dan heb je eens jongeren met een sociaal geëngageerde hobby die hen van de straat houdt
--stop--
is 't weer niet goed
--stop--
nu, om volledig correct te zijn, ons Maggieblok met fijne kruiden verstaat onder 'gangbang' iets helemaal anders dan wat de modale bordeelbezoeker eronder zou verstaan ...
--stop--
voor ons Maggie is het niet meer maar zeker ook niet minder dan jongeren die op straat (niet in de gang!) andere mensen op hun muil slaan
--stop--
ze vormen dus een 'gang' met als enige verheven doel anderen een 'bang' te verkopen
--stop--
beste mensen, zoiets maken ze bij ons dus staatssecretaris
--stop--
je zou beginnen denken dat men heeft gepoogd om een hele korf borderliners, randdebielen en neuspeuteraars (de meeste van onze professionele politici kunnen zich volgens mij op weinig meer talenten beroepen dan dit laatste) bij mekaar te krijgen om aldus een Italiaanse premier met pedofiele trekjes als 'normaal' te kunnen verkopen
--stop--
zo iets van 'Kijk daar, die met zijn strikje ... die ziet er toch nog vrij normaal uit!?'
--stop--
nu heb ik zo mijn gedacht over mensen met een strikje in het algemeen
--stop--
en dan zeker over hen die zo een kleinood als normaal kledingstuk beschouwen én daarbij nog een vreselijk slechte imitatie van de grimassen van Bugs Bunny nadoen telkenmale ze een glimlach tentoon willen spreiden in het bijzonder
--stop--
maar daarover gaat het hier even niet
--stop--
het ging hier over soep ...
--stop--
... met MaggieBLOCKskes
--stop--
want uiteindelijk is niet zo dom als ze in haar interviews laat uitschijnen
--stopneem nu haar woordgrapje met die gangbangs ...
--stop--
toch heel slim van haar om een referentie naar het Engels te leggen hé ...
--stop--
zo weten we meteen dat ze niet zomaar een domme blok beton is, maar eigenlijk over flink wat talenkennis beschikt
--stop--
voor wie denkt dat een basiskennis van de taal van Shakespeare aan iedereen in ons landje gegeven is refereer ik toch wel even naar het schabouwelijke Engels van onze Europese president Herman From Ramp-ai
--stop--
én naar de onuitputtelijke bron aan versprekingen waaraan Willy Claes zich in die 2 weken dat hij Mister NATO was zich bleef laven
--stop--
"I stink we'll have en answar by Agusta" - den diene, ja ...
--stop--
nee, Maggie is beter dan dat!
--stop--
gang = bende en bang = boenk eroep, maar dan in proper Inglis! (dit laatste zet ik er gewoon zo op voor 't geval Willy Claes toch mijn blog zou volgen ... iedereen heeft het recht om te begrijpen waar het hier over gaat hé ...)
--stop--
een minder begaafd politicus (met uitzondering van DSK, want als er nu ééne gast is die precies weet wat 'gangbang' wil zeggen ...) zou al gauw iets zeggen in de trant van 'Het moet nu maar eens gedaan zijn met mensen die altijd maar schrik hebben in een gang ...'
--stop--
trouwens, nu we het er toch over hebben ...
--stop--
er is één ding wat me opvalt in verband met 'gangvrees':
--stop--
het is bij mijn weten de enige fobie waarvoor er geen uit het Grieks of Latijns afstammende benaming bestaat!
--stop--
terwijl je voor andere, zo mogelijk nog meer onzinnige, angsten dit wél hebt ...
--stop--
bijvoorbeeld:
--stop--
angst voor lange woorden:
--stop--
noemen we hippopotomonstrosesquipedaliafobie
--stop--
gegarandeerd dat wanneer de dokter deze diagnose stelt, en hij het bij het rechte eind heeft, dat 't kot te klein is ...
--stop--
of nog een:
--stop--
ablutofobie ...
--stop--
dat is de angst om je te wassen.
--stop--
voorwaar één van de smerigste fobies die er is ...
--stop--
of agateofobie ...
--stop--
dat is dan weer angst voor krankzinnigheid ...
--stop--
om zot van te worden!
--stop--
écht, de lijst van fobies is onmetelijk lang ...
--stop--
en toch ontbreken er volgens mij nog een paar ...
--stop--
zoals daar zijn
--stop--
Muytersfobie: angst voor sociale media
--stop--
CostaConcordiafobie: angst om met een boot op een rots te varen en in een reddingssloep met de kapitein te gaan zitten
--stop--
komt naar 't schijnt wel eens voor bij Roemeense escorte dames
--stop--
werkfobie: is de angst om op maandagen te ontdekken dat zowel je rode, groene als blauwe vuilniszakken allemaal op zijn zodat je niet op 't straat kan komen om paletten in brand te steken, snelwegen te blokkeren en belachelijke leuzes te scanderen
--stop--
stopfobie ...
--stop--
de angst van het woordje stop ...
--stop--
aaaaaaaaaaaaaaaah ...
--full stop--

Ik ben een avondloper.

Niet dat het aantal feromonen dat per uitgevoerde looppas wordt opgewekt meetbaar hoger ligt dan op vroegere uren, een uiterst zeldzame vorm van lichtallergie me parten speelt of ik een soort ‘noenfobie’ heb ontwikkeld waarbij alleen al het vernoemen van het middaguur tot panische angsten leidt zodat hardlopen om en bij de middag tot een onuitvoerbare taak verheven wordt, maar het is nu eenmaal zo dat ik door het uitblijven van de verlossende Lotto-winst in een dusdanig financieel ongunstige situatie verwikkeld ben dat ik wel verplicht ben om er een voltijdse dagtaak op na te houden.

Tijdens de weekends tracht ik wel overdag te lopen, maar voor weektrainingen kan ik de avond niet vermijden. Dikwijls is het zelfs al zowat nacht wanneer ik de kans zie eindelijk mijn loopschoeisel om te binden en de diepe donkere duisternis in te duiken.

In het begin lag me dat niet zo goed; het is een tijdstip waarop de meeste mensen ontspannen voor de beeldbuis zitten/hangen/liggen, een spelletje spelen, hun okselholtes scheren, … enfin, ze doen iets wat het leven ontspannen of op z’n minst een beetje gladder maakt. Het is ook een tijdstip waarop ik geen nieuwe wegen durf te exploreren, want in het donker verdwalen is nóg minder gezellig dan op klaarlichte dag verloren te lopen en daarbij, stel je nu eens voor dat Erastosthenes zich indertijd heeft vergist en Columbus gewoon gezegd heeft dat de Aarde inderdaad rond is omdat hij een excuus zocht om thuis uit te leggen waar hij potverdekke al die tijd gezeten had … voor je het weet totter je blind van de wereld af hé!

Ach, zoals een bittere aspergescheut in een beschoten oorlogswinter kan smaken als een zoete wortel, zo heb ik me verzoend met het lopen in de nacht.
Misschien ligt de charme van lopen in het pikkedonker zelfs in de bezwaren die ik net heb opgesomd: ik hou me aan bekende wegen (hoewel ik ook daar al wel eens over een vluchtheuveltje op m’n gezicht durf te gaan – ‘k zal ’t zelf maar zeggen … ;-) ) en je weet je omringd door een stelletje onderuitgezakte gladgeschoren spelletjesfanaten, iets wat een - geef toe- superieur gevoel geeft.
Omdat ik kan lopen op een weg waarvan ik elk putje, losliggend steentje en - jawel- levensbedreigend vluchtheuveltje ken én omdat het zicht tot 5 Beaufort onder 0 herleid is kan ik al na een paar kilometer het gros van m’n zintuigen uitschakelen en ongebonden (wanneer ik de vluchtheuveltjes succesvol overleef zelfs ongeschonden) van het geplande loopje genieten. Een regenbui die anders als storend zou worden ervaren ga je verwelkomen als een welgekomen reisgezel op weg naar je volgende kilometer, een windstoot die in normale omstandigheden je tempo zou breken voelt nu aan als een kus in de nacht van een donkere schone, en de eenzame ster die aan het raam van het firmament haar gloed met 3 punten op de schaal van Richter verhoogt vertaal ik als de goedkeurende knipoog van een heengegane dierbare.

Misschien romantiseer ik het lopen tijdens de avonduren wel een beetje, ik geef het toe, maar wat wil je … ik ben nu eenmaal een avondloper.

Ik geloof enorm sterk in de kracht van woorden.
Vergelijk het een beetje met mensen die constant iets zoeken achter de symboliek van getallen (ik denk dat er zo zelfs zijn die ook een blog hebben, nietwaar, mevrouw Beernaert? ;-) ), maar dan met letters.

Om een voorbeeldje te noemen, volgens mij is het niet toevallig dat er tussen de familienaam 'De Gucht' en het dialectisch aandoende woordje 'bucht', wat zoveel betekent als afval, slechts 1 lettertje verschil zit. Enfin, het is maar hoe je het bekijkt, maar ik zoek altijd meer achter dit soort zaken.

Sinds ik van job ben veranderd neem ik dagelijks de trein. Voor mij niet zo frustrerend dan voor heel wat andere houders van een NMBS-abonnement, want ik ben een gelukig en zeer tevreden gebruiker van de lijn Antwerpen-Brussel, zowat de meest bereden baan op 2 sporen die ons landje rijk is. Komende van een betrekking waar ik meer verplaatsingen per vliegtuig nam dan een Eskimo in z'n kajak kruipt lijkt dit misschien een normalisatie van het woon-werkverkeer, maar voor mij is dit een wereld die opnieuw voor me open gaat.
Ik zeg 'opnieuw', omdat ik tijdens mijn eerste 7 actieve jaren op de arbeidsmarkt ook al een trouw spoorgebruiker was, maar toch ... ik blijf het een ontdekking vinden.

Neem nu vorige week. Op de radio hoorde ik nog een item over het treinverkeer in het ochtendjournaal. Een korte bijdrage waarin onze nationale trots van de ijzeren weg alle lof over zichzelf sprak aangezien statistisch kon worden aangetoond dat zo goed als 9 treinen op 10 netjes op tijd reden. Keurig resultaat, zo lijkt me. Negentig procent is iets wat ik tijdens mijn schoolloopbaan slechts zelden heb mogen meemaken, dus ik kan wel de waarde van dit hoge getal inschatten.
Anderzijds lijkt 't me alsof ze hun best doen om die 10% aan te late treinen (ik neem aan dat het niet zo is dat 90% op tijd rijdt, 5% te laat is en 5% te vroeg vertrekt??) op mijn traject samen te brengen. Nog eens, ik klaag niet, want door de overvolle treinagenda tussen Antwerpen en Brussel sta je nooit lang te wachten op het volgende stel dat zich met piepende remmen aan je perron presenteert.
Dus, item op de radio: 90% van de treinen volgt de spelregels, 10% heeft een lidkaart van de PS en komt dus te laat of helemaal niet.
Sta ik daar vorige week op perron 11 van Brussel Noord, het hart bonzend in m'n borstkas, niet vanwege de schaarsgeklede vriendelijke (want ze wuiven allemaal, écht sympathieke meiskes!) dames die met gespreide knieën onder rood neonlicht in het stationskwartier hun kost proberen te verdienen, maar wel omdat ik door alweer een iets uitgelopen vergadering een verschroeiende sprint heb moeten plaatsen om tijdig in het station te raken.
Gelukkig staat m'n bureau op slechts een minuut of 6 wandelen van het noordstation verwijderd, wat al rennend makkelijk tot onder de 5 minuten kan worden gebracht. Zo kon ik om 16u38 vertrekken in de hoop nog net de trein van 16u42 te halen. Wat bleek? Ondanks mijn zeer verdienstelijke poging deze trein te halen, miste ik op een haar na de trein van 16u32, wat niet zo erg was, want ik kon nog netjes mijn hartslag terugbrengen tot een normaal niveau alvorens gezwind de trein van 16u37 te nemen.
Het doet me denken aan het grapje van 3 jongetjes die pochten om de snelheid waarmee hun papa zich kan verplaatsen, waarbij de eerste zegt dat zijn papa een Porsche heeft en op 1 uur van Brussel naar de zee kan rijden. De tweede wil net onderdoen en zegt dat z'n papa een Ferrari heeft en daarmee makkelijk op 2 uur tijd van Brussel tot in Berlijn kan rijden. De derde kucht eventjes, bekijkt z'n 2 vriendjes een beetje meewarrig, en zegt dat zijn vader pas écht straf is. Hij heeft namelijk een Lada van 25 jaar oud, maar werkt aan het ministerie, waardoor hij stopt met werken om 4 uur, en toch om half 4 al thuis is.
Wel, zo voel ik mij dus ook sinds ik de trein neem.

Is het toevallig dat er slechts zo weinig verschil zit tussen de woorden 'treinreiziger' en 'tijdreiziger'?
Nope!

--start--
Ik heb 't al gezegd - eigenlijk steek ik in de rubriek 'Telex van de Week- té veel tijd om er nog mee door te gaan
--stop--
Stel nu (gewoon om het bovenstaande te illustreren) dat ik deze week wél een Telex zou schrijven
--stop--
het zouden weeral overuren worden...
--stop--
te beginnen met 's mans favoriete onderwerp(en):
--stop--
borsten!
--stop--
naar aanleiding van de problemen met de lekkende PIP-implantaten (ceci n'est pas une pip, madame ...) stelt onze bevoegde minister, Laurette Onkelinx, dat er dringend werk moet worden gemaakt van, en ik citeer, een perfecte traceerbaarheid van borstimplantaten
--stop--
kijk ...
--stop--
ik ga mezelf geen specialist ter zake noemen ...
--stop--
maar geef me een jongedame met kunsmatig opgehoogde borststructuren en ik heb haar implantaten in no time getraceerd!
--stop--
en als er kan op lekkage is zal ik wel rubber ...
--stop--
... handschoenen gebruiken
--stop--
safety first!
--stop--
laat ons echter deze eerste Telex van het nieuwe jaar vooral positief en opbouwend houden
--stop--
en dus in de eerste plaats blij zijn dat we üverhaupt zoiets hebben als een bevoegd mininster
--stop--
hoewel ...
--stop--
ik blijf er in deze context toch een dubbel gevoel aan over houden
--stop--
'een dubbel gevoel' ... is het dat wat een neptiet met een mens doet??
--stop--
want volgens mij is het zo gegaan:
--stop--
dagen, weken, ja zelfs maanden heeft het geduurd alvorens ons land een nieuwe regering kreeg ...
--stop--
hele nachten lang werd er onderhandeld, tot zolang dat de laatste pizza in het landdoor de onderhandelaars werd besteld en vakkundig opgegeten
--stop--
ik durf vermoeden dat een heel deel van ons begrotingstekort te wijten is aan pizzarekeningen, maar bewijzen kan ik dit niet
--stop--
er is zelfs zoveel pizza gegeten dat er uiteindelijk voor een Italiaanse premier werd gekozen
--stop--
wat een giftige olijf allemaal kan doen hé ...
--stop--
want, geef toe ...
--stop--
een Italiaanse premier ...
--stop--
niet direct de meest integere keuze, me dunkt ...
--stop--
nu moeten ze gewoon nog een Griek als CEO voor de Dexia Holding zoeken en we zijn helemaal vertrokken ...
--stop--
en een Japanner als minister van kernenergie, ik zeg zo maar iets ...
--stop--
maar kom ...
--stop--
na honderden slapeloze nachten, duizenden onverteerde pizza's en miljoenen ontkurkte flesjes Spa blauw kwam er uiteindelijk witte rook uit de schoorsteen van de Wetstraat 16
--stop--
mogelijk dat de dag tevoren de schouwveger is langsgeweest
--stop--
maar laat ons er toch vooral van uitgaan dat er een akkoord werd bereikt
--stop--
en dus kwam op een gegeven ochtend, op een uur dat menig pizzabakker in het land glimlachend z'n kassa aan het tellen was,
--stop--
Lauretta Onkelinx thuis
--stop--
moe van het slaapgebrek, brakend van de giftige olijven en met door té veel Spa onder druk gezette en daarom dichtgeknepen billen thuis
--stop--
haar man was, zoals zovele voorgaande nachten, nog opgebleven
--stop--
haast waterend in haar onderbroek valt ze in zijn armen, momelend (of gorgelend, ik weet niet precies hoe dringend ze naar het toilet moest) dat er een akkoord is
--stop--
hij kust haar hartstochtelijk, nauwelijks beseffend dat de warme doch vochtige gloed die zich op dat moment over zijn tenen verspreidt volledig te wijten is aan de vele liters Spa uit de Wetstraat
--stop--
en vraagt haar of ze een ministerpost heeft gekregen
--stop--
voldaan en zichtbaar opgelucht door haar water dat nu over het parket een weg naar het laagstgelegen deel van de living zoekt knikt ze instemmend
--stop--
Hij zegt "O schat, dat is geweldig ... zeg me vlug ... waar zal jij je de komende 4 - allez, 2... - jaar mee bezig houden?"
--stop--
maar dan in 't Frans
--stop--
wat ongeveer moet geklonken hebben als:
--stop--
"OOOOOOOO (Walen overdrijven alijd met hun klinkers ...) trésor, nondemiljardedzju!!"
--stop--
want je mag niet vergeten dat ook hij moe is en tenslotte al 5 minuten met zijn blote voeten in de zeik staat
--stop--
haar antwoord:
--stop--
valse tetten!
--stop--
pffffffffff
--stop--
je zou van minder in de drank vluchten
--stop--
want dat is tegenwoordig de hype onder politici hé ...
--stop--
we hadden al de burgemeester van Moerbeke, Filip Maris
--stop--
een olijkerd die complet bezopen een gemeenteraad voorzat
--stop--
en ook de burgemeester van Sint Truiden, Ludwig Vandenhove, die kerstmis vierde door stomdronken van een stoel te totteren
--stop--
geen wonder dat 1 op 5 van de burgemeesters in ons land hun volledig mandaat niet kunnen uitzitten
--stop--
die job is gewoon véél te slecht voor je lever!
--stop--
en nu is er dus ook de Antwerpse schepen Ludo van Campenhout (nota bene bevoegd voor stadsontwikkeling - in Antwerpen is niet alleen de stadsring bochtig!) die 3 weken gaat afkicken op de Nederlandse Antillen
--stop--
volgens mij doen de kranten er beter aan om ons mee te delen welke politici geen persoonlijke bekenden van Johnny Walker zijn!
--stop--
want mij maak je niet wijs dat voornoemde zuipschuiten de enigen zijn hé ...
--stop--
je gaat me écht niet vertellen dat de pipo's die zichzelf 8% loonsopslag (per ongeluk, uiteraard ...) gaven allemaal nuchter zijn hé!?
--stop--
trouwens, Di Rupo zijn uitleg hierover was weer van een buitenaardse schoonheid ...
--stop--
aaaach, dat iiiiiiz gewooooon een verkissiiiiing
--stop--
je ziet 't ... Walen en klinkers ...
--stop--
want ja, zie je ...
--stop--
we bedoelden eigenlijk 5% loonsvermindering, maar minister Onkelinx moest dringend naar 't toilet, want die kan tegenwoordig toch zo moeilijk haar water ophouden
--stop--
en toen ze riep dat 't toiletpapier op was gaven we haar per ongeluk de papieren met de juiste cijfers
--stop--
volgens mij is 't zelfs zo dat de diagnose van de Argentijnse presidente Cristina Kirchner -schildklierkanker, zo werd gezegd- door Elio Di Rupo himself werd gemaakt
--stop--
niet dat volwassen vrouwen zijn specialiteit zijn, maar toch ...
--stop--
wat blijkt nu na de verwijdering van Cristina's schildklier?
--stop--
aaaach, dat iiiiiiz gewooooon een verkissiiiiing
--stop--
maar ze zal wél steunzolen moeten dragen!
--stop--
trouwens, in de media kan je nergens terugvinden wat haar dan wél mankeert
--stop--
als ik zou mogen gokken ...
--stop--
lekkende borsten!
--stop--
Laurette, kom van die WC af ...
--stop--
er is weer werk aan de winkel!
--full stop--

Mensen die mijn blog diagonaal zouden lezen en er als rasechte psychologen conclusies over mijn welbehagen, angsten en persoonlijke passionele anachronysmen willen aan vastknopen zouden weleens tot de ongezouten conclusie kunnen komen dat mijn levenslijn zich uitsluitend heeft gewikkeld rond hardlopen en politiek.

Niets is echter minder waar. Hardlopen manifesteert zich weliswaar reeds enkele jaren als één der pijlers van mijn welbehagen, politiek is meer iets wat ik als amusant tijdsverdrijf beschouw. Wanneer je de prestaties van de laatste generaties aan politiek vernuft opmaakt lijkt het mij overigens haast onmogelijk om er meer over te vinden, maar bon, dit is dan weer mijn persoonlijke visie.

Wat ik zelf eigenlijk vrij opvallend vind is dat ik nauwelijks iets over literatuur schrijf, terwijl dit toch reeds sinds mijn prepuberale ontdekking van Thea Beckman (gelukkig kwam dit historisch gezien vele jaren voor mijn kennismaking met Mieke Maaike's obscene jeugd, zodat mijn jonge jongensdromen de politiek correcte onderwerpen ridders en kastelen meekregen, en niet de verwaterde aanwezigheid van vochtige grotten dienden toe te laten ...) een allesoverheersende hobby van me is.

Let wel, wanneer ik het over literatuur heb, dan bedoel ik dit dan ook in de meest brede zin van het woord, waarbij ik smakelijk kan lachen met een goede Brusselmans, heerlijk kan huiveren met een King, verwonderd kan achterblijven na het wegleggen van een Koontz, de wereld totaal anders bekijk telkens ik een nieuwe Irving (mijn favoriete auteur bij uitstek!) leer kennen, stikjaloers ben wanneer ik geconfronteerd word met het onovertroffen talent van Zafon en zelfs niet afgeschrikt ben wanneer men me een Joyce ter hand stelt.

Ik bedoel maar, als het gedrukt kan worden, dan kan ik het lezen. Uiteraard zijn er uitzonderingen op deze stelregel, en aldus zal men mij nooit betrappen met een Konsalik en vind ik Aspe een verspilling van gerecycleerd papier, maar over smaken en kleuren kan men niet twisten. Trouwens, zelfs wanneer een boek me niet meteen kan boeien (het lijkt wel een grapje van Houdini ;-) ), leg ik het niet meteen weg want ik ben van nature uit zo moorddadig nieuwsgierig dat ik altijd de pointe wil weten. Ook hierop kan ik evenwel een uitzondering opnoemen, en wel in de vorm van De Duivelsverzen van

Salman Rushdie, gewoon omdat dit boek, als men dit drukwerk zo al mag noemen, zowel verhaaltechnisch als inhoudelijk het niveau van een gemiddeld glas water niet overstijgt.

Moest die paljas van een Ajatollah er indertijd niet zoveel tamtam rond gemaakt hebben, de auteur -wiens naam zo geweldig veel fonetische gelijkenis met salmonella vertoont dat mijn geloof in het toeval een fatale knauw heeft gekregen- ware nooit verder

gekomen dan een totale oplage van een exemplaar of 7, 8 maximum. En dan alleen nog maar omdat hij een grote familie heeft!

Om maar te zeggen, ik vind dat niet direct een goed boek.

Waarom nu al dit geleuter over literatuur, al dan niet met een grote 'l/L'? Wel, omdat ik net een vrij atypisch boek gelezen heb. Een boek dat de meesten onder jullie niet zullen kennen. Ik zou zelfs meer durven zeggen: een boek waarvan jullie, adepten van de goede smaak, nooit de aanschaf zouden overwegen. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat u, als lid van de besloten kring mijner hooggeëerd lezerspubliek, dit boek meteen gratis ter beschikking van de eerstvolgende tombola van welke vereniging dan ook zouden stellen wanneer het bij toeval via een onbestemde actie, genre 'Deze week een gratis boek

bij aankoop van 2 potten overheerlijke Nutella!' of 'Boek nu uw vakantie in de zon en ontvang zonder verdere aankoopverplichting dit wonderlijke verhaal' in het bezit van dit semi-lijvige (360 bladzijden op de kop, epiloog inclusief) werk zouden komen.

Voorwaar, beste mensen, totaal onterecht!

Bij deze breek ik voorzichtig een lans (voorzichtig, want deze zegswijze staat of valt volledig met het breken van de lans; wanneer het dijbeen het eerder begeeft dan het spreekwoordelijke werpgerief zijn we nog verder van huis!) voor 'Het beste wat een croissant kan overkomen' van Pablo Tusset.

Toegegeven, de titel slaat op niets. Trouwens, het correcte antwoord is 'met roomboter besmeerd worden', iets wat al op pagina 1 uit de doeken gedaan wordt en verder in het verhaal niets ter zake doet.

Nu we toch bezig zijn zou ik nog een tweede iets willen toegeven: ook de cover van het boek trekt op geen fluit(instrument). Bekijk het plaatje onderaan maar eens: een knalgele achtergrond waarop een groteske croissant geplaatst wordt met daarop gezeten een

uit de context gerukte pin-up uit de jaren 50.

Toen ik op een recente uitverkoop van boeken (jawel lieve mensen: ik ben een prijsbewuste consument, dit vooral vanwege de economische realiteit waarin we leven) dit boek ontdekte lachte ik onderhuids iedereen die ook maar de aanschaf van deze

klepper zou overwegen vierkant uit. Allez, geef toe ... die titel, die cover ... wie koopt nu zoiets?

Ook de korte beschrijving op de achterflap maakte totaal geen indruk op me.

En dus …

En dus heb ik het boek maar gekocht. Immers, geef toe: een belachelijke kaft, nietszeggende korte inhoud en een titel waarvan je je haar in brand zou willen steken … 't klinkt bijna alsof ik het zelf geschreven heb!

Niets is echter minder waar: Het beste wat een croissant kan overkomen is een prachtig boek, hilarisch bij vlagen, ingetogen bij momenten, verrassend bij uitstek!

Dames en heren, lees de recensie die je kan lezen op deze link: http://www.deadline.nl/news/Het+beste+wat+een+croissant+k... , maar geloof me op mijn woord dat de persoon die de laster in het artikel heeft geschreven een totaal aliterair schepsel is dat nog nooit een boek van de binnenzijde heeft gezien ("Cultuur gaat ergens over en dit boek niet" ... jeezes; hoe bekrompen kan je zijn!? … en daarbij, wie het boek gelezen heeft en daarna de recensie bekijkt merkt dat de recensent ofwel het boek niet volledig heeft gelezen, ofwel het niet heeft begrepen, en meer dan waarschijnlijk een zeldzame combinatie van beide tentoon spreidt), verscheur in gedachte de webpagina (print het desnoods eerst uit moest deze virtuele manier om komaf te maken met online gezever té veel van je verbeelding vragen), geloof in mij (2000 jaar geleden was er eens de zoon van een middenstander die ook zo is begonnen) en lees het boek.

Ik dank u van harte voor uw aandacht.

Laat ons eens beginnen zoals alle normale mensen een nieuw jaar beginnen:
Gelukkig nieuwjaar!

Ziezo, dat is meteen ook weeral achter de rug.
Pas op, 't is niet dat ik het niet meen hoor, helemaal niet! Ik wens jullie allemaal van ganser harte een prachtig, vrolijk, zonnig (ook al weer geleden van in 1976 ...), gezond (dat vooral), sportief (uiteraard), deugddoend, hartverwarmend (stel dat de zon ook in 2012 weer grotendeels forfait geeft dan heb je dat dan toch al), culinair hoogstaand (nu Piet Huizenhoge Truut tot Ridder in de Diabetes is geslagen is dit nu reeds een bijna vaststaand feit), liefdevol maar vooral formidastisch (ik blijf ijveren om dit woord in de Van Dale te krijgen ... heb de buik vol van tentsletten en gezwaffel!) 2012 toe. Het is gewoon dat ik eigenlijk niet sterk ben in het uiten van wensen op het gepaste tijdstip.

Pas op, veelal is dit, zoals o zo vele zaken in deze wereld, volledig buiten mijn wil om, maar het valt te dikwijls voor om alles op het toeval te blijven steken.
Neem nu de afgelopen oudejaarsavond. Voor Marathon Geert is dit eigenlijk slechts een pseudo-speciale avond. Speciaal omdat we dit steeds in (hetzelfde) goede gezelschap vieren en er steevast een gezellige en lange avond van maken boordevol prachtig bruingebakken vlees, perfect gesneden groenten, sauzen waar de juiste cuisson zo van het dekseltje rolt, perfect à point gebakken brood, en -bovenal- spelletjes tot in de vroege uurtjes.
'Pseudo', omdat voor mij eigenlijk het samenzijn op deze avond centraal staat, en niet zozeer de overgang van oud naar nieuw. Het obligate onderbreken van de feestelijkheden om elkaar rond de hals te vliegen, de niet aanwezige naasten in prime time te bellen en de minder dichte verwanten van een sms'je te voorzien heeft bij mij eerder een storend dan wel een helend effect, zeg maar.
Maar kom, je zou het niet altijd zeggen wanneer je mijn conservatief geleuter aanhoort, maar ook ik ben een kind van mijn tijd en dus waag ik steeds weer een poging om me mits gebruik van modern communicatief oorlogsmateriaal te meten met de groten. Ach wat, hoewel het dit jaar, althans volgens de media, nu eens niet tot een lamlegging door overmatig gebruik van de verschillende draadloze netwerken binnen ons rechtsgebied kwam ben ik er weer niet in geslaagd om mijn gelukwensen naar mijn contacten door te sturen.
Een nietszeggend 'message not sent' was weerom mijn deel.

Bon, brèf ... gelukkig nieuwjaar langs deze weg dus!

Is het eerste blogje van het jaar geen geweldig podium tot het uiten van 's mans voornemens? Inderdaad ja, en dit zal dan ook mijn eerste bijdrage aan de blogwereld zijn in 2012!

Vooreerst even bekijken wat er van de voornemens voor 2011 geworden is. Heel kort samengevat: nikske!
Eind 2010 had ik ten kennen gegeven om mezelf meer op competitieniveau te tonen door meer wedstrijden te lopen. Heel concreet vertelde ik toen dat ik 5 marathons zou willen lopen, wat eigenlijk bijna een verdubbeling van mijn huidig aantal deelnames (7) zou betekenen. Exact 1 jaar later moet ik vaststellen dat ik in 2011 een totaal van 0 (voor de informatici: NULL!!) wedstrijden op mijn effectief mag bijschrijven.
De reden is niet direct ver te zoeken maar daarom niet minder frustrerend: blessures, nog maar eens.
Niets levensbedreigend hoor: eerst een weerbarstige kuitspier die steeds weer overbelast raakte, en daarna een stevige chronische ontsteking aan beide patellapezen (voor een goed begrip: ik heb het hier over de pezen, niet over de weekdieren!!). De kuit zou ondertussen terug volledig in de pas moeten lopen, maar de knieën ... ik weet het eigenlijk niet zo goed. Hierover later meer, nu dus naar de voornemens voor 2012.
Eigenlijk zou ik beter spreken over voornemen, in het enkelvoud, want voor dit jaar geen grote woorden over wedstrijden (zal ik er eigenlijk nog lopen? Op dit moment nog een open vraag ...), streeftijden en dergelijke meer.

Mogelijk geen wedstrijden meer dus, maar voor een competitiebeest zoals mezelf is dit eigenlijk een vrijwel onleefbaar feit, en dus moest ik op zoek gaan naar een uitdaging, een wedstrijd waardig.
Ah ja, belangrijk om weten is dat ik sinds enige tijd ook wat meer kilometers op de fiets doorbreng, omdat dit nu eenmaal iets is wat uithouding en longinhoud kan trainen wanneer medische redenen je van je geliefde loopschoeisel weghoudt.

De uitdaging voor 2012 dus ...
welnu, in 2012 zou ik graag hebben dat de som van mijn gelopen, gefietste en gezwommen kilometers meer is dan het dubbele van mijn aantal kilometers met de wagen.
Ik weet het, ik weet het, voor sommige mensen is dit een makkie, uiteraard vooral voor diegenen die wagenloos in het leven staan, maar ik vermoed er toch een hele kluif aan te hebben. Straffer nog, ik hou in ruime mate rekening met weeral een complete afgang (zonder referentie naar stoelgang onder welke vorm dan ook) aan het einde van het jaar.
Bedoeling is uiteindelijk om langs de ene zijde mijn aantal sportkilometers flink op te krikken en langs de andere zijde mijn aantal autokilometers zo veel mogelijk te beperken. Als je weet dat ik dit jaat 2 keer met de wagen op reis zal gaan (één keer naar Oostenrijk, en één keer -waarschijnlijk- naar Slovenië), zal vooral het aantal 'domestieke' verplaatsingen per wagen van doorslaggevend belang worden ... uiteraard te volgen op dit blog.

Oh ja, misschien nog een klein voornementje (je ziet 't: de nadruk ligt op 'klein'): ik zou graag ook terug wat meer posten op mijn blog. Als ik zo het aantal berichten uit 2011 bekijk zal dit laatste alvast niet zo moeilijk zijn.
Ik weet niet of ik nog een Telex zal schrijven, want dit is toch iets meer tijdsintensief dan een gewoon verhaaltje, maar we zien wel ...

In jeden Fall ... tot later!

Uw in 2011 niet zo trouwe dienaar,
Marathon Geert

Telex van de Week (88)

--start--
en waarom niet eens een 'blogcomeback' maken met een nieuwe Telex van de Week
--stop--
here we go!
--stop--
er was deze week heel wat te doen rond het nieuwe gerechtsgebouw in Hasselt
--stop--
blijkt dat het daar nu reeds vol loopt met krakers, drugsverslaafden en hoeren
--stop--
goed, dan kennen ze daar al de weg tegen dat hun zaak (ooit eens) zal voorkomen
--stop--
ik stel me enkel vragen over dat van die drugsverslaafden ...
--stop--
hebben ze het daarmee op personen die met de regelmaat van de klok roesopwekkende middelen gebruiken?
--stop--
of gaat het over het slag van mensen die met een witte pruik op de kop en een zwarte toga om de schouders van slag op slinger de meest bizarre uitspraken doen?
--stop--
neem nu het geval van die Bulgaarse sudent die in de Brusselse metro eerst door een Afrikaanse bende in mekaar werd gerost en voor dood achtergelaten, en 5 minuten later, toen hij toch nog bleek te bewegen, door een groepje Marokkanen een beetje meer werd bijgewerkt om vervolgens 6 meter (!) lager op de metrosporen te belanden
--stop--
ok, hij had eigenlijk nog geluk dat enkele gewone pendelaars hem van de sporen hebben gesleurd
--stop--
want moest hij gevonden zijn door enkele jonge ambulanciers was hij waarschijnlijk nog verkracht geweest ook ...
--stop--
maar kom, beide feiten werden door het interne camerasysteem van de metro opgenomen
--stop--
en, hoogst uitzonderlijk in ons landje, de schuldigen werden geïdentificeerd
--stop--
straffer nog: ze werden zelfs voor de rechter gebracht
--stop--
niet in Hasselt, want de daklozen waren daar nog niet wakker en je kan toch niet zomaar zond verwittigen bij de mensen binnen vallen hé!?
--stop--
maar in Brussel
--stop--
uitspraak: onschuldig!
--stop--
reden?
--stop--
de beelden waren niet duidelijk genoeg
--stop--
ondanks het feit dat ze wel degelijk scherp waren en enkele jongeren bij hun vlucht zelfs nog regelrecht in de camera keken onderwijl hun mooiste glimlach aan de wereld tonend
--stop--
de beelden 'flou'?
--stop--
volgens mij is het gewoon die rechter die een beetje flou uit z'n ogen keek, ja!
--stop--
uiteindelijk krijgt één van de betichten een werkstraf omdat hij op het moment van zijn proces -waarvoor hij overigens verstek gaf ... een mens moet nu eenmaal zijn prioriteiten stellen- een handtassendiefstal pleegde
--stop--
ik weet niet of daar beelden van bestaan ...
--stop--
'k ben eens benieuwd wat ze gaan zeggen over die 84-jarige man die eerder deze week die jonge inbreker heeft neergestoken
--stop--
voor wie het niet gevolgd heeft:
--stop--
2 jonge delinquenten breken in bij een oude man, bedreigen hem met een schroevendraaier en verplichten hem z'n kluis open te maken
--stop--
de man heeft schrik (hoe zou je zelf zijn?) maar neemt toch onderweg naar z'n kluis een mes en weet één van z'n 2 voervallers in de hals te steken
--stop--
gevolg: de gangster loopt bloedend als een rund naar buiten maar sterft op straat
--stop--
zijn kompaan vlucht ook en heeft zich pas gisteren aangegeven
--stop--
nu, beide jonge overvallers hebben al een ellenlange waslijst aan veroordelingen voor inbraken, overvallen met geweld, drugsdelicten, ...
--stop--
enfin ... als 't in 't strafwetboek staat hebben ze het al gedaan ... dat soort volk
--stop--
schokkend vond ik dan ook de commentaar van zijn advokaat, deze ochtend in de krant:
--stop--
het gaat hier om moord, want de beide jongens waren hoegenaamd niet geweldadig ... ze hebben zelfs de oude man nog de trap op geholpen, want zijn kluisstaat op de eerste verdieping van het huis ...
--stop--
wablief?
--stop--
en waarschijnlijk hadden ze die schroevendraaier vast omdat ze ook alle vijzen die in huis los zouden staan wilden vastschroeven?
--stop--
pas op, gratis hé, want het zijn menslievende jongens ...
--stop--
nu ja schokkend ...
--stop--
'hilarisch' is misschien een beter woord ...
--stop--
een woord dat ik meer en meer van toepassing vind op het nieuws
--stop--
gewoon om in de dondere tijden van deze crisis de leute er in te houden moet je maar eens het volgende proberen:
--stop--
zorg dat je klaar wakker bent vlak voor een uitzending van het ochtendnieuws op de radio
--stop--
zet je aan tafel op een ergonomisch verantwoorde wijze, en neem er de krant van de dag voordien bij ...
--stop--
het volstaat om het radionieuws te vergelijken met de krantenkoppen van daags voordien om je te pletter te lachen en de dag goedgemutst aan te vatten!
--stop--
neem nu vanochtend:
--stop--
ik las in de krant van gisteren een artikel over de Dexia-crises
--stop--
blijkbaar had ons parlement de voorzitter van de Nationale Bank van België aan de tand gevoeld hierover
--stop--
maar de brave man beriep zich op het bankgeheim waaraan hij gebonden is en verklaarde enkel te willen praten voor een parlementaire onderzoekscommissie
--stop--
waarna de journalist besloot met de opmerking dat deze commissie er door deze getuigenis ZEKER zou komen
--stop--
maar vanochtend op het radionieuws hoorde ik hetvolgende bericht:
--stop--
er komt geen parlementaire onderzoekscommissie!
--stop--
kijk, met politici als de onze kan het niet anders dan dat de cliniclowns een overbodige beroepscategorie zijn!
--stop--
bijvoorbeeld Karel De Gucht - een vaste klant in deze rubriek-
--stop--
die stelde, ook al in de krant, een tijdje geleden dat er te veel gehandicapten in ons land zijn
--stop--
toch ontwapenend hoe deze toppoliticus zichzelf in vraag durft te stellen, niet?
--stop--
nog een abbonnee van de Telex: Bert Anciaux
--stop--
over hem konden we deze week lezen dat hij gaat doctoreren
--stop--
dit is écht iets typisch voor Vlaamse politice van de SPa
--stop--
kijk, de normale volgorde is als volgt:
--stop--
je wordt geboren, gaat naar de kleuterklas, dan naar het lagere onderwijs, dan middelbaar, universiteit, dan ga je werken en tenslotte ga je op pensioen
--stop--
bij de SPa denkt men daar anders over:
--stop--
ze hadden al iemand die vrijwel onmiddelijk na z'n lagere school een café opendeed en daarna burgemeester van Hasselt werd
--stop--
en ook al een import-politica die geboren werd, daarna haar diploma's verzon en dan ging werken
--stop--
ook een goeie: iemand die alle stappen netjes doorliep, tot aan het werken toe
--stop--
maar dan wat geld in brand stak en terug naar de universiteit ging
--stop--
ondertussen staat deze laatste trouwens terug op niveau kleuterklas
--stop--
en dan nu dus Bertje ...
--stop--
die was eigenlijk op pensioen, ging daarna werken, en nu dus doctoreren
--stop--
wedden dat hij binnen dit en een paar jaar op een zonovergoten 1 september terug aan de hand van mama naar de lagere school gaat?
--stop--
dat gaat nogal een gebleit geven aan die schoolpoort ...
--stop--
en bij deze wens ik jullie allemaal een geweldig weekeinde toe!
--full stop--

Ik heb dat wel graag, direct marketing. Wanneer de marketeer zijn huiswerk immers goed heeft gemaakt, dan weet je nog vooraleer je de enveloppe openscheurt dat de inhoud je zal interesseren. Ach, geef toe, we zijn allemaal een beetje narcist, en een briefje in de bus van Carl Hoefkens die je met de voornaam aanspreekt en je vraagt om een Club-abonnement te nemen, of Angelina Jolie die je hoogstpersoonlijk aan de borst drukt (aaaah ... soms wordt mijn al te levendige fantasie me even te veel ...) met de nederige vraag of je pleeeeease niet naar haar nieuwste film wil komen kijken (kan me niet schelen wat het verhaal is en of de karakters goed werden uitgewerkt: HIER die borst!) doen nét iets meer met een mens dan de nieuwste folder van de Hema of de laatste nieuwe promoties van eender welke beenhouwerij.

Evenwel lastiger heb ik het met die reclamecampagnes waarbij een reclamefolder als verkenner wordt uitgestuurd; in dat geval volgt op de ongevraagde brievenbuspenetratie een telefoontje. Het overkwam me onlangs nog, op initiatief van een niet nader te noemen automerk (maar ik zal een tip geven: Duitsland, 3 letters en ze komen alle 3 voor in het woord BoMaWorst). Je moet weten, ik heb al een auto. Niet alleen dat, maar de wagen waarin ik me verplaats is nog maar anderhalf jaar geleden geproduceerd en komt aldus nog niet in mijn begroting voor onder de post 'te vervangen'. In deze context worden folders die gedrukt werden met als enige doel het verheerlijken en aan de man brengen van automobielen vertikaal geklasseerd, meestal zelfs zonder het 'waanzinnige aanbod binnenin' of de 'Geert - ontdek nu vlug wat er onder deze motorkap zit'-belofte te openen. Gratis handdoeken, fleezes, multifunctionele neushaartrimmers of design ijskrabbertjes moeten ze me ook al niet beloven, want ik heb meestal toch de tijd niet om me snel naar de dichtsbijzijnde garage te reppen om nog net voor zover de voorraad strekt deze gratis unieke cadeaus in ontvangst te nemen, gratis receptie met hapjes en de kans op een testrit of niet. Uiteraard zou ik met graagte een uitzondering maken voor autoreclamemakers die beloftes maken waarin de borst van La Jolie (maakt niet uit of het nu de linker of de rechter is - een man moet al eens durven afstand te nemen van zijn politieke voorkeur) een centrale rol krijgt, maar vooralsnog heb ik dit toch wel prachtige aanbod niet mogen ontvangen. We blijven hopen!

Bon - waar waren we gebleven? Ah ja, bij die folder van -tuuuut- (nope, geen gratis reclame op mijn blog; als BMW wil dat ik hun naam hier zet, dan moeten ze er maar voor betalen). Wel, ik kieper die dus onverwijld (mijnheer Letherme, bij mij betekent dit dus wél direct!) bij het oud papier.
Twee weken geleden kreeg ik echter een opvolgingstelefoontje.
Of ik de folder van -tuuuuuuut- iets voordien goed had ontvangen? Nu, ik ben nog niet van m'n eerste leugentje gestorven, en dus kon ik onmiddelijk riposteren met het wel zeer duidelijke 'Jawel, dat heb ik goed ontvangen'.
En wat vindt u van de toch wel uitzonderlijke voorwaarden die binnenin zaten? Hmmmmm, hier moest ik wel een beetje oppassen, want stel nu dat ik té positief ben, dan moet ik waarschijnlijk na de volgende vraag al gaan zeggen waarom ik er uiteindelijk toch niet op inga, en wanneer ik té negatief ben, dan zou het wel eens kunnen dat ik een tête-à-tet met Angeline Jolie misloop, en dat zou toch wel zonde zijn hé!?

Enfin, ik bedoel maar, ze mogen mij sturen wat ze willen, maar ze moeten me achteraf niet meer lastigvallen met telefoontjes. Punt! Als het me écht zou interesseren, dan zal ik zélf wel bellen.

De laatste jaren is direct marketing eigenlijk alleen maar makkelijker geworden voor bedrijven: op het internet wemelt het van enquêtes, vragenlijsten en wedstrijdvragen waarbij je je voorkeur over wasproducten, vruchtensappen, tandpastas en intieme wasemulsies moet ingeven alvorens naar de schiftingsvraag over hoeveel leden van het consummentencorps zich deze keer weer hebben laten foppen doorverwezen te worden.

En toch wordt de bal al eens lelijk mis geslagen. Want, wat kreeg ik zonet in m'n mailbox? Een unieke kans om vrijwel gratis een luxe BH-set, inclusief slip of string, te testen.
Ze beloven me zelfs dat ik er mooier dan ooit tevoren zal gaan uitzien! Ik twijfel daar persoonlijk niet aan, maar dan nog blijf ik het belachelijk vinden dat ik daarvoor met een bustier zal moeten rondparaderen. 't Is het seizoen van de gay parades niet hé ...

Goh, deze keer hoop ik écht dat ze me tegen 't einde van de week gaan bellen om te vragen wat ik van deze toch wel fantastische actie vind ...

Laatste kans!
Test deze Luxe BH set incl. slip of string!
Let op: OP = OP. Reageer vandaag.



Wacht niet langer, reageer nu Geert!

--start--
in de Wetstraat wordt gefluisterd dat ons landje wel eens een regering zou kunnen hebben tegen oktober
--stop--
enkele maanden geleden zou me dit nog van de daken hebben geschreewd
--stop--
maar sinds Elio z'n operatie ...
--stop--
nu ja, toen ik hem voor de eerste keer hoorde praten op de radio dacht ik al dat hij een operatie aan de stembanden had moeten hebben ...
--stop--
maar dat hij per ongeluk omgekeerd op de operatietafel had gelegen
--stop--
onze eunuch van de Wetstraat ...
--stop--
het is eigenlijk toch frapant dat niemand het eigenlijk merkt dat we al 1 volledig jaar zonder regering zitten
--stop--
maar evengoed is het raar dat er niets veranderd wanneer tijdens de onderhandelingen over een nieuwe regering plots de voorzitter van de vergaderingen niets meer zegt
--stop--
op zich zegt dat al genoeg
--stop--
volgens mij is het vastlopen van van de onderhandelingen eigenlijk niet meer dan een geval van discriminatie
--stop--
want Elio is geen volloed Belg
--stop--
hij is namelijk een 2de generatie Italiaans imigrant
--stop--
en dus geen BBB
--stop--
borst/billen/buik?
--stop--
nee hoor!
--stop--
Blanc Bleu Belge
--stop--
in de veehandel een welbekend puur Belgisch runderras
--stop--
spierwitte vacht met een blauwe schijn en moddervet
--stop--
men zegt dat deze runderen zowat het lekkerste vlees voortbrengen...
--stop--
(ze zeggen ook dat de beste geitenkaas uit melk van BBB-koeien gemaakt wordt, maar volgens mij is dat overdreven ...)
--stop--
enfin, vandaag staat deze term overal in de kranten
--stop--
niet dat men het over runderen heeft, hoewel ...
--stop--
blijkt dat er enkele jaren geleden een rund dat bij Adecco werkzaam was de term BBB gebruikte om aan te duiden dat firma's die kwamen aankloppen voor het aanwerven van nieuw personeel enkel volbloed belgen wenste
--stop--
nie blanken nie gewenst, dus
--stop--
gisteren werd de lijst met bedrijven die dit zouden hebben gevraagd bekend gemaakt
--stop--
op die lijst, heel merkwaardig, onder meer Benetton
--stop--
jawel, die van United Colours of ...
--stop--
en ook een firma die niet met allochtonen wenste te werken omdat ze heel wat politiediensten onder haar klanten telde ...
--stop--
huh?
--stop--
dan zou je toch vooral met allochtonen willen werken!?
--stop--
want die kennen de politie toch allemaal persoonlijk??
--stop--
(lap, dat gaat me weeral commentaar opleveren ... :-) )
--stop--
nu, ik vind de reacties op heel dat verhaal schromelijk overdreven
--stop--
het gaat toch niet over alleen maar blanken?
--stop--
kijk maar eens goed naar de naam:
--stop--
BBB - Blanc Bleu Belge
--stop--
dus belgen die 'blanc' zijn, blanken dus
--stop--
maar ook Belgen die 'bleu' zijn ...
--stop--
wie had dat ooit gesmurft?
--stop--
wel typisch dat heel die zaak is uitgekomen door een gelekte e-mail
--stop--
wij blanke blauwe Belgen hebben het blijkbaar niet zo met de nieuwe media ...
--stop--
eerder was er al minister en Vlaams vice-minister president Lieten die een e-mail waarin ze haar collega-ministers de huid volschold naar zowat iedereen die in de witte gids vermeld staat stuurde
--stop--
nu is er ook huidig interim-premier (hij zal wel via Adecco aangeworven zijn) Letherme die via Twitter persoonlijke berichtjes naar jan en alleman stuurt
--stop--
nu ja, goed
--stop--
daar kennen ze intussen in Amerika ook alles van ...
--stop--
toch wel een geweldig verhaal hé, dat van die Wiener
--stop--
een Amerikaans congreslid dat 'per ongeluk' een foto van zijn gewelfde onderbroek naar al z'n Twitter-volgelingen stuurde
--stop--
"The battle of the bulge", part 2 ...
--stop--
ik vind z'n verdediging geweldig!
--stop--
Yes but (zo begint elke verdediging in Amerika sinds het bekende 'Yes but I did not have sex with that woman') ik wilde dit niet naar iedereen sturen, enkel naar dat 15-jarige meisje waarmee ik nogal intiem twitter ...
--stop--
of deze: 'yes but (daar gaan we weer) die foto is per ongeluk genomen ...'
--stop--
per ongeluk?
--stop--
kijk, wanneer mijn fototoestel 'per ongeluk' af gaat, dan zie ik achteraf dat ik ergens de hoek van een gazon heb gefotografeerd
--stop--
of à la limite een close up van m'n ontstoken teennagel
--stop--
maar mijn soldaat paraat?
--stop--
yes, but never!
--stop--
maar bon, slechter wordt hij er uiteindelijk niet van
--stop--
ondertussen is hij misschien wel z'n zetel en z'n vrouw kwijt
--stop--
en zal hij dus in beide gevallen iets anders moeten zoeken om op te zitten
--stop--
maar het is ongelooflijk hoeveel gadgets met zijn beeltenis (zowel hoofd als ... eueueuh ... kop ...) erop reeds uitgebracht werden
--stop--
ik heb zelfs horen vertellen ...
--stop--
(yes) but 't kan zijn dat 't gelogen is hé ...
--stop--
maar toch, ik heb horen vertellen dat ze in Oostenrijk een gerecht naar hem genoemd hebben:
--stop--
de Wiener Schnitzel!
--stop--
krokant langs de buitenkant en met een dikke berg vlees in 't midden!
--full stop--

Naar oud soap-recept begin ik even met een 'wat voorafging'.

In deel 1 had onze capeloze held alle moeite van de wereld om op integere wijze aan een huurwagen te geraken, terwijl deel 2 het relaas vertelt van een bijna slecht afgelopen loopschoentestsessie.

Vandaag deel 3 in het relaas over mijn Finland trip, ondertussen enkele maanden geleden.

Het boeken van mijn zakentrips gebeurt steeds volgens eenzelfde vast stramien: vliegtuigticket regelen via het inhouse reisagentschap, waar nodig hetzelfde organisme motiveren om eveneens een huurwagen te voorzien, en voor de rest probeer ik zo zelfbedruipend mogelijk te zijn. Qua hotelkeuze ben ik immers niet zo veeleisend, en door zelf op zoek te gaan naar kleinere lokale jedoch ten opzichte van de werkplek goed gelegen etablissementen spaar je al gauw enkele tientallen Eurootjes per trip uit.
Wanneer ik echter Hanko bezoek, zoals reeds vermeld niet direct het centrum van de nieuwe wereld en des winters zelfs nauwelijks het centrum van zichzelf, misbruik ik de diensten van mijn Vlaamse maar door de liefde naar het verre Suomi gedreven collega Bram. Deze brave man heeft me al in verschillende herbergen ondergebracht, gaande van een oud aftands hotel dat op het eerste zicht moeiteloos als decor voor een remake van The Shining zou kunnen dienen (ik kan jullie verzekeren dat voor een manspersoon met mijn graad van levendige verbeelding zoiets geen opbeurend gegeven is ... 3 weken lang heb ik "Heeeeeeere's Johnny!" in m'n hoofd gehad) tot een hotel met volgens de eigen advertentie een 'uitstekend en typisch Fins' restaurant, maar toen ik zonder de kaart te raadplegen mijn culinair lot blindelings in de handen van de serveerster legde werd me een bord typisch Finse Swedish meatballs geserveerd. Ach ja, komende uit een land waar het meest karakteristieke gerecht uit French fries met Zeeuwse mosselen bestaat zal ik maar niet te veel zeggen zeker!?
In februari had m'n in Hanko gestationeerde landgenoot echter een verrassing van formaat in petto: een nieuw hotel in Hanko. Jahaaaa ... spiksplinternieuw. En pas op; niet zomaar een nieuw hotel, neeheeeeee ... een nieuw hotel dat gevestigd is in het voormalige politiekantoor van Hanko.
Jawel, Jailhouse rock voor Marathon Geert! Wel knap gedaan hoor, met een automatische inkomcode voor late arrivals (er is geen permanente receptie) en een ontbijt dat in de voormalige cellen, waarvan het minimalistisch ontwerp en de oerdegelijke uit dikke stalen tralies opgetrokken celdeuren nog behouden zijn gebleven. Echt heel knap gedaan!

Voor de curieuzeneuzen onder jullie die alleen maar onder de indruk zijn bij het zien van fotografisch materiaal heb ik een kleine teleurstelling: er staan geen foto's van de ontbijtzaal op internet. Wat er wél opstaat is een foto van de kamer die voor me klaargemaakt was: klik hier.
Doe gerust, ik wacht wel even ...

pompompom
pompom
pom
pompom
pompompom ...

In orde?
Goed gekeken?
Indien niet raad ik alsnog aan om het even te doen, want de kamer gaat nog een vooraanstaande rol spelen in het verhaal van vandaag. Voor lezers die te veel stationsromannetjes lezen: de naam Saara heeft niets te maken met een wulpse inheemse die als welkomstgeschenk in een badkuip vol semi-doorschijnend schuim op mijn aankomst zat te wachten, als wel toe te schrijven aan een Finse kunstenares die instond voor het design van de slaapgelegenheid. Klein advies aan toekomstige bezoekers die ook eens in een kamer willen logeren waar ik ooit een douche heb genomen: kamer nummer 5 (Saara dus) bevindt zich wel degelijk op het gelijkvloers! Laat jullie niet verrassen door het feit dat je op het eerste zicht slechts kamers tot en met nummer 4 op de benedenverdieping kan vinden. Geloof me deze keer maar op mijn woord: kamer 5 is wel degelijk de laatste kamer in de hal recht voor de ingang. Dus niet de eerste kamer links bovenaan de trap (dat is nummer 6 en de kamer waar ik me eerst had geïnstalleerd, totaal verbouwereerd over de érg grote kamer, met 3 bedden, 3 sets handdoeken, 3 ... wacht eens even ... kijken op het reservatieformuleir op het bureau ... tiens ... dat is mijn naam niet ... en op de deur ... shit ... nummer 6 ... vlug terug inpakken ... lakens rechttrekken en wegwezen) die ik  per ongeluk al had ingepalmd (alle deuren van gereserveerde kamers staan namelijk open en de sleutel hangt aan een haakje in de kamer - geen permanentie aan de receptie, weet je wel ...) en ook niet de voorlaatste deur in die gang, want dat is weliswaar de eerste deur na de deur met een nummer 4 behangen maar dat is geen garantie want het is eigenlijk de toegang tot de sauna (waar ik dus al bijna in vol ornaat en valies in de hand binnenviel, tot groot jolijt van 2 in handdoek gehulde Russen die kennelijk een beter inzicht tot het plaatselijke evacuatieplan hadden).

Wablief? Zo een lang verhaal om te zeggen dat die pipo van een Geert eens door een verkeerde deur is gestapt?
Hey, komaan ... jullie kennen me toch beter dan dat ... ja toch?
Eigenlijk moet ik jullie op dit punt feliciteren met het volbrengen van de inleiding; het eigenlijke verhaal begint nu pas.

Lees maar even mee ...

Wel, eens in de juiste kamer beland maakte ik me op om een stukje te gaan rennen. Ik wist dat dit me potentieel pas op een tijdstip later dan het sluitingsuur van het enige nog open plaatselijke restaurant zou terugbrengen, maar de morele plicht en pas verworven nieuwe schoenen noopten me om toch te gaan. Nu ja, ik had een plan B achter de hand: eerder op de dag had ik in een supermarkt enkele bananen gekocht, en tijdens mijn onnodig bezoek aan de eerste verdieping van het hotel had ik tersluiks gezien dat er een klein beetje eten in een luchtdichte verpakking ter beschikking gesteld werd: enkele geroosterde panini's en gekookte eieren, waarschijnlijk de laatste getuigen van een reeds lang vergeten doch daarom niet minder uitbundig ontbijt.

De planning was dus duidelijk: eerst rennen, daarna eten op de kamer.
Geen verslag over m'n training hier, dat volgt tijdens het afsluitende 4de deel van mijn Finlandtrip.
Wél een verhaal over m'n diner au chambre numéro 5.
Eens terug in het hotel ging ik meteen naar de eerste verdieping en jawel, geholpen door m'n legendarische chance zag ik nog 2 panini's en, hoe symmetrisch kan het leven toch wel zijn, 2 eitjes. Ik nam deze 4 items ter hand en ontvoerde ze liefkozend naar mijn kamer. Als voorgerecht nuttigde ik een banaan, en m'n plan was om per paninibroodje 1 ei te reserveren als beleg.
Nu, een ei  heeft een kalkachtig omhulsel, dat is wel algemeen bekend. Evenzeer gekend is de slechte verteerbaarheid van deze harde buitenkant, reden waarom de meeste mensen deze verwijderen, ik de vakliteratuur van de boerinnenbond omschreven als 'het ei pellen'. Een lepeltje had ik echter niet. Nu ja, wie heeft er een lepel nodig met een hard en vlak bureaublad binnen handbereik? Colombus heeft z'n ei ook niet laten rechtsteen door er zachtjes over te wrijven hé!?
Alvorens mijn moorddadige aanslag op het ovale ding dat nooit een kip zal worden in te zetten.
De hand nog boven het hoofd geheven bedacht ik me ineens wat voor een knal het zou geven moest dit ei zachtgekookt zijn ... damn ... dàt zou ik niet willen meemaken, want -en kijk nog maar eens goed naar de foto van de kamer- op de muur achter het ledikant na was alles, werkelijk àlles, in de kamer niet wit maar spierwit! En gloednieuw, dat had ik al vermeld.
Onvoorstelbaar trots op mezelf voor deze geweldige inval tikte ik zachtjes met het ei op het -spierwitte- bureaublad zodat ik op haast chirurgische wijze het ei van haar jasje kon ontdoen. Dit was vlug in orde en tot mijn niet geringe vreugde kon ik vaststellen dat het ei wel degelijk hard gekookt was.
Ach wat, eens een keer té voorzichtig zijn kan niet zo'n kwaad, want de voorzichtigheid is de moeder van de eierkast, zou ik zo zeggen om toch maar in het zuiveljargon te blijven.

Bon, missie geslaagd, eerste panini belegd met ei en lékker, lékker ... honger is immers de beste saus!
Dit vraagt naar meer van hetzelfde, wat geen probleem was want ik had immers nog een tweede panini én ei. Voorzichtig pellen? Waarom?? De eieren waren toch onmiskenbaar hard gekookt!

En dus kwakte ik het 2de ei op het bureau.

Hmmmmm ...

Wat wil je nu dat ik zeg?
Willen jullie écht een beschrijving van de voorheen witte kamer waar nu het eigeel tegen de muren plakte?
Willen jullie dat écht? Nee toch hé!?

Het tweede ei was godverdomme toch wel niet zacht gekookt zekerst!!!!!!!
Columbus heeft indertijd gewoon geluk gehad; 'k zal ik 't jullie zeggen!

Het volgende verhaal dateerd eigenlijk al van in februari dit jaar, maar ingevolge een ongewild lange blogstilte is het er nooit van gekomen om er hier een verslag van te maken. Bij deze gaan dit even goed maken: hier komt deel 2 van mijn reisverhaal door Finland. Deel 1 ging over bijgeloof, deel 2 over shoppen. Een klein beetje tegenstelling moet kunnen, niet waar?

Bon, wat voorafging: Marathon Geert moest weer eens op business trip en het huren van een wagen was deze keer ongemeen spannend. Desondanks is hij toch in Hanko, het Benidorm van Finland, het Blankenberge van Scandinavië maar vooral, het reisdoel geraakt.

Tijdens eerdere bezoekjes aan deze parel van het zuiden (gezien vanuit het oogpunt van de Kerstman, weliswaar) was het me reeds opgevallen dat Hanko één sportwinkel heeft. Nu ja, één is beter dan geen en je mag niet vergeten dat het stadje uiteindelijk niet zo heel groot is en vooral 's winters bij wijlen een eerder desolate indruk kan geven. Normaal gezien heb ik trouwens zelfs geen tijd om een oplijsting te maken van het aantal sportzaken en aanverwante tijdens mijn zakenreisjes, laat staan dat ik in de gelegenheid kom om er eentje te bezoeken, dus wat zou ik er mee inzitten?
Welnu, deze keer had ik wél een beetje tijd, en zo kwam het dat ik mijn huurwagen netjes binnen de lijntjes parkeerde (je beseft het niet meteen, maar als je't zo bekijkt zijn de oefeningen op 'binnen de lijntjes kleuren' in de kleuterschool in feite de eerste rijlessen die je krijgt; ik ben benieuwd wanneer ik ga ontdekken waar al dat 'gaatjes prikken' goed voor was ...) en de winkeldeur met een geklingel van jewelste opende. Het aantal wagens dat op de parking stond (geen enkele) deed me reeds vermoeden dat die bepaalde dag niet direct met gouden letters in de boekhouding zou worden bijgeschreven, en zo bleek ook na een kleine visuele inspectie: één dame aan de kassa, één heer die verveeld enkele t-shirts rangeerde, en dat was het.
Vriendelijk als ik ben begroette ik beide personen met een niet bijster originele doch welgemeende 'helleuh' (ik geef toe: wanneer ik me op m'n gemak voel sluipt er een licht 'Inspector Clouseaueueueuh'-accent in m'n stem). De man verplaatste z'n concentratie van de t-shirts naar mijn persoon en verwelkomde me op ongetwijfeld vriendelijke doch totaal onverstaanbare, vanwege in 't Fins, wijze. Op zulke momenten heb je 3 mogelijkheden: ofwel doe je alsof je doofstom bent, maar daarvoor was 't al te laat, want hoeveel doofstomme individuen kennen jullie die bij het binnenstormen van een sportshop het accent van Peter Sellers perfect kunnen nabootsen, ofwel probeer je de mentaal gehandicapte te spelen, maar hoe zou je dan verklaren dat ik m'n wagen perfect binnen de gemillimeterde afbakening op de parking had weten te plaatsen, ofwel, en deze laatste optie verkies ik toch meestal boven de 2 voorgaande, maak je van in den beginne duidelijk dat je een domme buitenlander bent -bij voorkeur een Luxemburger want daar zijn er niet zoveel van en dan moet je tenminste niet steeds weer uitleggen hoe het voelt te moeten overleven in een land zonder regering, op de rand van een burgeroorlog, met alleen maar friet op het menu en wat weet ik nog niet allemaal met welke ogen ze buiten onze landsgrenzen naar ons kijken!?
Het werd dus 'I'm sorry but my Finnish needs some practice ... do you speak English?'

Halleluja, de man sprak engels. Straffer nog, de man sprak perfect engels!
Gesterkt door deze onmiskenbaar communicatiebevorderende eigenschap van wat later de eigenaar van de winkel bleek te zijn informeerde ik naar het aanwezige gamma aan loopschoenen. Het stond niet direct op m'n planning want sportschoenen zijn, zoals op verse vis na zo ongeveer alles, in Finland duurder dan in België. Mijn geluk: nu bleek de brave eigenaar toch wel een serieus aantal loopslefjes in de aanbieding te hebben. Een tweede halleluja borrelde spontaan in me op, zelfs gevolgd door een derde toen de man me een aan 50% afgeprijsde versie van de Asics Gel Nimbus 11. OK, niet het meest recente model want versie 12 was toen al uit, maar dat was dan ook de reden voor de 50% reductie. Niet getwijfeld, passen en inpakken luidde m'n credo van de dag!
Maar ... alvorens ik de korte weg naar de kassa aanving, zag m'n oog nóg iets: de Tarther Gel van Asics. De kenners onder jullie hebben hier vast al van gehoord: een ultralichte wedstrijdschoen, geschoeid op de leest van de Nimbus, maar dan in een light versie. Niet direct geschikt voor iemand met mijn postuur en gewicht die het in z'n kop haalt om een marathon te lopen, maar voor afstanden tot 20 kilometer ruim voldoende. Omdat ik al niet veel wedstrijden loop én omdat mijn rug te zwak is om veelvuldig met slechts een minieme demping te lopen vond ik in het verleden steeds dat de kosten/baten ratio in mijn geval een aankoop van een wedstrijdschoen pur sang niet verantwoordde, wanneer er echter een fikse korting komt bij kijken ... tja ...
En dus onderhandelde ik nog even: -30%, ok, maar ik stond tenslotte op het punt om 2 paar schoenen te kopen, en -50% is toch makkelijker te berekenen want dan deel je gewoon door 2 ... tot mijn verbazing hapte de man toe en kon ik de Tarthers kopen aan halve prijs. Ook hier: model 2010 en dus niet het meest recente, but who cares!?
Op mijn vraag of ik ze even aan mocht om eventjes te proberen toonde de man me een korte rechte strook in z'n winkel. All right! Vlug de schoentjes aan, veters gestrikt en hupsakee ... dartel als een jong veulen dravend door de winkel.
Beste lezers ... mag ik jullie bij deze waarschuwen voor het gevaar dat om de hoek loert wanneer je ooit eens in de verleiding mocht komen om nieuwe schoenen op al te euforische wijze te testen in een winkel waarvan het grondplan jullie totaal onbekend is? Nauwelijks 10 meter verder hing ik namelijk met al m'n enthousiasme in de rayon van de anorakken. En die 'hing' mag je vrij letterlijk nemen ... ik had te laat de eindhalte, nochtans duidelijk gemarkeerd door enkele oranje winterjassen, gezien en mijn verwoede pogingen om tijdig te stoppen ten spijt strandde ik met de voeten omhoog tussen de afgeprijsde waterdichte kleren. Gelukkig had de man indertijd wijselijk geïnvesteerd in rekken van het robuuste soort, want anders had 't er weeral lief uitgezien en moest ik misschien toch stoppen met de Luxemburger uit te hangen en terugschakelen naar optie 2: de mentaal gehandicapte!
Ach ja, een mens moet al eens kunnen lijden om 2 paar loopschoenen voor slechts 130 Euro op de kop te kunnen tikken hé ...

Links de 2 nieuwe, nu ja ... ondertussen ..., aanwinsten. Morgen deel 3 van de Finse diaries: logeren in Finland.

Mama, kom vlug naar huis ... ik zit hier met een kauwtje, en het kan nog niet vliegen. Ik weet niet wat te doen. Kom vlug!

Bovenstaande licht gecodeerde boodschap ontving Tania gisteren op de antwoordservice van haar mobiele telefoon. Het bericht was afkomstig van onze jongste spruit, die bij thuiskomst van school een kleine kauw op onze oprit vond.

Nu moeten jullie weten dat we ons reeds enkele weken bewust zijn van de aanwezigheid van een jonge familie kauwen. Deze zwartgevederde rakkers hebben beslist om, evenwel zonder schriftelijke toestemming van de huiseigenaars zijnde wijzelf, een deel van onze schoorsteen in onderhuur te nemen. Nog geen 2 weken geleden zijn we al eens op ons dak geklommen om te zien of er geen brand- (voor ons) dan wel verstikkingsgevaar (voor de kauwen) zou bestaan, want een deel van de schoorsteen is tot op vandaag nog steeds in gebruik voor onze open haard, en je weet maar nooit of we binnenkort nog enkele ijskoude avonden voorgeschoteld krijgen.
Geen probleem; onze nieuwe vrienden hadden hun huiswerk goed gemaakt en het 'veilige' gedeelte van onze bovendakse rookafleider geselecteerd als voorlopige habitat voor hun kroost, 3 stuks in aantal.
Blijkbaar was het gisteren dus de grote dag van het vliegexamen, wat voor alvast één nakomeling van de heer en mevrouw kauw tot een voorlopige onvoldoende heeft geleid. Nog een geluk voor Joske, want zo noemen we ons klein zwartje voorlopig, was het eerste zoogdier waarmee het hulpeloze kuikentje op de begane grond geconfronteerd werd geen katachtige, maar wel ons Fientje, van nature één grote brok verantwoordelijkheid en bezorgdheid.

En zo kwam het dus dat Fien haar mama heeft ingelicht over de precaire situatie waarin het jonge kauwkuikentje zich bevond. Tevens heeft ons Fien het vogeltje naar bestvermogen beschermd tegen schadelijke invloeden van buitenaf. Ik bedoel maar: het ware voor katachtigen met culinaire bedoelingen geen schitterend idee geweest om gisteren in de late namiddag bij ons op restaurant te komen. Pas op, niet alleen ons Fien waakte over de fysieke integriteit van de jonge pluimenbol ... ook de ouders volgden de toestand nauwlettend op en lieten telkens een waarschuwend gekrijs horen telkens er beweging rond ons huis waarneembaar was. Zo ook toen ik na mijn dagelijkse slavenarbeid het erf opkwam.

Fien bracht me meteen op de hoogte van de situatie. Even later ging ze ook onze overbuur, notoir vogelliefhebber en bekend van tv als de vogelverzorger van dierenpark Planckendael, briefen. Deze brave man kwam even later ook persoonlijk even een kijkje nemen, en op zijn aangeven heb ik een ren gebouwd, zodat Joske weliswaar minimaal (maar toch) beschermd is tegen katten, maar nog steeds bereikbaar voor zijn/haar ouders én, vooral, kan uitvliegen wanneer hij/zij zich daartoe in staat acht. Volgens onze buurman zou kauwtje Jos binnen de 48 uur moeten kunnen vliegen.

Deze ochtend zat kleine Jos nog steeds in dit voorlopige asielcentrum, voorzien van eten en drinken.

Ik hoop écht dat we binnenkort bij het horen van de typische roep van een kauw in onze tuin naar de blauwe lucht kunnen kijken, onszelf wijsmaken dat het Joske is die daar boven vliegt en een knipoog naar beneden werpt. Tevens hoop ik dat het niet iets anders is dat hij naar beneden werpt, want dat zijn vlekken die er slechts met veel moeite en een wasbeurt op hogere temperaturen uitgaan.
Straks zal ik proberen eraan te denken om een foto te maken van Joske, zodat jullie kennis kunnen maken met ons nieuw vriendje.

--start--
Zwitserland is niet langer hét land bij uitstek voor zelfmoordtoeristen
--stop--
nope, tegenwoordig is dat Duitsland!
--stop--
zeg nu zelf; ze hebben daar scherpe voorwaarden ...
--stop--
voor de prijs van een komkommer, op dit moment slechts 10 Eurocent, kan je daar aan euthanlasie doen
--stop--
toch raar: de wetenschap heeft totaal geen idee waar die besmetting vandaan komt ...
--stop--
eerst heette het dat de 'gevaarlijke komkommers' uit Spanje kwamen
--stop--
ik zag al zo voor me dat op 6 december Zwarte Piet de stoute kinderen niet langer in een zak zou steken, maar van een  komkommer zou laten eten
--stop--
Spanje dus
--stop--
de bacterie die ondertussen al 14 doden op haar geweten heeft zou er op komkommers gekomen zijn door de uitwerpselen van vogels
--stop--
alleen was het een raadsel hoe enkele vogels zó veel uitwerpselen konden produceren om zo een grote hoeveelheid komkommers te besmetten
--stop--
een raadsel?
--stop--
als ik eens kijk naar de vogels die hier dagelijks voor m'n deur mijn auto met een toilet verwarren dan is het voor mij een raadsel hoe er op heel de wereld nog 1 komkommer is die niet werd ondergescheten ...
--stop--
uiteindelijk blijkt de besmetting niet uit Spanje te komen
--stop--
straffer nog, eigenlijk komt het zelfs niet van komkommers
--stop--
zucht ...
--stop--
vroeger bedoelde men met komkommertijd toch iets anders hé!?
--stop--
toen zei men dit over een periode met weinig echt nieuws, zodat een onnozele fait divers plots wereldnieuws werd
--stop--
zoals deze:
--stop--
Justin Bieber heeft een nieuwe tattoo!
--stop--
stond in de krant op pagina 3
--stop--
bij mij sloeg dit nieuws in als een wekker in de Ikea!
--stop--
JB heeft dus wel degelijk een tweede tattoo laten zetten ...
--stop--
een tweede, jawel!
--stop--
want eerder had hij reeds, en ik citeer, 'een vogeltje op z'n onderbuik laten zetten'
--stop--
kijk, dit s dus het bewijs dat goede vriend Justin eigenlijk nog steeds een kleine naïve jongen is hé ...
--stop--
hij is namelijk een gelovig Christen
--stop--
zo was hij eens alleen in de pastorij bij z'n plaatselijke pastoor
--stop--
die hem vroeg of Justin niet eens zijn klein vogeltje in z'n onderbuik wilde laten zien
--stop--
in paniek is de zanger toen naar buiten gelopen
--stop--
want hij heeft daar geen 'vogeltje'!
--stop--
onmiddelijk zocht hij een tattooshop op om dit euvel te verhelpen!
--stop--
als de pastoor het nu nog eens vraagt ...
--stop--
ach ja, de kerk geraakt maar niet van haar kwalijke reputatie af hé ...
--stop--
maar het ligt toch ook wel een beetje aan henzelf
--stop--
zeg nu zelf:
--stop--
de Belgische bischoppen hebben deze week beslist dat ze de slachtoffers van seksuele misdrijven door godsdienaars vergoed willen zien ...
--stop--
is dat niet absurd??
--stop--
als je iemand in je bed uitnodigd, er een onschuldig spelletje of 2 mee speelt (jaja, ook hier citeer ik :-) ) en hem of haar daarna betaald ...
--stop--
is dat dan geen prostitutie??
--stop--
ook grappig: de bischoppen voegden er meteen aan toe dat ze die vergoeding niet zouden betalen, want ze hebben daar geen geld voor opzij gezet
--stop--
allez, meteen weet je dat het kleingeld dat je komende zondag in het mandje werpt naar je buurjongen gaat ...
--stop--
maar kom, we zaten eigenlijk in de onderbuik van Justin Bieber rond te neuzen
--stop--
hij heeft dus een 2de tattoo ...
--stop--
in 't Hebreews dan nog
--stop--
op z'n ribbenkast
--stop--
hij heeft er het woord 'Jezus' laten zetten
--stop--
omdat hij zo'n goed katholiek is?
--stop--
maar nee joh ...
--stop--
gewoon: hij hoort dit woord heel veel wanneer hij optreedt!
--stop--
iedereen bedekt dan z'n oren en roept 'Jeeeeeeezes'
--stop--
gelukkig hoort Justin nooit het vervolg ('wat een kattengejank!')
--stop--
je wil niet weten hoe je dàt in 't algemeen beschaafd Hebreews spelt!
--stop--
ik hoop maar één ding:
--stop--
dat Biepertje niet naar dezelfde tattoshop als Jonathan Legaer is gegaan ...
--stop--
staat hij daar met een tattoo die in 't Hebreews 'Ja, zus' wil zeggen
--full stop--

Dit blogje is ooit begonnen als een sportblog, meer bepaald een loopblog.
Zoiets als 'ik loop', 'jij loopt', 'wij lopen', 'ik vertel', 'jij leest', enfin ... je weet wel.

Ondertussen is het al wel eens voorgevallen dat ik hier iets heb geschreven dat weinig tot niets met de moeder aller sporten te maken heeft, dat geef ik toe, maar veel veranderd dat niet aan de basisopzet.
En ik schrijf hier ook graag over; beschrijven hoe je je voelt in het startvak, samen aftellend met de talloze gelijkgestemden binnen de afbakening van enkele nadars, al eens meezingend met een bolero, het één of ander volkslied van een land dat al dan niet bestaat of 'You never walk alone' (ah nee, wij walken niet, wij runnen!), aan het internet toevertrouwen hoe vlot doch veel te snel de eerste kilometers gingen, hoe het tegen half wedstrijd al wat moeizamer werd vanwege de regen, de wind, de zon of, jakkes, de afstotende lijfgeur van de loper net voor jou, hoe je er terug doorkomt met nog enkele kilometers te gaan, veelal dankzij het publiek, het vinden van een tweede, derde, ja zelfs vierde adem, opgezweept door vrienden, kennissen, huisdieren, nobele onbekenden met een hart voor sport of de zichtbaar afgedragen string van de loopster daar enkele passen voor jou en hoe je na een finale inzinking tijdens de laatste horden toch nog net het laatste spurtje richting eindmeet er weet uit te persen om aldus te eindigen in een matige tijd die te schandalig is om voor publicatie in aanmerking te komen / een niet bijster goede tijd maar toch nog ok door die blessure van enkele weken voordien / een prestatie die je PR heeft benaderd en daar ben je zo joepie door / yes, het ultieme genot en een climax die elke stelling van Goedele Liekens met gemak overstijgt: een nieuw PR , dus laat die olympische spelen nu maar komen (schrappen wat niet past).

Ik weet zeker dat jullie, medeblogloopfannaten (zoek 't niet op: het staat niet in het woordenboek ... begrijp het zelf ook niet, maar ja ...) jezelf in de bovenstaande paragraaf en tevens mijn inzending voor de langste volzin op het internet herkennen.

Welnu, ik moet het toegeven: ik zit met een ei.
Een koekoek was ik al langer, maar dit gaat een stap verder.
Waarom? Awel, ik heb zaterdag nog eens aan een evenement deelgenomen. Niet echt een wedstrijd, want zo gaat dat niet in het wielertoeristenmilieu, hoewel ze dat precies nog niet allemaal doorhebben, gewoon, een evenement.
Meer bepaald de Bilzen Classic.

Aangezien ik dan toch een sportblog heb, kan ik er evengoed iets over schrijven, juist?
Juist!
Maar ... ik weet bij god niet hoe of wat, en dat overkomt me nu dus zelden hé. Nee, serieus, ik kan er geen verhaal over bijeen rijven. Daarom, beste blogkijkkinderen (ook hier weer: zoek 't niet op in een woordenboek ... 't staat er niet in!), is het ook goed als ik mijn ervaringen van afgelopen zaterdag in enkele bulletpoints in de groep gooi? Je kan er dan nog altijd mee doen wat je wil, ok?
OK! Here we go ... (dit kan je opzoeken, maar pak dan best een vertalend woordenboek)

• afspraak in Bilzen om 8 uur = vertrekken om 6u45 = opstaan om 6u00 = niet van m'n gewoonte
• op tijd aankomen, daarna met fietstke naar de inschrijving waar iemand met verstand van fietsen me efkes moest helpen met een klein technisch probleem
• terug naar de parking, daar de 2 Slechte Vrienden (van de wielerclub hé gasten ... ik heb geen slechte vrienden -goei ook niet toruwens :-) ) met wie ik had afgesproken ontmoet, daarna op zoek naar m'n wagen (die stond bijna naast die van m'n copains, maar dat had ik pas 2 parkings verder door)
• inschrijven en hop ... starten voor een rit van 135km over een 'glooiend landschap', totaal hoogteverschil ne meter of 1.200 en als bekendste beklimming de Cahotte
• alles ok gedurende de eerste helft, buiten een 2-tal keer volledig de verkeerde richting te hebben genomen
• net voorbij Oteppe de Ronde van België zien passeren en zelfs eventjes hun parcours gevolgd ... in het spoor van de profs als het ware ('t is daarom dat Gilbert zo snel reed op 't einde hé; hij dacht da'k nog achter hem zat :-) )
• hoogste stijgingspercentage was ongeveer 20%, en net daar hadden een idioot in een roze trui (niet Contador maar nen andere zero komma zero zero zero zero zero zero zero en nog iets-paljas en bij hem ging het niet over anabolica maar over IQ) en een kloefkapper in een truitje van het Italiaanse nationale wielerteam afgesproken om vlak voor mijn wiel te komen rijden om dan gezamelijk tot de conclusie te komen dat 20% toch wel een beetje te veel is voor hun kleine schriele beentjes en afstappend mij tot hetzelfde dwongen ... probeer op zo'n helling maar eens terug in je klikpedaal te springen; bonne chance!
• hoogste snelheid die ik haalde was 68 per uur, tijdens een afdaling net achter een punt waar ik uit een groepje gelost was ... ik hoopte aldus om terug aansluiting te vinden maar dit liep bijna falikant af toen ik niet gezien had dat ik toch wel héél erg dicht bij een kruispunt zat. Gelukkig loste ik tijdens m'n remmen of ik was beneden voor m'n fiets en al even gelukkig had een auto die van links kwam (de socialist) me net op tijd gezien ... 't was daarna een pak minder en de 60 per uur heb ik zelfs niet meer benaderd
• ik heb afgerekend met m'n 'bergop'-complex: omhoog rijden tegen een percent of 6 à 9 lukt wél; ik heb meer last met korte hellingen zoals bij een overweg of een brug
• de laatste 15km waren er eigenlijk te veel aan: fysiek is dat allemaal geen probleem, maar de beentjes wilden niet meer mee ... straf en er is werk aan!
  
• de gemiddelde snelheid lag net onder de 27 per uur
• de totale afstand van het 135km lange parcours was er 144, maar dit is inclusief alle taksen én de stukken die verkeerd gereden werden
• de Bilzen Classic is een échte aanrader: heel mooi landschap, goede bevoorrading en prachtige organisatie!

Ik denk dat dit 't zowat samenvat ... eigenlijk straf dat ik hier niks kan over vertellen hé!? Volgende keer nog maar eens een loopwedstrijd uitzoeken!

--start--
de Belgische strijdkrachten nemen reeds enkele weken deel aan de bewaking van het luchtembargo boven Libië
--stop--
eenvoudig gezegd: boven Libië mag niet meer gevlogen worden omdat mode- en stijlicoon Kadhaffi af en toe al eens een bommetje boven de eigen burgerbevolking durft te lossen
--stop--
dus de 'internationale gemeenschap' heeft beslist dat geen enkel vliegtuig nog boven Libië mag vliegen
--stop--
en hoe controleren ze dat?
--stop--
juist ja, door met vliegtuigen boven Libië te gaan vliegen
--stop--
het is zoiets als een bordje met 'verboden het gras te betreden' in het midden van een gazon te zetten
--stop--
HOE KOMT DA BORDJE DAAR DAN??
--stop--
misschien eens aan de internationale gemeenschap vragen
--stop--
aan de échte internationale gemeenschap, wel te verstaan
--stop--
niet die van DSK
--stop--
voormalig voorzitter van het IMF, Frans presidentskandidaat en, vooral, notoir rokkenjager
--stop--
volgens hem is 'internationale gemeenschap' niet meer dan met je lid tegen het aangezicht van een rondborstige afro-amerikaanse dame te zwaffelen
--stop--
allez, ma petite, dites une fois 'bonjour' au micro ...
--stop--
zo kan je het thuis ook gaan uitleggen hé ...
--stop--
"en schat, hoe was je dag?"
--stop--
"oh gewoon, meeting met de internationale gemeenschap, niks speciaals ..."
--stop--
maar we zaten nog in Libië
--stop--
uiteindelijk heb ik vragen bij heel die actie van onze F16's
--stop--
burgerbevolking beschermen? OK!
--stop--
luchtembargo bewaken? OK!
--stop--
hiervoor vliegvelden bombarderen?
--stop--
'k weet niet
--stop--
uiteindelijk zeggen ze tegen Kadhaffi dat hij z'n vliegtuigen niet meer mag gebruiken
--stop--
hij luistert braafjes, nochtans niet zijn sterkste kan
--stop--
en dan bombarderen ze z'n geparkeerde luchtvloot!?
--stop--
kers op de taart:
--stop--
nu wordt het centrum van Tripoli ook nog dagelijks gebombardeerd
--stop--
wat hoopt men daarmee aan de grond te houden?
--stop--
een eskadron vliegende tapijten??
--stop--
volgens mij is het ook wel een genie dat bedacht heeft dat je de Libische bevolking kan beschermen door het centrum van de hoofdstad plat te gooien ...
--stop--
en wij doen daar dan aan mee ...
--stop--
onze regering van lopende zaken heeft niet de bevoegdheid om nieuw toiletpapier voor het ministerie van justitie te kopen, maar bommenwerpers naar de woestijn sturen?
--stop--
no problemo!
--stop--
voor mij is het al lang duidelijk:
--stop--
het gaat her om een afrekening in het milieu!
--stop--
wij Belgen kunnen er niet tegen dat Kadhaffi elke dag op tv kwam in een nieuw kleedje
--stop--
en nooit was er eentje van Nikki Vankets bij!
--stop--
het crapuul!!
--stop--
nee, geef mij dan maar Nederland
--stop--
waar het heel wat vreedzamer aan toe gaat!
--stop--
daar maakt men zich veeleer zorgen over de insectenpopulatie
--stop--
in die mate dat men er nu de brave zesvoeters wil gaan tellen
--stop--
vooral de manier waarop intrigeert me uitermate ...
--stop--
bedoeling is om zoveel mogelijk mensen met de auto te laten rondrijden
--stop--
(altijd goed voor het milieu ...)
--stop--
maar niet vooraleer ze hun kentekenplaat vooraan netjes hebben afgewassen
--stop--
na de afwas dus een toerke gaan doen
--stop--
en daarna thuis lekker het aantal insecten dat op de nummerplaat plakt tellen
--stop--
kijk, als je het mij vraagt ga je op die manier niet tellen hoeveel insecten er rondkruipen, fladderen en wat weet ik dat die beesten nog allemaal in hun vrije tijd zoal doen ...
--stop--
je gaat er hoogstens mee te weten komen hoeveel insecten er vanaf nu minder zijn ...
--stop--
kijk, dit soort stommigheden mag je verwachten van een land waarin één der leading ladies, Nelli Croes, haar beleid afstemt op wat een duurbetaalde onverlaat in z'n glazen bol zag
--stop--
kan je je voorstellen dat onze premier naar zo een waarzegger zou gaan?
--stop--
Letherme: "Waarde heer, kan jij zien wat de toekomst voor mij, de premier van de Belgische regering brengen zal?"
--stop--
Waarzegger: "Ik zie, ik zie, ik zie ..."
--stop--
"ik zie dat die regering van u niet bestaat ...
--stop--
straffer nog, het land waar die regering zou zetelen bestaat niet eens ...
--stop--
misschien bestaat u niet eens ..."
--stop--
"en als u me nu wilt excuseren, ik moet m'n glazen bol gaan afwassen ...
--stop--
want ik was er daarstraks mee gaan rijden om de insectenpopulatie te tellen ...
--stop--
en nu hangen er een dikke kever en een magere sprinkhaan aan ..."
--stop--
waarop Letherme even komt meekijken
--stop--
en zegt "oh, maar dat zijn geen insecten, dat zijn De Wever en di Rupo die u ziet ..."
-- full stop--

Het is niet mijn ambitie om slechts 1 keer per week mits deze weg van me te laten horen, maar technische problemen liggen aan de bron van de laatste dagen radiostilte. Excuses hiervoor; het heeft dus niets te maken met een manifest gebrek aan respect voor het hongerige oog van m'n lezers. 'Respect' is trouwens iets waar ik nog een ei over kwijt wil, maar laat ons dat even tot morgen in de frigo houden. Blogje even 'in de mist', dus.

Vandaag eerst nog even iets over m'n loopprestaties van de afgelopen weken/maanden. Wees gerust, het zal een kort berichtje worden deze keer; was ik rond nieuwjaar nog één en al stoeferij (geen stoverij hé; daar weet m'n stoelgang wel raad mee!), branie en overmoed door te stellen dat ik dit kalenderjaar 5 marathons op m'n teller zou gaan bijschrijven, dan is deze ambitie vandaag de dag al een heel pak getemperd. Straffer nog: ik verwacht niet om dit jaar een marathon te lopen.
Je ziet het: niet alleen mijn blog gaat al eens de mist in ...

Aan de basis van deze ommekeer ligt -alweer- een hardnekkige blessure die -weeral- bij medisch geschoolde specialisten allerlei latijnse benamingen beginnend met 'zou je beter niet stoppen met lopen en je gaan concentreren op de 100 meter vlaaienloten voor beginners' en eindigend op -is ontluikte. Deze blessure, meer bepaald aan m'n rechterkuit en 't zou naar verluidt chronisch zijn, manifesteerde zich in januari, toen ik slechts een tweetal weken ver was in de voorbereiding op m'n marathonseizoen. Nu gaat het beter, in die zin dat ik terug loop, maar niet perfect, want doorgedreven trainingen kan ik nog steeds niet aan, zo blijkt.
Gewoon een rondje joggen lukt wel, veelal zelfs zonder pijn, en eergisteren heb ik de eerste keer geen enkel ongemak gevoeld bij een doordeweekse training: 10km LSD-tempo met 3 x 1k versnellen. Geen pijn, niks gevoelig, soepele doch veerkrachtige voetafrol, glimlach op het gezicht gebeiteld, de biceps licht aanspannend bij het passeren van een eveneens joggende jongedame, de subtiele ronding in de nauw aanspannende loopshort handig verbergend wanneer een oude tandenloze visser zijn hoofd in mijn richting draait, want mijn oma zaliger drukte me meermaals op het hart uit m'n doppen te kijken voor oude tandenloze vissers. Misschien dacht mijn grootmoeder indertijd wel dat ik een zalm was of zo, maar desalniettemin is het een gouden raad die ik nog steeds meedraag.
Wijken we weeral af? Goed mogelijk!
Feit is dat het lopen me voor het eerst in -even tellen- 4 maanden weer eens goed afging. Gesterkt door deze met herwonnen loopplezier doorspekte ervaring nam ik mezelf voor om gisteren 18km te gaan lopen. Gewoon, rustig tempo (11 à 11,5 per uur), genieten van het avondzonnetje, proberen om een traject uit te stippelen waarop de belofte aan bicepspanning het zou halen van het potentieel verbergen van welke ronding dan ook.
Zo had ik het gepland, en aldus geschiedde het ook, althans de eerste 7 kilometer. En toen kwam de pijn weer. Eerst nog subtiel, met kleine prikjes die vanaf de aanhechting van de achillespees (kon zijn moeder hem nu niet gewoon bij de oren houden toen ze die paljas zo nodig in de Styx wilde laten zwemmen; dat krabt een pak makkelijker in geval van jeuk en zelfs de meest ambetante aandoening aan de oren weerhoudt niemand, op Jumbo na, ervan om pijnvrij te lopen) hun weg naar de hoger gelegen regionen van de kuitspieren zocht, maar nauwelijks 1 kilometer verder voelden mijn onderbenen aan alsof de paukenafdeling van het Vlaams symfonisch orkest haar jaarlijkse jamboree binnen in mijn getormenteerde onderstel wilde houden. De route die ik gekozen had gaf me evenwel de mogelijkheid om na 8 kilometer een afslagje te nemen die me op nog geen 2 kilometer tijd terug thuis zou brengen.
Ooit, waarschijnlijk zo tegen de tijd dat ik als 45-jarige aan een rolstoel gekluisterd zal zitten, ga ik m'n eigen rotkarakter vervloeken, zo veel is zeker. Want wat deed ik op kilometerpunt 8? Inderdaad ja, wat elke halve gare die op dit moment deze blog leest zou doen (jaja ... jullie mogen jullie allemaal aangesproken voelen, lieve kleine marathonkinderen :-) ): doorlopen!
Nu moet ik zeggen dat het na enkele kilomter terug beter ging, en ik al bij al nog vrij vlot m'n 18 kilometer heb afgelegd. Wel ga ik er diplomatisch het zwijgen toe doen moest u me vragen hoe m'n kuit vandaag aanvoelt, want een mooi verhaal zou dat niet opleveren, vrees ik.

Gaan we door?
We gaan door!
Hou ik jullie op de hoogte?
Ik hou jullie op de hoogte!
Heeft België binnen 10 weken een regering?
België heeft binnen 10 weken geen regering!

Hopende hiermee alvast enkele van jullie meest prangende vragen te hebben beantwoordt verblijf ik intussen, geachte lezer, in de meeste hoogachting.

Uw trouwe dienaar,
Marathon Geert.

Uit de eerste hand kan ik vertellen dat de berichten over mijn dood redelijk voorbarig zijn. Zelfs een ontvoering, door de fiscus aangewakkerde onderduiking of per ongeluk vermaling tot een potje preparé van de chef zijn schromelijk overdreven.

Writer's block dan? Ben je gek?? De wereld draait op volle toeren door (dit mag je interpreteren zoals je wil), en dus komt er steeds weer iets bij waar ik honderduit over zou kunnen/willen vertellen.

Het is zelfs niet eens zo dat ik, hoewel het blijkbaar een serieuze rage aan het worden is, ondergedoken zou zijn in een Frans klooster.

Wat was er dan wel aan de hand? Wel, o ironie, eigenlijk niets. Allez, het is te zeggen, ik heb het de laatste weken wel onbetamelijk druk gehad, en misschien heb ik daardoor de prioriteit van m'n blogje te laag gezet. Uiteindelijk gaat dit bij mij zoals bij het lopen, bij het ter perse gaan van deze regels nog steeds de sport waaraan ik m'n hart verloren heb: zolang de regelmaat aanwezig is heb ik geen probleem om dagelijks iets te posten, maar eens ik diezelfde regelmaat niet kan aanhouden dan zit al gauw de klad erin. Toegegeven, deze keer was het een serieuze klieder, maar toch ...

Mag ik trouwens, nu ik toch jullie aandacht even heb, iedereen die tijdens mijn lange afwezigheid uit de bloggerswereld toch nog een berichtje hier heeft gelaten, me een mailtje heeft gestuurd (om zijn of haar bezorgdheid te uiten dan wel om te vernemen waar en wanneer de uitvaart plaats zal vinden) of simpelweg hier even kwam piepen in de hoop of, zo u wil, uit vrees hier nog iets te kunnen lezen?

Verwacht vandaag niet direct baanbrekende wereldse wijsheden van me, maar -anderzijds- hoeft hier ook niet om getreurd te worden: de afgelopen weken heb ik nog genoeg stof doen opwaaien voor enkele rake episodes in het boek 'Lachen met Geert'. Te beginnen met deel 2 van mijn Finland-reis van ondertussen enkele maanden geleden.

Wordt vervolgd ...

--start--
voormalig Frans president Jacques Chirac wordt beschuldigd van fraude en witwaspraktijken
--stop--
de feiten zouden dateren van toen hij nog Fransoos numéro uno was
--stop--
maar, volgens intimi van Chirac zou hij zich niets van dit alles kunnen herinneren
--stop--
want hij zou lijden aan Alzheimer of toch op z'n minst een serieuze vorm van geheugenverlies
--stop--
Je ne l'ai pas gewüsst, met andere woorden ...
--stop--
of beter: Je ne le sais plus
--stop--
Chiracs echtgenote ontkent echter alles
--stop--
volgens haar weet haar man nog heel goed wat hij doet en gedaan heeft
--stop--
reactie van Chirac op de uitlatingen van zijn vrouw:
--stop--
en u bent?
--stop--
wie volgens mij zeker aan geheugenverlies lijdt is onze koning
--stop--
het bewijs:
--stop--
om onze regeringscrisis op te lossen heeft hij Didier Reynders als informateur aangesteld!
--stop--
het  is niet de eerste keer dat hij dit doet, en als ik het me goed herinner was het de vorige keer ook al geen groot succes ...
--stop--
pas op, Didier is wel een positivo
--stop--
ik hoor hem het al zo zeggen, wanneer hij voor de eerste keer verslag gaat uitbrengen bij de koning:
--stop--
Sire, er is keen probleem!
--stop--
'Keen probleem'?
--stop--
Keen regering ja, al 236 dagen niet meer
--stop--
tenzij die van lopende zaken
--stop--
maar persoonlijk begin ik lopende zaken meer en meer met diarree te vereenzelvigen
--stop--
het is toch ook godgeklaagd hé:
--stop--
na een informateur (Bart De Wever), een preformateur (Elio Di Rupo), 2 koninklijke bemiddelaars (André Flahaut en Danny Pieters), een verduidelijker (daar is Bart De Wever weer), nog een bemiddelaar (Johan Vande Lanotte), een triumviraat (Bart De Wever, Elio Di Rupo en good old Johan Vande Lanotte) is er nu dus terug een informateur
--stop--
die overigens al meteen een originele strategie aan de dag heeft gelegd
--stop--
door te gaan praten met Bart De Wever en Elio Di Rupo
--stop--
ja zeg, dàt hadden we nu nog niet gehad ...
--stop--
als we zo doorgaan wordt Alzheimer binnenkort nog een statussymbool in ons land
--stop--
het tegenovergestelde gebeurt in het Midden Oosten ...
--stop--
daar hebben ze een regering, maar het volk wil ze weg
--stop--
ik geloof nu niet meteen dat de Egyptische moslimbroeders direct een stap in de richting van democratie zullen zijn, maar kom ...
--stop--
niet vergeten dat het allemaal begonnen is met een jonge universitair geschoolde doch werkloze Tunesiër die zichzelf in brand stak
--stop--
dat is dan weer het nadeel van een land waar de benzine té goedkoop is!
--stop--
in het Westen is het echter nog steeds crisis (niet volgens onze regering, maar zoals gezegd: die zitten met de kakkerij!)
--stop--
en dus doen sommige mensen alles om eens een extra centje aan de haak te slaan
--stop--
zoals die Duitse gepensioneerde die naar z'n bank ging met een (zelfgemaakt) briefje van 1 miljoen dollar, met de vraag of 't op z'n rekening kon gezet worden ...
--stop--
goed geprobeerd
--stop--
of de voormalige korpschef bij de Mechelse politie
--stop--
tegen hem loopt nu een onderzoek
--stop--
hij zou gesjoemeld hebben met premies, zichzelf onterecht voordelen in natura toegekend hebben én nog eens betrapt geweest zijn toen hij seksuele betrekkingen met een ondergeschikte had in een politiecombi
--stop--
ahum ... die 2 laatste klachten ...
--stop--
is dat niet 2 keer hetzelfde?
--stop--
maar kom, zoiets doe je inderdaad niet
--stop--
stel je voor dat je de avond nadien voor een alcoholcontrole in die combi moet gaan zitten
--stop--
en je hebt een nieuw kostuum aan ...
--stop--
dat zijn dus plekken die er niet uitgaan hé!
--stop--
en wat als je hierdoor later thuiskomt ....
--stop--
wat zeg je dan tegen je vrouw wanneer ze vraagt waar die plekken vandaan komen?
--stop--
Ik ben blijven plakken ...
--stop--
in de combi
--stop--
of, naar goed oud Frans recept:
--stop--
Je ne le sais plus??
--full stop--

Zijn jullie bijgelovig?
Ik niet! Ik heb bijvoordeeld nooit last gehad van het waanidee dat ik zonder twijfel minstens 23 van de in mijn lichaam aanwezige botten zou breken wanneer ik niet eerst met mijn linkervoet het voetalveld zou betreden, nooit is het in me opgekomen dat er een oorzakelijk verband zou bestaan tussen het innemen van een aspirientje met een glas water dat werd ingeschonken door een sliploze roodharige maagd en het spelen van een dijk van een wedstrijd en zelfs het toevallig kruisen van een zwarte kat met witte linker voorpoot kan me niet uit m'n humeur krijgen, behalve wanneer ze uiteraard net MIJN geraniums uitkiest om als virtuele kattenbak te gebruiken, maar dan is het eerder de kat die er beter aan zou doen om bijgelovig te worden dan ikzelf.
Enfin, ik bedoel maar, bijgeloof, 't is niet direct mijn ding.

Door de jaren heen is er me wel één ding opgevallen: wanneer ik me voor professionele doeleinden naar verre oorden begeef, dan is de eerste dag van belang. Slaag ik erin om de eerste 24 zonder noemenswaardige persoonlijke mislukkingen, absoluut absurde en abominabele abstractheden of simpelweg stommiteiten door te komen, dan zit ik safe.
Maar hoe dikwijls slaag ik hierin?
Wel, niet veel ...
Dames en Heren (hey, WIJ zorgen ook voor de voortplanting, dus mogen wij ook eens een hoofdletter krijgen hé!), zet jullie goed ... hier volgt nog eens een lekker ouderwetse 'Lachen met Geert'. Ik zal het wel in een paar episodes moeten indelen, want anders krijgt dit bericht encyclopedische afmetingen; het is namelijk grondig fout gegaan deze keer ... zucht!

Beginnen doen we best bij het begin, dat heeft niets met bijgeloof te maken.
Hier gaan we: twee weken geleden ging ik een weekje in Finland werken; niet dat ik de bij ons ondertussen volledig weggesmolten sneeuw al miste, maar gewoon omdat ik daar nu eenmaal vanalles te doen had. Eerst 2 dagen in Vantaa, nabij Helsinki, en nadien nog een even lange periode in Hanko, het zelfverklaarde 'sunny south of Finland' ... noem het gerust het Blankenberge van het hoge noorden.

Inchecken deed ik op tijd, naar de gate gaan eveneens; het is al wel anders geweest. Ook bij het -tijdig- landen had ik alles nog onder controle. Bagage ... geen probleem: m'n oranjekleurige koffer (dat heb je nu eenmaal wanneer je je 11-jarig eigen vlees en bloed meeneemt en zegt "Wel schatje, jij mag nu eens de kleur van papa's reiskoffer kiezen zie ...") rolde schreeuwend voor aandacht (oranje, weet je wel) naar me toe op de keurig onderhouden bagageband, de douane liet me zoals steeds met rust en buitengewoon snel stond ik in de hal van terminal 2, daar in het mooie Helsinki. Zoals steeds wanneer ik naar Finland reis kon ik het niet nalaten om even te glimlachen met het bagagelabel dat m'n wortelkleurige reisgenoot opgeplakt kreeg: 'origin: BXL, destination: HEL'. Bijgeloof? Geen last van!

Omdat ik op 2 verschillende locaties moest werken had ik een huurauto gereserveerd. Beter gezegd: laten reserveren door het in-house reisbureau bij m'n werkgever. Tot een 2-tal jaar gereden was Avis de hofleverancier aan huurwagens, maar tegenwoordig krijgen we standaard een Hertz huurwagen voorgeschoteld. En aldus toog ik zonder dralen naar de Hertz-balie, m'n Gold Member card in de aanslag.
Normaal gezien, wanneer je zo'n kaart hebt en een wagen reserveert, dan staat je naam op een display met vermelding 'Welcome'. De display stond aan, vermelde zelfs heel wat namen, gaande van El Wahied tot Zimmermann, maar de mijne zag ik niet. Wanneer ik in grote doen ben durf ik me al wel eens uitgeven voor El Wahied, zeker, maar deze keer was ik van plan om het sober te houden; zie m'n 24-uurs regel, hierboven uitgelegd.
Dus: gewoon kaartje afgeven, de toverspreuk "My name is Van den Dries and I have a reservation" uitspreken, een korte doch sympathieke standaard sociale conversatie met de netjes in een goudkleurig (hoe combineer je dit in 's hemelsnaam met een normale fond de teint??) Hertz-pak gestoken jongedame voeren want dat is soms goed om een free upgrade te krijgen en dan, als alles goed gaat, de sleutel in ontvangst nemen en vierklauwens naar de arbeidsplaats stuiven. Dat is de standaard procedure, zo gaat het ook doorgaans ... deze keer: njet!
De goudkleurige dame zocht in al haar reservatiedocumenten, maar kon me niet vinden. Geen probleem: zelfzeker en gespeend van elke vorm van bijgeloof bleef ik kalm glimlachen terwijl ze nog een tweede keer haar papieren doornam. Weer niks. Het computerscherm erbij halen ... opzoeken ... nog steeds niets.
Al die tijd bleef ik rustig, want één ding is zeker: wanneer je veel reist kom je al wel eens iets tegen met als gevolg dat je niet zo snel het hoofd verliest, dit in tegenstelling tot de standaard toerist die één keer per jaar het vliegtuig neemt en een gans jaar aan opgespaarde frustratie spuit over het minste detail dat niet 100% conform is met de op glanzend papier gedrukte belofte van de reisorganisator.
Gedragen door mijn rustige standvastigheid, tegenwoordig het handelsmerk van alle Belgen, geloofde de brave blinkende baliebediende ('k had nog wat 'b'-kes over ;-) ) zelfs haar computerscherm niet, en aldus werd collega A erbij gehaald. Collega A was een dame met identiek gouden kostuum, maar met kennelijk wat meer ervaring. Ervaring is echter niet alles wanneer het erop aan komt om de laatste gereserveerde druppel uit een pc-systeem te persen, zo bleek, want ook zij kon me nergens vinden.
Geen nood, de beide goudhaantjes hadden nog een laatste troef uit te spelen: collega C! Je mag van gouden kostuums zeggen wat je wil, maar met gepaste flair en determinatie gedragen kan deze kleur best indrukwekend zijn. Collega C was dan ook zo één van die mensen waar je de ervaring zo ziet aflopen, met liters tegelijk. Toen zij haar troon achter de balie innam leek het even alsof de lichten in de aankomsthal harden gingen schijnen, alsof de problemen in het Midden Oosten alvast voor even opgelost waren en alsof de overstromingen in Australië niet meer zijn dan een licht incontinentieprobleem van voorbijgaande aard.
Wat ik eigenlijk wil zeggen: als zij m'n reservatie niet zou kunnen vinden, dan niemand.

Zucht ... ze vond niets!

Pas op, ik zei het al: je kan me niet zo snel uit m'n lood slagen. Aldus nam ik waardig afscheid van de 3 vergulde coryfeeën met de boodschap dat ik even de reservatie op m'n laptop zou openen (afdrukken doe ik nooit want ik denk aan het milieu) en weldra zou terugkeren met het bewijs van m'n grote gelijk. Groot gelijk? Tegen drie vrouwen? Bestaat niet!

Ik ging naar een bankje, startte m'n laptop (soms ook al een volledige dagtaak), ging naar de e-mail waarin m'n reservatie bevestigd werd en ... hahaaaaaa ... inderdaad: daar stond het: reservation confirmed by ... AVIS!
Dedzju ... van firma vergist!
En uiteraard ligt de balie van Avis netjes naast die van Hertz. Toen ik op kousevoeten naar Avis sloop en aldaar naar m'n reservatie ging solliciteren (Avis heeft ook zo'n 'welkom-monitor' en ook bij deze firma heb ik een getrouwheidskaart dus ja, m'n naam stond daar wél vermeld) had je de blikken van de 3 Golden Girls moeten zien ... zoals ze bij Mastercard zeggen: priceless!
Even nog worstelde ik met de gedachte om iets te zeggen in de trant van 'Zie je: hier willen ze me wél helpen', maar gebonden door de regels van het goed fatsoen kon ik deze drang met slechts matige moeite bedwingen.

Tot zo ver deel 1. Was 't daarmee gedaan? Nee, nee ... spijtig genoeg niet, nee. Morgen probeer ik nog even een telexje in mekaar te flansen, daarna volgt het vervolg van dit verhaal, ok?

Gisterenavond heb ik de krant gelezen.
Ik geef het grif toe: tegenwoordig gebeuren er zelfs in kleinste doodlopende achterbuurtsteegjes van Caïro meer wereldschokkende zaken, maar toch ...

Reden waarom ik mijn avondlijke leesactiviteiten met jullie wil delen is dat ik een bericht las wat me persoonlijk geraakt heeft, en nog niet een beetje!
Sta me toe om dit bericht even in m'n eigen woorden voor jullie hier op m'n blog te plaatsen:

In Brugge heeft een paljas van een politierechter (eigenlijk te stom om te helpen donderen maar waarschijnlijk was de mama een minnares van de één of andere hoge pief) een opmerkelijke en door manifest gebrek aan voeling met de werkelijkheid ingegeven arrest geveld in een zaak waar een halfgebakken hansworst in dronken toestand en aan veel te hoge snelheid een 18-jarig meisje dat net wilde oversteken van de baan heeft gemaaid. Het meisje, voor wie het spel van het leven nog maar net begonnen was, overleed later in het ziekenhuis.
De voorvermelde charcuteriespecialiteit pleegde vluchtmisdrijf en kon pas later opgepakt worden.
Onze vriend de politierechter uit Brugge (Brugge Die Schone slaat in dit verhaal duidelijk alleen maar op de geografische locatie) vond dat het 18-jarige slachtoffer voor 50% verantwoordelijk was voor het ongeval omdat ze zogenaamd roekeloos overstak, iets wat overigens door getuigen werd tegengesproken. Onderzoek heeft namelijk uitgewezen dat de wagen van de moordenaar zich op 'slechts' 72 meter van haar bevond op het moment dat ze besloot om de weg te kruisen.

Ja, het is goed mogelijk dat ik hier extra gevoelig aan ben omdat ik zelf 2 dochters heb die ondertussen een leeftijd bereikt hebben waarop ze meer en meer zelfstandig aan het verkeer beginnen deel te nemen, maar zelfs indien je geen greintje sociaal engagement door je aderen hebt stromen kan het volgens mij niet anders dan dat je de toegepaste straf voor deze hersenloze nitwit van een beetje gemeenschapsdienst (wauw ... hij moet 2 boompjes gaan planten in het stadspark), een paar maanden voorwaardelijk (wtf? voorwaardelijk???) en een boete van net boven de 6.000 Euro aan de magere kant vindt. Oh ja, hij moet ook zijn rijbewijs voor een tijdje inleveren ...

Zelf rij ik al geruime tijd met de wagen, en ik ben de eerste om toe te geven dat ook ik af en toe al wel eens een foutje maak of een verkeerde inschatting over de rijbaan strooi, maar ik durf toch wel met stelligheid te zeggen dat wanneer iemand op 72 meter afstand plotseling op de straat werpt, recht in de baan van mijn wagen, deze persoon een hersenschudding riskeert omdat hij in het openbaar en zonder helm probeert om op het asfalt een botsbal te imiteren, maar stellig geen schrammetje door toedoen van mijn wagen zal oplopen. De reden hiervoor is heel simpel: ik zit nooit, maar dan ook nooit dronken aan het stuur én ik hou me aan de geldende snelheidsbeperking, waar dan ook (ja, zelfs wanneer ik me afvraag waarom je op deze kaarsrechte en van huizen gespeende goedverlichte baan slechts 50 mag rijden), wanneer dan ook (inderdaad, ook wanneer ik in het midden van de nacht moederziel alleen op de baan ben en m'n vrouw in uitdagende nog maar net afbetaalde doorkijknegligé aan het open haardvuur op me wacht).

Weet je, in mijn bescheiden optiek zijn de meeste van de problemen binnen onze maatschappij tot één enkel euvel te herleiden: de totale wereldvreemdheid van zowel de kerkelijke, juridische als wetgevende macht!


Aan de ouders, familie en vrienden van het slachtoffer wil ik bij deze m'n diepste medeleven betuigen.
Aan beide paljassen (zowel de -ik kan hem écht niet anders bekijken- moordenaar als die idioot van een rechter) zou ik willen vragen om zich nooit in de buurt van mijn kinderen te vertonen: we hebben al een pastoor in het dorp, en dat zijn tegenwoordig al zorgen genoeg.

En zo was het op een dag, in het jaar onzes Heren 2010, dat God Noach terug uit de doden riep en tot hem sprak: "Noach", want om de één of andere reden spreekt God altijd in schuine lettertekens, "Noach beste man, voor de tweede keer sinds het ontstaan van de mensheid stel ik vast dat de Aarde verdorven is door zonden en overbevolkt met onreinen. Ik", want als't over zichzelf gaat zet hij het al eens graag in 't vet ... God, mij moet je hem, euh .. sorry ... hem moet je mij niet leren kennen hoor, "geef je de opdracht om wederom een ark te bouwen en een koppel van elke nog levende diersoort te verzamelen evenals enkele mensen van goede wil. Je hebt 6 maanden de tijd, daarna zet ik de hemelsluizen open en zal al het rotte onherroepelijk van de aardbodem verdwijnen!"

En aldus kwam Noach terecht in het hedendaagse België. Hij begon onmiddelijk aan de opdracht die hem door de Schepper (kijk, als je dit leest en je noemt toevallig De Schepper met je familienaam, ga dan bij je vrienden niet opscheppen dat je vermeld wordt op mijn blog, ok!?) in handen gegeven was.
Zes maanden later, het begon al een beetje te miezeren, ging God persoonlijk naar de werf van Noach om de opvarenden een goede reis te wensen. Groot was echter Zijn verbazing toen hij zag dat er van een schip helemaal geen sprake was. Integendeel: de Heerser van het Heelal vond Noach moederziel alleen, gezeten op enkele bij elkaar geraapte planken.

"Maar Noach jongen,", sprak Hij, "er is helemaal niets klaar, en straks laat ik het onophoudelijk regenen!"

En Noach sprak:
Vergeef me, Almachtige, ik heb écht wel m'n best gedaan, maar de tijden zijn veranderd ...

Ik heb een loods gehuurd om m'n ark te bouwen, maar de Vlaamse regering heeft me een veiligheidsinspecteur gestuurd, en die heeft het me lastig gemaakt omdat ik eerst een alarminstallatie met rookmelder moest installeren alvorens ik mocht beginnen timmeren.
Toen dit in orde was hebben de buren een buurtcomité opgericht omdat het bouwen van een grote boot hen het zicht ontnam op de achtergelegen weilanden. En dus moest ik een hele procedure voor de vrederechter doorworstelen om tot een akkoord te komen.
Toen dit er was heeft de stedebouwkundige dienst van de gemeente me verplicht om een audit aan te vragen om een rapport op te stellen over de haalbaarheid van het naar de zee brengen van mijn afgewerkte boot ... ik heb hen proberen uit te leggen dat de zee uiteindelijk wel tot hier zou komen, maar ze wilden niet luisteren!
Uiteindelijk kon ik beginnen met het omhakken van bomen, maar blijkbaar bestaat er een milieuwetgeving in verband met houthakken ter ondersteuning van maritieme activiteiten, gecontroleerd daar het ministerie van milieu, en die hebben me drievoudig beboet omdat a) ik zou bijdragen aan de versnelde ontbossing van België, b) mijn vergunning van de Vlaamse Dienst voor Waterwegen niet geldig was in dit deel van het land en c) ik de natuurlijke habitat van heel wat diersoorten verstoorde. Ik heb écht m'n best gedaan om hen ervan te overtuigen dat er binnenkort geen habitat meer zou zijn, maar ook hier wilde men me niet geloven!
Dan ben ik maar begonnen met het verzamelen van de dieren, maar ik werd aangeklaagd door zowel het WWF als Gaia vanwege wreedheden tegenover dieren omdat de hokken die ik had voorzien niet conform de wet waren.
Alvorens ik kon verder werken moest ik weer een audit laten maken over de duurzame ontwikkeling van mijn project. Tegelijkertijd zat ik verwikkeld in een rechtzaak met het Ministerie van Tewerkstelling omdat ik mijn vrijwilligers niet genoeg zou betalen. Ik werd verplicht hen een vast contract te geven en moest hen een vakbond laten oprichten.
Tenslotte werd ik opgejaagd door de fiscus, omdat ik plannen maakte om het land op illegale manier te verlaten op het moment dat de douane een rapport opstelde in verband met vermeende smokkel van beschermde diersoorten.

En zo komt het, o Heerlijkheid, dat ik mentaal volledig uitgeput uw opdracht uit handen moet geven.

God keek even rond en boog peinzend het hoofd. Na enkele tellen mijmerend alles op een rijtje gezet te hebben klapte hij in z'n handen, en zie ... de regen stopte en aan de horizon tekende zich de meest prachtige regenboog ooit door mensenogen aanschouwd af.

Noach keek totaal verbouwereerd naar zijn Meester en zei: "Maar, Doorluchtigheid, ga je dan de wereld niet vernietigen?"
"Niet nodig", sprak God, "de Belgische administratie is daar al mee bezig!"

--start--
een nieuw jaar, een nieuwe Telex!
--stop--
eentje met bijzonder goed nieuws!!
--stop--
want deze week heeft onze koning aan de regering van lopende zaken gevraagd om de begroting voor het volgende kwakkeljaar in orde te brengen
--stop--
in het begin zag ik nog wel brood in deze formule ...
--stop--
een regering die de lopers zou ondersteunen ... jihaaaaa!
--stop--
bleek het evenwel om een regering te gaan die weg loopt telkens wanneer ze een vraag krijgen
--stop--
en het heuglijke nieuws dan?
--stop--
welnu, één dag na de vraag van de koning stond de ontslagnemend eerste minister van de regering in lopende zaken (u leest 't goed ... andere landen hebben gewoon een premier, als bij ons de regeringsleider zijn volledige titel wil meegeven moet hij 2 dagen verlof nemen om 'm uit te spreken) samen met zijn, daar gaan we weer, ontslagnemend minister van begroting uit de regering van lopende zaken de pers te woord
--stop--
om te zeggen dat 't geweldig goed in orde gaat komen met ons land en haar begroting
--stop--
ik snap 't toch allemaal niet zo goed
--stop--
toen premier (hij is dat inderdaad ooit geweest; het spaarde heel wat papier uit aan adreskaartjes) Letherme pas verkozen was beloofde hij om onverwijld BHV te splitsen
--stop--
dat was in maart 2008
--stop--
en 't is nog altijd niet gebeurd
--stop--
maar als hij op 17 januari 2011 gevraagd wordt om de begroting van een land in crisis, onder zware financiële druk, zonder regering, zelfs zonder voetbalcompetitie volgend jaar, in orde met brengen ...
--stop--
dan kan hij op 18 januari voor de middag zeggen dat 't al in orde is ...
--stop--
als dat kan, dan is er toch niets mis met ons land?
--stop--
straffer nog ... ik zie dat ons land stilaan terug een vooraanstaande rol in de wereld begint te spelen!
--stop--
zo breken we enkele onbreekbaar gewaande records ...
--stop--
die van de langste regeringsonderhandeling ter wereld hebben we bijna ...
--stop--
we zitten rond de 220 dagen ... enkel Irak deed ooit beter met 280!
--stop--
onthou: op politiek vlak zijn we vergelijkbaar met Irak ...
--stop--
op financieel vlak zijn we de met stip genoteerde nieuwe binnenkomer in de top 20 van de meest onbetrouwbare landen
--stop--
concreet: we staan in goed gezelschap van landen zoals Libanon en Roemenië
--stop--
reactie van de (zucht) ontslagnemende regering van lopende zaken?
--stop--
er is niets aan de hand en we hoeven ons geen zorgen te maken!
--stop--
en omdat het hier zo goed gaat worden zijn er al heel wat landen die ons reeds beginnen te kopiëren
--stop--
hoewel die landen soms wel wat overdrijven ...
--stop--
wij hadden wateroverlast in Londerzeel
--stop--
Australië zet dan maar een gebied zo groot als Frankrijk en België onder water ...
--stop--
wij hebben al eens een priester die z'n handen onder 't gewaad steekt
--stop--
Nederland importeert een Baltische pipo die alles wat een pamper draagt bepoteld ...
--stop--
enkel op gebied van de regeringsvorming volgen wij 't voorbeeld van een ander
--stop--
want sinds deze week hebben we naar oud Romeins recept een triumviraat!
--stop--
bij mijn weten is dit nog maar de derde keer in de wereldgeschiedenis dat zoiets bestaat
--stop--
voor de aardigheid moeten jullie maar eens opzoeken wat er met de vorige 2 is gebeurd
--stop--
hopelijk kunnen jullie tegen bloed
--stop--
maar verder gaat 't leventje hier z'n gewone gangetje
--stop--
op tv zijn het binnenkort weer de kookprogramma's die het zullen winnen op de politiek getinte uitzendingen
--stop--
uit al die kookprogramma's heb ik eigenlijk nog maar 2 zaken geleerd:
--stop--
1: de smaak is niet belangrijk, zolang de 'cuisson' maar goed is
--stop--
en 2:
--stop--
als je blond bent en goed voorzien aan de voorgevel hoef je je geen zorgen te maken bij het opdienen van de maaltijd ...
--stop--
... want er is toch niemand die nog ogen over heeft om in je potten te kijken!
--full stop--

We schrijven 31 december.
Een mooie dag om een laatste training van het jaar te plannen. Nu ja, veel later moet je daar niet mee afkomen, of 't is ineens de eerste training van het volgende jaar, maar toch ...

Lang kon ik niet blijven slapen (een kleine zelfstandige, weet je wel ...) maar zo rond het middaguur, wanneer de zon op haar hoogste staat maar geen kat in onze lage landen daar iets van merkt, kon ik toch een klein uurtje ontsnappen om een heerlijk standaard rondje rond het kanaal te lopen. Voor de bekenden van mijn streek: een 'standaardrondje' voor mij is tussen de brug van Coloma in Mechelen en die van Hofstade in, welja, Hofstade. De weg van en naar mijn voordeur meegerekend komt dit neer op een kleine 11 kilometer, btw inclusief.
De perfecte afstand dus voor een rustige uitlooptraining. En als ik zeg uitlopen, dan zeg ik meteen ook alles over het tempo: rustig sjokkend, genietend van de natuur rondom, opzij springend voor de toen nog sterk aanwezige gladde stroken onbetreden ijs.
Bij de voorvernoemde brug van Hofstade, jawel ... die in Hofstade, heb ik niet alleen een kleine 8 kilometer op de teller staan, maar hier begint ook mijn verhaal van vandaag.

Een oude man komt plotseling naast mij. Ter mijner verdediging kan ik aanhalen dat hij op de fiets zat en me dus nietal lopend voor joker zette, maar dat doet er niet eens toe.
Belangrijk is dat hij naast mij kwam en me aansprak met de woorden "Awel manneke", (soms lijkt het alsof iedereen in mijn gouw zijn aanspreking begint met 'Awel manneke'), "gij loept presies goe!?"
Tja, wat moet ik daarop zeggen ... mensen van mijn kaliber zijn nu eenmaal veroordeeld om zelfs succeservaringen van dit allooi aan te grijpen om de moraal op te vijzelen, en dus moest ik eigenlijk wel een beetje blozen.
's Mans volgende vraag verbaasde me echter wel een beetje "Awel manneke", (voorwaar, ze krijgen er bij ons niet genoeg van ...), "an welke hétslag loepte gaai zo?"
Ik weet niet of het bovenstaande enige ondertiteling nodig heeft, maar de oude knakkerd vroeg me dus wat mijn hartslag op dat moment was. Nu moet je weten dat volgens mij de man een leeftijd had die hoog genoeg is om af te stammen uit de tijd dat de hartslag nog niet was uitgevonden en je voor elke vloek of onkuise gedachten voor een aflaat naar meneer pastoor moest die steevast alle boetelingen onder de 16 jaar 3 paternosters, 5 Onze Vaders en een onderhoudsbeurt van de uitlaat voorstelde, maar dat is een ander verhaal.

Na een waarheidsgetrouw antwoord gegeven te hebben "Wel", want mijn generatie kort 'awel manneke' dikwijls af tot 'wel', "op dit moment rond de 125" informeerde ik me naar zijn leeftijd. Blijkt de man 71 te zijn, ook altijd fervent loper geweest doch na een valse heup of 4 veroordeeld tot het per fiets onderhouden van de conditie. Hij vertelde me honderduit over zijn huidige trainingsstramien van 'ne kier of draai per weik mier as hunderd kilomeiter en as ek taaid em zeulfs vaaif kiere', wat zoveel wil zeggen als een keer of 3 per week meer dan honderd kilometer en als hij tijd heeft zelfs 5 keer per week. En dit dan aan een gemiddelde snelheid die vaak de dertig kilometer per uur overstijgt.
71 Jaar ... ik wil er voor tekenen om op die leeftijd ook op die manier een loper in te halen ...

Toen ik de vaartdijk verliet en hij nog rechtdoor moest (om aan mier as hunderd kilomeiter te komen moet een mens al eens rechtdoor durven rijden ...) nam hij afscheid met de prachtige woorden "Awel manneke", (geen commentaar), "da ge der volgend jaair nog veul meugt loepe!".

Toch straf hoe een compleet vreemde zo goed weet wat hij tegen me moet zeggen, niet?

Beste vrienden, mag ik van mijn kant ook jullie allemaal toewensen dat jullie er nog veel mogen lopen!?

Tja zo gaat dat ... eens de dooi is begonnen, komt er vanalles weer boven water, zo ook deze blog.

Laat me echter vooreerst jullie allemaal een spetterend, sportief, gezond, gelukzalig en alles wat je je maar wensen -maar nooit durfde te vragen- kan 2011 toewensen!
Belangrijk dat ik daar mee begin, want vanaf 2 januari, zo rond een uur of 8, begin ik te vergeten om dit aan de mensen te vertellen, en zo komt het dat mijn persoon in heel wat middens reeds lang geboekstaafd staat als zijnde asociaal, apatisch en compleet onaangepast. Nu ja, liever dat dan 3 weken lang blaren op de lippen omdat je zo nodig driekwart van het oude continent moet trakteren op 3 kussen of, nog erger, 6 weken gips om de door sterke doch harige mannenhanden fijngeknepen middenkootsbeentjes van diverse vingers weer aan mekaar te laten groeien.

Ondertussen is het nieuwe jaar toch alweer 10 dagen ver en dus is het risico op deze en vele andere 'wenskwetsuren' sterk verminderd. Oef!, en over tot de orde van de dag.
Het valt me op dat ik aan het einde van het vorige kalenderjaar geen overzicht van 2010 heb gemaakt. Goed zo, en zelfs volkomen terecht, want op sportief vlak hebben we niet veel dood gedaan. Wél onthoud ik met plezier een PR op de 10 k en eentje op de halve marathon. Flink, maar bij lange niet wat ik op het einde van 2009 had gewenst, dus onvoldoende.
Vergeten dus maar, het annus 2010 (let toch vooral op het ferfijnende gebruik van de dubbele n in het woordje 'annus' ... dankuwel!), maar wat is de planning voor 2011?
Wel, vooreerst moet en zal het dit jaar een marathonjaar worden. Vooralsnog hebben slechts 7 marathonmedailles hun weg naar mijn "prijzenkast" (zelden stonden aanhalingstekens zo terecht op hun plaats ...) gevonden, maar alvorens de haan nog 365 keer heeft gekraaid waardoor hij zich sterk kandidaat stelt om te sterven aan gescheurde stembanden, zich de cloaca van het lijf schrikt omdat opstandige edoch legendarisch luie kippen liever nog een uurtje blijft slapen of zich bloot stelt aan een verhoogd risico op doodslag door de buurman die al langer in onmin met de goegemeente leeft omdat hij het uitstallen van een kippenren vlak naast zijn slaapkamerraam niet kan appreciëren, (in 't kort: binnen dit en een jaar dus ...) zou de teller 5 eenheden hoger moeten staan!

Voor mijn doen is dit wel zeer ambitieus ... we zien wel waar het schip strandt. (in Wallonië, zoals het water daar nu stijgt ;-) )
Staan er reeds enkele schoonheden van 42 kilometer lengte op het programma? Jazeker!
Vooreerst zou ik nog eens een keertje m'n kans willen gaan op de flanken van de Jungfrau. Vorige keer werd ik murw geslagen door -een beetje- de schoonheid, maar toch ook -vooral- de hellingen van Zwitserlands mooiste, dit jaar moet het beter! Dat is dus nummer 1. In voorbereiding van deze marathon zou ik dan tevens de marathon van Monschau (zou ook m'n 2de deelname worden) en de natuurmarathon van La Roche (hier liep ik al eens de halve) aanstippen, meteen de nummers 2 en 3 voor dit jaar. Als ik dus nog een leukerd vind net voor La Roche (april? mei?) en een snelle na de Jungfrau (eind oktober - november) heb ik meteen m'n 5 stuks beet.
Alles is echter onder voorbehoud, want voor de Jungfrau kan je pas inschrijven vanaf midden februari, en zelfs dan ben je nog niet zeker van deelname indien er meer inschrijvingen dan startbewijzen zijn (en da's elk jaar het geval ...).

'k Ben eens benieuwd hoe ik me er begin januari 2012 ga uitklappen als blijkt dat ik dit jaar niks gelopen heb ... ai ai ai ...

Het gaat vandaag niet over het winterweer, nog minder over chauffeurs die denken dat een winterband hun lamentabele stuurvaardigheid ook maar engiszins kan maskeren en al helemaal niet over de onbereikbaarheid van mijn straat in 't algemeen en mijn oprit in 't bijzonder.
Niets van dit alles ... vandaag gaat het over mij!

Moi, ich, me, IKKE!!

En wel om U allen mede te delen ende ten berde te brengen (zo tegen Kerstmis wordt mijn taalgebruik allengs klassieker) dat ik tijdens het Kerstweekend niet bereikbaar zal zijn.
Scarlet, de welbekende telecomoperator heeft namelijk een wedstrijd uitgeschreven met als doel om terug een ouderwetse Kerst te vieren, dus zonder gsm, telefoon, televisie, internet, e-mail en andere verworvenheden van de mens die niet of nauwelijks bestonden in tijden dat een winter als deze als 'zacht' bestempeld werd.
Zoiets vind ik nu nog eens een goed initiatief zie ... terug naar een beetje conversatie die verder gaat dan het onvolprezen zinnetje "Zet eens even op stop want ik moet m'n patatten gaan afgieten.", retour naar tijden dat de persoon die naast je aan tafel zit meer aandacht krijgt dan het zonet binnengelopen sms-berichtje dat meer fonetisch en afgekort werd ingetikt dan iets anders en -wie weet- nog eens een bordspel op tafel dat drie maal zo leuk en minstens een quantum keer tastbaarder is dan eender welk binair samengestelde energieverslindende variant op 't internet.

Wees gerust, ik zal mezelf niet voor eeuwig in een digitale quarantaine stellen; maandagochtend wordt de vrijwillige uiting van mijn ingebakken associaliteit weer opgeheven ... ik ben eens benieuwd hoe zeer ik al die zaken ga gemist hebben.
Mijn gok? Niet al te erg ...

Mag ik jullie nu reeds een zalig Kerstfeest en verschroeiend snel nieuwjaar toewensen?

En denk eraan ... de sneeuw is altijd witter kouder aan de andere kant ...

Ooit heeft me eens iemand gezegd mijn mening niet alleen ongezouten is, maar eveneens onttrokken van alles suikers, vitaminen en levensnoodzakelijke mineralen.
Wat ik denk is dat deze persoon eigenlijk wilde zeggen dat ik veelal een veeleer uitgesproken mening heb over van alles en nog wat, en dat deze bundeling van eigengereide zienswijzen op simpele vraag aan een breed publiek wordt tentoongespreid.

We gaan hier niet teveel in detail treden door nog te vermelden dat deze persoon eigenlijk een bedrijfspsycholoog is die me in het kader van een sollicitatie op de rooster kwam leggen en dat ze tot deze conclusie kwam nadat ik het gros van haar testen in de war had gestuurd door gericht te antwoorden in functie wat ik uit de test naar voren wilde laten komen, iets wat ik haar op voorhand ook al had voor verwittigd. Gevolg: ze heeft dat bedrijf toenertijd het advies gegeven om me niet aan te werven omdat uit haar onderzoek naar voren kwam dat ik licht psychopatische trekjes onder de vacht van mijn persoonlijkheid bewaarde. had ik dat geweten, dan had ik mijn kettingzaag meegenomen naar dat gesprek, maar bon, gedane zaken nemen geen keer, en dat is evengoed waar voor heel wat auto's tijdens de afgelopen 2 dagen.

Het was me het weertje wel hé!? 't Zijn zo van die dagen dat de er een duidelijk onderscheid kan worden gemaakt tussen de mannen achter 't stuur en de jongetjes. Maandagochtend was ik zelf uitermate vroeg (was reeds voor 6u30 op post!) naar kantoor gereden om niet teveel strop te zitten achter laverende stuurloze collega-chauffeurs, dinsdag koos ik echter eieren voor m'n geld en heb ik van thuis uit gewerkt; het was gewoon het risico niet waard.
Vandaag ziet het landschap er nog wel wit uit, maar de rijweg zelf is, enkele kleinere wegen uitgezonderd, zeer goed berijdbaar. Tijdens de ochtenduitzending van mijn geliefde Radio 1 werd dan ook in overdreven mate de loftrompet gestoken over onze landelijke strooidiensten.
Met alle respect voor deze zoutridders, maar ik ben deze mening niet direct toegedaan.

Ten eerste is er het milieuaspect ... ik duizel wanneer ik hoor hoeveel tonnen zout er deze winter alweer over de straatstenen is gekieperd. Zout dat vervolgens allemaal op de één of andere manier in onze natuur, die overigens geen pekel nodig heeft om in de problemen te geraken, terechtkomt: planten verzieken, vogels krijgen een zoutshock, en in de gemiddelde beek zwemt er meer pekelharing dan eender welke andere domestieke vissoort rond.
En waarom? Omdat het gros van de mensen niet met de auto kan rijden!
Voor de aardigheid zou je eigenlijk eens naar een Scandinavisch land naar keuze moeten rijden; anderhalve meter sneeuw, geen korreltje zout wordt daar verkwist aan het wegdek, en toch rijden ze daar zonder probleem met de wagen. Uiteraard ruimen ze de weg wel met sneeuwruimers, en op de voornaamste pijnpunten strooien ze grofkorrelig zand, maar zout? Nog nooit gezien daar!

Het strafste van heel dit verhaal is dan nog dat de mensen die nu juichen en joelen op de banken omdat hun rijbaan ook in de meest extreme winterse omstandigheden tegen minimaal 140 per uur kan worden afgestoven straks weer grommen en grollen omdat diezelfde rijstrook tijdens de komende zomer het onderwerp wordt van eeuwigdurend lijkende wegenwerken. Reden? Kierren en reten in het asfalt raken opgevuld met zout, water druppelt op het zout, zout zet uit, reetjes en kiertjes worden reten en kieren, reten en kieren worden barsten en scheuren, en voor je het weet ligt de Grand Canyon in je straat...
Om terug te keren naar Scandinavië: daar ligt het wegdek er het jaar rond perfect bij!

Enfin, niet dat het mij gevraagd wordt, maar mijn mening over zoutstrooien heb je bij deze gratis en voor niets gekregen.

Ah ja, ter vervollediging van dit berichtje: tegen het advies van de bedrijfspsycholoog in heeft die firma me toch aangeworven, zij het voor een andere positie dan dewelke waarvoor ik had gesolliciteerd ...

Er zijn eo van die periodes dat ik hoegenaamd niet weet wat schrijven. Je merkt dat niet meteen aan mijn blog, want de frequentie van posten is hoegenaamd niet onderhevig aan deze periodieke opflakkeringen van writers blocks. Alleen zijn dat de dagen dat ik bij het intypen van het eerste woord zelf nog niet weet waarover het artikel zal gaan.
Op zich ga je daar als lezer ook niets van merken, want slechts heel zelden gaat mijn schrijfseltje over het onderwerp waarover ik die dag gepland had iets te zeggen. Ach ja, té veel fantasie in een te kleine kop laat je na verloop van tijd Harry Potter-boeken schrijven of zorgt ervoor dat je hoofd ontploft; ik vrees voor 't tweede.

Op dit moment heb ik geen last van een gebrek aan onderwerpen. Bij mij zit het namelijk zo dat ik de meeste van mijn blogberichten voor driekwart al in gedachten "schrijf" tijdens een lange duurloop, en dan meer bepaald tijdens een zalige lange duurloop. Zo van die duurlopen dat je geen hartslagmeter nodig hebt om je tempo aan te geven, dat je geen gps nodig hebt om de kilometers te tellen, en jij niet zelf de richting, maar de richting jou kiest. Sommigen noemen dit flow, voor mij is dit de essentie van het lopen.
Tijdens dit soort loopjes bedenk ik dus de onzin die hier telkens weer verschijnt, maar ook zie ik op die momenten honderden oplossingen voor de problemen die op dat moment door mijn hoofd waren. Spijtig genoeg vergeet ik het merendeel van de oplossingen weer van zodra ik stop met lopen, maar dat is dan weer iets anders. Je kan dan natuurlijk blijven lopen, maar 't enige effect hiervan is dat je gewoon meer oplossingen te vergeten hebt van zodra je stopt. Enfin, hier ben ik nog niet uit ...

Door de huidige weersgesteldheid in mijn natuurlijke loopbiotoop is het momenteel uitgesloten om een versnelling uit de mouw te schudden, tenzij je op zoek bent naar het heerlijke gewichtsloze gevoel dat je kan bekruipen tijdens de nanoseconde tussen schuiven, vliegen en, dat hoort er nu eenmaal bij, tegen de macadam smakken, maar ook dat is niet iets wat je 5 keer na mekaar doet, neem 't van me aan!
Gevolg: meer duurlopen. Gevolg van dit gevolg: meer blogonderwerpen. Gevolg van dit gevolg van het gevolg: ik weet de komende dagen weeral wat neer te pennen, tenzij ik alles weer onmiddelijk vergeet, uiteraard.

Waar je me niet zal over zien schrijven is de planning voor volgend jaar, gewoon omdat ik bij god nog niet weet wat ik volgend jaar wil of kan lopen.
Eigenlijk had ik graag de marathon van Berlijn gelopen, maar die valt in een weekend waar ik andere verplichtingen heb, en is dus uitgesloten. Een vervanger in die periode heeft zich nog niet aangediend. En dan het voorjaar ... tja; wat moet ik daarin aanvangen? Een marathon? Misschien. Maar ik weet niet of ik zin heb in het lopen van een marathon gewoon maar om het lopen van een marathon. Ik zou er graag eentje uitpikken die me aanspreekt, een snelle of een 'specialleke', dat maakt op zich niet zoveel uit, maar momenteel laat ik dit zo een beetje blauw blauw. De 20 van Alphen misschien? Op dit moment is dit de wedstrijd met de meeste kans op mijn inschrijvingsgeld, maar ook hier bestaat vooralsnog geen zekerheid.

Ach wat, we zien wel. Gisteren heb ik in elk geval genoten van mijn tocht door het witte landschap, op het moment dat het alleen maar witter aan het worden was. Berichtjes dat ik tijdens dat anderhalf uur bedacht heb ... tjonge jonge ... honderden!
Om een paar voorbeelden te geven: ik bedacht bijvoorbeeld een hilarisch stukje over ... euh ... dinges ... allez ... bon ... wééral vergeten hé ... dedzju toch!

Lenne, mijn oudste dochter, zit in het eerste middelbaar.
Ondertussen is de eerste verbazing rond dit feit, gematerialiseerd rond uitdrukkingen zoals 'wat worden ze toch snel groot', 'man, wat worden we oud' en 'wat ... nu al?? ... *zucht*' al wat voorbij, maar sinds gisteren is haar eerste examenperiode begonnen.
'Eerste' is niet écht correct, want in oktober heeft ze al eens een soort proefexamens voor haar hoofdvakken moeten ondergaan, maar deze keer is het een full blown examenreeks: op anderhalve week tijd 10 examens.
Toegegeven, mijn dochter is niet meteen van de domste (haar mama beroept zich dikwijls op de perfecte genen van moederskant wanneer dit ter sprake komt), maar qua werkijver en anticipatief studeervermogen is er wel wat werk aan de winkel (hierover hoor ik dan weer heel veel uitdrukkingen waarin zowel een boom, een appel en het werkwoord 'vallen' in verwerkt worden, waarna de beschuldigende blikken zonder haast één uitzondering in mijn richting geworpen worden). Nu, gelukkig bleken de testexamens niet meteen het verhoopte succes op te leveren zonder dat er echte averij werd opgelopen (nog steeds een gemiddelde van een goeie 70%). Gevolg: ze is in hare studeer geschoten, zoals wij dat al eens plachten te zeggen.

En ja, stoere bink papa heeft altijd wel bij hoog en bij laag gezworen dat hij nooit zou helpen bij examens, want 'anders leert ze het zelf nooit' en 'ik moest dat indertijd ook alleen doen', maar wanneer dochterlief op smekende toon komt vragen om haar te helpen met het maken van een degelijke samenvatting links en een beetje duiding rechts, tja, dan gaat mijn vaderhart al bij al nog vrij vlug overstag.
Pas op ... ik mag niet klagen met een onderwijzeres als echtgenote: vakken waar het op aankomt om regeltjes te kennen en toe te passen (alles wat met taal te maken heeft, dus) kan zij op didactisch verantwoorde wijze en met voorbeelden uit de leefwereld van het kind perfect uitgelegd krijgen. Maar wanneer het op de exacte wetenschappen aankomt (aardrijkskunde, geschiedenis, natuurkunde en dies meer), dan komt daddy-o in beeld.

Zo komt het dat ik gisteren een hele avond geschiedenis 'gestudeerd' heb, terwijl het afgelopen weekeinde grotendeels gevuld werd met aardrijkskunde.
Nu was het tijdens het samenvatten en duiden van dit laatste vak dat er mij iets is opgevallen.
Het viel me namelijk op dat België boordevol zit met héél eigenaardige plaatsen.  Sta me toe om een voorbeeldje te geven ...

Het hellend vlak van Ronquires
Waarom vind ik dit nu zo een bizarre plek? Wel, denk even met me mee: je hoort nooit, nooit, écht nooit van deze plaats tot je ongeveer 10 jaar oud bent. Rond die leeftijd kom je bij een meester of juffrouw in de klas die je zegt dat deze plaats bestaat én wel heel uniek in de wereld is. Je moet rekenen dat dit de leeftijd is dat je bij het denken aan een unieke plaats spontaan Plopsaland of, à la limite, Eurodisney voor je geestesoog haalt. Komt daar dus iemand vooraan in je klas staan die beweert dat er nog meer is in de wereld! Pas op, daar houdt het niet op, want vanaf dit eerste moment van openbaring komt het hellend vlak van Ronquires elk jaar wel eens ter sprake, en als klap op de vuurpijl kan je er gif op innemen dat de één of andere schoolreis je naar die wonderbaarlijke plek zal brengen, alwaar een steevast in blauw kostuum gehesen heerschap je met onmiskenbaar anderstalige tongval de geheimen van het hellend vlak uit de doeken doet. Het lijkt wel een soort inwijding, want vanaf het moment dat dit eerste bezoek voorbij is, zal je er nooit meer terugkomen. Straffer nog, de plaats zal nooit meer vernoemd worden, je zal er nooit meer over lezen in een cursus ... het lijkt wel alsof ze nooit bestaan heeft.
Kijk, zoiets vind ik nu eens intrigerend zie.

En we hebben nog zo van die plaatsen waarvoor je als jonge adolescent verplicht wordt om een vast percentage van je geheugenruimte te reserveren, maar die je later 'in het echte leven' nooit meer zal vernoemen. Zo ken ik bijvoorbeeld niemand die een weekeindje in de 'Fagne-Famennestreek' zal boeken, en er is me nog nooit iemand komen vertellen over een éééééénig restaurantje dat ie ontdekt heeft in het midden van de Condroz.

Ach ja, het zal wel zo zijn dat ik me soms een beetje te veel vragen stel, ik geef dat toe.
Volgend weekend staat natuurkunde op het menu ... ik ben benieuwd of er iets in de cursus staat over de masturbatietechnieken van de inlandse grijze garnaal. Zo ja, dan hou ik jullie gaarne op de hoogte!

Aan al jullie kids: veel succes met de examens!!

--start--
wijsheid uit de oude doos:
--stop--
als je een kater wil vermijden, dan moet je 's morgens beginnen waarmee je 's avonds gestopt bent 
--stop--
om geen risico's te nemen zal ik dat hier ook maar doen
--stop--
en dus beginnen we waar we vorige keer mee gestopt zijn:
--stop--
het condoomstandpunt van de paus
--stop--
want het Vaticaan vond het nodig om de uitlatingen van haar numero uno in een juiste context te plaatsen
--stop--
wat mij vooral opvalt is dat de laatste jaren zowat alles wat verteld wordt door zowel geestelijke als wereldlijke leiders door andere mensen 'in een juiste context' geplaatst moet worden
--stop--
zo dus ook met de paus en zijn condoomsyndroom
--stop--
de juiste context: blijkbaar wou de paus gewoon maar zeggen dat af en toe een condoom gebruiken kan
--stop--
dat treft ...
--stop--
in mijn vriendenkring is er niemand vragende partij om constant met een rubberen frietzak om zijn leuter rond te lopen ...
--stop--
trouwens, nu we toch bij het onderwerp aanbeland zijn
--stop--
ook dat verhaal over Wikileaks gehoord?
--stop--
Julian Assange, de oprichter van de klokkenluidersite,
--stop--
(ik die altijd dacht dat die www.quasimido.com of zoiets zou heten ...)
--stop--
werd in Zweden gezocht omdat er tegen hem een aanklacht wegens verkrachting liep
--stop--
meteen werd gedacht aan een complot van de CIA
--stop--
maar hoe blijkt nu de vork aan de steel te zitten?
--stop--
(eigenlijk wilde ik zeggen "de piemel in het zakje", maar ik ga dat niet doen)
--stop--
blijkbaar heeft Julian in Zweden eens goesting gehad om z'n Swedish meatballs buiten te hangen
--stop--
doch niet zonder bescherming
--stop--
volgens de overlevering is hij echter een serieuze wildebeest
--stop--
want tijdens het minnespel scheurde zijn rubberen tent
--stop--
met als gevolg een zwaar gemeng van lichaamsvochten
--stop--
en een paar plekken die er niet meer uitgaan
--stop--
wat ik meteen dacht:
--stop--
dus daar komt de naam Wikileaks vandaan ...
--stop--
ik kan het me zo voorstellen:
--stop--
hij: "oooh schat, schat, jaaaaa, Sinterklaas, Sinterklaas ..."
--stop--
zij: "huh?"
--stop--
hij: "ik bedoel: ik kom, ik kom"
--stop--
maar plots, terwijl ze bij het midden van het welbekende liedje 'Hij komt, hij komt, de goede Sint, hij komt' aanbeland waren, vulde een oorverdovend scheurend geluid de slaapkamer
--stop--
zij: "Julian, heb je weer een scheet gelaten?"
--stop--
hij weer, want zo gaat dat in een dialoog: "Eueueuh nee ... maar ik denk net aan een geweldige naam voor mijn nieuwe website ..."
--stop--
ik zie het zo voor me ...
--stop--
en geloof me vrij, een visueel overdadig ontwikkeld gevoel voor fantasie is niet steeds een voordeel
--stop--
nu, eerlijk gezegd
--stop--
volgens mij is het voor Wikileaks niet zo heel moeilijk om aan haar informatie te raken
--stop--
zo is gisteren bekend geraakt dat de NASA vorig aar oude pc's per opbod heeft verkocht aan particulieren
--stop--
klein foutje:
--stop--
ze hadden vergeten om de data te wissen
--stop--
dus als je binnenkort op e-bay een pc koopt en er staan nog wat fotootjes van Marsmannetjes op ...
--stop--
direct naar Wikileaks sturen!
--stop--
je vraagt je soms toch af waar die mensen allemaal mee bezig zijn ...
--stop--
dat gevoel heb ik ook steeds weer wanneer Frank Vandenbroucke in het nieuws komt
--stop--
ik heb het nu even niet over de overleden wielrenner
--stop--
(die kwam niet alleen in het nieuws maar ook in Afrikaanse prostituées)
--stop--
'Hij komt, hij komt, die goed  Frank hij komt ...'
--stop--
dus niet over die Frank VDB
--stop--
maar wel over de politicus
--stop--
ooit geroemd als de meest intelligente onder onze politici
--stop--
en een zeer warme persoonlijkheid
--stop--
(dat krijg je blijkbaar wanneer je geld in brand steekt ...)
--stop--
goeie ouwe Frank maakt het de laatste tijd weer bont
--stop--
vorige week vond hij het nodig om informatie naar de pers te lekken
--stop--
ongelooflijk dat dit uitgekomen is
--stop--
misschien was het niet zo slim dat hij dit per gsm deed
--stop--
terwijl hij op de trein zat
--stop--
naast de woordvoerder van de NV-a
--stop--
dan denk je dat hij z'n lesje geleerd heeft
--stop--
maar nee hoor ...
--stop--
een paar dagen later is uitgekomen dat Frankie-boy een e-mail heeft verstuurd met daarin vertrouwelijke informatie over de regeringsonderhandelingen
--stop--
klein foutje:
--stop--
hij stuurde dit per ongeluk naar een verkeerd e-mailadres ...
--stop--
rechtstreeks gevolg voor VDB: hij is niet langer meer de onderhandelaar voor SPa
--stop--
hij heeft toch écht wel geen geluk hé ...
--stop--
van sommige mensen weet je gewoon op voorhand dat hun condoom gaat scheuren...
--stop--
of dat ze met hun kleine teen tegen de hoek van een deur lopen
--stop--
of van de trap vallen ...
--stop--
over dit laatste: jullie geloven toch niet écht dat de moeder van koninklijk bemiddelaar Vandelanotte zomaar van de trap is gevallen??
--stop--
nee hoor: ik ben er zeker van dat ze door Frank geduwd werd
--stop--
meer nog ... ik ben er eveneens zeker van dat dit binnenkort zal uitkomen
--stop--
want met de huidige staat van dienste van rode ridder Frank is de kans dat een veiligheidscamera het hele gebeuren gefilmd heeft meer dan reëel!
--stop--
geen wonder dat Elsevier de Nederlandse politici hebben uitgeroepen tot 'Nederlander(s) van het jaar'
--stop--
die gasten hebben het soms hard te verduren hé ...
--stop--
indien ze bij Elsevier trouwens noch iemand zoeken voor de titel 'schlemiel van het jaar', dan heb ik wel een tip voor ze ...
--stop--
Angeles Duran!
--stop--
wie?
--stop--
wel, dat is een Spaanse dame die bij een notaris een akte heeft laten opstellen als zou zij de eigenares zijn van de zon
--stop--
en nu is ze van plan om iedereen die gebruik maakt van 'haar' zon een soort huurprijs te laten betalen
--stop--
wacht maar tot het hier nog ne keer 2 dagen na mekaar regent ...
--stop--
ik dien potverdorie klacht in tegen da mens!
--full stop--

Geachte lezer,

uiteraard ben ik zeer blij en uitermate vereerd dat de titel van mijn berichtje uw aandacht heeft getrokken (laat dit in deze cont(met een c!!)ext wel een zeer ongelukkige woordenkeuze zijn), maar de eerlijkheid en strikte deontologie die ik in mijn blogleven aanhoud gebieden me U te vertellen dat ik hier geen vergelijkende studie ga maken over allerhande bij de apotheker vrij verkrijgbare tubes gevuld met lubricerend vocht.
Het spijt me.


Waarover gaat het dan wel?
Over het weer, potverdekke ... wat anders?

In principe ben ik een winterloper. Niettegenstaande het feit dat het syndroom van Reynaud (wauw, ik klink haast ongeneeslijk, niet? ;-) ) me af en toe doet geloven dat ik het voortaan met slechts 3 vingers zal moeten rooien hou ik ervan om als eerste de afdruk van m'n loopschoenen in de vers gevallen sneeuw te zetten. Het geeft me het gevoel een pionier te zijn.
Ondanks het feit dat een gure noordoosten wind die wel rechtstreeks uit het koude Siberië lijkt te komen de gevoelstemperatuur laat dalen tot op het niveau waar geen thermometer je van op de hoogte houdt kan ik genieten van het kraken der voetstappen wanneer ik op een tempo dat nog het best als het middelpunt tussen gestaag en gezwind kan omschreven worden het witte landschap betreed. Gelukkig moet je bij dit weer niet te veel blikken van anderen kruisen, want niet-lopers bekijken je alsof je de grootste gek bent die ze de afgelopen 45 jaar zijn tegengekomen.
Maar die anderen weten niet dat je een thermoshirt tegen het lijf geplakt hebt, zij kennen de isolerende eigenschappen niet van de op het eerste oog dun en frêle lijkende peperdure winteroutfit, en bovenal, zij begrijpen niet hoe bevrijdend het gevoel is dat het winterweer dat er in een handomdraai voor zorgt dat het verkeer in het ganse land een puinhoop is je niet van je dagelijkse training kan weerhouden.

Om maar te zeggen: ik heb gisteren meer nog dan gewoonlijk genoten van m'n looptraining. En vanavond ga ik hetzelfde doen!